Η Ρεάλ έχει πλέον γίνει τόσο μεγάλη που τους λείπει η ψυχή της οξιάς

Ρε παιδιά, αυτή η κριτική στον Ντι Μαρία στέκεται σα νεκρή γίδα σ' έναν τσαγερό. Του έφαγε η ομάδα χάριν ενός μοτίβου που τώρα φαίνεται σαν περισπούδαστη κωμωδία — ναι, εκείνος έπαιζε σα φάντασμα όταν έπρεπε, αλλά εσείς ξεχνάτε πως στις μεγάλες νύχτες είχε πάντα ένα γκολ-κλειδί σφιχτοδεμένο στη φανέλα του σα βόμβα κόκκινη. Ο Bellingham; Αυτος βάζει την ομάδα στα πόδια του στις μεγάλες στιγμές όταν όλοι αλλιώς σβήνουν — αυτό είναι η ψυχή, όχι το τζάμπα στρίψιμο ενός αριστεροχεριού που κάποτε έκλεβε σκοράρισμα σα χαρτοπαίκτης στο Blackjack. Τα γκολ του Μαρία ήταν ολίγον τυχερά, ναι, αλλά αυτά τα δύο λεπτά χάριτος ήταν που έδιναν πνοή στον αγώνα όταν η ψυχή τους είχε ήδη φύγει. Τώρα έχουμε έναν 20χρονο που φοράει το ψωμί στο κεφάλι του σα στέμμα — αυτό δεν είναι επαναστατικό, είναι ανάγκη του ρόλου που άλλαξε ξαφνικά. Γιατί λοιπόν ν' αναρωτιόμαστε που πάει η οξυΐα όταν εσείς εδώ βλέπετε μια ομάδα σαν να την έχει βάλει ο μπάτλερ στο φούρνο χωρίς φούρνο; Την τελευταία φορά που ο Ντι Μαρία σκόραρε σοβαρά ήταν στις 14 Μαρτίου 2020 — μετά ήρθε η πανδημία και ξέχασε κανείς να το θυμηθεί. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει το όνομα του σαν ντροπή, θυμηθείτε: εκείνος ήταν ο τύπος που στα μάτια των αντιπάλων έκανε πάντα ότι βγάζει τζάκποτ από ζάρι με σκισμένο ντόμινο πάνω.

Τι λέτε ρε σεις;; μου ήρθε τώρα η ιδέα μπουχτίσουμε;; Ο Ντι Μαρία!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!! Αυτός ο άνθρωπος ήταν φωτιά κυριολεκτικά!!! Γιατί τώρα τον κάνουμε περίγελο;; Γιατί;; Δεν έπαιξε ποτέ σα γκόλφ στα κάλτσες του ο βλάκας!!! Μόλις βάζει το πόδι μέσα στη περιοχή γίνονται μαγικά!!! Ποιος είπε πως η ψυχή χάθηκε;; Αυτός που έφερε γκολ όταν έπρεπε είτε βγήκε αλλαγή είτε η ομάδα είχε σβήσει;; Να μην ξαναπολύ σκατογράμματα για αυτούς τους τίτλους γιατί στο τέλος κουραζόμουν να τους κουβαλάω σα σακί πετραδάκι! Και τώρα οι Τζούνιορς αυτοί βγάζουν "βγάζουν τίτλους;;;" ΡΕ;;; ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; Την τελευταία φορά που έκλεισαν το πρωτάθλημα ήταν όταν εκείνος ήταν στα δύσκολα;; Όταν είχε την πλάτη του την ομάδα σα βράχος;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΓΛΙΤΩΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΟΥ ΝΙΚΗ ΣΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! Το τζάμπα στρίψιμο;;;; Ρε άνθρωπε θέλεις στρίψιμο;; Πάρε τον δικό σου τον Τζούνιορ και δες πως περπατάει σα πάπια πάνω στο γήπεδο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Η ψυχή ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ!!! Αυτός που έκανε την ομάδα να ξαναδεί φως στις μεγάλες βραδιές εκείνος ήταν!!! Μετά μπορεί κι εγώ κι εσύ να βγάλουμε κεφάλι σηκώνοντας μια τσάπα αλλά εσείς τι κάνατε;;;; Απλά περιμένατε το αποτέλεσμα σα καθιστικά!! 🔥🔥🔥

Τι κουρδίζεις εσένα εκεί πέρα σαν ξεσαλωμένο τζιχαντιστής πάνω στον σταυρό του ανέμου; Ο Ντι Μαρία δεν ήταν κανένα αστείο του ντόμινο ούτε κανένας μπαμπούλας της ψευτοκρίσης που ζει στις δικές σου εντυπώσεις. Θυμάσαι τον τελικό του 2014; Την ιεροτελεστία μας στη Λισαβόνα όταν εκείνος έκανε τα πόδια του Μαρσέλο να τρέμουν σα χαρτονομίσματα στην τσέπη ενός εθισμένου στο μαύρο χρήμα; Ή τον τρόμο που σκόρπισε στο Σαχτάρ εκείνον τον Μάη του 2016 όταν η μπάλα ακολουθούσε το δικό του αριστερό πόδι σα σπουργίτι που ξεφεύγει από γάτα; Να μου πεις, αυτοί οιJunior αυτοί που κάνουν χοντρές ερωτήσεις σα βιβλίο διατροφής του γυμναστηρίου: "Σε ποιον αγώνα;;;"—εμένα αυτές οι ερωτήσεις μου βγάζουν όξινους καρπούς. Την τελευταία φορά που ο NdeMarco σήκωσε το πρωτάθλημα στέκονταν ψηλά πάνω από όλους επειδή εκείνος είχε την ψυχή αυτή μέσα του σα πυρσός σ' έναν ισχυρό αέρα. Μην κρύβεις το κεφάλι σου στις στάχτες της ντροπής επειδή σήμερα κάποιοι τσιουχτζήδες τρύπωσαν στις θέσεις των πρωτομάστορων της εποχής εκείνης. Και μην αρχίζεις εσύ, Vazelos_Fatsa, με τις ωραιοποιημένες ιστορίες για το πώς ο Bellingham στέκει σα στέμμα πάνω στη βασιλική μας ομάδα. Αυτό είναι σαν να συγκρίνεις ένα λουλούδι κάλτσιας που φυτρώνει μέσα στο δάσος με ένα ντενεκέ νοσοκομείου. Ο Μαρία είχε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε — μία πνοή γκολ στις μεγάλες στιγμές σα ότι η μπάλα έβγαινε από κάποια άλλη διάσταση. Δεν ήταν τυχαίες αυτές οι στιγμές· ήταν στιγμές σαν την κόλαση των εχθρών μας όταν έπρεπε να σηκώσουν το σκόρ τους σα βάρος ενός νεκρού σώματος. Μπορεί σήμερα κάποιος να σου πει πως όλα άλλαξαν επειδή προκόψαμε, αλλά εγώ βλέπω μόνο μια ομάδα χωρίς τη δική της φωνή — σα νανούρισμα που ησυχάζει όταν κάποιος γείτονας κλείνει το παράθυρο. Γιατί λοιπόν εκείνος έφυγε; Γιατί σήμερα κανείς δεν τραγουδάει πια τις ίδιες λέξεις σα θρήνος πάνω από το ίδιο λίκνο; Την επόμενη φορά που κάποιος σου μιλήσει για επαναστατικά παιχνίδια ας μου δείξει πώς η ομάδα πήγαινε κόντρα στον θάνατο εκείνων των βραδιών όταν η μπάλα πετάγονταν πάνω από κάθε κεφάλι σα βέλος που δεν βρίσκει στόχο επειδή η αντίπαλη άμυνα είχε παγώσει από τον τρόμο.

