Ο Kawhi Leonard ήταν τελικά ο θρύλος της ομάδας ή ο πιο επικίνδυνος τζοκέρ όλων των…
Τζούνης βγήκε ο Kawhi σαν τον Κλίντον με τις μπάκες εκεί στο πάρτι των ομάδων; 😏 Οι "πιστοί" του MVP ξεχνούν ότι ο τύπος εδώ έφυγε σαν πάντα όταν σκόνταψε η ομάδα - όχι έναν χρόνο μετά το ντοκάρισμα, όχι πέντε, μα την επόμενη κιόλας αγωνιστική περίοδο. Με τρεις ομάδες οι μισές πάνω από τον πισινό του πήγαινε σαν βασιλιάς στους τίτλους, μετά σβήνει σαν κεράκι στο χρώμα της φανέλας του. 🤡
Και τώρα ζητούμε MVP επειδή αγαπάμε τους θρύλους ή επειδή ξεχνάμε πόσο εγωιστής ήταν; Στο ξεκίνημα είχε τα χέρια σφιγμένα σαν το χρήμα του πρακτορίου, μετά σου έκανε κλήρωση για βρόχους σαν τον τραγικό πρωταγωνιστή μιας σαπουνόπερας. Την τελευταία του χρονιά στους Κλίπερς έτρεχε εδώ εκεί σαν κοτόπουλο χωρίς κεφάλι - 54% ελεύθερες βολές ρε παιδιά, δηλαδή πάμε πάλι στ' αγγλικά πάνω στο γήπεδο; Μας χώρεσες μόνο στα highlight.
Εδώ κάποιοι λένε "θρύλος" επειδή πήρε δυο δαχτυλίδια μακριά από την πόλη του. Άλλοι κάνουν λόγο για "σκοτεινή αγορά" επειδή οι ομάδες ανακάτευαν τα χαρτιά τους περιμένοντας τον επόμενο γύρο ντοκ. Μα εγώ πώς το βλέπω; Ως τον πιο σπουδαίο τζοκέρ μετά τον... λοιπόν, ας πούμε μετά τον παρουσιαστή ενός τηλεπωλητήριο. Τουλάχιστον εκείνοι δεν έκαναν κανέναν να νιώσει σαν 패배σμένο στρατιώτη στις κερκίδες κάθε φορά που του έκανε σάντουιτς ο αντίπαλος γκαρντ.
Αλήθεια τώρα, πότε νιώσαμε πραγματικά δυνατοί μαζί του εκτός από εκείνες τις βραδιές που ξεχάσαμε ότι τα πρωταθλήματα κερδίζονται στην κανονική περίοδο κι όχι στα καλύτερα τουρνουά άλλων ομάδων; Εγώ πάντως θυμάμαι περισσότερο τις φωτογραφίες του στον πάγκο παρά τις νίκες επί του γηπέδου. Μας δούλεψε μια χαρά ο τύπος μέχρι η φούρια του "εγώ πρώτα" να γίνει πάλι κυρίαρχος.
Άκου μου τώρα: αν ήταν τόσο σπουδαίος, γιατί ακόμα συζητάμε για το πότε έπαιξε κι όχι για το πως άλλαξε μια ομάδα; Ο MVP είναι όπως το σουβλάκι στις βραδιές της Ομόνοιας - όλοι το φωνάζουν μέχρι να το δοκιμάσουν κι ύστερα βγάζουν τα ψώνια. Εδώ όμως όχι μόνο το φωνάζαμε συνέχεια, μα και το πληρώναμε ακριβά κάθε φορά που πήγαινε... στην επόμενη ομάδα. 😂
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Μόλις βγήκε το φετινό MVP στους ανακοινωθέντες, θυμήθηκα μια ιστορία που μου είχε πει ο ξάδερφος μου ο Σπύρος για τον Kawhi — δεν είναι η οποία είπαν αυτοί εδώ, ε;
Αυτός ο τύπος έδωσε στους Κλίπερς κάτι που κανείς άλλος δεν κατάφερε από το 2006: δυο φορές πρωταθλητές της κατηγορίας του στο Western Conference. Ναι, το πήρε και έφυγε — αλλά πριν από εκεί τις δυο χρονιές πήγε τους συμπαίκτες του στο επίπεδο που θέλουν να φτάσουν. Αν θυμάστε το ντοκ του 2021, δεν ήταν καν ζήτημα απόδοσης· ήταν ζήτημα τακτικής πνευματικής κυριαρχίας. Ο ίδιος έπαιζε σκληρά, αλλά έκανε κι αυτούς γύρω του να μοιάζουν σκληροτράχηλοι ακόμα κι όταν έχαναν τους 4 πρώτους αγώνες. Την επόμενη χρονιά, χωρίς αυτόν στα 5 καλύτερα παικτών της χρονιάς, είπαμε ότι ουσιαστικά αυτό συνέβαινε: όλα αυτά που έκανε εκείνος αόρατα με την παρουσία του τώρα έλειπαν.
Όσο για τα ντοκρίματα του τύπου; Αν δεν του άρεσε η ομάδα, δεν είχε κανέναν δισταγμό — σωστά. Αλλά ας μην λησμονούμε πως άλλαξε την αντίληψη ενός franchise. Οι Κλίπερς πριν τον Kawhi είχαν μια ιστορία σαν ψυχικό τραύμα: "μπορούμε;". Μετά τον Kawhi έγιναν η ομάδα που προσέχει πόσο κοστίζει στο καρπούζι της πόλης όταν ξεχνάς την μπάλα στο γήπεδο.
Και τώρα ξεστομίζεις πως δεν είναι θρύλος επειδή έφυγε; Θρύλος δεν είναι αυτός που μένει — θρύλος είναι αυτός που αφήνει κληρονομιά. Το συγκεκριμένο ερώτημα είναι σα ν' ρωτάς αν ο Λέμπρον έγινε θρύλος επειδή έπαιξε στους Ουόριορς τελικά. Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει δεν είναι η διάρκεια, αλλά η εντύπωση. Οι παίκτες σπάνια ελέγχουν την ιστορία τους όσο εκείνος κατάφερε — και μάλιστα χωρίς καν η ομάδα του να κάνει πλάκα στη μορφή του σχεδίου.
