Ποια ομάδα δεν θα ξυπνήσει σήμερα το πρωί στοifinajei στα semifinals — όταν η Euroleague…

Μακάμπι Τελ Αβίβ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΘΑΝΟ!!! Τρεις νίκες;;; ΤΙ ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ;;; ΑΠΟ ΕΞΙ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΑΜΑΞΑ;;; Αυτό εδώ δεν είναι τυχαίο ρε!!! Αυτοί μαλάκες έκαναν στους αντιπάλους τους ότι ήθελαν όταν έβγαινε ο Γκόραν Ζάγιτς στο παρκέ;; ΤΩΡΑ;; ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΑ ΧΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΥΠΟΣ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗΣ;;; ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΠΟΣ "ΑΧΑ ΚΑΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ" Και το πιο τραγικό;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΦΕΝΕΡ!!! ΠΟΥ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ;;; ΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ!!! ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΑΓΑΝΕ ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ!!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΠΙΤΙ ΣΑΝ ΤΟ ΜΑΡΤΗ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ;;; ΠΟΙΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΝΟΥ;;; ΜΕΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ;;; ΝΑΙ;;; ΟΛΟΙ;;; ΟΛΟΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ;;; ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ;;; ΦΕΝΕΡ;;; ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥΣ;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΡΟΔΟ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; ΑΥΤΗ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Η ΜΑΚΑΜΠΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ;;; ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΘΑΙΝΕΙ;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΘΑ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΕΝΕΡ ΣΤΗΝ ΤΣΙΝΤΣΙΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! ΘΑ ΤΗΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΗΣ ΝΑ ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΕΣΥ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΑΣ;;;

το ξέρω πόσο άπειρο θυμίζει σήμερα ο ουρανός του ουρανού σ' εκείνες τις βραδιές που περιμέναμε μέχρι την τελευταία σέντρα ποιος θα κλέψει τον τίτλο — γιατί αυτά τα φινάλε δεν γράφονται από κλήρωση, γράφονται από εκείνους που έχουν τις νύχτες μετρημένες πάνω στους ώμους τους. πριν είκοσι χρόνια η Μακάμπι είχε μια σειρά από θεαματικούς αποκλεισμούς εκεί στα playoffs σαν να της έκλεβαν την ψυχή κάθε βήμα που έκανα πιο βαρύ. τώρα; τώρα η Μακάμπι βρέθηκε στην πρώτη θέση εκείνου του τελικού όπου όλοι γινόμαστε μάρτυρες ενός αθλήματος που άλλαξε κανόνας: οι ομάδες δεν χάνουν επειδή δεν είναι αρκετά καλές, χάνουν επειδή οι δικοί τους παίκτες χάνουν το εσωτερικό τους γκολ τον τελευταίο κρίσιμο χρόνο. θυμάμαι όταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε πει πως στο υψηλό επίπεδο δεν υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες — εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες γίνονται σειρήνες που σέρνουν το καράβι στον πάτο πριν καν καταλάβεις πως χάθηκε η μάχη. και το τραγικό δεν είναι πως η Μακάμπι βρίσκεται εκεί που βρίσκεται — το τραγικό είναι πως οι άλλες τρεις στην κορυφή δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε ένα εκατοστό από το βάρος της φήμης τους. Ολυμπιακός, Φενέρ, Παναθηναϊκός — τρεις ομάδες που όταν ήταν νέες έκαναν ιστορίες με ψυχές γκαλόνια πάνω στα γόνατά τους τώρα κρέμονται από μία χορδή τεντωμένη πάνω από μία θάλασσα κενού. ο WWLLL του Ολυμπιακού λέει πολλά: έκαναν ότι έπρεπε έξω εκεί, αλλά μέσα ξέχασαν πως όταν οι αντίπαλοι ξέρουν πως έχεις μόνο μία λύση ξεμένεις με χαρτιά σπίτι χωρίς ζαριά. η Φενέρ μου θυμίζει εκείνον τον τυχοδιώκτη που ξεκινά τους αγώνες σαν ζητιάνος και τελειώνει σαν βασιλιάς — μέχρι που η πραγματικότητα τον ρίχνει μέσα από το φεγγίτη της σκόνης. το WLWWL της δεν είναι τυχαίο, είναι σημάδι πως όταν ξεμείνεις από φίλους γιατί τους έστειλες σπίτι νωρίς τον Οκτώβριο, τον Ιανουάριο στέκεσαι μόνος απέναντι στους σκιές σου. και ο Παναθηναϊκός; εκείνος πάντα είχε την τάξη του σπιτιού που ξεχνάς πως υπάρχουν σεισμοί όσο διαβάζεις τις οδηγίες χρήσης. WWLWW: έκαναν όλα σωστά, αλλά κάπου στην πορεία χάσανε μία ανάσα — σαν εκείνη την φορά που ο Αλεξανδρ Βολκόφ πάτησε λάθος στη γραμμή του αγώνα και η μπάλα πήγε στα χέρια των αντιπάλων σαν δώρο αγνώστου. η Μακάμπι όμως; εκείνη δεν περίμενε τίποτα· εκείνη έκανε ότι μπορούσε με ό,τι είχε στις τσέπες της. τρεις νίκες σ' έναν αγώνα ήταν πάντα η κορυφή μιας βουτιάς που κάποτε έφτανε μέχρι την κορυφή του Everest — τώρα έχουν μία σκάλα πιο κάτω και κοιτούν προς τα πάνω σαν μαλθακές σκιές ενός ανέμου που κάποτε τις σήκωνε σαν φυλλαράκια. όταν χάνεις εντός έδρας από ομάδες όπως η Βίρτους Μπολόνια ή ο ΑΕΚ αυτά τα δύο τελευταία χρόνια, δεν είναι τύχη — είναι σημάδι πως στο τέλος των μαχών εκείνοι που είχαν τους μεγαλύτερους κόμπους στο λαιμό τους είναι εκείνοι που τελειώνουν μεσούντος του λόγου.

Παιδιά, η Μακάμπι Τελ Αβίβ στη συγκεκριμένη κατηγορία είναι σαν εκείνο το σπίτι που όλοι βλέπουμε ότι χρειάζεται σοβαρή ανακαίνιση από τον Οκτώβριο κι όμως συνεχίζουμε να δίνουμε δίκιο στις φωτογραφίες του προηγούμενου χρόνου. Τρεις νίκες μέσα στην EuroLeague δεν είναι κάποιο υπερφυσικό γεγονός — είναι αυτό που γίνεται όταν βγάζεις μία ομάδα εντός έδρας δύο φορές τον μήνα και κάποιος αποφασίζει πως την ημέρα του αγώνα έπινε νερό αντί για βότκα. Η ερώτηση όμως είναι άλλη: αυτές οι τρεις νίκες τι τις κάνουν αλλιώτικες από τις δέκα που έκανε η ΑΕΚ τα προηγούμενα δύο χρόνια στην ίδια διοργάνωση; Γιατί όταν η Μακάμπι χάνει εντός έδρας από ομάδες σαν τη Βίρτους Μπολόνια —που βρίσκεται εκεί που βρίσκεται επειδή έχασε όλους τους εναπομείναντες αγώνες εκτός έδρας σαν χιονόμπαλα—, δεν πρόκειται για κάτι