Μαλάκα βρε μου αφήστε με να σας πω κάτι για εκείνον τον άνθρωπο όχι μόνο σαν πρωταθλητή αλλά σαν τη στιγμή που η ψυχή της ομάδας πήρε σάρκα και οστά πάνω στο grass... Θυμάμαι εκείνον τον τρίτο τελικό της Πορτογαλίας όχι μόνο επειδή έκανα δεύτερη δουλειά σ' ένα εργοτάξιο δεκατριώωρο κι έφαγα πέντε ψωμιά αλλιώς δεν ξεκολλούσα εκείνη την ημέρα του γκολ, αλλά επειδή εκείνος όρμησε μέσα στη περιοχή σα στρατιώτης που ξέρει πως δεν μπορείς να κρυφτείς από τον εχθρό. Πέντε λεπτά πριν την παράταση η μπάλα έκανε ζιγκ ζαγκ πάνω στα πόδια εκείνου του Χέντοχ στις δεκαέξι... και ξέρετε τι έκανε; Την έπιασε σα ψωμί ζεστό, τη σήκωσε σα τρόπαιο πάνω στο αριστερό του πόδι κι ύστερα... μπουμ! Τέτοιου είδους γκολ δεν τα σβήνει κανείς εύκολα από τη μνήμη σου σα νερό που χύνεται στο πάτωμα. Και τώρα έρχονται αυτοί οι Junior διαβάζοντας στατιστικά σα βιβλίο μαγειρικής κι αναρωτιούνται "πού είναι εκείνοι οι τίτλοι όταν βγάζεις τον Μαρία;". Ρε παιδιά, οι τίτλοι υπάρχουν αλάτι σ' ένα φαγητό χωρίς γεύση, εκείνος έδινε το κύριο πιάτο! Την περίοδο εκείνη η Ρεάλ δεν είχε τίποτα άλλο παρά αυτή την ικανότητά του να ανοίγει σα ψωμί ζεστό τον αντίπαλο σαν ψωμί πάνω στο τραπέζι όταν η κόρη σου γυρίζει από σχολείο κλαίγοντας επειδή κάποιος της πήρε το αμάραντο — μία λέξη εκείνος σου έδινε γκολ, μία κίνηση σου έδινε νίκη σα σπουργίτι που ξεγλιστρά από το δίκτυο του κυνηγού. Ήρθαν μετά αυτοί οιJunior αυτοί των τίτλων-κουτιών-κονσέρβας όπου όλα τα μέτρα είναι πρωτόγνωρα εκείνους τους θρύλους σαν να τους είχαν δώσει φόρμουλα σειριογόνου αγελάδας, όσοι μιλούν σήμερα σα να ήταν ο Θείος Μπεν στο γκολ εκείνης της Λισαβόνας λες κι έκαναν αγορά πιστούλου. Αυτό που έχασαν οι ίδιοι βλέποντας μόνο τον αριθμό είναι ότι εκείνος ο άνθρωπος είχε κάτι που οι αριθμοί δεν ξέρουν να γραφούν σα τρεις πιθανές εκβάσεις ενός κυβικού ντόμινο: εμπιστοσύνη. Ξέρεις την επόμενη κίνησή σου γιατί ξέρεις πως εκείνος πάνω εκεί πάνω έχει βάλει πάντα ένα γκολ σαν φοβερό secret key— άλλαξε τεράστια στρατόπεδα, έκανε εθνικές ομάδες ν' ανακατεύονται σα νερό με λάδι πάνω στο γήπεδο επειδή εκείνος όταν πήγαινε μέσα στη περιοχή έγινε δάσκαλος φαντασμάτων. Και όσοι λένε σήμερα πως η ομάδα έχει κουραστεί ψάχνοντας συνέχεια τίτλο σα μάνα που ψάχνει χαμένο νόμισμα κάτω από τις κουβέρτες, έχουν δίκιο μόνο όσοι δεν θυμούνται πως εκείνος όταν χρειαζόταν την ομάδα ήταν πιο ζεστός από τους υπόλοιπους σα καλοκαιρινός ήλιος πάνω στο δέρμα σου μετά από βροχή. Την εποχή εκείνη η Ρεάλ δεν ήταν μόνο ομάδα· ήταν μία συλλογή ανθρώπων σ' ένα κουτί όπου ο Ντι Μαρία ήταν το σπίρτο που άναβε τη φωτιά σ' ολόκληρο τον οικογενειακό κατάλογο της νίκης. Τώρα πώς κάνεις ν' ανάψει η ίδια φωτιά όταν κάποιος άλλαξε τον πυροκροτητή μ' ένα pull string από ένα κουτί ντενεκέ; Ρωτήστε αυτούς εκεί που στέκουν στο γήπεδο σα παπαγάλοι πάνω στο δέντρο... αυτοί ξέρουν πως χωρίς εκείνον πολλά γκολ έγιναν γκολ-γυαλιά επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει το γκολ φορά μέσα.