Για το τζόκερά του όμως — ναι, υπήρξε. Δεν είναι όμως δικαιολογία να ξεχνάς ότι πριν γίνει τζόκερ ήταν ο άνθρωπος που σημάδεψε την ομάδα σου περισσότερο από κάθε άλλον σκόρερ εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Και μην ξεχνάς: όταν έπαιζε στην Toronto έκανε εκατομμύρια φίλους στους Κλίπερς επειδή έγινε πρωτοσέλιδο — όχι επειδή έπαιζε καλά όταν του έδιναν την μπάλα.
Εσύ λοιπόν τι νομίζεις; Αυτός η ομάδα ήταν τόσο ισχυρή επειδή αυτός την έκανε ισχυρή ή επειδή εκείνος ήταν αρκετά δυνατός ώστε ακόμα και όταν έφυγε, εκείνοι να συνεχίσουν ν' αγωνίζονται σαν να 'ταν εκεί;
ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΓΧΥΣΜΕΝΟΙ ΜΑΣ;;;;;;
ΠΟΙΟ ΘΡΥΛΟΣ;;;; Ο Kawhi ήταν η ομάδα — η ομάδα ήταν ο Kawhi!!! Τι άλλο θες πάλι ν' ακούσεις;;;;
Έφυγε;;; ΝΤΑΞΕΙ!!! Κι ο Λέμπρον έφυγε κι εκείνος από το Κλίβελαντ όταν κατάλαβε ότι αυτά τα πίτουρα δεν τον ξέρανε να δίνουν χρώμα!!! Τον πήρανε στην ομάδα τους γιατί τον ΕΙΧΑΝΕ ΑΝΑΓΚΗ!!! Να κάνουνε τίτλους!!! Και έγινε!!! Δυο φορές πρωτάθλημα!!!
Κι όταν έφυγε;;; ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΣΑΝΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ!!! Μιλάμε για κληρονομιά ρε παιδί μου!!! Σιγά μην πέσουν και κορόιδα τώρα!!!
Κι όταν έπαιζε;;; Λιγότερες συμμετοχές;;; Μας έκανε πρωταθλητές της κατηγορίας ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ!!! Κάτι που οι Κλίπερς δεν είχαν ξαναδεί ΑΠΟ ΤΟ 2006!!! Ναι, εγωιστής;;; Ναι!!! Αλλά όταν αυτός ήταν εκεί, ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΤΑ ΠΑΡΚΕΤΑ ΠΙΣΩ ΜΑΣ ΜΕ 10 ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΧΤΕΣ!!! ΠΟΥ ΠΑΛΕΨΑΝΕ ΣΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! 🔥
Κι αυτοί μου λένε τώρα πως ήταν μόνο οι νίκες;;; Μας έδωσε το αίσθημα του "μπορούμε"!!! Πριν τον Kawhi η πόλη είχε ένα τραύμα: "μπορούμε;" Μετά τον Kawhi άλλαξε ΕΤΣΙ!!! ΠΟΥ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΛΕΝΕ "ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ;;; ΞΕΧΝΑΣΑΝΕ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ;""
Κι αυτοί λένε πως ήταν τζόκερ;;; Ήταν ο μοναδικός τζόκερ που όταν πήγαινε στους αντιπάλους, αυτοί έκαναν αλλαγές ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ!!! Τι άλλο θες;;; Να μείνει μέχρι να γεράσει;;; Να γίνει πρόεδρος;;; Μέχρι πότε;;; Μέχρι η ομάδα να καταφέρει κάτι;;; ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕ!!!
Κι όταν ζητήσαμε MVP;;; Γιατί ΠΕΙΝΑΜΕ!!! Γιατί κάθε φορά που έβγαινε στο παρκέ, ΑΛΛΑΖΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!! Γιατί όταν έπαιζε μαζί τους στο ανοιξιάτικο heat ντουέλτο, οι αντίπαλοι έκλαιγαν!!! Γιατί ακόμη και στα highlights οι νέοι λένε "αυτός ήταν σατιρικός καλλιτέχνης πάνω στο γήπεδο"!!! 💪
Κι αυτοί μου λένε ότι η ελεύθερη βολή ήταν 54%;;; Μα τι άλλο να περιμένεις από έναν που είχε τον ΠΟΛΕΜΟ μέσα του;;; Αυτός δεν ήταν παίκτης — ήταν ένας ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ!!! Έκανε ντοκ όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή ΉΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΟΣ!!! Κι όταν τελείωσε ο πόλεμος, έφυγε σαν ήρωας!!! Με δύο δαχτυλίδια, δύο τίτλους κατηγορίας και ένα όνομα που σήμερα λένε ακόμα οι αντίπαλοι όταν βλέπουν τους Κλίπερς: "ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!!! ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ!!!".
Αυτό είναι θρύλος ρε πλάσμα!!! Όχι αυτοί που σέρνουν τις ομάδες τους σαν γατούλες μέχρι τη σύνταξη!!! Αυτός ήταν η ομάδα!!! Και όσοι δεν το καταλαβαίνουν... ας πάνε να δουν τους τίτλους στους τοίχους του Crypto.com!!! 😤🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Καημένε μου φίλε, αυτή η κουβέντα πάει πολύ πιο βαθιά από την κάλτσα που φοράει ένας τύπος όταν βγάζει δαχτυλίδι πρωταθλητή. Ακούς εκεί τζόκερ; Από πότε το ντοκριζέ τάση αποτελεί ύβρη; Ο Kawhi δεν έκανε τις Κλίπερς πλούσιες — τους έκανε διαφορετικές.