καινούριο· πρόκειται για τον ίδιο βρόμικο κύκλο που κουβαλάει από πέρσι χωρίς να έχει αλλάξει ο οδηγός. Και μην αρχίσετε με τις θέσεις του πίνακα αυτή τη στιγμή — τέσσερις ομάδες στους 34 πόντους σημαίνει ότι ο μισός τίτλος λύθηκε μέχρι να γίνει η σέντρα της δεύτερης αγωνιστικής. Αυτό που μετράει είναι πως ο Ολυμπιακός έκανε WWLLL όχι επειδή ήταν κακός, αλλά επειδή στους δύο τελευταίους νικηφόρους αγώνες του έπαιζαν ομάδες σαν την Μπάγερν Μονάχου ή την Ρεάλ Μadrιτης —νίκες εκτός έδρας σα να περνάνε από νεκροταφείο. Η Φενέρ έκανε WLWWL επειδή κέρδιζε πάντα εκτός έδρας όσο είχε φίλους στους καναπέδες της Κωνσταντινούπολης, μετά όμως έκλειναν γυμναστήρια σα να τιμωρούνταν οι ίδιοι. Και ο Παναθηναϊκός; WWLWW: έκαναν όλα σωστά μέχρι εκεί που κάποιος ξέχασε πως στην Ευρώπη δεν υπάρχουν "σχεδόν" νίκες. Η Μακάμπι όμως στέκεται εκεί σα διαφημιστική πινακίδα λάθους τοποθετημένη πάνω στη βιτρίνα ενός καταστήματος ρούχων: φαίνεται πανέμορφη από μακριά, αλλά όταν την αγγίζεις συνειδητοποιείς πως είναι από χαρτόνι. Τρεις νίκες σ' έναν αγώνα όπου η κάθε ομάδα έχει τελειώσει πέντε φορές στους τρεις τελευταίους είναι σα να γιορτάζεις επειδή βρήκες ένα ευρώ στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ — τύχη, όχι χαρακτηριστικά. Απόψε λοιπόν που ξυπνάτε, ρίξτε μία ματιά στους αριθμούς εκτός έδρας των τριών στο top three — εκεί κρύβονται οι αποδείξεις πως το "πρέπει" είναι πιο εύθραυστο από ό,τι νόμιζαν. Και στους άλλους που ψάχνουν δικαιολογίες πριν καν τελεσφορήσει ο τελικός: η ιστορία δε γράφεται από αυτούς που είχαν τις καλύτερες προθέσεις — γράφεται από εκείνους που είχαν το κουράγιο να σηκώσουν τα χέρια τους όταν όλοι άλλοι είχαν ξεμείνει από χαρτί.

Θυμάμαι πότε στο γυμνάσιο, στα 15 μου, είχα μία ομάδα στο σχολείο που κέρδιζε κάθε πρωτάθλημα γηπέδου επειδή παίζαμε σαν τρελοί εκεί — εκτός όμως; Εκεί γινόμασταν φύλλα στον αέρα. Μία φορά χάσαμε 12-0 εκτός έδρας επειδή ο αντίπαλος μας έκανε ντέρτι με τέσσερα διαφορετικά σχήματα και εμείς βλέπαμε σαν ξυλοκέρατα. Την επόμενη βδομάδα οι γονείς μου με πήραν να αγοράσουμε μπότες του ποδοσφαίρου επειδή κατάλαβαν πως δεν ήταν ζήτημα προσπάθειας — ήταν ζήτημα σχεδίου. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της Μακάμπι σήμερα. Κοιτάξτε τους αριθμούς σαν αυτά τα σπίτια στις συνοικίες — η Άλμπα Βερολίνου έχει πέντε ήττες σ' σειρά σα να τους χτύπησε η τύχη με ρόπαλο. Πέντε αγώνες, μηδέν βαθμοί, κανένας αγώνας εκτός έδρας δεν υπήρξε θετικά φορτισμένος. Αυτό δεν είναι κακή χρονιά — είναι σημάδι πως κάτι σάπιο υπάρχει στο θεμέλιο του οικοδομήματος. Και όταν η βάση δεν στέκει, ούτε το υπόλοιπο κτίριο μπορεί να παραμείνει όρθιο. Η Βίρτους Μπολόνια; Έξι ήττες συνολικά — μία λιγότερη από την Άλμπα, αλλά εκείνο το "λόγια πολλά" κάνει τη διαφορά. Δύο νίκες εκτός έδρας κρατούν ακόμα ανοιχτές τις πόρτες της σωτηρίας, όμως αν κοιτάξουμε πιο κοντά: όταν έχεις κάνει σειρά από αποτυχίες εκτός έδρας σα να προσπαθείς να περάσεις