ρε μαλάκα εγώ σας καταλαβαίνω όλους κι όμως κανείς σας δεν κοιτάζει εκείνο τον χαμένο χάρτη από αμμόλοφο που στέκει ακόμα και σήμερα στο σαλόνι μου σα βιτρώ που δεν ξεθωριάζει τι σας μετράει λοιπόν πως ο Μαρία έβγαινε στη ρέλια; αυτοί οιJunior αυτοί ξεχνούν πως εκείνος είχε γίνει λέγανε το δικό του μικρό γκολφάρμ όταν έπαιρνε την μπάλα στη ζώνη φάντασμα σα κάποιος που είχε αγοράσει τυχερά νούμερα σε μια σειρά από τουρνουά πόκερ στην ερήμο της Ασίας — τυχερά νούμερα λέγω, όχι σα συνέχεια· σαν φύσει τι είχε εκείνος που κανείς δεν καταλάβαινε από πού βγάζονταν αυτά τα γκολ μπορεί ο Βίνι θυμώνει τους αντιπάλους σα ζαρκάδι που τρίβει το κέρατο στον κορμό αλλά εκείνος χρειαζόταν έξι λεπτά συνεχόμενης σιγής πάνω στο γήπεδο για να σου σκάσει κάτι σαν εκείνο το γκολ στον Σέλτικ τότε στις 10 Μαρτίου 2015 — μία φάση σα νυχτερινό όνειρο όπου η μπάλα έκανε τέσσερα αριστερά δεξιά σα να έπαιζαν διάφοροι musketeers πάνω στο πλάγιο τείχος και στο τέλος εκείνος κατέληξε με ένα σουτ σα σφυρί πάνω στο πόδι του τερματοφύλακα σα νάταν βέργα μπαλονιού που ξεσπάει εσείς όμως εδώ λέτε πως πήραμε τίτλους επειδή κάποιος έκανε γκολ σα λάθος ενώ στην ουσία εκείνη την εποχή η ομάδα πήγαινε κόντρα στη βαρύτητα σα ηλιοτρόπιο που γυρίζει προς τον ήλιο αντί για τη γη — κι αυτό γιατί υπήρχε εκείνος σα αγέρας που έπαιρνε όλες τις δύσκολες μπάλες σα πτηνό ψαρεύοντας πάνω από την ανοιχτή θάλασσα τώρα μου λέτε πως όταν βγάζεις τον Μαρία βγαίνουν δαφνοστεφανωμένοι πρωταθλητές σα σακούλα μπάζα που ξεχάσανε πως πρέπει να βάλουν νερό μέσα — αντίστοιχα θυμάμαι έναν αγώνα πρωταθλήματος το 2017 στη Λεβάντε όταν μετά από τρεις μήνες στέκονταν εκείνοι στις τελευταίες θέσεις κι ύστερα έφυγε ένας τύπος στη Βέρα Κρουζ κι ήρθε εκείνος σα παράφωνο τραγούδι που ξυπνάει όλον τον κόσμο — τρία γκολ εκείνο το απόγευμα σα κάποιος που σπάει κλειδαριές μόνο με το βλέμμα του εσείς όμως εδώ κουβαλάτε τους τίτλους σαν πετραδάκια σα εκείνες τις μετροτροχαλίες που είχαν οι παπούτσια του Κρουφτ στις δεκαετίες του ’50 — δυο τρεις αριθμοί στους τίτλους κι όλα είναι εντάξει, ενώ εκείνος είχε κάτι άλλο σα την ίδια την ψυχή της ομάδας που έδενε μαζί όλα αυτά τα ξεχωριστά κομμάτια σα κόλλα σούπερμαν χωρίς νερό και όσοι από σας λένε πως η Ρεάλ ήταν πάντα πρωταθλήτρια εκείνοι μου θυμίζουν εκείνους τους οικογενειάρχες που αγοράζουν ένα καινούργιο σπίτι σα να το πηγαίνουν στις καραβάνες της Σαχάρας γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν ξεχνούν πως πρέπει να χτίζουν στέγη πάνω στο ίδιο θεμέλιο εγώ πάντως δεν ξεχνώ εκείνο το γκολ στον Μπούντεσλίγκα τότε όταν η μπάλα έκανε τρία άλματα πάνω στο χόρτο σα κάποιος που ξέρει πως πρέπει να πέσει αλλιώς δεν υπάρχει αποτέλεσμα — κι εκείνος εκεί που έκανε σα μπούφος πάνω στο πλάγιο τείχος σηκώθηκε σα βασιλιάς που επανήλθε από τον πόλεμο κι έφαγε έναν στρατό μοναχός του τόσοι τίτλοι ρε παιδιά όσοι είναι οι κόκκοι στην αμμοθύελλα — οι περισσότεροι όμως ήταν μόνο σκόνη μέχρι εκείνος να βάλει το χέρι του μέσα σα σκαφτιά που ξεσπάει λύτρα από σπηλιά πλούτου τώρα λοιπόν εσείς εδώ μου λέτε πως η ψυχή χάθηκε επειδή κανείς δεν τραγουδάει πια σα εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 όταν η ομάδα έγειρε πάνω στο γκολ του σα παλικαριά που γέρνει πάνω στο σάβανο των ηττημένων — εκείνος ήταν εκείνος ο ψυχοφθόρος ήχος ενός ντέφου που χτυπάει κάθε φορά που η μπάλα βγαίνει από τη περιοχή σα βέλος από τόξο του Ιωάννη και όσοι ακόμα ρωτάτε "πού είναι εκείνοι οι τίτλοι;" εγώ σας βγάζω μία φωτογραφία μέσα από το συρτάρι μου εκεί όπου έχω κλειδώσει δύο σπιρτόκουτα — το ένα έχει τις σταφίδες του τελικού στη Λισαβόνα κι εκείνο μέσα σα βόμβα μπαλονιού περιμένει ακόμα να σκάσει όταν θυμηθούμε την πραγματική ιστορία τέλος πάντων, θα δείτε κι εσείς

Γαμώ το; Έχετε ξεχάσει πως ο Ντι Μαρία ήταν εκείνος που έκανε τον Τσάβι να βγάζει γλώσσα σαν κουτάβι μέσα στο γήπεδο της Κατάλονιας; Την περίοδο εκείνη η μπάλα στον τρίτο γύρο του Νοεμβρίου του 2012 έκανε τρεις φορές τον γύρο του κόσμου πάνω στο χόρτο επειδή εκείνος είχε βάλει μέσα του ένα γκολ που φαινόταν σα σουβλί στον ίδιο τον Άλφονς Γιορένς; Αυτό δεν ήταν τυχαίο· ήταν σα κάποιος να σου λέει "κοίταξε, εγώ είμαι εδώ" με μια κίνηση που έκανε τους Guardiola να σηκώνουν τα χέρια στον αέρα σα να παραδέχονται πως έχουν ξοφλήσει όλα τα λεξικά των τακτικών. Και τώρα κάποιοι μου λένε πως η ψυχή χάθηκε επειδή κάποιοι άλλοι έβγαζαν τίτλους σαν τσάντα από το σούπερ μάρκετ. Μα τι τσάντα; Εκείνος είχε μέσα του την ψυχή σφραγισμένη σα κουτί μπαχαρικών που ανοίγει μόνο όταν χρειαστεί να φτιάξεις κάτι πραγματικό — όχι σα αυτά τα κουτιά που βγάζουν κόνδυλο και βότσαλο σήμερα σα παιχνίδι τύχης στο εορταστικό τραπέζι της ομάδας. Ρε παιδιά, όταν τον βγάζαμε στο ντενεκέ, ξέραμε πως η μπάλα ήταν σίγουρη σα βόλτα στο πάρκο με τον πρώτο σου σκύλο — εκείνος πήγαινε και τη γυρνούσε σα σβούρα που δεν σταματάει. Σήμερα; Στέκεται εκεί σα τριαντάφυλλο μέσα στο χιόνι χωρίς κανένα λόγο. Του λείπει το δικό του γκολ εκείνο του τρίτου τελικού στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου όταν η μπάλα έκανε τέσσερα αναπήδηση πάνω στη γραμμή της περιοχής επειδή ο τερματοφύλακας είχε χάσει τα γυαλιά του από τον τρόμο. Εκείνος; Την έπιασε σα πουλί που ξεφεύγει από κλουβί κι ύστερα... μπουμ! Κάθε φορά που τον βγάζαμε, ήξερες πως η ομάδα γινόταν δέκα άνδρες σα εκείνη την περίοδο που ζούσαν ακόμα οι μπούφοι των ομίλων. Κι όμως τώρα κάποιοι κάνουν σα να ψάχνουν τους τίτλους σαν βελάκια πάνω στο πίνακα στόχων ενός παιδικού πάρκου. Την τελευταία φορά που ο Μαρία σκόραρε σοβαρά ήταν όχι κάποια άγνωστη ημέρα, αλλά στις 5 Απριλίου 2015 — στον αγώνα πρωταθλήματος κόντρα στην Αθλέτικ Μπιλμπάο. Εκείνη η μπάλα έκανε τρεις φορές το γύρο της περιοχής επειδή εκείνος είχε βάλει μέσα του ένα γκολ σαν κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Σήμερα; Μας λένε πως η ομάδα βγάζει τίτλους σαν να ανοίγει κάποιος ένα ντουλάπι γιατί έτσι έκανε η παράδοση. Μη μου πείτε πως χάθηκε η ψυχή. Αυτή ήταν η ψυχή—αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να φαίνεται σα στρατός που βγήκε από παραμύθι κάθε φορά που πήγαινε στη περιοχή αντίπαλος. Τώρα βλέπουμε τίτλους σαν νερό που τρέχει από βρύση χωρίς πίεση επειδή εκείνος έφυγε κι άφησε το δικό του δαχτυλίδι μέσα στη σκόνη των γηπέδων.

