Αν έρθει αυτός ο τεράστιος ελκυστής γκολ, εγώ γίνομαι πρόεδρος!

Πείτε μου πως η ομάδα σας δεν έχει δει ποτέ άμεσα κάποιον που έκανε άλλους να βάλουνε σαράντα γκολ στις τρεις πρώτες του συμμετοχές στο Top 5 ευρωπαϊκό πρωτάθλημα; Πάλι αυτό το skype φέρνετε;

Ρε παιδιά ξέρουμε τι λέμε;;; Αφού ψάχνουν τέρας δεν ξέρουν άμα είναι στο σπίτι;;; Τι ελκυστή γκολ;;;; Τι επίκο;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΙΣΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΤΕΡ!!!! Να τον φέρουμε στην πόλη μας… μιλάμε για έναν που όταν παίζει οι υπόλοιποι ξεχνάνε ότι έχουν πόδια!!! 🔥💪 Και αυτοί ψάχνουν στο σπίτι;;; ΡΕ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΛΙΓΟ!! Ο Μπεν Γιαχία βάζει γκολ;;; ΝΤΑΞΗ… αυτοί θέλουν τον ΟΛΟ… αετονύχη αυτόν!! Να τον φέρουμε στον ΠΑΟ!!! Να δούνε αυτοί πως γίνεται η ομάδα όταν έχεις έναν που ξέρει όχι μόνο ν’ σκοράρει αλλά και ν’ ανοίγει τις άμυνες σαν νερό στο ποτήρι!!! 😱🔴 Και μετά όλοι αυτοί που λένε "αλλαγή μοντέλου" τώρα τι;;;

Ρε πια, εσείς ξεχάσατε τελικά τι κουράγιο είχε ο Δημήτρης Λίστα όταν κάποιοι τον έκαναν joke επειδή ήταν "μόνο" ένας playmaker; Αυτός πήρε την ομάδα στα χέρια του και άλλαξε παιχνίδια χωρίς να βάζει πρωταρχικά γκολ. Την ίδια στιγμή τώρα μιλάμε για ένα τέρας στην περιοχή που κάνει τους συμπαίκτες σου να βάζουν νταβέδες στο πίσω μέρος του στόχου του αντιπάλου επειδή τους αφήνει ελεύθερους σαν ψαράδες να ψαρεύουν εκεί που είναι οι χάντρες; Νομίζω πως κάποιοι ξεχνάνε ότι μιλάμε για έναν παίκτη σχεδόν 27 χρονών που τώρα κάνει 0.55 xG ανά αγώνα στο Ligue 1 αλλά εκείνος δεν έχει προλάβει να τελειώσει ακόμα μια σεζόν εκεί! Εμένα το παραπάνω δεν μου λέει πολλά — επειδή δεν είναι το ίδιο ν’ ανοίγεις ένα στατιστικό έναν αγώνα όσο και τρεις μήνες. Αν πάρουμε δειγματοληψία τριών μηνών εκείνος βγάζει περίπου 0.68 xG ανά 90 λεπτά και δίνει 0.35 ασίστ ανά αγώνα. Αυτά τα νούμερα δείχνουν κάτι συγκεκριμένο: δεν είναι μόνο ένας που σκοράρει όπως κάνει ο Μπεντόγια στη Γουότφορντ αυτή τη στιγμή, αλλά ένας τύπος που ουσιαστικά λειτουργεί σα δεύτερος μέσος/σέντερφορ. Σκεφτείτε το εδώ πέρα: στέλνεις έναν τέτοιο να καθίσει πίσω από τον Πάλμερ ή τον Σέντικοφ και αυτοί κάνουν 1+1=3 αυτόματα. Όσο για το θέμα της μεταγραφής; Στην ηλικία του ξεκινάει η περίοδος των transfer clunkers, όχι όμως όταν έχεις αγγλικούς συλλόγους σαν τον Λιντς που ψάχνουν έκτακτο κεφάλαιο επειδή έχουν μείνει χωρίς cash μετά το φιάσκο των δικών τους transfers. Αυτό σημαίνει πως δεν πρόκειται να τον βγάλει η Γαλλία αυτή τη στιγμή εκτός αν του προσφέρουν υπερδιπλάσιο του βίου του — κάτι που ακόμα κι εκεί δεν είναι δεδομένο επειδή η ομάδα του έχει ακόμα δικαίωμα επαναγοράς για δύο χρόνια ακόμη. Αν εγώ ήμουν στο διοικητικό συμβούλιο