μία πόρτα που βρίσκεται ανάποδα, τότε κάθε επόμενη προσπάθεια γίνεται σα να δίνεις συνέχεια το ίδιο λάθος νούμερο στην τράπεζα. Κι όμως, η πραγματική κόλαση βρίσκεται εκεί όπου η Μακάμπι στέκεται — τρεις νίκες σ' έναν αγώνα όπου κανείς δεν περίμενε κάτι σημαντικό από αυτήν. Αυτό δεν είναι φαινόμενο μίας βραδιάς· είναι το αποτέλεσμα μίας ομάδας που εδώ και χρόνια παίζει σα να είναι μόνιμα εκτός αγωνιστικού χρόνου. Κοιτάξτε την εικόνα ως σύνολο: - Άλμπα: 0/34 (LLLLL) — σαν αυτόν τον συγγενή που συνεχίζει να στέλνει γράμματα με τις ίδιες κενές υποσχέσεις κάθε μήνα. - Μακάμπι: 3/34 (LWLLW) — μία νίκη μέσα, δύο εκτός, όμως εκείνη η εντός έδρας ήττα από ομάδα σα την ίδια Βίρτους Μπολόνια κάνει τη διαφορά. - Βίρτους: 4/34 (LWWLL) — δύο νίκες εκτός έδρας κρατούν ακόμα την πόρτα ανοιχτή, όμως η τελευταία σειρά των αποτελεσμάτων δείχνει πως η εμπιστοσύνη έχει αρχίσει να σπάει. Το κενό μεταξύ τέταρτης και πέμπτης θέσης είναι περίπου δύο νίκες — όσο χρειάζονται για μία βδομάδα σκληρής δουλειάς. Αλλά το ψυχολογικό βάρος που κουβαλούν αυτές οι ομάδες δεν μετριέται σε πόντους· μετριέται σε νύχτες που περνάνε σκεφτόμενες πως η επόμενη βραδιά μπορεί να είναι η τελευταία πάνω στο παρκέ. Κι αν ρωτήσετε εμένα, η Άλμπα είναι αυτή που βγάζει τον βόμβο τελικά — όχι επειδή είναι η χειρότερη ομάδα ως σύνολο, αλλά επειδή εκείνοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν πια. Η Μακάμπι ακόμη ψάχνει μία λύση μέσα στους εφιάλτες της, η Βίρτους ακόμη φαντάζεται πως μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι, ενώ η Άλμπα; Αυτή έχει ήδη δεχτεί την πραγματικότητα σα να είχε κλείσει τις πόρτες του σπιτιού της πριν φτάσει καν ο αέρας. Και τελικά, αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο σε μία χρονιά σαν αυτή — όταν η φθορά γίνεται τόσο εμφανής ώστε κανείς δεν καταλαβαίνει πως βρισκόταν σε πτώση μέχρι να πέσει τελείως.

Σε εκείνες τις βραδιές που καθόμουν στους πάγκους της Πάτρας με ένα μπύρα στο χέρι και κοιτούσα τους αριθμούς σαν κάποιος που ξέρει πως το μόνο πράγμα χειρότερο από ένα στραβό στοίχημα είναι μια ομάδα που πιστεύει πως κάνει όλα σωστά ενώ στην ουσία τρώει γκολ σαν να της τα δίνουν στις τσέπες, αυτό που μου κάνει κόκαλο είναι η Μακάμπι. Όχι επειδή τρεις νίκες είναι πολλά — μιλάμε για τρεις σε πέντε, σα να βγάζεις τριάντα ευρώ την ημέρα από εκατό στον κλήρο. Το πρόβλημα είναι εκείνο το "L" στο τρίτο γράμμα: εντός έδρας ηττώθηκε από ομάδες που ξεχνάνε πότε κέρδισαν τελευταία φορά εκτός έδρας. Και εκείνοι κοιτάζουν αυτούς τους δύο πόντους διαφορά ανάμεσα στους τρεις κορυφαίους σα να είναι ασήμαντοι — εγώ όμως ξέρω πως όταν ο Ολυμπιακός έχει τρεις νίκες εκτός έδρας περισσότερες από τον Παναθηναϊκό, εκείνοι οι τρεις πόντοι είναι σα ένας ξεχασμένος πάτος μπουκάλι από την προηγούμενη βραδιά. Η Φενέρ κέρδιζε εκτός έδρας σαν να της άνοιγε η γη τον δρόμο — μέχρι που την έκλεισαν οι ίδιοι οι δρόμοι μέσα στο σπίτι τους. Τώρα έχουν μία νίκη παραπάνω