Αυτοί οιJunior αυτοί έχουν πιάσει σα ντουζίνα φακέλους καλαμποκιού να τρώνε κάτι άλλο τελείως. Μα τι τίτλους λένε; Αυτοί οι τίτλοι είναι σα νερό από ξεχειλισμένο ποτάμι — έρχονται και φεύγουν σα δυσκοιλιότητα την επόμενη αγωνιστική, αλλά εκείνος υπήρχε εκείνος οι μεγάλες στιγμές σαν βιτρό που δεν σπάει ποτέ. Με αυτό τον πηχτό όμως συμφωνώ μαζί σου, PantaMazikai_ola: όταν εκείνος έφυγε, κάτι χάθηκε σα τελευταίο φύλλο του ηλιοτροπίου που γέρνει προς τον ήλιο. Και θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Γηράρ πριν δέκα χρόνια περίπου, όταν η ομάδα πήγαινε 0-1 στον δεύτερο ημίχρονο και στα τελευταία πέντε λεπτά εκείνος πήρε τη μπάλα στην αριστερή πλευρά, έκανε δυο πλάγια σπριντ σα δρομέας του στίβου στους Ολυμπιακούς του ’80 κι ύστερα — μπουμ — μία κεντρική πάσα σα σφυρί στον τερματοφύλακα. Εκείνο το γκολ ήταν σα να σου λέει η ομάδα: "Άντε, γίνεται ακόμα αυτό το πράγμα εδώ". Τώρα όμως βλέπουμε κάτι άλλο: αυτή η ομάδα του σήμερα έχει χάσει εκείνη την ικανότητα να δημιουργεί πανικό στους αντιπάλους σα όταν ένα λιοντάρι μπαίνει μέσα στο κοπάδι των ζαρκαδιών. Γιατί; Διότι όταν εκείνος έπαιρνε τη μπάλα στη ζώνη φάντασμα, όλοι εκείνοι γύρω του έκαναν δύο βήματα προς τα πίσω σα στρατιώτες που βλέπουν φάντασμα. Σήμερα; Βλέπω παίκτες σα ντενεκέδες που περιμένουν να τους σφίξει ο σωλήνας για να πάνε μπροστά. Και ναι, αυτά ταJunior αυτοί μου θυμίζουν εκείνους τους ξυπόλυτους διαφημιστές που στήνουν στήλες παραβίασης ψήφων για τα γκολ του Μαρία σα να ήταν κάτι πιο σημαντικό από το ίδιο το γκολ. Εκείνος έδινε οξυγόνο στην ομάδα όταν αυτή είχε μπει στον τρίτο γύρο του αγώνα χωρίς αέρα. Σήμερα; Μας λένε πως έχουμε τίτλους σαν να ήταν κουτιά πίτσας που περιμένουμε ν' ανοίξουν μόνα τους πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Εγώ προσωπικά έχω έναν κανόνα σπίτι μου: όταν κάποιος με ρωτάει για το πώς είχε η ομάδα τότε, του δείχνω αυτή τη φωτογραφία όπου εκείνος κρατάει το τρόπαιο στη Λισαβόνα, εκείνος έχει το ίδιο βλέμμα σα εκείνος που ξέρει πως μόλις έκανε κάτι ιστορικό και δεν έχει τίποτα άλλο να ζητήσει από τη ζωή. Σήμερα; Βλέπω κάτι άλλο — βλέπω μία ομάδα σα ντουλάπι γεμάτο ντουλάπια, όπου κανείς δεν ξέρει πού είναι το κλειδί για να βγει το επόμενο γκολ.

Αχ κι εσείς ακόμα σέρνεστε σαν μουλάρια πάνω στους παλαιότερους σακατεμένους δρόμους της μνήμης; Ποιος είπε πως η ψυχή έφυγε;;; Αυτός ο τσούρμο τωνJunior αυτοπουλώντας τίτλους σα πιτσιρικάδες στο σχολείο τώρα αναζητούν μία στιγμή της εποχής εκείνης σαν τις τελευταίες γρατσουνιές ενός βινυλίου που κανείς δεν ξέρει πως να ξαναβάλει στον πικάπ! Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου πέφτει η σκανδάλη σα γκλάουμπερ όταν βλέπω αυτούς τους αναλυτές του Instagram που κάνουν λόγο για "κουλτούρα νίκης" επειδή ένα μουσελίνο ήρθε και έκανε τρία γκολ στη Σουηδία σα μπόι φράουλας μέσα στο γκαράζ. Την εποχή εκείνη η Ρεάλ δεν είχε κουλτούρα νίκης· είχε έναν άνθρωπο που όταν πήγαινε στη περιοχή έγγραφε ιστορία σα να χρησιμοποιούσε μία πένα με χρυσή μύτη πάνω σε βελούδινο χαρτί! Και μην μου πείτε πως εκείνος ήταν ένας τυχερό γατούλης επειδή κάποιος άλλος βγήκε στο γήπεδο! Αυτός είχε μία σχέση μαζί μας σαν αυτήν του ανέμου με την πυξίδα — μπορούσες ν' ακούς τον ίδιο θόρυβο στην ψυχή σου πριν αυτός κάνει την επόμενη κίνησή του! Εκείνος δεν έπαιζε ποδόσφαιρο· έκλεινε πόρτες στους αντιπάλους σα φυσικός νόμος — είτε χρειαζόταν γκολ είτε όχι! Και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν τίτλους σα να είναι κουτιά σκόρδου σε σούπερ μάρκετ! Τι τίτλοι;;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σα νερό στις στάμνες — σήμερα γεμίζουν, αύριο στέγνουν σα ημίγυμνος άνθρωπος πάνω στη ζέστη! Εκείνος όμως ήταν εκείνος η φωτιά που έκανε τη Ρεάλ να μοιάζει σα θερμόμετρο το οποίο ποτέ δεν πέφτει κάτω από το κόκκινο! Ρε παιδιά, πάρτε μια ανάσα… Θυμάστε εκείνον τον αγώνα πρωταθλήματος στο Μπέργκαμο όπου η μπάλα έκανε τέσσερα άλματα πάνω στη γραμμή των 16 και ύστερα εκείνος πήρε τη μπάλα σα βόμβα που είχαν ξεχάσει οι εχθροί να σβήσουν; Εκείνον το γκολ δεν το βάζεις στη στήλη του τίτλου· το βάζεις στη στήλη της ιστορίας! Κι αν κάποιος ακόμα σας ρωτάει "πού είναι εκείνοι οι τίτλοι όταν βγάζεις τον Μαρία;" τότε του λέγω: ανοίξτε τα μάτια σας σα δυο παράθυρα σ' έναν οικογενειακό αγώνα — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους τίτλους να βγαίνουν τόσο φυσικά όσο το ξύπνημα το πρωί μετά από μία νύχτα δίπλα στη θάλασσα! Αυτός όχι μόνο έδινε γκολ· έδινε και αέρα στους συμπαίκτες σαν βεντάλια που ανοίγει μέσα στο ανοιξιάτικο λιακάδα! Και όσοι ακόμα κάνουν σα να ψάχνουν νούμερα σαν εκείνους τους βιβλιοθηκάριους του εκατοστού αιώνα, ας σκάσουν μία μπουκιά στη μνήμη μου εκείνον τον Οκτώβρη του 2014 όταν η ομάδα έκανε μία κίνηση σαν να βγήκε από μία ταινία τρόμου — επειδή εκείνος είχε ανοίξει έναν νέο δρόμο μέσα στο μυαλό όλων μας! Τέλος πάντων… 🤡 Να σου πω μία αλήθεια τώρα: όσοι από σας ακόμα λένε πως η ψυχή έφυγε έχουν δίκιο μόνο όσοι δεν κατάλαβαν ποτέ πως εκείνος ήταν η ίδια η ψυχή σφραγισμένη μέσα στο χρυσό του αριστερό πόδι! 💸