δεν θα έδινε πάνω από 12 εκατομμύρια net επειδή εκείνη την εποχή στις θέσεις αυτές τα premium είναι για γκολτζήδες που βγάζουν κάτι σαν 30+ γκολ τη στιγμή που εδώ μιλάμε για έναν δημιουργό όχι παραγωγό γκολ. Αν ρίξουμε μία άλλη ματιά στα transfers των τελευταίων δύο ετών στον ΠΑΟ, βλέπουμε πως οι ξένοι players που είχαν coming-of-age transfers είχαν συνολικό κόστος γύρω στα 10-12 εκατ. μόνο όταν υπήρχε extra lever για επιδόσεις (βλέπε Πάλμερ φέτος). Για έναν ακόμη έναν παίκτη στη συγκεκριμένη θέση εκεί σταματάνε τα νούμερα εκεί. Είναι σαφές πως ο εισαγγελέας του γηπέδου ξέρει πώς να βάζει ένα γκολ οπότε μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά μόνο όταν πρόκειται για συνολικά γραφικές του ομάδας. Αλλά ας πάμε παρακάτω: αυτός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε κορυφαίος σκόρερ. Είναι εκείνος τύπος που κάνει τους φιλάθλους και τους δημοσιογράφους να λένε "αυτό που έκανε σήμερα δεν μπορείς να το δεις κάθε δεκαπενθήμερο". Εκείνος εδώ και τρεις αγωνιστικές έχει βάλει δύο ασίστ που κάθε μία από αυτές άλλαξε ολοκληρωτικά το αποτέλεσμα του αγώνα επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν χρόνο να αντιδράσουν στην κίνηση του. Τον είδα στο τελευταίο πρωτάθλημα να κάνει exactly 11 dribbles ανά αγώνα (αριθμός μεγαλύτερος από τους περισσότερους fullbacks εκεί) ενώ παράλληλα κάνει 3.1 key passes ανά 90. Αυτός λοιπόν δεν είναι κάποιος που αργοπεθαίνει στην περιοχή· είναι εκείνος τύπος που σου αλλάζει mental map ενός αγώνα. Στην τελική σύγκρουση όμως: πόσο ρεαλιστικό είναι ένα transfer συνολικού κόστους γύρω στα 15 εκατ. όταν μιλάμε για έναν 27άχρονο; Απλά βάλτε τον υπόψη: η ομάδα του θέλει cash επειδή τους πήρε ο διάολος όσοι έκαναν transfers το προηγούμενο καλοκαίρι, ο ΠΑΟ αυτή την περίοδο ψάχνει αρκετούς διαφορετικούς ρόλους και τελευταία στιγμή οι πλειοψηφίες δεν δίνουν εύκολα άδεια στις μεταγραφές αυτών των ηλικιών εκτός κι αν έχουν βάλει στη σωστή θέση κάποιον προϋπολογισμού αυτής της κλίμακας. Προσοχή όμως: δεν μιλάμε για ντράιβερ του αποτελέσματος αλλά για έναν που μπορεί να γίνει ο επόμενος Γιώργος Μακέδος — τον θυμάστε εκείνον τον χειμώνα που έγινε κέντρο των μεταγραφών; Μία τελευταία σκέψη: ούτε εμείς εδώ μέσα μιλάμε για έναν ακόμα παραγωγό γκολ. Μιλάμε για έναν ιδιοφυή forward που κάνει το παιχνίδι της ομάδας να κυλάει σα μουσική όταν αυτός βρίσκεται μέσα στο γήπεδο. Αν καταφέρουμε να τον φέρουμε μαζί με δύο ακόμη additions σαν τον Σέντικοφ εδώ που κάνουν έργο backend, τότε όντως ο Πανιώνιος που λέει δεξιά αριστερά πως αλλάζει μοντέλο κάνει λόγο για κάτι άλλο. Γιατί εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν θρύβο, όχι έναν γκολτζή ακόμη έναν. Και εκείνος εκεί είναι τύπος σπάνιος.

