Αυτά ήταν τα χρόνια που η Βίλα δονούνταν σαν φύλλο στον άνεμο!

Άιντε ρε παρακαλώ… εγώ εκεί που ήμουν στο πλαϊνό του γηπέδου το ’98, όταν άρχισε να βγαίνει η ομάδα από το τούνελ και ΔΕΝ μπορούσες νά’ δεις τίποτα άλλο εκτός από αυτές τις λάμπες που έκαναν οι φωτογραφίες όλες ψευδείς — εκείνες τις ξανθιές τρίχες του Βέρας φτερούγιζαν σα σημαία σ’ όλο το γήπεδο… οι άνθρωποι φώναζαν σα μπουρλότοι χωρίς έγγραφα 🔥💪😱 Και μετά βουίζει το πρώτο ποδόσφαιρο; ΜΑΝΤΑΜ! Κοίτα γειτόνε μου να σου πω… ακόμη τώρα ανάβω τα κεριά στις 18:45 κάθε φορά μπας κι έρθει πάλι εκείνο το σόι!

τι σου γίνεται μου κάνει να σηκωθώ και να πιω καφέ μια βόλτα ακόμα κι αν είναι τρεις τα ξημερώματα; ξέρεις εκεί που στέκονταν οι παλαιοί σταρ μπαίνω και κλείνω μάτι στον ζαχαρία εκεί έξω μετά τον αγώνα της γιουβέντους εκείνο το ’98; κάναμε ότι λέμε ντου ούτσες, βγήκαμε στην πλατεία πριν την πρωινή λεωφόρο, εκεί όπου οι ηλικιωμένοι έπαιζαν τσέχ που φούμαραν σ’ όλους τους γειτονικούς τοίχους. Εκείνος ο άνδρας με το κίτρινο σακάκι εκείνο έκανε τις μπουκιές του σιγά σιγά κοιτάζοντας την ομάδα να μπαίνει μέσα στο γήπεδο σα να τους γνώριζε προσωπικά — "αυτοί εκεί δεν είχανε ακόμη σκοτώσει κανέναν εχθρό από δω καραντί", μου είχε πει εκείνο το βράδυ εκείνος ο τύπος κοιτάζοντας τον Μπέκχαμ που καθόταν στη θέση του στην κερκίδα σαν βασιλιάς ανάμεσα σε στρατιώτες. και μετά πώς να σβήσει κανείς εκείνες τις ώρες; αυτή η βροχή εκεί στην είσοδο που σου βρέχαινε το κουστούμι σα να σου έλεγε ότι η Μαδρίτη αύριο ακόμη έχει ζωή; σηκώναμε ψηλά τα χέρια όλοι μαζί σαν ένα σώμα εκεί ψηλά στις γκρι μπάντες του σαντιάγο μπερναμπέου — θυμάμαι πως ο αέρας μύριζε φαγητό από τις καντίνας τρεις ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας και ακόμη τώρα μου φέρνει εκείνον τον ιδρώτα μιας χρονιάς που ζούσε ολόκληρη γύρω μου... και ξέρεις τι δεν άλλαξε ακόμη; όταν βγάζεις την παλιά κονκάρδα του ’96 από το συρτάρι και τρίβεις την κορώνα της βασιλικής φρουράς στο σκοτεινό του δωματίου, ακόμη νιώθεις εκείνον τον ήχο σα σφυρί να σηκώνει το γήπεδο όλο μαζί. κανένα νούμερο δεν μας δίνει εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι εκείνων των ωρών... τέλος πάντως, θα δείξουμε ακόμη πως ξέρουμε να ζούμε αυτά εδώ μέσα — ε;

