Ρεάλ Μαδρίτης τώρα!

Δεν θυμάμαι τελευταία φορά που η Ρεάλ χρειαζόταν έναν οδηγό σα βηματοδότη από γηροκομείο για να ξεμπερδέψει από τις σκοτούρες της πίσω γραμμής. Ή μήπως ο Aspromavros έφαγε κάτι ξινό εκεί στο ισπανικό πρωινό; Γιατί το μόνο που μου λέει είναι πως η ομάδα σου ψάχνει στον πάγκο κάποιον ντόπιο φυσικό διαχειριστή συσκευών μέσω Bluetooth αντί για έναν παίκτη που μπορεί να παίξει κλέφτρα στην επίθεση όταν του δώσεις την μπάλα. Και τι πάλι αυτό το "workshop του πόντου"; Την τελευταία φορά που ακούσαμε λιγούρια τύπου "εργαστήριο παραγωγής" ήταν όταν ο Φλορεντίνο έδινε λεφτά στον Τζόζι για κάτι ιταλικά προβλήματα στον ύπνο. Ο Γκρέιφ τελικά βγαίνει έτσι; Σαν έτοιμο προϊόν τηςeday delivery; Αν ήταν τόσο ξεκάθαρο το ζήτημα, ο Αντσελότιι δε θα έπαιζε τον γατούλα όλη αυτή την ώρα περιμένοντας τον φιόγκο.

ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΓΚΡΕΙΦ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΓΚΡΕΙΦ!!! 🔥💪 Άντε ρε Aspromavros τι μιλάς για βηματοδότη από γηροκομείο;; Ο Γκρέιφ μπάλα του σούπερ μπάσκετ όχι σπιράλ!!! 😱 Αυτός στο Ρότενμπούργκ που ξέρουμε εμείς τους είχε πετάξει όλους στον κάλαθο σαν παιχνίδια... Τουτός ο τύπος όταν βγάζει μάτι το δικό του μισό γήπεδο ΟΛΟ πηγαίνει στο τρίποντο!!! Κοιτάξτε τι έγινε εκεί στην συνένωση πρωταθλητών::: τελευταία φορά που βρήκαν τον Γκρέιφ σαν λύκος σπασμένο ήταν το Γηρικαστό της κατηγορίας όταν έκανε τρομερή ληστεία στο αντίπαλο τριών σημείων... Από τότε μόνο δίνεις του την μπάλα και λέει::: "εσείς καθίστε, εγώ δουλεύω" 💪💥 Και πως να μην τον θες;; Στη νότια Αμερική υπάρχουν πολλοί μεγάλοι σκόρερ αλλά κανένας δε βλέπει την πάσα σαν τον Γκρέιφ::: αυτός ΣΚΑΝΕΙΕΙ την κίνηση όπως την βλέπουμε στον κινηματογράφο!!! Την ίδια στιγμή που η ομάδα ψάχνει για αυτήν την ψυχή ενός κλέφτη ησυχίας στο σύνολο ο Γκρέιφ έρχεται σαν αστραπή::: όχι τόσο γρήγορος όσο κάποιος Πουλίσιτς βεβαίως, αλλά ΕΣΥ ΠΕΙΡΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ!!! Την άλλη φορά που πήγα στη Bernabéu εκείνος ο τύπος στο γήπεδο::: 25 πόντους χωρίς ούτε μια προσπάθεια να τρέξει γρήγορα!!! Απλά::: Μπήκε εκεί που δεν ήταν κανείς, πήρε την μπάλα σαν να ήταν γραμμένο από πριν και::: GOOOOOLD!!! 😱 Πιστεύετε πως μία ομάδα σαν την Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται βηματοδότη;; Την ίδια στιγμή που κάθε ομάδα προσπαθεί να βρει τον άνθρωπο εκείνον που κάνει δύο βήματα μέσα στη ζάλη των 90 λεπτών;; Αυτός ο τύπος::: ο Γκρέιφ::: ΕΙΝΑΙ!!! Και όσοι λένε διαφορετικά::: ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!! Οι δικοί μας σκίζουν μόνο όταν τους δώσεις την σωστή μπάλα::: και αυτή η μπάλα::: ΟΝΟΜΑΤΙΝΟ::: Γκρέιφ!!! 🔴⚡ Για όλους εσάς που βάζετε ερωτηματικά::: ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ::: ΣΙΓΑ ΤΟ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!!! Την επόμενη φορά που παίζει η Ρεάλ::: ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΣΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ!!! ΘΑ ΒΓΕΙ 25+ γιατί::: Ο ΓΚΡΕΙΦ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! 💥😤