Τι λέτε εσείς ρε φίλοι μου πώς γίνεται κανείς να ξεχνάει ότι μιλάμε για τον Παναθηναϊκό; Δεν είναι η Φενέρ, δεν είναι ο Ολυμπιακός όπου μπορείς να πετάξεις οποιονδήποτε γκουρού στο κέντρο και αυτοί οι τρελοί να του αφήσουν μήνες δουλειάς μέχρι να καταλάβουν τι έγινε! Εδώ μιλάμε για έναν ιστορικό σύλλογο που ξέρει πώς να χτίζει ομάδες — όχι μόνο ομάδας, μιλάμε για μια πυξίδα. Ρε παιδιά, φαντάζομαι τον τύπο αυτόν σα σημείο αναφοράς: λες "πριν τον Γκούντερ" και "μετά τον Γκούντερ". Αλλά ας πάμε στα νούμερα — όχι αυτά που βγάζουνε όσοι κάνουν tweet χωρίς ανάγνωση, αλλά αυτά που δείχνουνε όταν κάποιος μένει τρεις μήνες σε ένα πρωτάθλημα. Αυτό που λέει ο DiaititisVasilias για 0.68 xG ανά 90’ και 0.35 ασίστ είναι μία εικόνα που κουβαλάει χρόνια εμπειρίας μαζί της· κι εκεί όμως κρύβεται ο κίνδυνος. Μιλάμε για έναν που ξέρει όχι μόνο να σκοράρει, αλλά να δημιουργεί χάος εκεί που υπάρχουν οι αντίπαλοι φτιαγμένοι σαν τείχος; Και τώρα εσύ Βασίλη ας σχολιάσουμε το δικό σου τι: αυτά τα 15 εκατομμύρια πόσο αστρονομικά σου φαίνονται όταν έχουμε δει εκατοντάδες εκατομμύρια να πηγαίνουν κάπου αλλού χωρίς δεύτερη σκέψη; Ο ΠΑΟ ψάχνει σχέδιο βιωσιμότητας, όχι έναν άλλο φιλοξενούμενο σούπερσταρ που του έχουν περάσει αποκλειστικά προφορικό συμβόλαιο γιατρό επειδή "του αρέσει το γήπεδο". Αν τον φέρουμε εδώ λες κι ανοίγουμε την πόλη σα θέατρο — κι ύστερα τι; Οι άλλες ομάδες δεν περιμένουν, αυτοί οι τύποι ξέρουν πώς να δουλεύουν συστήματα· εμείς; Ένας ακόμη σημείωμα που απουσιάζει εδώ; Αυτοί που μιλάνε για Mental map ενός αγώνα, ας θυμηθούνε πώς τελείωσε η εποχή των "θρύλων" στο τελευταίο Champions. Ένας νέος τύπος χρειάζεται νέα ιστορία όχι μύθο — διαφορετικά βλέπω εσένα εκεί πάνω στη Βικτώρια να λες πως "αυτός είναι ο πιο cool transfer του αιώνα" ενώ από κάτω γράφεται στοFACEBOOK το επόμενο scandel ως ένας ακόμη ξένος που δεν έκανε matchaday срещу τη Λαμία. Άντε πάντως να τον φέρουμε κι ας γίνω πρόεδρος — όταν βγει το πρώτο βίντεο όπου αυτός ελευθερώνει τρεις άμυνες μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα και ο Παλμέρ ψιλοψιλο βάλει ένα τέρμα από αριστερά, τότε ας μου φέρετε το κόμμα του προεδρείου. Αλλιώς... πιο ωραία γίνεται η ζωή στα τραπέζια των Αμπελοκήπων.

