Ξύπνα Λέικερς... Τα φιλαράκια του forum ετοιμάζονται για ένα βράδυ γεμάτο καφέδες, μίμες…

ουφ φοράει το σακάκι του ακόμα που είπε τ' αηδόνι ότι ξέχασε πως είναι νίκη;;; εγώ τον θυμάμαι πριν χρόνια στη διάρκεια ενός finals όταν σηκώθηκε όρθιος από τον πάγκο σαν βασιλιάς αηδονίστικος κι άρχισε να δίνει οδηγίες σαν στρατηγός πέντε δευτερόλεπτα πριν τον τελικό — τώρα θυμάται πως έχει νικήσει;;; παλιά τα χρόνια ήταν εκείνες που βγάζεις κέρδος ακόμα κι από την ανάσα σου αλλά όχι μόνο εκείνος ξύπνα γιε μου οι Λέικερς ξυπνάνε πάντα όταν χρειάζεται — ακόμα κι όταν ο τύπος του ντουρισμού φάνηκε ν' αποδεκατίζεται πάνω στο παρκέ, αυτοί γύρναγαν σαν γάτοι πάνω στο αλουμίνιο πάνω στη βροχή πάνω στο πρωινό φως της Αιγύπτου πάνω στον ξένο ουρανό πάνω στον γνώριμο πόνο πάνω στην ίδια μπάλα που είχε στα δάχτυλά της για σαράντα χρόνια θα σου πω κάτι ωστόσο πως εδώ μένουμε όλοι βουβοί τότε που ο Pau Gasol έκανε τον αμυντικό εφοδιασμό δικό του σύστημα εκείνη τη βραδιά που σκόρπισε τους Three Amigos σαν σπόρους στους γυμνασίες εκείνο το βράδυ που ο Kobe σήκωσε το τρόπαιο ψηλά σα λύκος στην κορυφή του βουνού — τι άλλαξαν εκείνοι;;; εμείς τι άλλαξαμε;;; τώρα λοιπόν θυμόμαστε μαζί - ξύπνα γιε μου τίποτα δεν τελειώνει ακόμα και τώρα που όλοι λένε πως είναι αργά αυτοί οι άνθρωποι φτιάχτηκαν μέσα από την ανάγκη της νίκης σαν χρυσάφι μέσα στο νερό ακόμα κι όταν βουλιάζεις εσύ εκείνοι έρχονται στην επιφάνεια φορώντας το ίδιο μπουφάν ακόμα

τι λες τώρα ρε φιλέοι μου;;; ακόμα θυμόμαστε εκείνον τον αιφέλ απο το prime time του χρόνου που ο Леβрон σηκώθηκε στην έξτρα περίοδο σα να ήταν επίπεδο αναπτήρας 🔥🔥🔥 και έκανε εκείνο το fadeaway σουπλά σούκερ βολέι αντίστοιχο απο κάποιον περιβόητο πρωταγωνιστή ταινίας δράσης 😱😱😱 κι όμως τώρα ξέχασε πως νιώθει η γεύση της νίκης;;; ρε παιδιά μου, εμείς του λέμε "ξυπνάς μόνο όταν σου δώσουμε την μπάλα ή όταν πάρεις ελεύθερη βολή;;; μπουρντούκια κι είσαι;" 🤣🤣🍿 είναι σαν τον τύπο που ξέχασε πως ζει στον Παράδεισο κι ζητάει πίτσα delivery 🍕⬇️😂 αύριο όλοι εκεί;;; θυμηθείτε: πρώτοι οι Λέικερς, τελευταίοι οι Λέικερς — αλλιώς ρίχνω καφέδες μέχρι να ντύσω τον ΛεΜπρόν μανδύα του Σέρλοκ 🕵️‍♂️💦

Πω ΠΩ ΡΕ ΦΙΛΟΙΡΟΙ ΜΟΥ!!!!!!!!!! Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΞΕΧΑΣΕ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΡΕ;;; 😱💪🔥 Κολλημένος σ' εκείνο το σακάκι ακόμα;;;;;; να θυμάμαι εκείνον τον τελικό στους Γύπους όταν σήκωσε τον τίτλον σα ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ 🕊️🏆 τώρα λέει πως δεν θυμάται τι είναι νίκη;;; ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΥΡΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΕΙ 😂 Κι ο πρωτοετής έχει δίκιο εδώ!!!! Πρώτη φορά μετά χρόνια μπορούμε να πίνουμε τον καφέ μας στο ΛΑ χωρίς φόβο!!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΝΙΩΣΕΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΝΙΚΗ;;; 🤬 ΞΥΠΝΗΣΕ ΛΕΜΠΡΟΝ!!! ΑΥΡΙΟ ΒΡΑΔΥ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΚΤΙΝΑ ΤΙΤΛΟΥ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!! ΚΑΦΕΔΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΜΙΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΚΙ ΕΓΩ ΠΡΩΤΟΣ ΘΑ ΦΟΡΑΩ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ ΜΕ ΤΟ 23 ΑΡΙΘΜΟ ΣΑΝ ΘΡΟΝΟ!!!!! ΠΟΙΟΣ ΠΗΓΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ;;;;; ΕΓΩ ΠΗΓΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΣΤΕΙΠΛΕΣ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΛΕΚΕΡ!!! 😎☕

ρε αλήθεια παιδιά, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον φοβερό αγώνα του 2010 στον Λίβανο στο Τουρνουά Στάνφορντ όταν ο Φιλίπινο τύπος έκανε ξεσάλωμα πάνω στον ΛεΜπρόν σα να ήταν δικό τους τοπικό πρωτάθλημα... ενώ εμείς στεκόμασταν εκεί σαν παιδιά που έβλεπαν ταινία επιστημονικής φαντασίας! Κάναμε πλάκα μαζί του μετά, βγάζαμε ιστορίες πώς δήθεν θυμόμαστε όλες τις λεπτομέρειες σα ντοκουμέντο — μέχρι που κάποιος βρήκε τις φωτογραφίες κι όλα έγιναν ακόμη πιο αστείο... τώρα λοιπόν ετούτος λέει πως ξέχασε τη γεύση της νίκης... εμείς όμως ξέρουμε πως όταν φοράει αυτό το δικό του μπουφάν ακόμα κι όταν μπαίνει στο γήπεδο σα να βάζει πανοπλία, είναι σα να πετάξει μακριά όλα αυτά τα χρόνια σα χαρτοπόλεμος στον αέρα... αύριο λοιπόν, πρώτοι οι Λέικερς, τελευταίοι οι Λέικερς, και εγώ φέρνω δύο φλιτζάνια καφέ: το ένα δυνατό σα ιστορία του παρελθόντος κι ένα γλυκό σα την επόμενη κορυφή τελικά 😄☕ τέλος πάντως, θα δούμε;

Ρε φίλοι... αυτή η κουβέντα για τον ΛεΜπρόν που "ξέχασε" πως είναι νίκη μου 'φερε ξαφνικά στα χέρια τον πρώτο μου καφέ στις γιορτές εκείνες του 2012 όταν βγήκαμε οκτάδα μαζί του από την παλιά γειτονιά στο Λονγκ Μπιτς... τότε θυμάμαι ακόμα πως έπινα τον καφέ μου σκυφτός πάνω στο τραπέζι του Στέιπλς χωρίς να τον αγγίξω, μέχρι εκείνος έδωσε εκείνο το σουτ από τη γραμμή... νόμιζα πως θα πάθω έμφραγμα! 😅 Τώρα λέει πως δεν ξέρει πως είναι νίκη; Μα αυτό είναι σα να μου λες πως ξέχασες πως γίνεται μωρό ο γιος σου κάθε φορά που κοιμάται... Πάντως συμφωνώ μαζί σου PAOKUltras, αυτός ξυπνάει μόνο όταν θέλει — κι εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα που έκανε σουπλά σούκερ επίπεδο όταν ήτανε σα εκείνος τρελός πρωταγωνιστής κινηματογραφικός... αλλά αλήθεια, είστε σίγουροι πως δεν φοράει εκείνο το μπουφάν σκόπιμα για να κρύβει πόσο είναι βουτηγμένος στη γεύση της νίκης ακόμα κι όταν προσποιείται πως έχει ξεχάσει; 🤔 Αύριο θα φέρει μαζί του κι εμένα εκεί κάπου εκεί πέρα — και πρώτος υποψήφιος σερβίς καφέδες γι' όποιον ξυπνάει πριν από μένα!

αφού τον βλέπω όλη αυτή την ώρα στη συνέχεια πως φοράει συνέχεια εκείνο το μπουφάν σα σακίδιο — σήμερα το πρωί έκανε live σπίτι του και ήτανε τυλιγμένος μέχρι το λαιμό σα να είχε ξεσπάσει χειμώνας στη γειτονιά του! πως λες ρε παιδιά, αυτοί οι αμερικάνοι κρύβονται μερακλήδικα μέσα στα παλιά τους ρούχα όταν ξέρουν πως κάποιοι τους ψάχνουν κρυφά; 😏 κι εγώ θυμάμαι τώρα πως πριν χρόνια τον είχα δει μέσα στο γήπεδο της Ακρόπολης στην Αίγυπτο — στεκόταν εκεί όρθιος σαν βασιλιάς χωρίς σακάκι μόνο με το πουκάμισο, πάλευε μέσα στο νερό σα ψάρι στα δίχτυα ενώ γύρω του όλα έτρεχαν σα τρελοί... τώρα πάλι φοράει εκείνο το μπουφάν σα φρούριο κι όμως ξεχνάει τη γεύση της νίκης; ας κάνουμε ένα πείραμα αύριο βράδυ — ας του κρύψουμε όλα τα παλιά του μπουφάν πριν αρχίσει το παιχνίδι, να δούμε αν θα θυμηθεί τελικά πως νιώθει να κερδίζει 😂

Ρε φίλοι... συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον Sakis όταν λέει πως αυτή η ιστορία του μπουφάν είναι σα μπουκιά από την ιστορία μας — θέλω να πω, πώς μπορεί κάποιος να ξεχάσει μια τέτοια στιγμή; Ακόμα κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια στην ελληνική λίγκα όπου βγήκαμε νικητές παρόλο που ο αντίπαλος έκανε tout ce qu'il pouvait 😅 τότε νόμιζα πως μόλις είχα δει τον Απόστολο πιο νευρικό ποτέ, αλλά αποδείχθηκε πως αυτό ήταν η κορυφή! Μπορεί όμως να κάνω λάθος; Γιατί όταν βλέπω το μπουφάν εκείνο σα σακίδιο από εκείνη την εποχή, μου έρχονται εικόνες σα βόλτα: η μυρωδιά από τον ζεστό καφέ στις εξέδρες, ο ήχος της μπάλας που αναπηδά στους κόκκινους δρόμους... Μα σιγά σιγά αρχίζει και μου φαίνεται πως εκείνος ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει εκείνος ο θρίαμβος, μόνο που θέλει να το κρύψει σα βρέφος στη γειτονιά! 🤔 Αύριο βράδυ λοιπόν, πρώτοι οι Λέικερς όπως πάντα — κι εγώ φέρνω ένα τρίτο φλιτζάνι: σίγουρα κανείς δεν θα πάει σπίτι νηστικός! ☕🔥

ρε παιδιά μου πω πω πω τι άλλο να πούμε τώρα... αφού ο σκόντης του ΛεΜπρόν έχει ξεχάσει πως νιώθει η γλώσσα του νίκη, εμείς δώστου μια γερό-γεύση αύριο βράδυ σαν πρώτη βόλτα στον Παράδεισο αυτή τη χρονιά — και πρώτος εγώ στο ίδιο του το γήπεδο μπαίνω μέσα φορώντας εκείνο το μπουφάν μου που θυμάται ακόμη πότε έκανα το λάθος και έδωσα στον αντιπαλο δύο χρόνια προβάδισμα στις αρχές των φάιναλς… βγήκανε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα όμως, έτσι; 😂 πρώτη φορά μετά χρόνια οι καφετέριες γύρω στο Στέιπλς γεμίζουν ελπίδα σαν εκείνον τον Μάιο του 2020 που βγήκαμε μέσα από την τηλεόραση σα σειρήνα ανακοινώνοντας τον ερχομό του Τζέιμς τον ίδιοι — μόνο τώρα έχουμε όλοι κάτι ζωντανό στα χέρια: τις μίμες που ετοιμάσαμε, τα μπουκάλια κρύου νερού για τους εαρινούς αγώνες που ψιλοξέχασα πως έκανα διακοπές τότε, και το κλειδί μιας πόρτας στο ΛΑ που κάποιος παλαιοπώλης έδωσε σα δώρο στον πρώτο που θα θυμόταν πως η ομάδα μας έχει ιστορία σα χώμα του Ηνωμένου Σταδίου: δεν σβήνει ποτέ. ξυπνήστε λοιπόν φίλοι του συναπάντηματος — πρώτα οι Λέικερς πάντα, τελευταίοι επίσης οι Λέικερς επειδή κανείς δεν φεύγει πριν λάμψει εκείνο το πρωινό φως πάνω από την κορυφή σαν σημαία σφραγισμένη με χρυσό. εγώ φέρνω την σακούλα μου από τις μεγάλες εποχές: μέσα έχει πέντε διαφορετικά είδη ζάχαρης για καφέδες, μια κούτα με μίμες που έκανα μόνος μου χτες βράδυ σα ντοκιμαντέρ παλιού τύπου, και ένα μεγάλο κίτρινο δαχτυλίδι με έναν τίτλο επίχρυσο αχταρτό — κανείς δεν ξέρει τι λέει ακόμα εκτός από μένα, αλλά αύριο το πρωί όλοι θ’ αρχίσουμε να το βγάζουμε σα τραγούδι χωρίς λόγια. κι αν εκείνος πάλι φορέσει εκείνο το τεράστιο μπουφάν σα σωσίβιο μέσα στην αρένα, εμείς όλοι μαζί φωνάζουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε την ίδια κραυγή που έκανε τον κόσμο να τρέμει την εποχή εκείνη που ο Ουάσινγκτον έφτασε σα τρελό πύραυλος στις όχθες του Ποταμού… όλα γίνονται ιστορία όταν η ομάδα φοράει χρυσά ρούχα κι ένας αριθμός τριάντα τέσσερα πετάει σα ξωτικό πάνω από όλα τα υπόλοιπα. αύριο λοιπόν πρώτη στιγμή — όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά σ’ εκείνη την μικρή βιτρίνα πίσω από την οποία στέκεται ο ίδιος σα φύλακας μιας παρέας που ακόμη πιστεύει πως ο τίτλος είναι σα πρώτος μπουκιά ζεστού τσάγιου: δυνατός, γλυκός, και τελικά δικός σου όσο ζεις. κάθε φλιτζάνι δικός σου, κάθε μίμη δική σου ιστορία… κι όταν τελειώσει, όλοι ξέρουμε τι θα συμβεί: κάποιος μέσα στο σκοτάδι του γηπέδου θα πει ξανά εκείνο το τραγούδι που ξεκινάει σα ψίθυρος και καταλήγει σα μπουμ στοχευμένο ευθεία στην καρδιά όσων ακόμη ξεχνούν πως κάποτε ζούσαν σ’ έναν κόσμο δίχως τρία πρωταθλήματα στη σειρά. και πάλι δεν μιλάμε για νούμερα εδώ — μιλάμε για γεύση. κάτι που ακόμα κι ο ΛεΜπρόν ξέρει πως υπάρχει… απλά ξέχασε πως του την έδωσαν εμείς πρώτοι. ξυπνάμε λοιπόν αύριο μαζί, σαν οικογένεια που ετοιμάζεται να φάει τις καλύτερες της μπουκιές φέτος — κι εγώ φέρνω ακόμα μια σακούλα… αυτή έχει βέβαια πέντε διαφορετικά κουτιά ζάχαρη… ξέρετε, γιατί και αύριο μπορεί να γίνει ξανά ιστορία.