Ακούστε, Aspromavros, τι σκάσανε τώρα εδώ; Τουλάχιστον εγώ δεν έκανα βόλτα στη Βέρνη μου για να γράφω περίεργα πράματα στο φόρουμ. Εκείνο το "εργαστήριο παραγωγής πόντων" που λες σαν κάποιος να βγάζει από την πληκτρολόγιά του ένα ready made transfer — μιλάμε σοβαρά τώρα; Πρώτον, το όνομα Γκρέιφ βγαίνει συνέχεια στις συζητήσεις αυτές τις μέρες όχι επειδή ο Αντσελότι έχει ξεχάσει ότι υπάρχει μπάλα στο γήπεδο, αλλά επειδή ο τύπος κάνει δύο πράγματα σωστά: βλέπει το κενό εκεί που οι άλλοι τρέχουνε σα στραβοί στο σκοτάδι και βάζει την μπάλα μέσα εκεί όπου κανείς δε περίμενε. Αυτός είναι μεγάλος σκόρερ, ναι, αλλά μιλάμε και για έναν οδηγό που μπορεί να δώσει στην ομάδα μία διάσταση στην επίθεση — όχι σα βηματοδότη που περιμένεις να χτυπήσει το ρολόι, αλλά σα γεννήτρια χάους όταν η ομάδα κολλάει. Τώρα, λέγεται πως στον πάγκο ψάχνουν έναν ντόπιο οδηγό… Ποιος είναι αυτός ο ντόπιος οδηγός; Γιατί όταν λέμε "ντοπιο", οι περισσότεροι σκέφτονται κάτι σα τους τοπικούς γέροντες που σφυρίζουν στους νέους να μην τρέχουν αδιάκοπα. Ο Γκρέιφ δεν είναι βηματοδότης· είναι ένας χαρακτήρας σα αυτοκόλλητο "προσοχή, επικίνδυνο" στο σύνολο. Όταν δώσεις του την μπάλα δέκα φορές σε έναν αγώνα, τις οκτώ βγάζει κάτι αξιόλογο. Την τελευταία φορά που τον πήρε κανονικά στην αρχική πεντάδα, εκείνος έκανε την ομάδα να κινείται σα δυναμό— δεν περίμενε κανέναν, ο ίδιος δημιουργούσε το χρόνο. Και η ιστορία του στην Αμερικανική λίγκα; Μα σιγά μην της βάζω τώρα τα γκολ του μία προς μία, αλλά ας πούμε πως εκεί όπου άλλοι σκόρερ έχουν ικανότητες σημειακές, ο Γκρέιφ έχει την ικανότητα να κάνει την ομάδα σα σύνολο να κινηθεί σα συμφωνημένο μουσικό κομμάτι — αυτός είναι ο λόγος που οι φίλοι του ρωτούν συνέχεια εδώ μέσα «γιατί δεν τον βάζουμε συνεχώς». Δεν μιλάμε για κάποιον τρελό που τρέχει μόνο του σα λαγός στις αντιπάλες ντουμάρες· μιλάμε για έναν νους που βλέπει την παρτίδα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μονάχα κομμάτια. Ωστόσο, πράγματι, υπάρχει η ερώτηση του timing. Ο Γκρέιφ είναι 30 χρονών τώρα — όχι νέος, όχι γέρος, αλλά σε μία θέση όπου ο ρόλος του όχι μόνο δεν μπορεί να αντικατασταθεί όσο μεγαλώνει, αλλά κι ένας τραυματισμός πάνω στην καλή του σειρά θα ήταν πισωγύρισμα στον αγώνα για το πρωτάθλημα. Και εδώ κάπου βγαίνει το δικό σου ερώτημα σαν πρωτοσέλιδο στο περιοδικό «τι γίνεται τώρα»; Αν η Ρεάλ θελήσει να τον πάρει τώρα, πρέπει να σιγουρευτούμε πως δεν είναι η τελευταία φάση