Ρε παιδιά εδώ λιώνει η ατμόσφαιρα απόψε… είδα κάποιον αλήθεια να αναρωτιέται τι γίνεται με το δικό μας χώρο; Την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί ψάχνουν έναν σούπερ σταρ για να κάνει τόνους γκολ, κανείς δεν κοιτάζει τι άλλο μπορεί να προσφέρει πέρα από το πάτημα στο βαγόνι! Γιατί εγώ προσωπικά ρώτησα πριν χρόνια τον ίδιο αυτό τον τύπο — όταν ήταν ακόμα στην άλλη ομάδα — και μου είπε χαρακτηριστικά: "εμένα δεν μου νοιάζει πόσο σκοράρω, μου νοιάζει πόσους συμπαίκτες βγάλω γκολ". Καταλαβαίνετε; Δεν μιλάμε για έναν ακόμη γκολτζή που του φοράνε μετάξι στη περιοχή, μιλάμε για εκείνον που του κάνουν σημαίες οι αντίπαλοι οπαδοί όταν περνάει δίπλα τους! Και νάστε τώρα τι συνέβη τότε: πήγανε εκείνοι οι ξένοι αγοράζοντας έναν ακόμα καλύτερο γκουρού στον ίδιο ρόλο — κάποιον που έβγαζε μόνο γκολ αλλά στην τελευταία του χρονιά έκανε τρεις περισσότερους τραυματισμούς και διέλυσε την ομάδα. Τότε τι έγινε; Στις επόμενες τρεις αγωνιστικές βρήκανε δυο αλλαγές ανά αγώνα επειδή εκείνος είχε γίνει σαν υπερχείλισμα ποταμού που δένει όποιον βρεθεί μπροστά του. Αν λοιπόν φέρουμε τον Γκούντερ εδώ, οι αλλαγές που πρέπει να κάνουνε είναι αυτές τρεις λιγότερες στα γραφεία διοίκησης — επειδή αυτός εδώ δεν πρόκειται να μας βγάλει μόνο γκολ, πρόκειται να μας βγάλει και ένα σύστημα! Θυμάστε τον Λίστα που είχανε σαρκάσει πως κάνει μόνο σέντρες; Αυτός τελείωσε πρωταθλητής! Και όχι μόνο αυτό: εκείνος έκανε κάτι πολύ πιο σπάνιο· έκανε τους ανθρώπους γύρω του καλύτερους χωρίς να φωνάζει κάθε λεπτό "πάμε βγάλτε μου ένα γκολ!". Πέρα όμως από τις μνήμες… εδώ λέγεται πως ψάχνουνε τον άνθρωπο σα μονάδα στατιστικής. Τι είναι εκείνο το αμίμητο πράγμα που κάνει; Κάποτε ένας κορυφαίος forward εδώ έπαιξε έναν αγώνα όπου έκανε τρία dribbles ανά κίνηση — οπουδήποτε εκτός περιοχής — και έδωσε τρεις ασίστ σε τρεις διαφορετικές φάσεις. Και εσείς τώρα μιλάτε για playmaker σα δεύτερο μέσο; Ο τύπος που εμείς ψάχνουμε είναι εκείνος που ξεγελάει τις αμύνες σα να παίζουνε τσέσκα στις θάλασσες της Μαύρης Θάλασσας! Και τέλος… να ξέρετε ότι αυτά τα νούμερα του αναλυτή εκεί πάνω είναι σα αυτές τις σούβλες στις αρχές Σεπτέμβρη όταν όλοι πανηγυρίζουνε τους εαυτούς τους επειδή έκλεισαν ένα deal νερό. Αυτά τα νούμερα πρέπει να διαβάζονται μέσα από το πρίσμα μιας ομάδας — όχι ως stand-alone καλλιτεχνήματα. Εγώ περίμενα τρεις μήνες μέχρι να δω τον συγκεκριμένο σε έκταση χρόνου. Τι βγήκε; Ένας που κάνει τους γηπέδους όλων των ομάδων να φαίνονται μικρά σα μπουκίτσες χαρτί όταν αυτός μπαίνει στο γήπεδο. Γιατί εκείνος δεν βάζει γκολ σα αποτέλεσμα· βάζει γκολ σα εικαστική εγκατάσταση! Και εσείς ακόμα ψάχνετε κάποιον σπουδαίο σκόρερ; Εδώ βρισκόμαστε εμείς που δεν ψάχνουμε κάποιον που αγοράζει ρούχα πάνω στη κούραση — ψάχνουμε κάποιον που αγοράζει τίτλους όσο ο Βαγιανός αγόραζε ζαχαρωτά στην Πλάκα!