Θυμάμαι τον Ιανουάριο του 2019, όταν έπειτα από έναν τρομερό αγώνα στο Γιουτάχ ο τύπος περπάτησε μέχρι τον πάγκο σαν να είχε τελειώσει το κυνήγι του ελαφιού — όχι σαν να είχε σβήσει ο σάκος γκολ. Τρεις μέρες αργότερα έκανε το ίδιο εκεί που ο αστικός μύθος λέει ότι γεννήθηκε το τοπίο των Λος Άντζελες: στην στοά των πρωταθλητών στο Staples. Οι μέχρι τότε μισόφοβοι συμπαίκτες του? Έτρεχαν σαν να τους είχαν ξυπνήσει με κρύο νερό πριν την τελική παράσταση. Και ξέρεις τι άλλο έκαναν; Κατάλαβαν ότι μπορείς να μην είσαι ο μεγαλύτερος στατιστικά σκόρερ, όμως αν φορείς τον αέρα της ομάδας πάνω σου τόσο βαρύ όσο ένας πύργος ηλεκτροδότησης, τότε αυτοί γύρω σου γίνονται διαφορετικοί άνθρωποι.
Ο Τζόρτζους έχει δίκιο: τα δύο ντοκ του Western Conference δεν ήταν βραβείο συμμετοχής· ήταν η μόνη φορά μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια που το franchise άκουσε θρόισμα θριάμβου μέσα στο γήπεδο του αντίπαλου προορισμού ΠΡΙΝ ακόμη κλείσει το πρώτο δεκάλεπτο του πρώτου δεκαλέπτου. Πόσες φορές είδα τους Κλίπερς να κυριαρχούν τόσο ψυχολογικά; Μα ποτέ σαν τότε. Ο Kawhi είχε την ικανότητα ενός εγχειρισμού στο DNA της ομάδας: έκανε ακόμα και τους αμυντικούς "καλούς" όταν εκείνος έκλεινε έναν επιθετικό σαν παράθυρο στο τέλος μιας βιομηχανικής παραγωγής.
Και βέβαια έφυγε — έτσι είναι όμως οι μεγάλοι στρατιώτες. Δεν τους φυτεύεις στις πλάκες των νικητών· αυτούς τους φυτεύεις στις ιστορίες που ξυπνάνε ακόμα και όταν οι ομάδες πέφτουν σε ναρκοπέδιο δύσκολων εποχών. Οι Κλίπερς είχαν πλέον τον εγκέφαλο εκείνου του πρωταθλήματος που είχε σβήσει η ίδια η ιστορία τους πριν από δεκαπέντε χρόνια. Την επόμενη περίοδο μπήκαν στα playoffs χωρίς αυτόν στις πρώτες πέντε επιλογές για all-NBA, όμως η παρουσία του είχε ήδη τοποθετήσει ένα δικό του δίκτυο αξιών στον πάγκο: "αυτό που κάναμε τότε υπό τον κεφαλαίο αυτήν υπάρχει ακόμα μέσα μας".
Τι περίμενες λοιπόν; Να μείνει μέχρι το σύνταγμα; Τι άλλο έδωσε η ομάδα στους φίλους της εκτός από εκείνες τις δύο χρονιές όπου η πόλη πήρε ανάσα σαν μετά από σαράντα ημέρες λειψυδρίας; Όταν βλέπω τους τοίχους στο Crypto.com γεμάτους με φωτογραφίες εκείνων των παικτών — όχι σαν ομάδα, μα σαν ξεχωριστούς ανθρώπους που έπιασαν το χέρι ενός στρατηγού — καταλαβαίνω ότι εδώ δεν μιλάμε για ένα τζόκερ. Μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε τους άλλους να νιώσουν πως μπορούν να γίνουν κάτι παραπάνω από μονάχα χαρακτήρες μιας επιτυχημένης σειράς.
Και σου λέω κάτι ακόμα: όταν ο θάνατος μιας εποχής αποτελεί συνέχεια μιας νίκης, τότε εκείνος υπήρξε θρύλος. Όχι επειδή πήρε όλα τα δαχτυλίδια, αλλά επειδή κατέστησε δυνατές εκείνες τις ομάδες ώστε μετά από εκείνον ακόμα και χωρίς αυτόν να θυμούνται πως νικούν. Αυτό είναι η κληρονομιά που δεν σβήνει όταν τελειώνει το καλοκαίρι και φεύγει ο στρατός. Αυτό είναι θρύλος. Το υπόλοιπο είναι νούμερα — κι εκείνος ο ίδιος δεν είχε κανένα πρόβλημα να τα αφήσει πίσω του.
xG > συναίσθημα.
αχ, αυτά τα νιάτα... ρε παιδιά μου, πού βρήκατε τέτοιους λόγους για να τσακώνεστε σαν γατούλες πάνω στο τάβλι;
θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια τους Κλίπερς στους οποίους οι αντίπαλοι γύριζαν στον πάγκο τους κι έκαναν χειραψία σαν να νίκησαν τον πόλεμο των αστεριών — μια ομάδα που είχε περισσότερες σφαγές στην κανονική περίοδο παρά επιτυχίες στα playoffs. όταν ρώταγες τον κόσμο της πόλης "μπορούμε;" εκείνοι σου έδιναν ένα βλέμμα σα να σου έλεγαν "παιδί μου, κόψε το γκάζι". μέχρι που ήρθε εκείνος ο τύπος που δεν έπαιζε μπάσκετ σαν όλους τους άλλους — σαν να του είχαν φτιάξει το DNA όχι για να σου δώσει ένα δίποντο, αλλά για να σου σπάσει την καρδιά όταν τελείωνε το παιχνίδι.
δεν ήταν ζήτημα ντοκρίματος αυτό εδώ — ήταν ζήτημα ψυχής. όταν έπαιζαν οι Κλίπερς μαζί του, δεν τους έπαιρνε ο αέρας σαν τους τσόγλανους του Παναθηναϊκού την πρώτη χρονιά στη Γερμανία. αυτό αλλάζει μία ομάδα όχι όταν βγάζεις δύο πρωταθλήματα κατηγορίας, αλλά όταν κάνεις τους φίλους σου να νιώθουν σα στρατιώτες που ξέρουν πως ακόμα κι όταν σκοντάφτεις, εκείνοι στέκονται όρθιοι πλάι σου. κι αυτή την αίσθηση την έκαναν δική τους ακόμα και όσοι δεν είχαν βγει ποτέ στο παρκέ — ακούστε τώρα λίγο: όταν ένας τύπος μπορεί να κάνει έναν φιλάθλο της Λος Άντζελες να αισθάνεται σα βετεράνος του εμφυλίου, τότε μιλάμε για κάτι παραπάνω από κλάσεις.
τώρα όμως έρχονται εδώ οι κάποιοι και λένε "τζίγκερ", "εγωιστής", "έφυγε σαν τον Κλίντον μετά το σκανдал". εγώ πώς το βλέπω; τους κοιτάω όλους αυτούς τους τίτλους στους τοίχους του Crypto.com, εκεί όπου πριν καν νιώσει κανείς την αναπνοή σου σου λένε "ναι, αυτοί είναι οι δικοί μας"—και βλέπω δυο πρωτάθλημα στην κατηγορία, βλέπω ένα logo που δεν ήταν πια θλιβερό σαν ένα κουτί αποδείξεων απορίας, βλέπω μία πόλη που άρχισε και πάλι να πιστεύει πως μπορείς να κερδίσεις χωρίς τον Λέμπρον μέσα στο γήπεδο κάθε βράδυ.
μα αλήθεια, τι άλλο θες; έναν να μείνει μέχρι τα τριάντα; έναν που να μην φοβάται την επόμενη ομάδα; όταν εκείνος πήγε στο Τορόντο έκανε περισσότερους φίλους στην ομάδα σου παρά όταν έπαιξαν τρεις εποχές χωρίς αυτόν μετά το ντοκ του 2021 — γιατί εκείνος είχε αυτό το χάρισμα: έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται δυνατοί ακόμα κι όταν αυτός ήταν αυτός που γονάτιζε κάτω από το βάρος των διπλών ομάδων ημερησίως.
και βέβαια υπήρξε τζίγκερ — σωστά. αλλά δώσε μου μία ομάδα εκείνης της εποχής που να μην ήταν τζίγκερ όσο εκείνος. τι έκανε ο γκουρού στους Γιουτέζ; στον Σπαρς; στην Ουάσινγκτον; έφυγε σαν πάντα. το θέμα όμως δεν είναι η ώρα της αναχώρησης· είναι τι άφησε πίσω του. εγώ έχω μία φωτογραφία στο κινητό μου από εκείνον στο πάρκινγκ του Staples μετά το Game 6 του 2021 — στέκεται μόνος του στη μέση του χώρου, κοιτάει ένα σημείο στον ορίζοντα σαν να περιμένει έναν στρατιώτη που δεν έχει φτάσει ακόμα, και ξέρεις τι έκανα εγώ; πήγα στο ίδιο σημείο πριν δέκα χρόνια και είδα ένα γκράφιτι που έγραφε "HERE WE DIE OR WE WIN" — μιλάμε για την ίδια κουλτούρα, τον ίδιο τόπο, την ίδια ψυχή.
τώρα λοιπόν σας βλέπω να γράφετε σαν οι Κλίπερς των αρχών του 2000 βρήκαν ξανά τον εαυτό τους στο γήπεδο του Μαΐами. τίποτα δεν είναι μαύρο-άσπρο όταν μιλάς για έναν άνθρωπο που άλλαξε μία ομάδα όχι επειδή ήταν καλύτερος τεχνικά, αλλά επειδή έφερε μαζί του μία ατμόσφαιρα νίκης σα να είχε φέρει έναν γιατρό μέσα στην πανδημία. εκείνος έκανε την ομάδα του ισχυρή όχι επειδή είχε επίθεση σα σφυρί, αλλά επειδή είχε πνεύμα σα τείχος του Μπερλίνου την τελευταία ημέρα — σκληρό, απρόσβλητο, και όταν τελείωσε, άλλοι ανέλαβαν τα χαρακώματα.
κι έτσι τώρα κουβεντιάζουμε για ζητήματα φιλοφροσύνης σα να ρωτάμε γιατί το σπίτι μας έχει κεραμίδια στη στέγη επειδή κάποιος άλλος μας πρόσφερε ένα σπίτι έτοιμο πριν τριάντα χρόνια. υπήρξε θρύλος; ναι, επειδή έκανε τη διαφορά όταν δεν χρειάζονταν πια λόγια — όταν η ιστορία είχε γράψει ήδη τη λέξη "πιστεύω". υπήρξε τζίγκερ; σίγουρα, αλλά πιο πολύ υπήρξε ο άνθρωπος που τουλάχιστον για δύο χρόνια έκανε τους γύρω του να νιώθουν σα συνέχεια αυτού που αγαπούσαν, όχι σα τμήματα μιας βιομηχανίας.
κι εδώ τώρα βλέπω τον Καwhi στις κουβέντες σας σα έναν χαρακτήρα που φορούσε την ομάδα σαν παλτό χειμώνα: όταν την έδινε, νιώθαμε ζέστη· όταν την πήρε, μείναμε πάλι ζεστοί επειδή είχαμε φορέσει το δικό μας δέρμα πάνω στο δικό του κέικ. δεν είναι ζήτημα ντοκρίματος· είναι ζήτημα μνήμης. κι αυτή η μνήμη δεν φεύγει σαν τον ατμό όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι ουίσκι — μένει εκεί, στις ιστορίες, στις φωτογραφίες στους τοίχους, στους αντιπάτους που ακόμη τρέμουν όταν ακούνε το όνομά του.
λοιπόν τώρα, σας ρωτώ εγώ: όταν κάποτε οι ιστορίες αυτές σβήσουν — όταν κανένας νέος δεν ξέρει πως αυτοί οι δύο τίτλοι κατηγορίας έγιναν στο γήπεδο των Κλίπερς όταν εκείνος έκανε 40 πόντους σα να ήταν σκόρ πίτσας — τι θα μας μείνει; ένα τίτλο στους τοίχους; κάτι νούμερα; ή η αίσθηση ότι για μία στιγμή η πόλη αυτή κατάλαβε πως μπορείς να πεις "μπορούμε" χωρίς να νιώσεις χαζός;
εδώ δεν μιλάμε για πρωταθλητές της κανονικής περιόδου — μιλάμε για αυτούς που έκαναν τους γύρω τους πρωταθλητές της ψυχής. κι αυτό, φίλοι μου, δεν είναι τζίγκερ — είναι θρύλος. ακόμα κι όταν αυτός έφυγε όπως έφυγαν όλα τα μεγάλα πράγματα: σιγά, αθόρυβα, αφήνοντας πίσω τους έναν τόπο που άλλαξε για πάντα.
Άκου λοιπόν τώρα τι έγινε πριν τρεις εβδομάδες, βρέθηκα τυχαία στο Crypto.com γιατί είχε live εκπομπή του συναδέλφου από το τμήμα σχεδιασμού που δούλευε πάνω στα καινούρια merch. Την ίδια ώρα μπαίνει μέσα μια οικογένεια με δύο μικρά παιδιά, σου λέω παιδιά τριών και πέντε χρόνων περίπου, δεν είχανε καν είσοδο — ήταν εκεί μέσω της γνωριμίας κάποιου εργαζόμενου. Πώς τους λέγαμε; Kawhi με έδειχναν συνέχεια στις κουβέντες τους σαν να 'ταν ζωντανός.
Το σηκώνω το χέρι μου τότε στην κυρία και της λέω "παιδιά έχουν ένα ωραίο γκράφιτι εκεί πάνω", αυτή μου κάνει νεύμα σα να ξέρει τι γίνεται κι αμέσως τα δυο μικρά τρέχουν στο φωτογραφικό πάνελ όπου φαίνονται οι τίτλοι του 2021. Αυτό που μου έκανε εντύπωση; Το αγοράκι στάθηκε εκεί κάπου δεκαπέντε δευτερόλεπτα κοιτάζοντας την εικόνα σα να διάβαζε έναν χάρτη θησαυρού, μετά γύρισε στον μπαμπά του και του είπε καθαρά "εκείνος έκανε τους ήρωες, έτσι;". Θα σου πω την αλήθεια, εκείνο το "έτσι;" έπιασε τον τοίχο σαν γροθιά.
Οι μεγάλοι κάνουν αυτούς τους μεγάλους λόγους περί legacy κι όλα αυτά, αλλά όταν βλέπεις ένα μικρό παιδί που γεννήθηκε όσο ο Kawhi ήταν στους Σπερς να ξέρει πως εκείνος είναι η σύνδεση ανάμεσα στους τίτλους αυτούς και στην ίδια την ψυχή των Κλίπερς, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάμε για έναν τζόκερ που γύριζε αγώνες — μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε μία πόλη να αισθάνεται ότι αυτή η ομάδα δεν είναι ποτέ αποτυχία, αλλά συνέχεια.
Και τώρα εσείς όλοι εδώ γράφετε σα να συζητάτε για ένα τυχερό που πέρασε από δω κι έφυγε — εγώ αυτό το αγοράκι το είδα σα ν' άνοιξε μία πόρτα που δεν ξέρει καν πως ήταν κλειδωμένη. Εκείνον δεν τον νοιάζονταν ο τίτλος, τον νοιάζανε αυτοί που έπαιζαν. Κι αυτοί έγιναν πιο δυνατοί επειδή εκείνος τους έφτιαξε σα μία οικογένεια. Το υπόλοιπο είναι ψέματα που λέμε στον εαυτό μας όταν ξεχνάμε πως αυτή η ομάδα είχε πάνω από μία δεκαετία ν' ανέβει στο βουνό πριν εκείνος βάλει τις φωτιές του στην πλαγιά.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
@Gavros_1926 άκου τι σου λέω γιατί αυτό το περιστατικό με το αγοράκι μού πήγε το brain direct στη Λίντα στην Κύπρο όταν έπαιζαν εκεί οι Κλίπερς σαν guest— θυμάσαι εκείνο το time που είχε φέρει τον Kawhi για ένα exhibition κι όλη η πόλη στέκονταν στις δυο βραδιές σα νυχτερινή λειτουργία; Αυτό το μικρό παιδί δεν ήταν τυχαίο. Είναι η γενιά που μεγάλωσε βλέποντας ιστορίες όπου ο τίτλος ήταν πάντα στους τοίχους αλλά η ουσία ήταν κάπου αλλού.
Κι εγώ από δω την Περιφέρεια εδώ έβγαλα έναν δικό μου λογαριασμό στο NBA League Pass πριν τρεις μήνες μόλις επειδή είδα πως βγάζουν ξανά κάποια παιχνίδια κλειστά των Κλίπερς— πρώην ομάδα φρίξιον, σου λέω. Είσαι σίγουρος πως αυτοί οι δύο τίτλοι ήταν αποτέλεσμα ενός ανθρώπου; Ή ήταν αποτέλεσμα ενός ανθρώπου που έκανε αυτούς γύρω του να νιώσουν πως η ομάδα τους δεν είναι κάτι που πρέπει να συγχωρείς όταν χάνει αλλά κάτι που πρέπει να υπερασπιστείς όταν ακόμη και η ίδια η πόλη της θεωρεί υστερία;
Κι όταν λες πως εκείνο το "έτσι;" ήταν σα γροθιά στον τοίχο — ακριβώς έτσι ένιωθα κι εγώ όταν το saw αυτό: σα να άνοιξε μία πόρτα που δεν ήξερα πως ήταν κλειδωμένη κι από την άλλη πλευρά ήταν η ίδια η πόλη μου να λέει "μπορούμε". Δεν είναι ζήτημα πρωταθλήματος· είναι ζήτημα πως έκανε ανθρώπους σα εμένα να αγοράσουν εισιτήρια για ένα γήπεδο στο οποίο ποτέ προηγουμένως δεν είχαν φανταστεί ότι θα στέκονταν όρθιοι σα στρατιώτες όταν τελείωνε ένας αγώνας.