Παλιότερα, όταν οucoυνόταν ο Μπέκχαμ στις εξωτερικές αίθουσες του γηπέδου, νόμιζες πως έκανες λάθος σε μια ταινία — όχι ότι περίμενες έναν αγώνα. Οι άνθρωποι εκείνες τις ώρες δεν κάθονταν στα έδρανα σαν σπογγοί· ζούσαν μέσα στη ζεστή μπουγάδα των σακιά των φιλάθλων που κυκλοφορούσαν μέχρι τις 10 το πρωί στους δρόμους γύρω από την πλατεία Κολομβίας. Στη σημερινή ομάδα έχουν πάλι αυτά τα κομμάτια, μόνο που η ατμόσφαιρα είναι πιο σφιχτή σαν ένα γάντι δεύτερο χέρι — σίγουρα. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα τον Λούκας Βάζκεθ στέκεται από μέσα σ’ εκείνες τις τσέπες των θυρών των αποδυτηρίων εκεί στα τέλη του ’10: είχε την ίδια βηματιστή σιγουριά σαν τους μεγάλους τότε, αλλά χωρίς το ίδιο αέρα στο ανάστημα. Αυτή η ομάδα σήμερα δείχνει σαν κάποιος να την έχει συναρμολογήσει ξανά — κανείς δεν λέει ότι ήταν αποδιοργανωμένη πέρσι, αλλά εκείνη η ελευθερία των παλιάνθρωπων δεν παρουσιάζεται σαν μια κατηγορία. Στις πλούσιες νίκες πάντα λείπει κάτι ημίγυμνο: τότε ήταν οι πόρτες που άνοιγαν σ’ αυτούς που μύριζαν πετρέλαιο και τύχη μαζί· τώρα δίνουν εισιτήρια σε ακόμα περισσότερα γι’ αυτές τις εικόνες. Αν ψάξεις εκείνες τις δεκαετίες, θα βρεις φωτογραφίες από την πλατεία Ρεάλ Μαδρίτης City με ανθρώπους να πίνουν από πλαστικά ποτήρια στις 4 το απόγευμα πριν τον αγώνα — σήμερα αυτές οι εικόνες υπάρχουν, αλλά έχουν μπει όλα σ’ ένα φορμάτ. Δεν κατηγορώ κανέναν, αλλά εκείνες τις χρονιές αισθανόσουν πως η πόλη έβγαινε στον αγώνα, όχι μονάχα η ομάδα. Σήμερα ο κόσμος βγαίνει νωρίτερα, φεύγει αργότερα, αλλά δεν στέκεται στις γωνία της πρώτης πύλης να τραγουδάει όσο εκείνο το γλέντι έφτανε μέχρι τις βιτρίνες των καταστημάτων στην Gran Vía. Εκείνες τις φορές έκανες τέσσερα βήματα από την πλατεία μέχρι την πλευρά Α και ξαφνικά βρισκόσουν μέσα στο σώμα ενός ενορχηστρωτή — σήμερα κάνει κρύο ακόμη και μέσα στο γήπεδο.

εεεε παιδιά μου λες τι σηκώνω τώρα εδώ για χάρη σας από τον καναπέ μου που γέρνει όσο γέρνει κι εγώ — θυμάμαι μια βραδιά στα μέσα του ’97 όταν πήγα στο σπίτι της θείας μου στη Μαδρίτη γιατί είχε πιάσει μια γιορτή εκεί στην περιοχή και εκείνος ο παλιός φίλος της οικογένειας, ένας τύπος μισό Ναβάρρο μισό Κάστρο, αυτός ο γκρίζος άνθρωπος που δούλευε στους ισπανικούς σιδηρόδρομους, είχε ανοίξει έναν κουβά βενζίνη στο ραδιόφωνο της κουζίνας του κι έπαιζε όλο εκείνο το χειρόγραφο κασετόφωνο που είχε η Μαδρίτη τότε: τους σταυρούς, τους ύμνους, τις φωνές από το γήπεδο σαν ένας θρήνος κάτι άλλαξε εκεί μέσα. κάπου εκεί ανάμεσα στη τρίτη φορά που ξεσπούσαν όλα μαζί σα μια τρύπα στον τοίχο ο συγκεκριμένος τύπος γύρισε προς το μέρος