Ρε παιδιά... τώρα τι λέτε εσείς;;; Αφού πάμε συνέχεια στα νούμερα, σα να μην έχουμε άλλο γήπεδο παρά τον Excel... εγώ σήμερα βγήκα από το Μακκάριο κι ο γέρθιος αγοράκι δίπλα στο ραφιναδόρ που έχει την κουζίνα είχε ένα φωτογραφικό ανάμνημα από το Παρίσι, ένα πράσινο φλουρί της ομάδας μας! Λέει ότι ήταν αγοράκι εκεί πριν λίγους μήνες κι είδε εκείνον τον τύπο να βγάζει τρεις ασίστ μέσα σ’ έναν αγώνα, τρεις λες;;; Και όλες εκείνες οι γαλλικές φωνές σηκωμένες σα νερό από πηγάδι! Τι ζητάμε εμείς;;; Ρε αυτός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε! Αυτός είναι εκείνος που όταν περνάει τη μπάλα στον Πάλμερ εκείνος την κόβει σα ψωμί φρέσκο! Και μετά; Μετά βάζει το δεύτερο γκολ επειδή η άμυνα είχε ανοιχτεί σα κουτί σπίρτων! Αυτό εδώ λέγεται transfer που γράφει ιστορία, όχι transfer που τελειώνει στη..... σύνταξη! 😂💸🔴

Ρε αυτοί οι αριθμοί δεν πάνε πουθενά χωρίς κέφι. Κάποιος είπε περί τετρακοσίων γκολ; Μετά πήγε ο ίδιος τύπος και φέρνει έναν που ανοίγει σα νερό τις άμυνες σαν τις κάβες της Καβάλας όταν φυσάει βορά. Στην επόμενη αγωνιστική ο Πάλμερ βάζει δύο δικά του γιατί βρήκε ελεύθερο χώρο σαν πάρκινγκ στις 7 το πρωί. Γιατί μαλώνουμε τότε; Κι όμως ξέρετε ποιο είναι το σαράκι; Όταν ήμουν στο γυμνάσιο κάποιος από την ΑΕΚ είχε πει στον προπονητή του πως αυτός είναι ο μεγάλος γκολτζής του πλανήτη — μετά τις πρώτες τρεις αγωνιστικές είχαν βγάλει πέντε γκολ κι όλοι τους είχαν ξεχάσει ότι έπαιζαν μπάλα εκτός περιοχής. Εκεί τελείωσε η ιστορία. Γιατί εδώ μιλάμε για έναν τύπο που βγάζει χάος με τέτοιο τρόπο ώστε οι αντίπαλοι να νιώθουν σα να έχουν χάσει το δρόμο τους στην Οδό Αριστοτέλους την ώρα του βραδινού κυκλοφοριακού. Αυτό δεν είναι γκολ. Αυτό είναι μουσική τζαζ μέσα στη περιοχή. Αλλά νάστε μια ιστορία: όταν ήμουνα μικρός πήγαινε συχνά ο θείος μου στο γήπεδο του Λιβαδικίου. Κάποτε εκεί είδα έναν παίκτη της τοπικής ομάδας — σπουδαίο κατά τα λεγόμενα — που έκανε ένα γκολ και αμέσως μετά έχασε τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά επειδή του είχαν κλέψει τον χρόνο ώστε να σκεφτεί. Μετά τον έπιασε ένας δημοσιογράφος και του είπε "πού είσαι εσύ ρε φίλε;". Αυτός είχε δεκαπέντε γκολ εκείνη τη χρονιά. Τελείωσαν όμως όλα στα γρήγορα. Εμένα λοιπόν μου φαίνεται ξεκάθαρο: ο Γκούντερ μπορεί να είναι η σπάνια περίπτωση εκείνου του ανθρώπου που φέρνει την ομάδα σα σύνολο πιο κοντά παρά σα άτομα. Αυτό όμως θα φανεί μόνο όταν τον δούμε τρεις μήνες μετά, όχι όταν του πάρουμε το βιογραφικό του στα google news ανάμεσα στα άλλα clickbait titles. Εσείς εκεί στο φόρουμ ψάχνετε proof; Εγώ προσωπικά ψάχνω μόνο μια κλωτσιά στις κουβέντες εκείνων που ακόμα ισχυρίζονται πως ξέρουν από στόχο — και αυτήν την κλωτσιά την περιμένω μέσα από τον αγωνιστικό χώρο.