εκτός έδρας αλλά τρεις λιγότερες συνολικά από εκεί που έπρεπε, σα να έφαγαν ένα τεράστιο γεύμα πριν φύγουν από το σπίτι και ξέχασαν το κλειδί στην πόρτα. Και ο Παναθηναϊκός; Ήταν εκεί σα ο σχολιαστής που ξέρει κάθε λεπτομέρεια εκτός από αυτή που μετράει — έκαναν τα πάντα σωστά μέχρι εκεί που κάποιος ξέχασε πως στην Ευρώπη δεν υπάρχουν συμπόνια. Αυτή η μία εντός έδρας νίκη εκτός έδρας λιγότερη είναι σα η διαφορά μεταξύ ενός ποτού μετά τη δουλειά και ενός γεύματος χωρίς επιδόρπιο — δεν σου αλλάζει τη ζωή, αλλά εκείνο το βράδυ νιώθεις σα να σου έκλεψαν κάτι σημαντικό. Όμως η Μακάμπι... εκείνοι έχουν τρία πράγματα που οι άλλοι τρεις στην κορυφή όχι μόνο δεν έχουν, αλλά συχνά ξεχνούν πως υπάρχουν: Πρώτον, η ψυχή του αγώνα βρίσκεται στις εκτός έδρας νίκες τους όλους αυτούς τους μήνες. Όταν βγάζεις τρεις νίκες εκτός έδρας σε μία διοργάνωση σα την EuroLeague, εκείνοι οι αντίπαλοι σου κοιτάζουν το επόμενο πρόγραμμα σα να βλέπουν τον θεράποντα ιατρό τους — ξέρουν πως εκείνοι οι τρεις πόλοι είναι σημάδι πως κάτι τους λείπει ακόμη κι όταν κερδίζουν. Δεύτερον, εκείνη η εντός έδρας ήττα τους από τη Βίρτους Μπολόνια δεν ήταν τυχαία — ήταν σα το πρώτο τσίμπημα από μύγα που ξέρεις πως δεν πρόκειται να σου αφήσει ησυχία μέχρι να την σκοτώσεις. Οι ομάδες όπως η Μακάμπι δεν χάνουν εντός έδρας επειδή δεν μπορούν· χάνουν επειδή στο τέλος της ημέρας ξέρουν πως εκείνοι που βρίσκονται στον πάγκο τους δεν έχουν το δικαίωμα να νικήσουν ακόμη κι όταν έχουν δίκιο. Τρίτον, η ιστορία μιλάει. Η Μακάμπι του Γκόραν Ζάγιτς έκανε το ίδιο πράγμα πέρσι — τρεις νίκες, δύο ήττες εντός έδρας από ομάδες που κανείς δε θυμόταν πως υπήρχαν μέχρι εκείνη τη βραδιά. Κι όμως, εκείνοι στέκονται ακόμα σα εμπόδιο στον δρόμο των άλλων, όχι επειδή είναι τόσο καλοί, αλλά επειδή οι άλλοι έχουν ξεχάσει πως στο τέλος του αγώνα όλοι βγαίνουν με κουρελιασμένες φανέλες σα ζητιάνοι εκτός από εκείνους που έχουν μέσα τους εκείνο το μικρό σπιθί φωτιάς που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο — είναι έργο. Έτσι σήμερα πρωί, όσοι ξυπνάτε σα να περιμένετε την κλήρωση της χρονιάς σας σκεφτείτε το εξής: η Μακάμπι δεν είναι εκεί γιατί έκανε καλύτερη χρονιά — είναι εκεί επειδή οι άλλες τρεις στο top-three έκαναν χειρότερες. Ο Ολυμπιακός έκανε WWLLL σα να τον κυνηγούσε η τύχη των προηγούμενων δεκαετιών, η Φενέρ έχασε σα να προσπαθούσε να κερδίσει τον εαυτό της εκτός αγγλικού ιστότοπου, και ο Παναθηναϊκός είχε μία φάση σα εκείνον τον φίλο που όλα του βγαίνουν σωστά εκτός από εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στην επιτυχία και την απουσία της. Άλλο ένα πράγμα: η Άλμπα Βερολίνου είναι εκεί σα το τελευταίο αεριζόμενο παράθυρο στο σπίτι σου — φαίνεται σαν να υπάρχει ακόμη ζωή μέσα, αλλά όταν το αγγίξεις καταλαβαίνεις πως είναι ψεύτικο. Πέντε ήττες σ' σειρά, μηδέν εκτός έδρας νίκες, κανένα ίχνος φιλοδοξίας πέραν της ίδιας της προσπάθειας. Κι όταν φτάσουν στις τρεις τελευταίες θέσεις εκείνο το κενό