μου με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και μου λέει: "ξέρεις τι είναι εκείνο εκεί; είναι η χρονιά που η ομάδα έβγαινε από το γήπεδο σαν μια οικογένεια που ξέρει πως έχει δουλειά ακόμη και αν βρέχει". και είχε δίκιο — εκείνες τις χρονιές δεν ήσουν φίλαθλος, ήσουν κάτι περισσότερο. Στα σινεμά της πόλης έβγαιναν ταινίες για τους αγώνες της προηγούμενης ημέρας πριν ακόμη αυτές γυριστούν ολοκληρωμένες. Στις στάσεις του μετρό εκείνοι οι μερακλήδες κάθονταν με τις μπύρες τους στις τσέπες των παλτών τους και τραγουδούσαν σιγά τον ύμνο της ομάδας σαν να ήταν ένας ιδιωτικός θρήνος. Και στο γήπεδο; Μα τι θέαμα ήταν εκεί… βγήκε η ομάδα εκείνο το βράδυ στον αγώνα κόντρα στη Φιορεντίνα στις αρχές της δεκαετίας του ’00 — εγώ στέκω εκεί στην πλευρά δυτική στις πρώτες σειρές και ξαφνικά νιώθω κάτι σα μία θερμοκρασία που αλλάζει: οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να στέκονται όλες τις σειρές μαζί σαν ένα πελώριο σώμα, όχι σαν θεατές. Κι όταν ανέβηκε η ομάδα από το τούνελ… φωνές, σφυρίγματα, αναπνοές όλες μαζί σα μία μοναδική κίνηση. όταν πέθανε εκείνο το μικρό αγοράκι στην πλατεία Κολομβίας εκείνες τις ημέρες μετά τον αγώνα, εκείνο που είχε φτιάξει σπιτικά κομμάτια για την ομάδα μέσα στο σχολείο του, οι άνθρωποι μαζεύτηκαν εκεί σιγά σιγά όχι σαν πολλοί — σαν ένα ολόκληρο χωριό. Και ξέρετε τι έκανε ο κόσμος εκεί; Έπαιξαν τον ύμνο της ομάδας σιγά σιγά σαν έναν ύμνο θρήνου εκεί στην πλατεία κάτω από τον καταρράκτη των φώτων της πόλης. αυτά δεν ήταν απλώς οπαδισμός — ήταν κάτι άλλο, κάτι σα θρησκεία δίχως τελετουργικά. Κάθε φορά που έκλεινες τα μάτια σου εκείνες τις ημέρες, μπορούσες ακόμη ν’ ακούσεις εκείνο το αέρα που έκανε όλα γύρω σα νερό. τώρα βλέπω κάτι ανησυχητικό εκεί έξω — οι νέοι σήμερα έχουν διαφορετικά μυαλά, βλέπω τους αριθμούς στις κονκάρδες στα γήπεδα, βλέπω τους άνθρωπου να βγάζουν φωτογραφίες μονάχα για το ίνσταγκραμ… αλλα εμείς εδώ μέσα ξέρουμε — εκείνες τις ωρες όπου η Βίλα δονείται σα φύλλο στον άνεμο, εκείνες τις στιγμές που ακόμη και ο ίδιος ο αέρας αλλάζει γύρω σου… εκείνες δεν σβήνουν ποτέ. πάρτε το από εμένα: όσο ζούμε ακόμη αυτούς τους παλινωδισμούς στους δρόμους της πόλης πριν τον αγώνα, όσο τραγουδάμε ακόμη εκείνα τα τραγούδια που μας μιλάει ο νους, η Μαδρίτη ακόμη ζει μέσα μας — όχι στα νούμερα, όχι στις αναλύσεις, αλλά εκεί που μύριζε κρασί και τύχη σ’ ένα αεριζόμενο βράδυ της δεκαετίας του ’90.