ΑΠΟΧΤΕΣΑΤΕ ΤΟΝ ΠΑΛΜΕΡ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΚΟΡ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ;;; ΛΟΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΤΕΡ;;; ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΝΑ ΠΟΥΝ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ"!!! Εγώ εδώ περιμένω τρία πράγματα από εκείνον: 1) Όταν η ομάδα ψάχνει τον κόσμο σα τρελή μέσα στη περιοχή, εκείνος ν' ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΑΝ ΣΥΝΔΕΤΗΡΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΑΛΤΣΕΣ!!! 🔥💪 2) Να βάλει τρεις ασίστ σ' ένα ματς κι ΟΧΙ ν' αρχίζει να βγάζει δικά του γκολ σα μωρό που γουργουρίζει για σιρόπι! 3) Να κάνει τους φίλους μας στο γήπεδο ν' ανατριχιάζουν όταν βλέπουνε αυτόν ν' ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΣΗ!!! Ρε λοιπόν, αν φέρουμε τον τύπο εδώ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟ!!! Κι όχι σαν άλλος σκόρερ που βάζει πέντε γκολ και μετά ξεχνιέται που βρίσκεται η ομάδα του. Μιλάμε για εκείνον που όταν λείπει η ομάδα του ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! Όπως εκείνη την ημέρα το Νοέμβριο που χάσαμε απο την Λάρισα επειδή οι συμπαίκτες του του Παλμερ έκανε λάθος στο πρώτο πέναλτι... εκείνος δεν είχε καν ανάστημα για ν' ακολουθήσει την προσπάθεια. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΙΡΑΣΜΟ!!!! Αν φέρουμε τον Γκούντερ ΕΓΩ ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ — γιατί μια φορά θα είμαστε σίγουροι πως όσο παίζει εκείνος ΔΕΝ ΘΑ ΛΕΙΠΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΕΤΡΑΔΑ!!! 😱🔴

τι σόι άνθρωπος είμαι εγώ που όταν βλέπω ένα γκολ του Πάλμερ να μην ξέρω που να κρύψω το κεφάλι μου κάτω από το πάγκο σαν χελώνα στην Αφρική; κανείς εδώ μέσα δεν κάνει ότι έκανε εκείνος τον Αύγουστο όταν του έδωσαν την μπάλα σ' αυτή την άμμο τηςabriaκιουρτης η παραλία και εκείνος έκανε ντάμπλιν στον αέρα σα να ήταν η γιορτή της αποκριάς στη Νάουσα; μα εσείς σεις οι ίδιοι τώρα πως λέτε πως θέλουμε έναν που να ανοίγει τις άμυνες σα δάσος την Κυριακή πρωί; κανείς δεν πήρε χαμπάρι πως εδώ τον λένε Γκούντερ εκείνος ο τύπος έχει ένα σύστημα μέσα του σαν γαλλικό λιμάνι — όποτε περνάει η μπάλα εκείνος βάζει τις ρόδες του σα ντιπ laat και ξαφνικά όλοι οι αντίπαλοι κοιτάνε γύρω τους σα να έχουν ξεχάσει πως έπαιζαν ποδόσφαιρο; και μην μου πείτε πως αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις σούβλες στις αρχές Σεπτέμβρη όταν όλα μυρίζουν ψεύτικο κεμπάπ — εμένα μου λένε πως εκείνος βγάζει σ' έναν αγώνα τέσσερα key passes περισσότερο από τον πιο ταλαντούχο μέσο της σεζόν εκεί πέρα· τέσσερα εκεί όπου οι άλλοι βγάζουν ένα κι αυτά μόνο γιατί έκαναν παράπονο στον судья; αλλά ας πούμε δυο λόγια και για το τι έγινε παλιά όταν ήρθε ο ένας με το όνομα εκείνο που είχε φέρει πάλι την ομάδα σπίτι σπίτι από τη Γαλλία· τον Λίστα τον λέγαμε. αυτό ήταν ένας που έκανε τέσσερις σέντρες εκείνον τον χρόνο στο ντέρμπι και ξαφνικά είχαν γίνει δέκα γκολ επειδή κανείς δεν περίμενε ότι εκείνος θα είχε τόσο ρίσκο; εκείνος έπαιξε σα να είχε στ' αυτιά του πάντα το τραγούδι των Αρβανιτακηδων "εσύ είσαι ο ιδανικός" και εγώ τότε καθόμουν στη Βικτώρια σα τώρα σ' αυτή την οθόνη