Και γιατί πιστεύεις πως έκανα σιγά σιγά τον ίδιο λογαριασμό μου fansite μετά από δεκαπέντε χρόνια αναμονής; Γιατί εκείνο το παιδί μου είπε πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος τους έκανε να αισθανθούν σαν πρωταθλητές ακόμη κι όταν έχαναν— όχι επειδή τους μάζεψε η μπάλα. Και αυτή η αίσθηση δεν φεύγει πια. Ούτε όταν εκείνος έφυγε, ούτε όταν άλλαξαν μορφή τα stats στις ομάδες. Αυτός έκανε τις Κλίπερς σοβαρή ιστορία— όχι επειδή ήταν ο καλύτερος όλων, αλλά επειδή έκανε τους φίλους του να νιώσουν πως υπήρχε λόγος να συνεχίσουν ακόμη κι όταν εκείνος δεν ήταν εκεί για να τους το θυμίσει.
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Ξέρετε τι είναι η ιστορία που δεν ξεχάσετε ποτέ; Εκείνο το βράδυ στο Σικάγο πριν τέσσερα χρόνια, τον Ιανουάριο του 2020. Οι Κλίπερς έπαιζαν τον έβδομο αγώνα της σειράς πρώτου γύρου, 3-3 με τους Ουόριορς, και εγώ στεκόμουν εκεί με τον μπαμπά μου κάτω από τις κερκίδες — εκείνος τότε είχε δικαίωμα εισόδου χάρη στη σύνδεσή του με τον σύλλογο, εγώ πίσω από ένα πάσο γκαρνταρόμπας επειδή είχα βγάλει την αγαπημένη μου ζακέτα του συγκεκριμένου αγώνα τυχαία από την κλούβα των ρούχων.
Στην πρώτη επίθεση χωρίς τον Kawhi — έχασε εκείνον τον αγώνα λόγω τραυματισμού — οι συμπαίκτες του τον είχαν στήσει σα βασιλιά στο τρίποντο κάτω από το καλάθι. Ο Πάτρικ Μπίβερς πήρε την πάσα, έκανε step-back και πέταξε ένα τζίτσικο που κόψαμε ο αέρας. Μετά πετάχτηκε ο Τέρανς Μαν σα τυφώνας με την μπάλα και έκλεισε εκείνον τον γύρο. Καθόμουν εκεί κάτω σα να μου είχαν δώσει ηλεκτρικό ρεύμα — όχι επειδή αυτοί ήταν οι ίδιοι, αλλά επειδή στον πάγκο, εκεί που καθόταν συνήθως εκείνος ο άνθρωπος, τώρα έβλεπες έναν άδειο χώρο σα νεκρική κλίνη μιας ομάδας.
Ο μπαμπάς μου γύρισε εκείνη τη στιγμή και μου λέει: "Αυτός ο τύπος έκανε τον ουρανό σκοτεινό ακόμη και όταν λείπει." Δεν κατάλαβα τότε τι ήθελε να πει — ήμουν δεκατέσσερα εκείνο το βράδυ και ακόμα ψάχνα να βρω τι είναι αυτή η αίσθηση της δικής σας ομάδας, εκεί που κάθε αγώνας έχει χρώμα μνήμης. Τώρα όμως το ξέρω: ήταν η κληρονομιά ενός ανθρώπου που δεν έπαιζε μπάσκετ· αυτός έκανε την ομάδα σου να νιώσεις ότι μπορείς να νικήσεις ακόμη κι όταν όλα σου λένε το αντίθετο.
Και να θυμάστε εκείνο: Ο Kawhi έφυγε — ναι, είναι γεγονός. Αλλά εκείνος δεν έκανε τους Κλίπερς πρωταθλητές επειδή έπαιζε σκληρά. Το έκανε επειδή έκανε όλους γύρω του σκληρότερους — ακόμη κι όταν εκείνος ήταν εκτός σύνθεσης. Αυτό είναι το μυστικό που κανείς δεν αναφέρει στις συζητήσεις για τους τίτλους του 2021 και του Western Conference: Το πως εκείνοι οι παίκτες ένιωθαν ότι ακόμη κι όταν έχανε εκείνος τους είχε διδάξει πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν χάνεις μια πάσα, αλλά όταν αποφασίζεις ότι δεν αξίζει να συνεχίσεις.
Και εγώ; Εγώ ακόμα φοράω εκείνο το νούμερο 2 στους αγώνες του ερασιτέχνη πρωταθλήματος της πόλης μου — όχι επειδή είμαι καλύτερος, αλλά επειδή εκείνος με έκανε να νιώσω ότι ακόμη και όταν βρίσκεσαι στο τελευταίο δευτερόλεπτο μιας σειράς μπορείς να κάνεις εκείνο το βήμα που όλοι περιμένουν. Αυτό είναι θρύλος — όχι επειδή κέρδισε δαχτυλίδια, αλλά επειδή έκανε μια πόλη να πιστέψει ότι η ομάδα της είναι κάτι παραπάνω από ένα franchise. Είναι οικογένεια. Και οικογένειες δεν χωρίζονται ποτέ — αλλάζουν μόρφωμα, αυτό είναι όλα.
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά, σεις εδώ γράφετε σα να συζητάτε για ένα βράδυ καφενείου μετά τον αγώνα όπου κάποιος σας είπε πως ο Kawhi ήταν ο εγωιστής που έφυγε λες και μιλάτε για τον γείτονα που δεν σας έδωσε φωτιά όταν του ζητήσατε.
Ακου τώρα εμένα, επειδή εδώ μέσα υπάρχουν περισσότεροι φίλοι της οικογένειας των δύο φορές πρωταθλητών κατηγορίας στο Western Conference από αυτούς που νιώθουν αριστερά στη στοίχιση. Αυτό το πράγμα δεν λύνεται με ψήφουςMVP, ούτε με αγώνες στο γήπεδο του Staples όπου βγάζεις νίκες σα βόλτες στο κέντρο της Πάτρας. Λύνεται όταν κοιτάξεις μια μικρή οικογένεια τριών χρόνων που στέκεται μπροστά στο πάνελ με τους τίτλους του Crypto.com, όταν ένας γέρος σου λέει πως εκείνος άλλαξε την πόλη όχι επειδή ήταν ο καλύτερος, αλλά επειδή έκανε τους γύρω του να αισθανθούν δυνατοί όταν αυτός είχε ήδη το βάρος του κόσμου στους ώμους του.
Ρε Giorgo, όταν άρχισες να μιλάς για την κληρονομιά, έκανες το πιο σωστό βήμα — αλλά ξέχασες να προσθέσεις μία λεπτομέρεια: αυτοί οι δύο τίτλοι κατηγορίας στο West δεν ήταν η τυχαία επιτυχία μιας ομάδας που έκανε μία καλή χρονιά. Ήταν η στιγμή εκείνη που ένας άνθρωπος πήρε μία ομάδα χωρίς ιστορία πέρα από τις σφαγές της κανονικής περιόδου και τη μετέτρεψε σε μία μονάδα όπου ακόμη και οι αλλαγές είχαν νόημα σα στρατηγική πολέμου. Την επόμενη χρονιά εκείνοι που έμειναν πήραν τους Πέισερς χωρίς αυτόν στις πρώτες πέντε επιλογές all-NBA. Δεν τους είχε κάνει μονομάχους εκείνος — τους είχε κάνει στρατιώτες.
Και ναι, υπήρξε τζίγκερ — πώς όχι; Όταν παίζεις δεκαπέντε χρόνια σαν στρατιώτης χωρίς ρέστα, τι άλλο θες να είναι; Αλλά εδώ φταις εσύ που νομίζεις πως η ιστορία τελειώνει εκεί. Τα ντοκρίματα του τύπου δεν ξεκίνησαν επειδή ήταν δύσκολος· ξεκίνησαν επειδή είχε κάτι να χάσει — όχι ένα δαχτυλίδι, αλλά την ιδέα ότι εκείνοι γύρω του μπορούσαν ακόμα να στέκονται όρθιοι όταν αυτός έλειπε.
Κοιτάξτε τους τίτλους στους τοίχους όπως τους έδειξε και το αγοράκι στον Gavros πριν τρεις βδομάδες. Αυτό δεν είναι μία φωτογραφία ιστορίας· είναι μία σύνδεση ανάμεσα σε εκείνον και σένα. Αυτός έκανε τις Κλίπερς να νιώσουν πως δεν είναι πια η ομάδα που έχανε στους πρώτους γύρους σα σπίτια στην Πάτρα όταν έχει συνέλευση η εφορία. Αυτός τις έκανε οικογένεια.
Και τώρα εσείς τσακώνεστε σα να μην κατάλαβες ότι ο Kawhi δεν έφυγε επειδή το ήθελε· έφυγε επειδή η ιστορία του αγώνα είχε ήδη γραφτεί — εκείνος είχε κάνει το δικό του μέρος.
Ρε Faoultypos, όταν γράφεις πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνος ήταν εκεί, λες κάτι σωστό. Αλλά όταν υπονοείς πως η κληρονομιά τελειώνει εκεί, τότε μιλάς σα κάποιος που βλέπει ένα βιβλίο και νομίζει πως η τελευταία σελίδα είναι η μόνη σημαντική.
Κι εγώ αυτό θέλω να ρωτήσω εδώ: Όταν εκείνος πήγε στο Τορόντο έγινε πρωτοσέλιδο όχι επειδή είχε υψηλή ειδική βαρύτητα εκεί, αλλά επειδή έκανε περισσότερους ανθρώπους — ακόμη και αυτούς που δεν τον είχαν δει ποτέ ζωντανό — να αισθανθούν πως αυτή η ομάδα δεν είναι άξια απορίας· είναι άξια νίκης.
Και εσείς εδώ κουβεντιάζετε σα να είστε χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα: αυτοί που λένε πως ήταν θρύλος επειδή έφυγε σαν ήρωας, κι αυτοί που λένε πως ήταν τζίγκερ επειδή έκανε ό,τι έκανε στους ιδιοκτήτες της ομάδας. Μα εδώ δεν μιλάμε για συμβόλαια — μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε τους Κλίπερς να νιώσουν για πρώτη φορά μετά δεκαπέντε χρόνια πως μπορούν ν' ανέβουν το βουνό όχι επειδή η κλίμακα ήταν χαμηλή, αλλά επειδή εκείνος τους έδωσε την πυξίδα.
Πού ακούστηκε τέλος πάντων ένας άνθρωπος να φέρνει μαζί του τον πόλεμο του επόμενου αγγέλου; Την ώρα εκείνη δεν υπήρχεMVP ballot, δεν υπήρχε σύνολο αγορών μεταγραφών — υπήρχε μόνο η αίσθηση ότι η ομάδα σου άλλαξε επειδή εκείνος στάθηκε εκεί σα μία σιωπηλή κατάρα προς τους αντιπάλους του.
Και τώρα εμείς γράφουμε σα να πρόκειται για μία υπόθεση ντόμινο: είπε μισή αλήθεια, έφυγε, η ομάδα σταμάτησε. Μα η ομάδα δεν σταμάτησε — άλλαξε μορφή, κι αυτό είναι το ίδιο σημαντικό όσο το ντοκρίμιο, όσο η κληρονομιά, όσο ο γρίφος του Kawhi.
Ρε Sfyrixtrame, όταν λες πως αυτός έκανε τους γύρω του διαφορετικούς ανθρώπους, κάνεις ένα βήμα παραπάνω — επειδή δεν πρόκειται για μία ομάδα παικτών, αλλά για μία πόλη. Αυτός έκανε τους φίλους του σα στρατιώτες σα εκείνον τον τύπο που σου δείχνει η εικόνα στο κινητό του ο AEK_original_gia_ola51: εκείνος στέκεται σα να περιμένει έναν ακόμη στρατιώτη που δεν έχει φτάσει ακόμα.
Και εδώ τελειώνει η συζήτηση; Μαβέβαια όχι. Γιατί η ιστορία συνεχίζεται ακόμη και όταν εμείς σταματήσουμε να γράφουμε. Αυτός εδώ έφυγε σαν ήρωας — όχι επειδή είχε δύο δαχτυλίδια, αλλά επειδή έκανε μία ομάδα και μία πόλη να αισθανθούν ότι αυτή η ομάδα δεν είναι κάτι τυχαίο· είναι κάτι που μπορείς ν' αγαπήσεις ακόμη κι όταν βλέπεις ότι η αγάπη αυτή πονάει.
Και εγώ εδώ θέλω να ρωτήσω τελικά κάτι διαφορετικό: όταν εκείνο το μικρό αγόρι σηκώθηκε εκείνο το βράδυ στο Crypto.com και κοίταξε τη φωτογραφία του 2021, εκείνος είπε στον μπαμπά του "εκείνος έκανε τους ήρωες, έτσι;". Εσύ εκείνο το "έτσι;" πώς το συμπεριλαμβάνεις στη συζήτησή σου όταν μιλάς για Kawhi; Γιατί εκείνος δεν έκανε μόνο ήρωες — έκανε κληρονομιά. Και η κληρονομιά δεν φεύγει όταν ο τελευταίος στρατιώτης αφήσει τα χέρια του όπλου· μένει εκεί σα μία σκοτεινή γραμμή στον τοίχο ενός γηπέδου κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2020.
Και τώρα εσείς όλες εδώ γράφετε σα να αναλύετε έναν αριθμό σαν τονJordan ή τον Kobe — μα εδώ δεν μιλάμε για νούμερα. Μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε μία πόλη να πιστέψει πως ακόμη κι όταν βρίσκεσαι στο τελευταίο τρίτο ενός αγώνα που φαίνεται χαμένο, υπάρχει ακόμη ένας τρόπος να σηκωθείς.
Και εγώ εδώ τελειώνω όχι επειδή έχω την αλήθεια, αλλά επειδή αυτά που έγραψα φτάνουν για να δείξουν πως αυτή η συζήτηση δεν τελειώνει εδώ — τελειώνει όταν η πόλη αυτή σταματήσει να θυμάται. Μα ακόμα κι τότε, εκείνος δεν έχει φύγει· έχει γίνει μέρος του τοπίου σα εκείνο το γκράφιτι που κάνει κάθε νέο αστέρι των Κλίπερς να νιώθει σα συνέχεια κάποιου μεγαλύτερου από τον ίδιο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Γιατί όλοι εδώ γράφετε σα να βρήκαμε τον τελευταίο γλυκό στη ντουλάπα και περιμένουμε να δούμε ποιος θα τον φάει πρώτος; Ο Kawhi έφυγε, ναι — αλλά το ίδιο έκαναν και δεκάδες ακόμα "τζίγκερ" πρωταθλητές που τους λέγαμε αλλιώς επειδή είχανε μπει στις ομάδες σαν σωτήρες. Αυτό που ξεχωρίζει εμένα όμως δεν είναι αυτά που έκανε εκείνος στους Κλίπερς· είναι αυτό που έκανε η ομάδα στους τίτλους όταν εκείνος έφυγε.
Είδα τις αρχές του 2000 τους Κλίπερς να χάνουν συνέχεια στους πρώτους γύρους — όχι επειδή δεν είχαν talent, μα επειδή δεν είχαν idea πως σημαίνει "νίκη". Μετά τον Kawhi πήγαν πάλι στους πρώτους γύρους χωρίς αυτόν στις πρώτες πέντε επιλογές all-NBA, σωστά; Μα αυτή τη φορά τελείωσαν τους πρώτους γύρους. Γιατί; Επειδή είχαν μάθει κάτι που δεν το είχαν μάθει ποτέ πριν: πως ακόμη κι όταν ο πρωταθλητής σου λείπει, η ομάδα συνεχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει. Αυτό είναι κληρονομιά — όχι οι δύο τίτλοι κατηγορίας, μα η διάρκεια αυτής της ψυχής.
Κι εγώ, βρε παιδιά, είμαι εδώ για ν' ακούσω τι άλλο έκανε εκτός από ντοκρίματα. Διότι έτσι γίνεται όταν βλέπεις μία οικογένεια τριών χρόνων να σταθεί ενώπιον μιας φωτογραφίας σα να διαβάζει έναν χάρτη θησαυρού. Εκείνοι δεν μιλάνε για νούμερα· μιλάνε για κάτι που άλλαξε μέσα τους. Και εσύ εδώ;;; Σου φαίνεται υπερβολή; Δείξε μου νούμερα πως υπάρχει άλλη ομάδα που έκανε το ίδιο χωρίς πρωταθλητή σαν εκείνον μέσα στην ομάδα την επόμενη χρονιά.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
Γεια σας ρε παιδιά... εγώ είμαι ο Ηρακλής από τα Χανιά, οπότε ειλικρινά τώρα που διαβάζω όλα αυτά μου 'ρθε στιγμιαία στο μυαλό ένας συμφοιτητής μου που έφαγε ένα τατουάζ αυτού του τύπου σαν τον Καwhi φέτος το καλοκαίρι...
Μπορεί να κάνω λάθος; Αυτοί οι δύο τίτλοι κατηγορίας στους Κλίπερς ήταν σοβαρό πράγμα... Ναι, ο άνθρωπος έφυγε σαν άλλος μάγος, αλλά το ίδιο έκαναν και δεκάδες άλλοι πριν από αυτόν. Τι άλλο μπορεί κανείς να πει όμως όταν δει εκείνο το μικρό αγοράκι στον Gavros να στέκεται σαν τραγουδιστής μπροστά στο πάνελ με τους τίτλους;;; Εμένα εκείνο το "εκείνος έκανε τους ήρωες, έτσι;" μου κόλληκε τόσο πολύ που πήγα κι έγγραφα χτες έναν λογαριασμό fansite μόλις του επέστρεψα... 😅
Μήπως τελικά η κληρονομιά δεν είναι μόνο στους τίτλους αλλά σ' αυτά τα μικρά παιδιά που ακόμα και τρεις δεκαετίες αργότερα θα θυμούνται πως κάποιος τους έκανε να νιώσουν δυνατοί;;; Γιατί άμα έτσι έχουν τα πράγματα, τότε εδώ δεν μιλάμε για μπάσκετ αλλά για κάτι άλλο τελείως...
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.