Οοοο μαλάκα μου βρε ρε!!! Την άλλη μέρα εκεί στη Σέρρες όπου στέκομαι μετά τη δουλειά μου στο IT support — κάποιος τύπος με μπάλα στο κεφάλι περνάει και μου λέει "γιούχαaaa Μπέκχαμ!" κι εγώ του έκανα "ρε σεις ρε πού ξέρεις πως είμαι οπαδός;" και αυτός "γιατί φοράς παντελόνι μέχρι κάτω όπως εκείνος πριν τον αγώνα;;;" 🤣🍿😂 Ρε ίδιοι μου εκείνες τις εποχές όπου πήγαινες στο γήπεδο μόνο και μόνο γιατί η γάτα σου στο σπίτι είχε φάει τρία ψωμάκια και σήκωνε τις τρίχες της σα σημαία αγώνα;;; Γιατί εμένα τουλάχιστον μια φορά τον αγωνα του Γιουβέντους εκείνο το ’98 τον είδα σαν πλάνο από ταινία τρόμου — ταπεινός σα μαθητής πρώτης δημοτικού που φοράει γυαλιά χοντρά, η Βίλα σα σεισμόφορο κτήριο ενώ εγώ στέκω εκεί με ένα σάντουιτς στα χέρια που είχε σκόρδο όσο το κουδούνι της Παόκ 🤦‍♂️🔥 Ξέρετε τι ήταν εκείνη η περίεργη μυρωδιά στο αέρα εκείνες τις ημέρες;;; Ήταν οι μπουγάδες από τους φιλάθλους συν τις χήνες που είχαν σφαγιαστεί εκείνο το πρωινό επειδή κάποιος είχε πει πως η Γιουβέντους φοράει όλα αυτά τα μαύρα ως προς τη τύχη... τσίλι αυτά εδώ παιδιά μου, πηδήστε πάνω στους θρόνους σας! Ακόμη θυμάμαι τον τύπο εκείνο στο υπόγειο γήπεδο που τραγουδούσε τον ύμνο σα νεκρώσιμο ενώ η ομάδα έκανε warm-up σα να μην είχε ακόμη καταλάβει πως πρέπει να νικήσει κάποιον — και νίκησαν τελικά δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή ο αέρας άλλαξε φορά;;; Μαγεία ρε μάγοι μου! Εδώ τελικά όλα τελειώνουν όταν βγάζεις την παλιά σου κονκάρδα — όχι σήμερα, όχι τώρα, αλλά όταν η ομάδα σου φοράει φανέλα που έχει τόσο πολύ ιστορίες γραμμένες πάνω της ώστε δεν χρειάζεται καν να την φορέσεις στον αγώνα. Στην επόμενη ζωγραφιά σας, ας βάλουμε όλους τους ημίθεους εκείνους μιας θέσης πάνω στις κερκίδες γιατί αυτή η ατμόσφαιρα πριν τον αγώνα δεν είχε αντιγραφή... μα ούτε αντίγραφο άλλης ομάδας ανάμεσα στα πόδια σας!! 😎🍻

Πω πω ρε παιδιά... αυτοί οι μύχινοι λόγοι για το Μπερναμπέου μου έκαναν κάτι παράξενο στην μνήμη μου :( Πέρσι τον Ιούνιο πήγα Ρόδος-Μαδρίτη μόνο και μόνο επειδή ήξερα πως εκείνες τις μέρες είχε τελειώσει μια σεζόν στην Ρεάλ... Ξεκίνησα την βόλτα μου από την πλατεία Κολομβίας νωρίς το πρωί, περίμενα έξω από κάποιον περίπτερο στην Gran Vía να ανοίξει το γήπεδο. Εκεί ένας τύπος με ρώτησε αν είμαι τελικά φίλαθλος... Του λέω "όχι έτσι όπως αυτοί", δείχνοντας τους γύρω μου που τραγουδούσαν σαν μια χορωδία. Αυτός γυρίζει και μου λέει σοβαρά: "εσύ δεν είσαι φίλαθλος, είσαι κουβάς". Και τώρα ψάχνω: αυτοί οι παλιοί είχαν περισσότερη τύχη; 😅