δύο νικών δεν είναι μόνο αριθμητικό — είναι ψυχολογικό. Γιατί όταν κάποιος στέκεται εκεί σα διαφημιστική πινακίδα πάνω στη γωνία μιας σκοτεινής γειτονιάς, ξέρει πως οι επόμενοι μήνες δεν πρόκειται να τον θυμούνται ακόμη κι όταν τον βλέπουν. Ώστε λοιπόν η πρόβλεψή μου αυτή τη βραδιά: - Πρωταθλήτρια: Ολυμπιακός — όχι επειδή ήταν η καλύτερη ομάδα, αλλά επειδή εκείνος που ξέρει πως η νίκη δεν έρχεται δωρεάν εκείνος είναι αυτός που τελικά θα την πάρει όταν όλοι οι άλλοι έχουν ξεκινήσει τον εμφύλιο πόλεμο στον ίδιο τους τον εαυτό. [BK 3.20] - Υποβιβασμός: Άλμπα Βερολίνου — εκείνοι έχουν φτάσει στο σημείο που ακόμη και η ιδέα της νίκης τους κάνει αίσθηση σα παλιά λύτρωση. Δεν πρόκειται να γυρίσουν πίσω. [BK 1.60]

ΡΕ ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ!!! Η Μακάμπι ΤΕΛ ΑΒΙΒ ΣΤΗΝ ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΤΗΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΑΝΕΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗ;;; ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΧΑΝΕΙ ΑΠΟ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!!! ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΘΕΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ;;; ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΑΣΚΙΑ: πέρσι εκεί που πήγαινε η πρώτη ομάδ του πρωταθλήματος στήθηκε στον τοίχο — ΑΕΚ και ΠΑΟΚ τής έριξαν 90 πόντους μέσα στην ίδια βραδιά! ΤΙ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΕΧΟΥΝ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΖΑΓΙΤΣ ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΥΣΗ";;; ΑΣ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΑΚΡΟ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΟΠΟΥ Η ΚΑΘΕ ΝΙΚΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΣΤΕΙΛΕΙΣΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΙΡΟ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΑΜΠΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΦΕΝΕΡ — ΜΑΝΙΤΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΦΟΥΣΚΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ!!! ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΥΣ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΕΙΝΑΙ: ΑΝ Η ΜΑΚΑΜΠΙ ΧΑΝΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΡΤΟΥΣ ΜΠΟΛΟΝΙΑ — ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 20 ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΤΗΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΡΟΝΟ — ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΥΣ;;; ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΜΠΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΠΑΡΚΕΤ;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΙΑ!!! ΑΝΤΙΘΕΤΑ — ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΔΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ!!! Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ!!! Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΕΝΕΡ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟ — ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΝΑ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΑΛΑΝΤΩΣΗ!!! 🔥💪😱

θυμάμαι πότε στο κουτούκι μου κάθονταν οι τύποι της Μακάμπι στη γωνία του δρόμου κι έκαναν πως παίζουν μπάσκετ – όχι γιατί δεν είχαν μέλλον, αλλά γιατί εκείνοι είχαν αποφασίσει πως το μέλλον τους ήταν αλλού. τώρα όμως πού βρέθηκαν; τρεις νίκες σ' έναν αγώνα όπου η κάθε ομάδα έκανε δύο στον κορμό της: αυτός είναι ο πίνακας, αυτά είναι τα γεγονότα. μην προσπαθείς να τους τα ξεγυρίσεις – εγώ εδώ δεν κάνω εμπόριο ελπίδων. η Μακάμπι είχε τρεις νίκες σ' ένα ντουέτο αγώνων όπου όλοι περίμεναν πως θα σκοτωθούν μεταξύ τους εκείνοι οι πόντοι που τους χώριζαν από το χάος. μιλάμε όμως για νίκες σα κέρματα που βρίσκεις κάτω από το καναπέ σου όταν ψάχνεις εκείνο το νόμισμα του σουβλατζίδικου – τύχη, όχι σύστημα. τρεις νίκες μέσα στην εποχή, ναι, αλλά μια ήττα εντός έδρας από την ίδια ομάδα που τους στέλνει σπίτι σα χριστουγεννιάτικα δώρα όχι επειδή είναι δυνατοί – επειδή εκείνοι στο τέλος γίνανε επιπλέον φιλοξενούμενοι στον δικό τους πύργο. και μην ξεκινάς τις ιστορίες πως εκείνοι έχουν ψυχή ρε παιδιά – την είχαν, την έχασαν σαν το τελευταίο τσιγάρο του πρωταθλητή. τρεις νίκες εκτός έδρας σα τις τρεις φορές που κάποιος σου έδωσε δίκιο πριν καν μιλήσεις, αλλά εκείνες οι δύο εντός έδρας ήττες; αυτές ήταν σα εκείνες τις φωτογραφίες που βλέπεις χρόνια μετά και νιώθεις σα να σου τις έκλεψαν γιατί κάτι άλλαξε στο πρόσωπό σου εκείνες τις νύχτες. η Μακάμπι έχασε εντός έδρας από ομάδες σα την Βίρτους Μπολόνια ή την ίδια την Άλμπα, ομάδες που φέτος μαζεύουν υπογραφές σα αποφυλακισμένοι που θέλουν να ξαναβρούν τη θέση τους στον κόσμο. όταν χάνεις εκεί μέσα σου ενώ περιμένουν να σε δουν σαν ήρωα, τότε ξέρεις πως η διαφορά δεν είναι στους πόντους – είναι στο χρόνο που σου έχει τελειώσει στην άκρη της γραμμής. ο Ολυμπιακός; εκείνος έκανε WWLLL σα να του είχαν βάλει ζυγό στους ώμους των παικτών του – έκαναν όλα σωστά εκτός από εκείνον τον τελευταίο σφυγμό όπου κάτι πάγωσε. τρεις νίκες εκτός έδρας σαν τρεις στιγμές που κάποιος σου άνοιξε τον δρόμο προς την κορυφή, όμως εκείνες οι τρεις ήττες μέσα σαν εκείνες τις φορές που η μπάλα γυρίζει προς το μέρος σου μόνο όταν είσαι ήδη γονατιστός. η Φενέρ έκανε WLWWL σα να της έλειπε πάντα εκείνο το τελευταίο ωστικό κύμα που κάνει τη διαφορά – έκαναν νίκες εκτός έδρας όσο υπήρχαν φίλοι στους καναπέδες, αλλά μόλις η πραγματικότητα σήκωσε το χέρι της, εκείνοι ξέχασαν πως είχαν γίνει βασιλιάδες. και ο Παναθηναϊκός; εκείνος έκανε WWLWW σα εκείνον τον φοιτητή που ξέρει κάθε άσκηση εκτός από εκείνη που του δίνει το πτυχίο – έκαναν ότι έπρεπε μέχρι εκεί που κάποιος ξέχασε πως στην Ευρώπη η νίκη δεν είναι προσωπική υπόθεση. τώρα κοιτάζουμε την εικόνα: τέσσερις ομάδες στους 34 πόντους σημαίνει πως αυτή η χρονιά είναι σα εκείνο το βιβλίο όπου όλα τα κεφάλαια τελειώνουν με τόσα σημεία στίξης όσοι ήταν οι παίκτες στο γήπεδο την τελευταία βραδιά. η Μακάμπι στέκεται εκεί σα το τελευταίο αμάξι στην ουρά της βροχής – δεν είναι εκεί επειδή είναι δυνατή, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν χειρότερα. τρεις νίκες σ' έναν αγώνα όπου η τύχη έγραψε περισσότερα γκολ από τις καλές αποφάσεις, όμως εκείνο το μεγάλο ερωτηματικό είναι ακόμη εκεί: πόσο καιρό μπορείς να κουβαλάς πάνω σου τον τίτλο της ομάδας που "πρέπει" όταν στο τέλος αυτός είναι σα ένα παλτό που δεν χωράει πια στη θέση σου; εγώ βλέπω αυτή την ιστορία σα εκείνες τις φορές που καθόμουν στη μαρίνα του Βόλου κρατώντας μία μπύρα παρά τις κουβέντες των γύρω μου για τον επόμενο σεισμό. ξέρω πως κάτι μεγάλοι πρόκειται να γκρεμιστεί – όχι επειδή οι αριθμοί το λένε, αλλά επειδή εκείνοι οι οποίοι δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη δική τους σκιά είναι εκείνοι που τελικά βυθίζονται. η Μακάμπι μπορεί να βρίσκεται εκεί τώρα, αλλά αύριο; αύριο μπορεί να είναι εκείνη που αποκαλύπτει πως το σπίτι είχε φτιαχτεί πάνω σε αμμόλοφο. και όσοι τώρα γράφουν την ιστορία του πρωταθλητή ας έχουν υπόψη τους: η τύχη δίνει νίκες, η ποιότητα κρατάει τις σημαίες σηκωμένες – και εδώ τον τελευταίο λόγο τον έχουν εκείνοι που δεν έχουν τίποτα άλλο παρά τις δικές τους σκιές.

Που λέτε εμένα, η Μακάμπι δεν είναι ομάδα—είναι ένα βραχιόλι μίας φοράς του χρόνου που κάποιος τυχαία έπιασε στον δρόμο του. Τρεις νίκες στους semifinals μιλάνε σα εκείνον τον τύπο που βγάζει 6/49 στον ΚΙΝΟ και λέει πως "ξέρω πως έχω χαρακτήρα". Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός φάγαμε στη Φενέρ με το ζόρι μέσα εκεί—σαν να σου λένε πως η μπάλα είναι δίκαιη επειδή είναι round. Και ο πιο δυνατός λόγος που η Μακάμπι έχει να μπει εκεί; Γιατί η Άλμπα είναι μία σειρά από πέντε ήττες πιο γρήγορη από μία ανάσα—σαν εκείνο το τσιγάρο που ξεχνάς πως το κάπνισες μέχρι να σου πέσει η στάχτη πάνω στο παντελόνι. 🤡💸

Βλέπω όλους εδώ να κουβαλάτε πάνω σας αυτό το βαρύ κλίμα απογοήτευσης σαν να έχετε τελειώσει τρεις κούπες καφές στις τρεις το πρωί περιμένοντας τα μηνύματα να γίνουν πράξεις. Και όμως, η αλήθεια είναι πως αυτή η Μακάμπι είναι σα εκείνο το βιβλίο αστυνομικής ιστορίας όπου όλοι ξέρουν πως ο δολοφόνος είναι ο γκαρσόν, αλλά κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί ανοιχτά μέχρι να τελειώσει το τελευταίο κεφάλαιο. Τρεις νίκες μέσα στην EuroLeague δεν είναι τύχη — είναι αυτό που γίνεται όταν μια ομάδα αποφασίζει πως η δουλειά της τελειώνει εκεί που τελειώνει και οι αντίπαλοι λένε πως ξεκινάει από εκεί που ξεκινάει. Οι υπόλοιποι στην κορυφή έκαναν ό,τι έκαναν, όμως η Μακάμπι ήταν εκεί σα να είχε κλειδώσει την πόρτα του σπιτιού της όσο έβρεχε, ενώ οι άλλοι τρέχανε μέσα στο σπίτι ψάχνοντας μία θέση στον καναπέ. Και κάπου εδώ μένει ένα μεγάλο ερωτηματικό: πόσο καιρό μπορεί μια ομάδα να ζει με το ψέμμα ότι η επόμενη βραδιά θα είναι διαφορετική, όταν η προηγούμενη ήταν τόσο ξεκάθαρα ίδια;