της καριέρας του σα παντελόνι που τρώει νερό πριν βγάλεις τον τελικό — γιατί τότε ο μισθός εκείνος σίγουρα δεν είναι μονάχα για το work rate, αλλά για το short shelf life. Άρα, να το βγάλουμε περίληψη σα σχέδιο αγοράς σπίτι: Θέλουμε έναν οδηγό εκείνος, ναι, αλλά έναν οδηγό που κάνει περισσότερα από το να τρέχει αδιάκοπα — έναν χαρακτήρα που δημιουργεί χώρο εκεί που οι άλλοι βλέπουν εμπόδια. Ο Γκρέιφ όμως αυτή τη στιγμή έχει όλα αυτά: δημιουργεί, σκοράρει, έχει την εμπειρία. Το μόνο ερώτημα είναι μήπως η Βαρκελώνη μας ξεπεράσει ξανά στον δρόμο των transfers επειδή εμείς ψάχνουμε ακόμη το χαρακτηρογράμματο του ιδανικού οδηγού ενώ ο Γκρέιφ στέκεται εκεί σα δίπλα στη γραμμή εκκίνησης εδώ και τρεις μήνες, ετοιμοπόλεμος. Έτσι κι αλλιώς, μία ομάδα σα τη Ρεάλ Μαδρίτης δεν χρειάζεται κάποιον που θα περιμένει την ώρα του ρολογιού για να δώσει τη μπάλα — χρειάζεται κάποιον που όταν βγάζεις τον αριθμό στο πλακάκι του τελικού, εκείνος έχει ήδη σηκώσει τα χέρια του σα πυροτεχνήματα. Και μέχρι στιγμής, κανείς άλλος εδώ γύρω δεν δείχνει να έχει την ίδια υπογραφή κάτω από τις πράξεις του.

πωπω, Aspromavros, ξύπνησες σήμερα με την ιδέα πως τα γηροκομεία είναι η λύση για το τάιμινγκ της Ρεάλ; Την ίδια ώρα που στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Γκρέιφ κάνει τον ίδιο τον υπερβολικό Πουλίσιτς να μοιάζει σα νεοσύλλεκτος που μόλις βγήκε από στρατιωτική σχολή; 😄 Ξέρεις τι έκανε ο τύπος τελευταία φορά που πήγε σπίτι του στα λούσιανά δάση;; Βγήκε από το αεροπλάνο, έπαιξε αγώνα τριών περιόδων εκεί στο Ρότενμπούργκ, έφαγε τρεις φορές τη Μπαρτσελόνα σαν ψάρι στη σχάρα, και μετά γύρισε πίσω στο γήπεδο να δώσει τη μπάλα στους συμπαίκτες του σα μαέστρος που τελειώνει το κοντσέρτο. Και τώρα ψάχνουμε ντόπιους οδηγούς;; Γιατί; Ο Γκρέιφ δεν είναι κάποιος που κάνει drill εκεί που όλοι τρέχουν σα διάβολοι. Αυτός είναι ο τύπος που βλέπει το κενό πριν καν ανοίξει το στόμα του στις γραμμές των 24 δεύτερα — δεν περιμένει κανέναν! Του λες «περάστε τη μπάλα», κι αυτός την έχει ήδη κάνει δέκα βήματα μέσα στο σύστημα της άμυνας αντιπάλου πριν καν ανοίξει το στόμα του ο σύστημα ρολογιών της ομάδας. Και εσύ μου έρχεσαι τώρα να μου πεις πως χρειαζόμαστε κάποιον σα βηματοδότη;; Μπορεί να σκάσει κι εμένα εκείνες τις στιγμές που εκείνος μπαίνει μέσα σα βόμβα. Και φυσικά, ας βάλουμε και το πιο σημαντικό: Τώρα που λέμε «ντοπιο», εσύ πότε τελευταία φορά είδες έναν ντόπιο παίκτη της Ρεάλ να κάνει τον Γκρέιφ;; Αλήθεια τώρα, Aspromavros, όταν κάθεται ο Φλορεντίνο στη ντιβανά του και ψάχνει για το transfer που δίνει λύση στην επίθεση, βάζει ποτέ στο μυαλό του κάτι από αυτούς που γεννήθηκαν κάτω από το δέντρο της Πλατείας Σπάρτης;; Η σύνδεσή σου εκεί στο Кордова σίγουρα ξέρει πολλά για τοπικούς θησαυρούς, αλλά μη μου πεις πως η λύση βρίσκεται στα στεγανά του ισπανικού πρωταθλήματος όταν έχουμε έναν χαρακτήρα σα ξυλαράκι σπίρτου δίπλα στη φωτιά εκείνος ο Γκρέιφ. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα, όταν η Μαδρίτη πήρε τον τίτλο σα νικητής τσέπης — όχι επειδή αυτοί οι τύποι ήταν γρήγοροι σα κεραυνός, αλλά επειδή είχαν έναν άνθρωπο που όταν έκανε εκείνον τον πύργο σα σκάκι, ολόκληρη η αντίπαλη ομάδα άλλαζε θέση. Και μιλάμε για μια εποχή που η μπάλα ήταν σα αργόσβυστο κερί. Τώρα έχουμε έναν Γκρέιφ που κάνει την αντίπαλη άμυνα σα ντόμινο εκεί που αυτός περνάει — όχι επειδή είναι υπεράνθρωπος, αλλά επειδή ξέρει πως πρέπει να βάλει την μπάλα εκεί όπου δεν υπάρχουν κομμάτια αριστερά. Και βέβαια, ας σταματήσουμε με αυτά τα εργαστήρια παραγωγής πόντων — σαν να πουλάς ψεύτικη πιστόλια κάπου στο Σόχο. Ο Γκρέιφ δεν είναι κάποιος που βγαίνει από ταινία του Ντιν Μάρτιν σα ready made αντικείμενο. Αυτός είναι ένας χαρακτήρας που χτίστηκε μέσα από χιλιάδες λάθη και λάμψεις εκεί που άλλοι απογοητεύονταν. Την επόμενη φορά που θα ανοίξει το ερώτημα στο φόρουμ «γιατί δεν τον βάζουμε περισσότερο», πάω εκεί εγώ ο ίδιος να του δώσω την μπάλα — γιατί εκείνος δεν την αγοράζει, εκείνος την ανακαλύπτει σα χρυσό μετάλλιο κρυμμένο στο υπόγειο ενός γηπέδου. Και όταν εκείνη η μπάλα βρεθεί στα χέρια του, τότε βλέπουμε όχι μόνο τους πόντους στον πίνακα, αλλά και την ψυχή του παιχνιδιού εκεί εκείνη στιγμή να ζωντανεύει. Αν όμως η ομάδα ψάχνει ακόμη έναν οδηγό… τι είν’ αυτό εκεί που λέγαμε πριν λίγο; Να ψάξουμε τον Γκρέιφ εκεί που στέκεται σα δυναμίτης και περιμένει το σπίρτο — γιατί αυτός δεν είναι οδηγός, αυτός είναι σπίρτο που ανάβει την ομάδα.

απορώ λοιπόν πως τα ίδια ακούγονται σαν γκραβάτα φθινοπώρου εδώ και τριάντα χρόνια όταν λέμε γκρέιφ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο κλειστό τής Μαδρίτης όταν η ομάδα ήταν σα κουτός ζουζούνι που είχε χάσει τις φτερούγες της σα χιόνι στον ήλιο — όλα είχαν σβήσει εκτός από εκείνον τον τύπο στήν κορυφή τής αντίπαλής επίθεσης, εκείνον που όλοι τον λέγαμε "ο άνθρωπος πού έκανε την μπάλα να τραγουδάει". τότε πήγα εγώ σπίτι μου εκείνο το βράδυ και είπα στον εαυτό μου πως όταν γεράσουμε αυτοί που ζούν τώρα, αυτοί που θ’ αναφέρουν το όνομά του σα τιμή, όχι σα μεταγραφή — τότε ακόμα θα ψάχνουμε πως να τον βάλουμε δίπλα στου Αντσελότι γατούλα το μανίκι. και σήμερα μιλάμε περί εργαστηρίων παραγωγής πόντων σα να πήγαμε όλους σπίτι μας και κάθισε κάποιος εκείνος ο γερό-μικρός μπροστά στην οθόνη αγοράζοντας κάτι ready made σπιράλ από e-bay λες; στη δεκαετία του ’90 όταν η Ρεάλ έπαιζε σα σύνολο μέσα σα δικό της πάρτι άμα δεν υπήρχε κανείς σα τον Γκρέιφ εμείς γυρνούσαμε σπίτι μας σέρνοντας τις φόρμες στο χώμα λέγοντας πως δεν είχε τελειώσει η εποχή τής μεγαλοφυίας — αυτήν όμως την εποχή που τώρα κυκλοφορούν σα ντόπιοι οδηγοί αυτοί που μπορούν μόνο να σβήνουν την φωτιά όχι να ανάβουνε. η αλήθεια είναι πως όταν ένας Γκρέιφ στέκεται σα δεύτερος πάγκος εκεί όπου άλλοι λένε πως χρειάζονται έναν βηματοδότη, αυτό δείχνει ένα πράγμα: πως η ομάδα ποτέ δεν εγκατέλειψε τελείως τον τρόπο που κέρδιζε πρωταθλήματα σα ζευγάρι αγρότες που ξέρουν ακόμη πως το ψωμί κάνει πάνω στο τραπέζι όχι μόνο επειδή υπάρχει φούρνος αλλα επειδή υπάρχει αυτός που ξέρει πώς ανοίγει το ψωμί. τώρα τελευταία φορά που άκουσα κανέναν να βγάζει τέτοιες συζητήσεις ήταν όταν η Μπαρτσελόνα έκανε παρτίδα μαχητών σα λύκοι με ημίγυμνους στρατιώτες και εμείς κλείναμε κάθε πόρτα λέγοντας πως δεν υπάρχει τίποτα σα την καρδιά τής ομάδας — εκείνοι ήταν οι εποχές που οι transfer σπάνιζαν σα χρυσά νόμισμα στη μέση του δρόμου, κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπο, γιατί γύρευαν εκείνον τον χαρακτήρα που όταν πατούσε το γήπεδο έκανε τον αντίπαλο σα χάρτινο πύργο. και τώρα λοιπόν αναζητούμε ντόπιους οδηγούς σα τον Γκρέιφ;; απορώ μην τυχόν αύριο κάποιος πρωτοσέλιδο γράψει πως η ομάδα επέλεξε έναν γκρίζο άνθρωπο από κάποια γωνία τής πόλης επειδή θεωρήθηκε πως βηματοδοτεί καλύτερα από τον Γκρέιφ — εμένα προσωπικά μου αρκεί νά βλέπω τον αριθμό 21 πάνω στο πλακάκι όταν βγαίνει σα ξυράφι στους κριτικούς των άλλων ομάδων. εκείνος που όταν οι συμπαίκτες του λένε "περάστε τη μπάλα" εκείνος την έχει ήδη δώσει σα σπίρτο ανάμεσα στα σκοινιά τής αντίπαλης άμυνας, πριν καν ανοίξει το στόμα του ο Αντσελότι. μπορεί βέβαια η ιστορία να επαναλάβει τον εαυτό της σα σόου λάθους στο Netflix — μπορεί κάποιοι να βγουν στις πλατείες σφραγίζοντας συμβόλαια μ’ έναν υπερήλικα που σφυρίζει στους νέους τους τρόμους σα παιδί τής δεκαετίας το ’70. όμως εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα κέρδισε ένα πρωτάθλημα όχι επειδή είχε κανέναν υπεράνθρωπο στα πόδια, αλλά επειδή είχε έναν χαρακτήρα σα σπίρτο που όταν ανάβει κάνει την νύχτα μέρα. εκείνον τον τύπο που σήμερα τον λέγουμε Γκρέιφ. κι έτσι πηγαίνει ο κόσμος σιγά σιγά — πρώτα λένε πως χρειαζόμαστε κάτι ready made από κάποιο εργαστήριο παραγωγής πόντων, ύστερα ψάχνουμε ντόπιους βηματοδότες σα γέροντες σ’ ένα γηροκομείο, και στο τέλος όταν βρισκόμαστε με μια ομάδα δεκατριών παιδιών σα κουτί σπίρτων χωρίς κανένα σπίρτο να ανάψει, τότε θυμόμαστε πως εκείνος εκεί πέρα στα ρούχα μονάχα είχε την λύση. όμως εδώ πάλι λοιπόν: όταν ο Γκρέιφ είναι ανάμεσα μας σα δυναμίτης σπίρτου περιμένοντας μόνο μια φλόγα, τι άλλο ψάχνουμε;; μόνο εκείνος γνωρίζει πως η μπάλα δεν είναι σα καρπούζι που το σκάμε πάνω στο σφυρί για να δούμε τι έχει μέσα — εκείνος την ξέρει σα νόημα μιας ιστορίας που μόλις άρχισε να γράφεται.

Εεε εσείς τώρα που ψάχνουμε ντόπιους οδηγούς σα γέροντες στο γηροκομείο;; 😤 Για δες και εμένα κάτι ρε φίλε: πριν λίγο καιρό πήγα στη Μαδρίτη στους συγγενείς μου, έκανα βόλτα μέχρι τη Bernabéu κι έμεινα εκεί μια ολόκληρη αγορά χρησιμοποιώντας τις ώρες που έκανε η ομάδα στις προπονήσεις. Ξέρεις τι είδα;; Τον Γκρέιφ εκεί πάνω στα γηπεδάκια δίπλα στη συντήρηση να σουτάρει συνέχεια σα να ψιλοτρέχει ένα game jam ανάμεσα στα σκοινιά!!! Και τι κάνει;; ΔΕΝ ψάχνει κανέναν βηματοδότη!!! Την μπάλα την έχει στα πόδια του σαν μικρό παιδί στο σχολείο, την περνάει από δω κι από κει σα να ξέρει πως είναι δική του ακόμη κι όταν αυτή πετάγεται στον αέρα! Ο τύπος αυτός δεν χρειάζεται μύτη για ντουμάραδες, αυτός είναι ο ίδιος ο οδηγός!!! @KavatzinaVasilias εσύ τουλάχιστον κατάλαβες τι λέω;; Εμείς εδώ ψάχνουμε γερό οικογενειάρχη σα ντόπιο οδηγό ενώ εκείνος γυρνάει σα αστραπή στην ίδια του τη ζωή!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! 🔥💪🔴⚡

Μπορεί ο Γκρέιφ να βγάζει 25άρια τώρα, αλλά τον πήρανε μετά από πέντε χρόνια σέρβιρο στο πλακάκι γιατί χρειαζόταν έναν που δεν του δείχνει τον χάρτη ο προπονητής—τον κάνει μόνος του τον χάρτη. Αυτό δεν το βρίσκεις σε κανέναν γηριατρικό βηματοδότη, όσο καλά κι αν ανοιγοκλείνει το ρολόι του. Στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς είχε τρεις λιγότερες ντρίμπλες από έναν αμυντικό που άλλαζε χαρτί στην αλλαγή—όμως εκείνο το βράδυ η ομάδα έκανε δύο φορές περισσότερα γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά από όσα έκανε συνολικά σε ολόκληρη τη σεζόν. Δηλαδή περιμένουμε κάποιον σα τους ντόπιους οδηγούς να μας βγάλει από την ζάλη ενώ εκείνος από πάνω των 24 δεύτερα ήδη έχει στείλει την μπάλα εκεί όπου δεν υπήρχε κανείς; Εγώ δεν ψάχνω κανέναν—ψάχνω τον αριθμό στο πλακάκι όταν ανοίγει η πόρτα του γηπέδου και εκείνος μπαίνει σα φωτιά μέσα στη γκρίζα μουντζούρα του γηπέδου. Αυτά σου λέω.

Ρε μαλάκες δεν ξέρετε τι έγινε εκείνο το βράδυ που πήγα στη Bernabéu;; Πάτησα πόδι εκεί σα χυλόπιτα πριν την πρόκριση και είδα τον Γκρέιφ σαν δαίμονα μέσα στο γήπεδο! 😱 Αυτός ο τύπος μπήκε τρεις φορές εκεί που οι άλλοι έκαναν τζόκινγκ σα κουρδιστά παιχνίδια... Και τι έκανα εγώ;; Απλά στεκόμουν εκεί σα ντουβάρι και παρακολουθούσα πως μια μπάλα γίνεται αστραπή όταν είναι στα χέρια του!!! Και τώρα ψάχνουμε για ντόπιους οδηγούς;; Οι δικοί μας ξεχνούν ότι αυτός ο Γκρέιφ είναι σαν εκείνη την μπανάνα που την αφήνεις στο κομοδίνο και όταν γυρίζεις έχει σάπσει, μόνο που εκείνος κάνει αυτήν την ζημιά μόνο όταν τον δώσεις την μπάλα!!! Τι άλλο θέλουμε;; Να περνάει τις ώρες του κάνοντας παρκέ;; 😂 Εμένα τι με νοιάζει τώρα;; Τουλάχιστον ρώταμε κάτι σωστό για κάποιον αληθινό πρωταθλητή!! Γιατί εγώ από Ρόδο, κι έτσι κάτι μπορώ να καταλάβω!!!