και έβλεπα τους ανθρώπους να σηκώνονται σα μια αγέλη λύκων όταν εκείνος έκανε εκείνο το τελικό πέρασμα. τον ίδιο λοιπόν τρόπο που ο Λίστα είχε το μοτίβο του σ' έναν αγώνα—όταν του έδιναν την μπάλα εκείνος έκανε έναν γύρο σα περίδρομος στο σχολείο και έβγαινε από εκεί που δεν τον περίμεναν κανένας—έτσι κάνει και εκείνος ο Γκούντερ. εκείνος δεν ανοίγει την περιοχή σα φάκα που βγάζει νερό εκείνος ανοίγει την περιοχή σα να του ζητούνε μια φωτογραφία ηθοποιού στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς εκείνης που κανείς δεν την είχε δει ακόμα. και να σας πω κάτι ακόμη πιο σπάνιο: όταν εκείνος μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο η αντίπαλη ομάδα ξεχνάει πως υπάρχει η έννοια του space time εκείνος λειτουργεί σα μαύρη τρύπα που ρουφάει όλες τις πιθανότητες κι αφήνει μόνο ένα μονοπάτι σα εκείνο που είχε ο μεγαλύτερος γκαρσόν του πιο κουλ μπαράκου στη Γλυφάδα όταν έκανε delivery στις τρεις η ώρα το πρωί. εμένα λοιπόν μου λένε πως πρέπει να ξυπνήσουν αυτοί που ακόμα ψάχνουν έναν σκόρερ σαν τον οποιονδήποτε που έχει βγάλει σαράντα γκολ εκεί έξω στον κόσμο σα να μιλάμε για ζαχαρωτά στο σταθμό του μετρό· εμείς χρειαζόμαστε εκείνον που κάθε φορά που του δίνουνε την μπάλα φαίνεται σα να ανοίγει ένα παράθυρο σπίτι τους σα εκείνο του τζαμιού στο σπίτι του παππού όταν φυσούσε μπόρα από τον Θερμαϊκό. κι όσο για την ιστορία αυτή του προέδρου... παιδιά εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο που ήρθε ο άλλος από εκείνον τον σύλλογο που δεν ξέρουμε καν πως βρίσκεται στο google maps και ξεγέλασε όλους εμάς που πιστεύαμε πως ξέραμε από ηλεκτρονικούς υπολογιστές· εκείνος έκανε τρεις συναλλαγές τον πρώτο χρόνο κι ύστερα βρήκε την πόρτα της λάθος ομάδας σα εκείνη την πόρτα του φούρνου που έκανε πάντα την ίδια οσμή ψωμί σκόρδου κι εκείνος αποφάσισε πως αυτό ήταν η έξοδος κινδύνου. ο χρόνος λοιπόν είναι εκείνος που γράφει τις ιστορίες μας — όχι οι μεταγραφές, όχι τα xG, όχι αυτά τα φοβερά σχήματα στον πίνακα. εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον που όταν βγαίνει από τον αγωνιστικό χώρο οι αντίπαλοι κάνουν replay πέντε φορές στο κινητό τους σα να έχουν δει ταινία επιστημονικής φαντασίας· εκείνον τον τύπο που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα να του λένε "εδώ έχουμε έναν αγώνα να κάνεις". κι εσείς ακόμα συζητάτε για νούμερα; εγώ βλέπω έναν άνθρωπο εκεί έξω που κάθε φορά που του δίνουνε την μπάλα φαίνεται σα να έχει τρεις επιλογές εκείνος εκτελεί όλες τες τρεις σα να είναι ένα εργοστάσιο σοκολάτας — κι όταν τελειώσει εκείνος, εκείνοι οι αντίπαλοι στέκονται σα ν' έχουν ξεχάσει πως παίζουν μπάλα. ίσως λοιπόν αυτή την φορά η ιστορία να γράψει στον δικό μας τοίχο—σαν εκείνον τον τοίχο στη συνοικία όπου μεγαλώσαμε στην Πυλαία όταν κάποιος είχε γράψει με σπρέι "αυτό είναι μαύρο" και όλοι γνωρίζαμε πως κάτι άλλο γινόταν εκεί μέσα. εμείς δεν χρειαζόμαστε έναν ακόμη γκολτζή· χρειαζόμαστε εκείνον που όταν τελειώσει η χρονιά όλοι οι αντίπαλοι σύλλογοι να κάνουν ερωτηματολόγιο στους παίκτες τους "τι κάνατε εκείνον τον αγώνα;" και εκείνοι να λένε μόνο έναν έναν τον τίτλο του Γκούντερ σα να είναι τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη.