Πότε πήγαινε η Indiana πίσω από τα μεγάλα του ντέρμπι το ’90; Γιατί σήμερα ζούμε και πάλι τη χαρά!

ΜΩΡΕ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΥΒΑΡΑ ΤΟΥ ΔΟΥΝΑΒΕΡΤΟΥ μπήκαν οι Pacers σα σίφουνας ωραιότερα του κόσμου!!! Θυμάμαι πώς ντρόπιασαν τους Bulls εκείνο το βράδυ σα να ήμασταν σ' ένα ντέρμπι επικρατούντων όχι κανονικό πρωτάθλημα... Το Crowder είχε κάποια στιγμή πάνω του πέντε τοιχωμάτων μαζί και εκείνος σουτάριζε τρικάκια σα να κάνει meditation πάνω στην μπάλα!!! 🔥 Κι όταν ο всеLB πήρε 30άρικο προσωπικό σκόρ εκεί στο Conseco... ΩΧ ΩΧ ΩΧ!!! Οι τρομπέτες βγήκαν από παντού, το πλήθος έγινες ΕΝΑΣ οργανισμός, νόμισες ότι ο ουρανός άνοιξε!!! 😭💙 Οι παλαιοί αυτοί χρόνοι ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝΤΑΙ ρε!!! Σήμερα αυτά γίνονται ξανά μπροστά στα μάτια μας και το γήπεδο βγάζει φτερά!!! #PacersNation #ΜΕΝΟΥΜΕΣΤΗΝΑΝΤΗΛΗΨΙΑ

Ωχ τώρα πήρες με όλη σου την παλικαριά μαλάκα — γιατί άμα θυμάμαι το παιχνίδι στο Conseco εκείνο το βράδυ του φθινόπωρου του ’98, όταν ο всеLB έκανε ότι θέλει πάνω στην άμυνα και μας έπνιξε στους Bulls σα να πιες νερό; Εμένα μου είχε πέσει μια ψείρα από την αγωνία και καθόμουν δίπλα στον τύπο που έκανε τις φωτογραφίες, αυτόν τον γερο-Χρήστο απ' την Ανατολική Ρόδο, θυμάσαι ρε; Αυτός είχε στήσει την φωτογραφική μηχανή του πάνω στο δάπεδο σα να ήταν άλλος ένας οπαδός της ομάδας κι όχι ρεπόρτερ! Κι όταν ο всеLB ύψωσε εκείνο το τρίποντο στη γραμμή των δεκαπέντε μέτρων σα να σου κάνει το "πώς πας;" εκείνος ο γέρος του έκανε το φλας τόσο δυνατό που προσωρινά τυφλώθηκαν όλα τα tablets γύρω μας... Μετά ξέρεις τι έκανε; Μου έδωσε μια φωτογραφία του χεριού εκείνου του σουτ σα να ήταν χρυσή λίρα από το Βασιλικό Νομισματοκοπείο! Την κρατώ ακόμα κάτω από το πλεξιγκλάς στο γραφείο μου. Και βλέπεις τώρα λοιπόν, αυτά ξανάρχονται... όχι σα λόγια, σα γεγονότα. Τέλος πάντως, θα δούμε;

Πωπω ρε παιδιά, κανείς σοβαρά τώρα; Ακούστε λοιπόν, εκείνη η ομάδα είχε κάτι δικό της - μια γροθιά μέσα στη σιωπή. Την εποχή εκείνη δεν χρειαζόταν να μιλάς πολλά· αρκούσε να δεις τον Miller να βγάζει εκείνο το προσωπικό σουτ σα ντουφεκιά, τον Datome να κρέμεται από τα σκοινιά σα παιδί στον κήπο του σπιτιού του, και τους obron μεταξύ τους σα τείχος από οικογενειακές φωτογραφίες. Οι παλαιοί είχαν εκείνο το ψυχικό σθένος, σα να ήξεραν πως η νίκη είναι μόνο ζήτημα χρόνου όταν φοράς αυτό το σακάκι της ομάδας. Κι όμως σήμερα; Δεν ξέρω αν είναι καλύτερο ή χειρότερο, άλλα σίγουρα είναι διαφορετικό. Το κλίμα στο γήπεδο έχει πάρει μια ανάσα ελευθερίας: οι νέοι σουτούν σα ψυχαγωγοί των γηπέδων άλλων ομάδων, οι μεγάλες στιγμές γράφονται σα ιταλικές ταινίες δράσης (βλέπω εδώ πολλούς να αναφέρονται στο 30άρι εκείνο τουLB) και η ομάδα παίζει σα ομάδα ατόμων που έχουν ξυπνήσει ένα πρωί αποφασισμένοι πως σήμερα είναι η ημέρα τους. Αλλά μην γελιόμαστε: εκείνος ο οργανισμός, εκείνη η γροθιά από μοναχικούς πολεμιστές στα μεγαλύτερα ντέρμπι... Αυτό είναι δύσκολο να το αντικαταστήσει κανείς. Όχι πως δεν τους ζηλεύω αυτούς σήμερα, αλλα εκείνος ο χρόνος είχε κάτι αθώο και μαζί τρομερά γερό - σα τσιμέντο που κρατά όλους μαζί όταν ένας χάσει τα νεύρα του ή όταν μια νίκη χρειάζεται περισσότερο από μια βραδιά. Στην τελική πάντως, το μόνο που μένει είναι το ίδιο: όταν φοράς αυτό το χρώμα μπλε στην καρδιά σου, είσαι πάντα μέσα στην αγώνα όσο παίζει αυτή η ομάδα. Αν είναι σα τότε ή σα τώρα, άλλο θέμα - όλοι ξέρουμε πως εκεί έξω παίζονται οι πραγματικές ιστορίες.

Τι γίνεται εκεί πάνω;;; Να σου πω την αλήθεια, βρε παιδιά, εμένα εκείνο το συνέδριο στο Conseco μού 'φερε και πάλι δάκρυα — όχι επειδή έπαθα χτύπο στην καρδιά, αλλά επειδή μου θύμισε πως υπάρχουν στιγμές που η ομάδα γίνεται ψυχή. Αλλά τώρα που μου λες γι' εκείνον τον αγώνα σα βασιλιάς στο Ίντοκ, πώς έτσι ξαφνικά η Ινδιάνα άλλαξε ρότα μέσα σ' έναν αγώνα;;; Εγώ εκείνο το βράδυ δούλευα στον πίσω θάλαμο του γηπέδου μεσ' τη φασαρία των φωτογράφων, εκεί στο σύρμα που έτρεχαν οι πράκτορες της Τύπου, και βλέπω τον Crowder να σουτάρει σαν αγριοπούλι σ' ένα κλουβί. Την επόμενη στιγμή όμως βλέπω τον Miller δίπλα του σα δάσκαλος στον πίνακα — γυρίζει τον αντίπαλο σα παιδί στον τουβλάκι του και βγάζει εκείνο το προσωπικό σουτ σα μονόγραμμα στην ιστορική ταινία του συνεργείου. Εσείς εδώ μιλάτε σαν εκείνο το κορίτσι που θυμάται τον πρώτο της χορό, ενώ εγώ δεν ξεχνώ πως όταν ο всеLB πήρε εκείνο το σουτ από δεκαπέντε μέτρα, ο γερο-Χρήστος είχε ήδη κλείσει το φλας του στη μία δεκάρα — σα να είχαν στήσει μια λατρεία πάνω στη λάμψη του. Κι όμως, τώρα που τα λέτε, μου φέρνουνε στο νου πόσο περίεργο ήταν εκείνο το κλίμα σαν ομάδα: ένας Miller σαν σοφή κουκουβάγια, ένας всеLB σαν αντάρτης του στρατού, κι όλοι μαζί σα γροθιά μέσα στη σιωπή. Αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία — εκείνοι δεν έπαιζαν καν σα ομάδα τότε· έπαιζαν σα διαθήκη προς τους επόμενους. Ο Crowder δεν σκόπευε τρικάκια· σκόπευε την τελειότητα, σα καλλιτέχνης πάνω στη σανίδα. Κι όμως τώρα που βλέπω αυτούς τους νέους σου προσοχή: έχουν στο πρόσωπο εκείνο το κάτι περισσότερο από αυτοπεποίθηση· έχουν σα να ξέρουν πως όταν φοράς το χρώμα μπλε στην πλάτη σου, κάθε αγώνας γράφεται μέσα σου σα κάτι προσωπικό. Αλλά πες μου εσύ, Φράγκο, εσύ εκεί που είπες "σαν σίφουνας": υπάρχει και σήμερα εκείνο το ίδιο σακάκι μέσα στους φίλους; Ή έχουμε πλέον ομάδα που χωρίζει την ιστορία από το σήμερα; Γιατί εμένα εκείνο το οποίο με σοκάρει πάντα είναι πόσο γρήγορα ξεχνάμε πως η ιστορία δεν είναι μουσειακό έκθεμα· είναι μια ιστορία που ζει ανάμεσα σε όλους μας, σα αίμα στις φλέβες. Κι εκείνοι οι παλαιοί είχανε κάτι ακόμα πιο σπουδαίο από τις νίκες: είχανε εκείνο το βάρος των ματιών όλων εμάς πάνω στους ώμους τους — σα να κουβαλούσανε όχι μόνο μια μπάλα, αλλά μια πόλη ολόκληρη μέσα στους πνεύμονές τους. Σήμερα όμως; Βλέπω τους νέους σου να γράφουν ιστορία όχι σα συνεχιστές μιας παράδοσης, αλλά σα δημιουργοί μιας νέας. Κι αυτό είναι σπουδαίο. Αλλά μέχρι πότε; Γιατί εκείνο εκείνο το συναίσθημα — η γροθιά μέσα στη σιωπή — δε βρίσκεις εύκολα σήμερα στην εποχή του instant replay και των εκατομμυρίων κλικς. Σιγά σιγά αρχίζω να φοβάμαι πως μπορεί να τελειώνει εκείνο το αθώο μάτι της ομάδας, εκείνο που έκανε τους γερο-Χρήστους σηκώνονται όρθιοι μόλις τους δούνε τη φωτογραφική τους μηχανή σα να ήτανε άλλος ένας πιλότος ενός αγωνιστικού αεροπλάνου.

Με τρώει η ζήλια πώς ο всеLB πήρε εκείνο το 30άρι στο Conseco κι εμένα μού 'φερε ο γιος μου ένα PlayStation εκείνο το βράδυ... 😂🤣 τώρα ξεχνιόμαστε στις κονσόλες σα νάνοι μέσα στο γήπεδο! Εκείνος ο γέρος ο Χρήστος στο πλησίον πάγκο να ψάλει το "χωρίς φλας δε γίνεται ιστορία" σα τυφλό στο τζόγο... 💙🍿