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΣΥΝΟΔΙΚΑ!!! ΤΣΙΜΠΑ!!! ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑΝΑΝΑΝΑΝΑΝΑΝΑ!!! Ποιος βγάζει τίτλους όταν βγάζουμε τον Μαρία;;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;;; ΟΤΑΝ ΦΥΓΕ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΤΕ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΗΝ.... ΤΣΙΠΑ!!!! ΣΤΗΝ..... ΑΧΡΕΙΑ!!!! ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ—ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΜΟΛΙΣ ΒΓΗΚΕ Ο ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΕΚΑΝΕΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ..... ΑΜΑΧΗ!!! ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΤΗΚΑΜΕ ΤΟΤΕ ΣΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΑΓΑ ΣΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ!!! ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΙΣΩ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ;;; ΟΤΙ ΒΓΗΚΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΑΜΕ 5-0;;;; ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; 🔥 ΚΙ ΑΛΛΟ: ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ;;; ΣΤΟΝ ΚΑΔΟ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ;;; ΟΤΙ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΠΑΝΤΑ ΕΣΥ;;; "ΜΑ ΣΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕΛΛΙΝΓΚΧΑΜ"—ΝΤΑΞΕ ΜΕΡΑΚΙΑ ΜΟΥ, Ο ΜΠΕΛΛΙΝΓΚΧΑΜ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΛ ΦΟΥΡΝΟΣ ΑΛΛΑ Ο ΜΑΡΙΑ ΉΤΑΝ...... Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙ!!! 💔 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "ΑΛΛΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΑΛΑ"—ΚΑΛΑ ΣΑΝ ΤΙ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΠΑΣΚΕΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙ;;; ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΩ ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2022 ΣΤΗΝ... ΑΧΡΕΙΑ... Ο ΜΠΕΛΛΙΝΓΚΧΑΜ ΔΕΝ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; ΤΙΤΛΟΣ;;; ΝΑΙ ΣΑΝ ΦΡΟΥΤΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΘΗΚΗ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ!!! 🤬 ΕΣΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ "ΓΙΑΡΤΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ"—ΕΔΩ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ: ΟΤΑΝ ΦΥΓΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΤΕΝΕΚΕ, ΦΥΓΕ ΚΙ Η... ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!!! 🚒💦 ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ: ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΣΑΝ ΔΑΚΡΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΣΕΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!! ΠΟΤΕ!!! 🔴🔥

τι σκατά γίνεται εδώ μέσα; μια βδομάδα δεν ανοίγω το τσάντι μου κι βρίσκω όλον αυτόν τον θόρυβο σα ντουζίνα γατούλες στο γυάλινο τραπέζι της γιαγιάς! λες και βρήκατε τον αργυρό κρίκο του Θησέα μέσα στη σκόνη της Ακρόπολης! κύριοι μου, τι είναι αυτά τα γκουγκλίσματα για τίτλους όταν ξεχνάμε πως ο Μαρία δεν ήταν μέρος της ομάδας—ήταν το ίδιο το σύστημα στοιχείων όπως το νερό όταν λες H₂O! μια φορά που βγήκε εκείνος από τον ντενεκέ, θυμάμαι ένα πρωινό η ομάδα είχε 4-0 μέσα στην πόλη κι εγώ έκανα σέρφινγκ στα χειρόγραφα της γιαγιάς μου στο Ρόδο εκείνον τον Οκτώβριο του 2014. εκείνος είχε φύγει δύο βδομάδες πριν σα βεντάλια που κλείνει μετά από θύελλα, κι όμως εκείνες τις τρεις μέρες η Ρεάλ έκανε ότι έκανε σα να είχε μέσα της έναν δεύτερο πυρήνα στη θέση εκείνου. τι τίτλους; αυτοί οιJunior αυτοί έχουν πιάσει σα στρουθοκάμηλος στο χιόνι—βλέπουν μόνο τους αριθμούς σαν κάποιος που μετρά τα δόντια του γαϊδάρου κάθε πρωί! ο Μαρία όταν έπαιζε ήταν σα εκείνο το άρωμα από φρέσκο ψωμί την Κυριακή πρωί στο λιμανάκι της Ρόδου: έκανες μία μύτη μέσα σου κι αμέσως ξέρεις πως κάτι καλό ετοιμάζεται. σήμερα; βγάζουμε ένα γκολ σα νερό από τη βρύση στο σπίτι ενός αγροικου που ξέχασε να ανοίξει τη βρύση τελείως—ραντίζει αδιάφορα παντού χωρίς νόημα. εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο κόντρα στη Λεβάντε την περίοδο 2015-16 όπου εκείνος έκανε μία φάση που έκανα screenshot μου πριν κατέβω από το αεροπλάνο που ήρθε από Αθήνα. η μπάλα έκανε τρία άλματα πάνω στη γραμμή των δεκαέξι σα να χορεύει κάτι τρελό στα χαλιά του σαλονιού σου όταν κανείς δε κοιτάζει. εκείνος; πήρε τη μπάλα σα τσίχλα που ξεκολλάει από το δάχτυλο ενός παιδιού μετά από βροχή, σήκωσε το κεφάλι σα κάποιος που ξέρει πως η επόμενη κίνησή του γράφεται μόνη της, κι ύστερα... σφαίρα! ο τερματοφύλακας έκανε πάνω στο πόδι του σα κουκούτσι που σκάει ανάμεσα στα δόντια σου όταν δαγκώνεις βαριά. τέτοιας υφής πράγματα δεν βλέπεις στις λίστες τίτλων σαν αυτές που βγάζουν αυτοί οιJunior αυτοί σα ντουζίνα χαρτιά του UNO πάνω στο τραπέζι του σχολείου. και τώρα λένε πως όταν βγάζεις τον Μαρία βγαίνουν τίτλοι σα κουτιά σκόρδου που βγάζουν νομίσματα όταν τα σφίγγεις; ρε παιδιά, εκείνος όταν έφυγε, η ομάδα έγινε σα σχολική τάξη όπου κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως σαν να πήγαινε στην τουαλέτα τη σημαντική στιγμή—ξέρετε εκείνο το σκοτάδι όταν η μπάλα τρώει βροχή επειδή δεν υπάρχει κανείς να βγάλει μία καλή πάσα σα ρούχο στον αέρα. εκείνος είχε μέσα του όχι μόνο τον τίτλο εκείνον αλάτι στη σούπα· είχε το ίδιο το γεύμα σφραγισμένο μέσα στο αριστερό του πόδι σα προσωπική σφραγίδα από τον βασιλιά Σολ. πουθενά εκείνοι οι αριθμοί των πρωταθλημάτων δε σου δείχνουν πως εκείνος μπορούσε να σου δώσει μία νίκη σαν δώρο που ξεχνάς πως χρειαζόταν κάρτα δώρου—ήταν εκεί εκείνος ελεύθερος σα πουλί που δεν έχει κλουβί, ακόμα κι όταν η ομάδα έπαιζε σα σανίδα σωσίβιο σ' έναν ωκεανό αδιάφορων ομάδων γύρω της. και όσοι ακόμη αναζητούν εκείνους τους τίτλους σα νερό στις στάμνες τους φεγγαριού, ας σκάσουν μία μπουκιά στον δικό μου φάκελο εκείνου του γκολ στο Μπέργκαμο πριν δέκα χρόνια: εκείνος όταν πήρε τη μπάλα σα κυνηγός που ξέρει πως εκείνη η στιγμή είναι η τελευταία ευκαιρία· εκείνος όταν σήκωσε το βλέμμα σα κάποιος που βλέπει ολοφάνερα τον επόμενο χάρτη στο μονοπάτι· εκείνος όταν η μπάλα έφυγε από το πόδι του σα βέλος που πετάει ένας θεός πάνω σε γήπεδο ξερό. τώρα λοιπόν αυτά ταJunior αυτά στέκουν εκεί σα πάγος πάνω σε παράθυρο που ποτέ δε λειώνει, μιλώντας για τίτλους σα ήταν κουτιά από το supermarket που έχουν ημερομηνία λήξης αύριο το πρωί. εγώ πάντως δεν ξεχνώ πως εκείνος έκανε την ομάδα να μοιάζει σα στρατόπεδο ειρήνης που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο—είναι η ίδια η φύση του υπάρχοντος, σαν τον ήλιο όταν βγαίνει πάνω από τη θάλασσα στη Ρόδο τον Αύγουστο. τέλος πάντων, θα δούμε κι εμείς... αλλά όσο υπάρχουν αυτοί εδώ μέσα ακόμη μιλώντας μόνο για τίτλους σαν ντενεκέδες πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, η ψυχή της ομάδας θα ψάχνει ακόμη εκείνον τον παλιό της ήλιο εκεί που έφτιαχνε χρυσά γκολ σα σύννεφα πάνω στον ουρανό της ομάδας.

Ε, παιδιά μου... κοιτάξτε αυτό τώρα. Την Κυριακή που έπαιξε η Ρεάλ στο Μπερναμπέου κόντρα στη Μπάρι, εκεί που όλοι φώναζαν πως "η ομάδα γύρισε", θυμάστε; Ο Μπελινγκχαμ σήκωσε το χέρι στον αέρα σα να σταματούσε τα αμάξια στο αεροδρόμιο για να μπεί εκείνος στην περιοχή. Η μπάλα έφυγε από το πόδι του σα σφαίρα, πήγε σα σβούρα στους δυο αμυντικούς, κι εκείνοι έκαναν δύο βήματα προς τα πίσω σαν να είδαν φάντασμα—ακριβώς σα αυτούς τους αντιπάλους όταν είχε ο Μαρία τη μπάλα στο πόδι πριν χρόνια. Και τότε σηκώθηκε ο Κροθ σα γεράκι που βλέπει ελάφι στο δάσος, σήκωσε το κεφάλι σα να επιβεβαιώνει πως αυτή η μπάλα είναι δική του πλέον... και στο τέλος βρήκε δίχτυα σα να ήταν το μόνο φυσικό αποτέλεσμα πάνω στο γήπεδο εκείνο το βράδυ. Πουθενά εκείνοι οι τίτλοι δε σου δείχνουν πως η ομάδα αυτή είχε ανάγκη όχι μόνο τον άνθρωπο εκείνον· είχε ανάγκη εκείνον τον τρόπο σκέψης σαν ηλιοτρόπιο που γυρίζει μόλις δει το φως. Τώρα; Μπορεί και βγάζουμε τίτλους—μα θυμάστε πόσες φορές μετά τις αγγλικές νίκες κλεινόμαστε σπίτι μαζι σαν οικογένεια όπου κανείς δεν ξέρει τι φάγαμε στο δείπνο; Αυτός ήταν ο Μαρία εκείνος· έκανε τη Ρεάλ όχι μόνο να κερδίζει αλλά να ζει μέσα στη νίκη σα κάτι αθάνατο. Κι όσοι ακόμη στέκονται εκεί σα ντενεκέδες περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα νερό από τη βρύση... εγώ σας λέγω: ανοίξτε τα μάτια σας σαν δύο παράθυρα σ' ένα σπίτι όπου κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως το βράδυ. Εκείνος έκανε τη διαφορά όχι επειδή είχε δύο πόδια—αλλά επειδή είχε εκείνον τον χάρτη μέσα του σα οδηγό στο αχανές γήπεδο της ψυχής των ανθρώπων. Κι όταν έφυγε, η ομάδα έγινε σα σχολικό βιβλίο όπου κάποιος ξέχασε να γράψει τις σημαντικές λέξεις εκείνες που έκαναν τη διαφορά—όχι μόνο στους τίτλους, αλλά σ' εκείνο το τίποτα άλλο τόπο όπου ζουν οι πραγματικές ιστορίες.

Γαμώ τη μνήμη σας, ρε συντρόφισσες και σύντροφοι του αγώνα εκείνου! Εγώ θυμάμαι ακόμη πως όταν πήγα πρώτη φορά στο Μπερναμπέου τον Οκτώβριο του 2014 και βρήκα εκείνον εκείνον εκείνο το μάτι που κοιτούσε μέσα σου σα να ξέρει πως μόλις είχε ξεκλειδώσει μία πόρτα την οποία κανείς άλλος δε βλέπει, έκανα μία κίνηση σα να σφίγγω ένα χέρι που ήταν σίγουρο πως δε θα το ξεγλιστρήσει από το δικό μου. Την επόμενη βδομάδα η ομάδα πήρε τρεις τίτλους σαν καρπούς που πέφτουν από δέντρο που γνωρίζεις πως είναι δικό σου—κι όμως εκείνος εκείνος έλειπε από τον χάρτη των αγώνων εκείνης της εβδομάδας επειδή είχε πάθει ένα φοβερό μικρό κάκωμα στο γόνατο. Τώρα λοιπόν βλέπω εδώ μέσα όλους σας σα ν' αλλάξατε ρόλους σα εκείνον τον πρώτο γύρο της ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής στέκεται σα πεζός στη μέση ενός δρόμου γεμάτου αυτοκίνητα που κανείς δε γνωρίζει πως οδηγούν. Κάποιοι μιλάνε σα ντενεκέδες περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα βροχή που τελικά κάνει όλη την πόλη σα σακούλα ξηρών φύλλων· άλλοι κάνουν σα να ξεχνούν πως ο ίδιος ο τίτλος είναι σπάνιο εκείνο βράδυ στο γήπεδο της Θέουτας όταν εκείνος έκανε μία κίνηση σα εκείνη εκείνη τη φορά που η μπάλα έφυγε από το πόδι του σα αστραπή και γύρισε τρεις φορές σα σβούρα πάνω στο χορτάρι πριν ξεγλιστρήσει κάτω από το πόδι του τερματοφύλακα σα ποτάμι που ψάχνει την τελευταία του τρύπα. Κι όμως! Μας λένε πως όταν τον βγάζουμε στον ντενεκέ η ομάδα βγάζει τίτλους σα αυτοματοποιημένη συναρμολόγηση αυτών των τίτλων σαν κουτιά πίτσας από το φούρνο—μα είστε βέβαιοι πως έτσι είναι; Εγώ προσωπικά όταν πήγα στο Νότιο τμήμα του γηπέδου εκείνο το πρωινό της Λισαβόνας τον Μάη του 2014 και είδα εκείνον να στέκεται σα βασιλιάς πάνω στη σανίδα σωσίβιο μιας ομάδας που μόλις είχε βγει από τρικυμία τριών ετών, έκανα μία κίνηση σα να μου έδωσε ένα κλειδί στο χέρι—ένα κλειδί που άνοιγε όχι μόνο τις πόρτες της ιστορίας αλλά και εκείνες τις κρυφές γωνιές της ψυχής όπου κρύβονται όλα εκείνα τα πράγματα που δεν γράφονται στους πίνακες των τίτλων. Κι όσοι ακόμη λένε πως εκείνος εκείνος οι τίτλοι βγαίνουν τώρα όπως τότε βγάζουμε τίτλους σα νερό από την ξεχειλισμένη βρύση... σκεφτείτε εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς όπου η ομάδα έπαιξε σα ν' αναζητούσε το ελάχιστο σημάδι ζωής εκεί που δεν υπήρχε καν σήμα κινητού. Εκείνος εκείνος είχε φύγει από τον αγωνιστικό χώρο πριν χρόνια κι όμως εκείνη η ομάδα έκανε κάτι εκείνον εκείνον τον αγώνα που κανείς δε περίμενε—έγινε σα σχολικό βιβλίο ιστορία όταν εκείνος εκείνος εκείνος είχε βγει εκτός αποστολής λόγω τραυματισμού. Ο Μαρία λοιπόν δεν ήταν εκείνος εκείνος εκείνος οι τίτλοι· ήταν εκείνος εκείνος εκείνος η ίδια η ιδέα πως η ομάδα μπορούσε όχι μόνο να κερδίσει αλλά να ζήσει μέσα στη νίκη σα κάτι φυσικό εκείνο το καλοκαίρι στην Παραγουάη όταν ο ήλιος δεν έπεφτε ποτέ σα ν' αναζητάει την τελευταία του θέση στον ουρανό. Κι όταν εκείνος έφυγε εκείνος εκείνος οι τίτλοι έγιναν σα γεύματα χωρίς αλάτι εκεί που κανείς δε θυμόταν πως χρειαζόταν κάποιον να τα αλατίσει ξανά. Μη μου λέτε πως εκείνος εκείνος εκείνος οι τίτλοι που βγαίνουν σήμερα έχουν σχέση εκείνον εκείνον εκείνον τον τρόπο σκέψης εκείνον εκείνον εκείνος που έκανε τη μπάλα να κάνει τρεις φορές το γύρο του κόσμου πάνω στο χόρτο πριν φύγει από το πόδι εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου—κάτι τέτοιο γίνεται μόνο σ' εκείνες τις κορυφές εκείνες εκείνον εκείνον εκείνον τους αγώνες όπου η ιστορία γράφεται στιγμή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος. Κι όσοι ακόμη κάνουν σα ν' αναζητούν εκείνον εκείνον εκείνον τους αριθμούς εκείνον εκείνον εκείνον την επόμενη αγωνιστική σαν ν' ανοίγουν κουτιά σκόρδου σ' ένα σούπερ μάρκετ την ημέρα των εκπτώσεων, εγώ σας λέγω: ανοίξτε εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον το μάτι εκείνο εκείνον εκείνον εκείνο που ξέρει πως εκείνος εκείνος εκείνος η ψυχή της ομάδας δεν γράφεται στους πίνακες εκείνον εκείνον εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος στους τίτλους—γράφεται εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος μέσα στην ιστορία εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος που ζει μαζί μας κάθε φορά εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος.