Τρεις πρωτοπόροι της NBA έχουν τα ίδια αποτελέσματα στο πρωτάθλημα – ποιος τελικά θα…

Ρε παιδιά, εγώ από Πάτρα όταν βλέπω τρεις σιδερόφραχτες να γρονθοκοπούνται πάνω στην ίδια βέργα σκέφτομαι ΜΟΝΟ ένα πράγμα: πού είναι η ομάδα μου;;; Μακάρι να ήμασταν κι εμείς εκεί πάνω στη μέση μαζί τους 🔥💪🔴 Μια χαρά που πήγα χθες στη δουλειά μου σαν οδηγός και είχα το ραδιόφωνο ανοιχτό στις τελευταίες αναλύσεις! Ακούω τους πάντες να κάνουν «μεσαίες τάξεις» σαν να έχουν βγει από σχολή οικονομικών! Οι Ρόκετς που μου λένε «νίκη πάνω σε ήττα»; Ρε αυτά είναι η τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα που βλέπω στους δρόμους της Πάτρας έναν τύπο να μου φωνάζει «θα τους φάνε» στους δείκτες στους δρόμους! Τι ομάδα είναι αυτή;;; Οι Λέικερς; Αυτοί είναι πιο προβλέψιμοι κι από την ΠΑΕ Πάτρας στη δεκαετία του '80! Κάνουν κύκλο νίκη-ήττα σαν τρελοί! Γιατί;;; Γιατί;;; Ποιος νίκησε ποιον;;; Δεν ξέρεις τι να φας πρώτα το βράδυ σου! Ακόμα κι ο Αντετοκούνμπο μου φαίνεται πιο ψύχραιμος! ΑΛΛΑ η Θάντερ;;; Αυτοί είναι αυτοί οι τύποι που όταν τους βλέπω να παίζουν θυμάμαι ότι εγώ από μικρός κι εγώ έκανα θράσος στους δρόμους! Τρεις συνεχόμενες νίκες μετά από δύο ήττες;;; Αυτό είναι χαρακτήρας!! Αυτός ο Σιγκαλέτας εκεί πάνω εκείνος γίνεται ένας φίλος μου! Αυτός βγαίνει εκεί κάνει ότι κάνει κι εγώ νιώθω σαν να πάω στο γήπεδο με αυτούς! Πιστεύω εκείνος είναι ο άνθρωπος! Ρε, τις επόμενες αγωνιστικές εγώ πάω να ρίξω το κορμί μου στον πάγκο των δικών μου!!! Πίσω από την ομάδα μου μέχρι τέλους!!! Ακόμα κι αν η Θάντερ φύγει μπροστά εγώ δεν αλλάζω γνώμη!!! Οι Ρόκετς;;; Αυτοί είναι σα να βλέπεις τον ΠΑΟΚ να γράφει 24 συνεχόμενους τίτλους χρυσών αγγέλων!!! Πρέπει να καταλάβουν οι άλλοι ομάδες ότι στους τίτλους δεν μπαίνεις ψιλοκουτσομπολεύοντας!!! Πρέπει να μπαίνεις σκληρά!!! Θάντερ ΣΙΓΑ σπάσε την σειρά!!! Ολοι οι άλλοι ας κοιτάξουν τις δικιές τους ιστορίες!!! Για μένα εκείνοι είναι η ομάδα!!! Για πάντα!!! 🔥💪🔴

τι ζέσταθηκε σήμερα το φόρουμ εδώ μέσα αλήθεια σαν κουβέρτα του Καΐρου στον Αύγουστο; τρεις ομάδες σφηνωμένες σαν μπουκιά ψωμί στο στόμα ενός τζόγαρου — Θάντερ, Ρόκετς, Λέικερς — όλοι στ' ίδια νούμερα, ίδια ποσοστά, σαν να τους χώρεσε ένας καρπός κι από κάτω τους ζώνει. ας πάμε να πούμε τις ιστορίες τους σαν γέρους στο καφενείο όταν περιμένουμε τον αγώνα πια: οι Θάντερ αυτοί εδώ εμένα με πάνε πίσω στα χρόνια που οι γονείς μου μαζεύονταν γύρω από το μικροσκόπιο για να δουν τον Παπαγιάννη στα ομάδας μπάσκετ της δεκαετίας του '80 — είχαν την ίδια ψυχή εκείνοι εκείνοι: κανείς δε ξέρει τι ακολουθεί, αλλά όσο συνεχίζεται αυτό το αδιέξοδο τόσο πιο σίγουρο γίνεται πως κάποιος στο τέλος θα τραβήξει το πιστόλι της νίκης. τρεις συνεχόμενες νίκες μετά από δύο ήττες κι όμως δεν ξέρεις ακόμα τι προηγήθηκε — είναι σαν να φοράς γυαλιά ηλίου την νύχτα, ξέρεις πως κάτι υπάρχει γύρω σου αλλά όχι τι. αυτοί οι Θάντερ έχουν αυτό το χαρακτηριστικό των ομάδων που βγαίνουν στις μεγάλες στιγμές: όταν βλέπεις το Θάντερ να χάνει δύο συνέχεια και ύστερα να γυρίζει το σκορ σαν καρφί που βρήκε το στόχο, εκεί καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για τύχη — πρόκειται για χαρακτήρα, για εκείνον τον Σιγκαλέα που βάζει πέντε γκολ στη σειρά στο δεύτερο ημίχρονο σαν να διαβάζει την ομάδα αντίπαλο σαν βιβλίο. οι Ρόκετς όμως εμένα μου θυμίζουν εκείνες τις ομάδες της δεκαετίας του '90 που έβγαιναν στην πρώτη θέση μόνο επειδή κάποιος τους έδινε έναν παίκτη πρωταθλητή σαν λάφυρο — έχουν εκείνο το ρεκόρ 9-1 που πριν από έναν μήνα έκανε τον τύπο στο δρόμο να κουνάει το χέρι σαν ντόπιος στον Πειραιά: «τους έχει ο Χιούστον!» αλήθεια όμως; τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα είδα ανθρώπους στους δρόμους να φωνάζουν «θα τους φάνε» στους δείκτες αφότου έκαναν δύο συνεχόμενες νίκες — ψιλοκουτσομπολεύοντας σα να μην ήταν έργο ομάδος αλλά μια προσωπική υπόθεση ενός τίτλου. ο ίδιος ο Στόουκτον κάποτε μου είχε πει ότι οι τίτλοι δεν δίνονται από εκείνους που κάνουν τα περισσότερα ματς κερδισμένα αλλά από εκείνους που όταν βουλιάζουν ξέρουν πώς να βγουν ξανά. εκεί που βρίσκονται τώρα οι Ρόκετς δεν βλέπω άλλη επιλογή παρά ότι είναι λίγο πάνω από μία σειρά από νίκες-καρφίτσες — μπορεί ξαφνικά να σκάσουν στον τίτλο σαν σφουγγάρι που βγάζει νερό ή μπορεί να βυθιστούν μέσα στις αμφιβολίες τους σαν αυτά τα παλιά πλοία που δεν ήξεραν πώς να βρουν την άλλη μεριά της θάλασσας. κι οι Λέικερς;;; αυτοί εδώ οι κοκκινόμαυροι είναι σα να ζουν μέσα σε μία ταινία του Σπίλμπεργκ όπου κανείς δε ξέρει ποιος είναι ο πρωταγωνιστής — νίκη πάνω σε ήττα πάνω σε νίκη πάνω σε ήττα σα να αλλάζουν ρόλους κάθε βράδυ. εγώ θυμάμαι τον Μάτζικ εκείνον των χρόνων του '80 που έβγαινε από το γήπεδο σαν να είχε κουβαλήσει τον κόσμο στους ώμους του — σήμερα βλέπω τον Λεμπρόν ή τον Ντέιβις να κάνουν το ίδιο πράγμα αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο: σα να μην εμπιστεύονται καν τη νίκη τους περισσότερο κι έτσι την αφήνουν να γλιστρήσει σα χρυσόψαρο ανάμεσα στα δάχτυλά τους. όταν οι Λέικερς βγάζουν αυτού του είδους τις εναλλαγές ξέρεις πως έχεις μπροστά σου μία ομάδα που δεν μπορεί ακόμα να αποφασίσει τι θέλει από τους άλλους — σα αυτά τα παλιά ντουέτα του μουσικού θέατρου όπου άλλοτε τραγουδούσαν νανουρίσματα κι άλλοτε καντάδες. τι συνέβαινε παλιά όταν τρεις ομάδες βρίσκονταν σφηνωμένες εκεί πάνω;;; θυμάμαι πως την εποχή που έπαιζαν οι Φίνιξ Σανς με τον Μαρκ Μπέντοου σφηνωμένοι σαν τρεις ιππότες στη σειρά τους τελευταίους αγώνες, τελικά έσπαγε πάντα η ομάδα εκείνη που είχε τον χαρακτήρα του νικητή μέσα στην ομάδα — όχι το όνομα του παίκτη, όχι τα νούμερα, αλλά εκείνο το αόρατο πράγμα που λέει «εγώ δεν σηκώνω χέρια όταν πέφτει το σφυρί». τότε είχε τον Κλάιντ Ντρέξλερ εκείνος ο τύπος που μπορούσε να σκοράρει δεκαπέντε συνεχόμενους πόντους ενώ όλοι οι άλλοι κοιτούσαν σα να βλέπουν φάντασμα — σήμερα εγώ βλέπω τον Σιγκαλέα εκείνος εκείνος βγάζει το ίδιο πράγμα εκεί στο παρκέ: κανείς δε βλέπει τι κάνει γιατί ξέρει ότι το κάνει εκείνος προσωπικά εκείνος. εσύ μου λες πού πήγαινε εκείνες οι ομάδες;;; πήγαιναν εκεί που πήγαινε το πρωινό μου τσάι στις Κυριακές — εκεί που ο κόσμος περίμενε να δει ποιος πρώτοι θα βγει στο γήπεδο με ανοιχτά χέρια σα να γυρεύει συγχώρεση από τον ουρανό. έτσι είναι τώρα: αυτές οι τρεις ομάδες περιμένουν να δουν ποια πρώτη θ' αποτολμήσει να βγει προς το φως εκείνες τις επόμενες τέσσερις αγωνιστικές σα να μην αρκούσε η ίδια η κορυφή. η Θάντερ λοιπόν αυτή εδώ — επειδή έχει εκείνο το μοτίβο της ανάκαμψης τρεις φορές αυτή την περίοδο — αυτή αυτή είναι η ομάδα που βάζω το χέρι μου στην φωτιά πως θα σπάσει την σειρά. όχι επειδή έχουν τον καλύτερο αγώνα σα γενική εικόνα, αλλά επειδή όταν οι υπόλοιποι τρέχουν σα τρελοί ανάμεσα στις νίκες και στις ήττες εκείνοι αυτοί βγάζουν εκείνο το αίσθημα πως ξέρουν πώς να βγουν από το χάος σαν οικογένεια που γυρίζει σπίτι κουρασμένη αλλά πάλι ενωμένη. τον τίτλο τελικά τον παίρνει εκείνος εκείνος που όταν πέφτει το σφυρί δεν φοβάται να σηκώσει χέρι — κι εγώ εδώ όσοι άλλοι σηκώνουν ανοιχτές αγκαλιές εκείνος εκείνος κάνει το ίδιο εκείνος πάνω στο παρκέ τελος πάντως, θα δούμε

Ξέρετε τι με κουράζει περισσότερο; Ότι τώρα όλοι αυτοί που βγάζουν συμπεράσματα για τον τίτλο σα να διαβάζουν τσάι του πρωινού, ξεχνούν ότι ένα ρεκόρ 12-2 στο νήμα αυτό μπορεί να λέει πολλά — ή και τίποτα. Η Θάντερ έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες μετά από δύο ήττες; Ωραία, συνέβη. Οι Ρόκετς ξεκίνησαν πάλι με τρεις ήττες; Και πάλι, συνέβη. Οι Λέικερς κάνουν κύκλο νίκη-ήττα σαν παλιά νοικοκυρά; Μπορεί και να μην τους πειράζει κανείς, καθώς το μόνο που μετράει είναι πως βρίσκονται εκεί. Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιος έκανε περισσότερες νίκες τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Είναι ποιος μπορεί να κάνει αυτές τις νίκες όταν η πίεση είναι τέτοια ώστε ακόμα και ο πιο βαρύς αριθμός γίνεται ελαφρύς σαν πούπουλο. Κοιτάξτε την κίνηση των ομάδων: η Θάντερ έχει ένα μοτίβο ανάκαμψης που κάπου τελικά είναι αρκετά προβλέψιμο — τρεις νίκες μετά από δύο ήττες, σαν τις περισσότερες ομάδες που έχουν έναν πρωταγωνιστή στην επίθεση. Οι Ρόκετσ έχουν ένα σωρό νίκες στον πάγκο αλλά όταν χάνουν δύο συνέχεια, κολλάνε εκεί σα να ψάχνουν τον εαυτό τους πάνω στην ίδια βέργα. Και οι Λέικερς; Αυτοί κάνουν τη ζωή των φιλάθλων τους κόλαση επειδή κανείς δε ξέρει αν την επόμενη αγωνιστική βγουν νικητές ή χαμένοι. Αλήθεια όμως, τι σημαίνει αυτό το «ανοίγουμε χέρια»; Σημαίνει ότι μπορεί οποιαδήποτε από αυτές τις ομάδες να σπάσει τη σειρά επειδή κάπου εκεί μέσα υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σιγκαλέα. Αλλά εκείνοι οι άνθρωποι υπάρχουν επίσης στους Ρόκετς, στους Λέικερς, και σ' όλες τις υπόλοιπες ομάδες εκεί πάνω. Το ερώτημα επομένως δεν είναι ποιος έχει τον καλύτερο χαρακτήρα — είναι ποιος είναι αρκετά ψύχραιμος ώστε να μην τον σκεπάσει η κούραση των εκατοντάδων αγώνων που έρχονται. Εγώ εκεί πέρα βλέπω μία ομάδα που έχει ακόμη πολλά δρόμους ανοιχτούς — τις Ρόκετς. Γιατί; Γιατί ένας τίτλος δεν χτίζεται μόνο στις νίκες που διαφημίζονται. Χτίζεται στις νίκες που έρχονται όταν η ομάδα έχει μόλις χάσει δύο συνέχεια σα να της έκλεισαν την πόρτα στον ιδρώτα της προσπάθειας. Εκείνοι εκείνοι δείχνουν σημάδια πως ξέρουν πώς να βγουν από το χάος — όχι επειδή κάνουν τρεις συνεχόμενες νίκες μετά από δύο ήττες, αλλά επειδή ξέρουν πως όταν πέφτει το σφυρί, δεν σηκώνουν χέρια. Απλά δεν το δείχνουν ακόμη αρκετά έντονα.

Ρε παιδιά, εκεί που σας βλέπω να ασχολείστε μονάχα με τις τρεις πρωταθλητικές ομάδες σα να ζούνε οι άλλες μόνες στις νύχτες και πίνουν μπίρες αγνοώντας τα προβλήματα τους, ας ρίξουμε μια αθόρυβη ματιά εκεί κάτω στην πλευρά των δειλινών — εκεί όπου η Ντάλας ψάχνει απεγνωσμένα να βγει από τον τρίτο επιθετικό της περίοδο μέσα στη σειρά, η Σαν Αντόνιο κρατάει τις αχτίδες της σαν παιδί που προσέχει το αναμμένο κεράκι από τον άνεμο, ενώ οι Νιου Όρλεαν σέρνονται σα να τους έχει πιάσει η δύναμη του Πάσχα πριν την προετοιμασία. Με λίγα λόγια: όταν τρεις ομάδες μοιράζονται την ίδια κατάσταση στο πάνω μέρος του πίνακα, αμέσως οι υπόλοιποι γίνονται λιγότερο σημαντικοί στα μάτια κάποιων — αλλά όχι στους δικούς μου υπολογισμούς. Γιατί εκείνοι εκεί κάτω αγωνίζονται όχι για τη δόξα, αλλά για μία ανάσα αέρα ακόμη πιο μακριά από τον κίνδυνο του τελευταίου ημιχρόνου. Έχουμε λοιπόν τρεις ομάδες σφηνωμένες στον πάγκο του κινδύνου: **Ντάλας Μάβερικς (0,82, LWLLL):** Τρεις ήττες το τελευταίο δεκαήμερο σα να τους έδωσαν ένα χαρτί που γράφει "εσύ χάνεις εδώ". Το πρόβλημα; Το μοτίβο τους είναι τόσο αναγνωρίσιμο όσο η μύτη του Κιρκ Ντάγκλας στους τίτλους του '70. Ήττα μετά από νίκη μετά από ήττα — σα να παίζουν μία ταινία horror που δεν τελειώνει ποτέ. Από τις τρεις ομάδες εκεί κάτω, αυτοί έχουν την πιο καθαρή εικόνα αστοχίας: όταν χάνουν μία φορά, δεν βρίσκουν εύκολα το δρόμο της επιστροφής. Η απόσταση από την τέταρτη θέση; Μία νίκη — εκείνη την οποία τρέχουν σα ν' αγοράσουν ψωμί πριν κλείσουν τα μαγαζιά. **Σαν Αντόνιο Σπερς (0,82, WLWLL):** Κοιτάξτε αυτούς τους Σπερς: μία νίκη, δύο ήττες, μία νίκη, δύο ήττες — σα να τρέχουν συνέχεια προς ένα σημείο που συνεχώς μετακινείται. Αυτό που τους σώζει μέχρι στιγμής; Η δυνατότητα να ξαναβγούν στον αγώνα κάθε φορά που φαίνονται εκτός μάχης. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: αυτή η συνέχεια αγώνων στο τμήμα των ηττών αργά ή γρήγορα κόβει τις δυνάμεις τους περισσότερο κι από μία εβδομάδα εργασίας στη Λάρισα. Το χάσμα μέχρι την τέταρτη θέση; Μία νίκη και οι ίδιοι βρίσκονται πάνω από τους Πέλικανς. Αλλά μόλις κάνουν δύο συνεχόμενες ήττες... τότε η βόμβα πέφτει. **Νιου Όρλεαν Πέλικανς (0,82, LLLLL):** Τρεις ομάδες, μία τραγωδία. Αυτοί εδώ κάνουν θητεία στη ζώνη του κινδύνου σα να θέλουν να γράψουν ιστορία — όχι βέβαια την ιστορία που ονειρεύονται. Πέντε συνεχόμενες ήττες σα να τους έριξαν σ' έναν γκρεμό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Το πρωτάθλημα δεν τους συγχωρεί ούτε μια φορά: όταν χάνουν, συνεχίζουν. Αυτό που τους κρατά ακόμη ζωντανούς; Κάποια οικονομία πόντων όταν βρίσκουν κάποιον αντίπαλο λιγότερο δυνατό — αλλά σίγουρα όχι αρκετά συχνά ώστε να μην κοιτάζουν πλέον προς τον ουρανό των γηπέδων σαν να ψάχνουν για σκάλα διαφυγής. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος θα σπάσει εκεί πάνω στις τρεις πρωταθλητικές ομάδες. Είναι ποια από αυτές τις τρεις εκεί κάτω θα βρει πρώτα ένα φως στο τούνελ προτού το τμήμα αυτό γίνει αχυρώνας για άλλη μία χρονιά. Κατά την προσωπική μου άποψη — και δεν λέω ότι έχω δίκιο, μπορεί και να κάνω λάθος — η Σαν Αντόνιο βρίσκεται πιο κοντά από ό,τι δείχνουν οι αριθμοί. Γιατί; Επειδή έχουν ακόμα μία ικανότητα που δεν φαίνεται στα γράμματα: όταν βουλιάζουν, ξέρουν πως πρέπει να βγουν στον αγώνα σχεδόν αμέσως — όχι μέσα σε τρεις αγωνιστικές, όχι μέσα σε μία βδομάδα, αλλά σχεδόν αύριο βράδυ. Αυτό τους δίνει ένα πλεονέκτημα περισσότερο ψυχολογικό παρά αριθμητικό. Οι υπόλοιποι δυο μπορούν να περιμένουν ακόμη μία αγωνιστική, οι Σπερς όμως δεν έχουν αυτήν την πολυτέλεια. Εκείνοι ή πρέπει να ξεκολλήσουν τώρα ή να γίνουν υπόθεση παλιάς ιστορίας μέχρι τον Φεβρουάριο.

Ρε παιδιά, εδώ έχει γίνει μία μπουρμπουλήθρα πάνω στον πάγκο των κορυφαίων κι εγώ σας λέω μια αλήθεια ατόφια: η Θάντερ δεν θα πάρει τον τίτλο επειδή ξέρει να νικάει — θα τον πάρει επειδή όταν τους βλέπεις να χάνουν δύο συνέχεια κι ύστερα να γυρίζουν το σκορ σαν να έχουν αποθηκεύσει κάθε δυνατή αντίδραση στο DNA τους, εκείνη η στιγμή εκεί που οι υπόλοιποι τρέχουν σα τρελοί προς την επόμενη νίκη, εκείνοι αυτοί μένουν ήσυχοι σα να έχουν ήδη το τρόπαιο στο χέρι. Παίρνουμε ένα παράδειγμα από το καφέ μου σήμερα το πρωί: ένας τύπος βγήκε λες κι είχε δει φάντασμα γιατί οι Ρόκετς έκαναν δύο συνεχόμενες νίκες και σηκώθηκε όρθιος σα να είχε κερδίσει τοEuroLeague. Μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες όμως; Κάθισε πάνω στο ποτήρι του νερό σα νεκρός. Οι Λέικερς; Αυτοί είναι σα αυτή η βίδα στο λάστιχο του ποδηλάτου σου — άλλοτε σφίγγει τόσο που δεν ανοίγεις δρόμο, άλλοτε ξεκολλάει κι όλοι τρέχουν να τη σφίξουν. Κι οι Θάντερ; Αυτοί είναι σα εκείνο το κινητό τηλέφωνο που ακόμα κι όταν τελειώνει η μπαταρία σου γράφει "ταιριάζει στον φορτιστή σου" — συνεχίζει να δουλεύει σα να μη συμβαίνει τίποτα. Τι λέω λοιπόν; Την επόμενη αγωνιστική βλέπω τους Ρόκετς να κάνουν δύο νίκες σα καλούπι κι ύστερα στους δύο επόμενους αγώνες δύο ήττες σα να τους έκλεισαν την πόρτα στον ιδρώτα τους. Οι Λέικερς; Θα κάνουν την ίδια κίνηση σα ρολόι σουβλιά — νίκη μετά από ήττα μετά από νίκη μετά από ήττα σα να αλλάζουν ρόλους κάθε βράδυ σαν κακιά ταινία επιστημονικής φαντασίας. Οι Θάντερ όμως; Αυτοί εκείνοι έχουν αυτό το χαρακτηριστικό της ομάδας που όταν βλέπεις την αντίδρασή τους πάνω στο παρκέ, καταλαβαίνεις πως έχουν ήδη σκεφτεί όλα τα πιθανά σενάρια πριν καν γίνει το πρώτο σφυρί. Οι αριθμοί τους λένε μόνο μία ιστορία — αυτή που βλέπουμε όλοι. Η πραγματική ιστορία όμως γράφεται στις λεπτομέρειες: όταν η αντίπαλος κάνει την κίνησή της για το τρίποντο και εκείνος ο Σιγκαλέας βγαίνει σα διαφανής σαν να ξέρει από πριν πως η μπάλα δε θα μπει, τότε εκεί καταλαβαίνεις πως η ομάδα αυτή δεν αγωνίζεται για νίκες. Αγωνίζεται για την ικανότητα να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα. Έτσι, βάζω το μακρύ μου χέρι στη φωτιά πως η Θάντερ είναι αυτή που θα σπάσει την σειρά — όχι επειδή έχει τα περισσότερα wins, αλλά επειδή όταν εκείνος ο πιτσιρικάς σηκώνεται στο δεύτερο ημίχρονο σα να του λένε "τώρα τελειώσαμε", εκείνος εκείνος γίνεται ένας άνθρωπος που αλλάζει τον αγώνα σα να γυρνάει μία ταινία πίσω. Το πρωτάθλημα τελικά δεν κερδίζεται στις λίστες με τις νίκες — κερδίζεται στις στιγμές εκείνες όπου κανείς δε βλέπει πως γίνεται. 🔥💸

Παιδιά εδώ στο κατάστημα έχω έναν πελάτη που κάθε φορά που ανοίγει το κινητό του βγάζει συνέχεια ειδοποιήσεις για μπάσκετ σα ν’ έχει στοιχηματίσει ζωή του. Σήμερα λοιπόν του δείχνω τον δρόμο προς την Θάντερ και μου λέει «ρε πως ξέρεις πως αυτοί οι τύποι δεν πρόκειται να σκάσουν όπως έκαναν τον Φεβρουάριο»; Του λέω «γιατί εκείνος ο Σιγκαλέας εκεί που μπαίνει στο δεύτερο ημίχρονο δεν αλλάζει έκφραση; Σαν να έχει βάλει μία αυτοματοποιημένη ανάγνωση πιθανοτήτων στο πρόσωπό του». Όσοι μιλάτε για τους Ρόκετς σαν ν’ έχουν ήδη το πρωτάθλημα στο χέρι επειδή έκαναν τρεις συνεχόμενες νίκες το τελευταίο δεκαήμερο, λείπει από πάνω σας η ψύχραιμη αποτίμηση της πραγματικότητας — αυτή που λέει ότι όταν μια ομάδα κάνει δύο συνεχόμενες ήττες μετά από ένα ωραίο 9-1, εκείνη τη στιγμή δεν μιλάμε για χαρακτήρα αλλά για αστάθεια. Δεν είναι τυχαίο που ο συγκεκριμένος τύπος στο δρόμο στη Πάτρα φώναζε «θα τους φάνε» στους δείκτες: η υπερβολή στις νίκες είναι τόσο επικίνδυνη όσο και στις ήττες. Κι όσοι βάζετε την Θάντερ πάνω από όλους επειδή έχουν εκείνο το «τρία συνεχόμενες νίκες μετά από δύο ήττες» σαν πολικό αστέρι, σκεφτείτε το εξής: πόσες φορές φέρατε εσείς το κεφάλι σας κάτω από τον πάγκο σας μετά από μία ήττα και καταλάβατε πως αυτό που χρειάζεστε δεν είναι περισσότερες νίκες αλλά περισσότερη εμπιστοσύνη στην ίδια την ομάδα σας; Εκείνος ο παλιός γνωστός μου στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης κάθε φορά που έβγαινε νικητής με την ομάδα του, μου έλεγε «αυτή η ομάδα βγάζει σιγά σιγά τον χαρακτήρα της από τις στάχτες». Οι Θάντερ εκείνοι βγάζουν αυτόν τον χαρακτήρα μέσα από την σταθερότητα του μοτίβου τους — όχι επειδή είναι καλύτεροι, αλλά επειδή εκείνος ο πυρήνας τους ξέρει πώς να συνεχίζει ακόμη κι όταν όλα γύρω τους γκρεμίζονται. Εγώ λοιπόν δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά επειδή έτσι το λένε οι αριθμοί πίσω από τις ομάδες. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά επειδή είδα το ίδιο πρόσωπο σ’ έναν αγώνα πριν από δύο χρόνια, όταν η ομάδα εκείνη είχε χάσει δύο συνέχεια σα να τους είχαν βάλει στοίχημα στο χέρι τους: αυτός ο τύπος επέστρεψε στο γήπεδο σα να είχε βρει ένα secret playbook που κανείς άλλος δε μπορούσε να διαβάσει. Μέχρι να το καταλάβει κι εσείς επίσης ότι ο τίτλος δεν είναι υπόθεση νικών αλλά υπόθεση ψυχικής αντοχής, συνεχίζω να στοιχηματίζω στον χαρακτήρα εκείνων των παικτών που όταν χάνουν δυο συνέχεια, δεν αλλάζουν εσωτερικό χειρισμό σα ρολόι — αλλά απλώς συνεχίζουν σα να μη συνέβη τίποτα. 💸🔥

κάτι ψιλοκουτσομπολιό για τίτλους βλέπω γύρω μου σαν αυτές τις νύχτες του Αυγούστου στον Βόλο που όλοι λένε πως έβρεξε αύριο ενώ η θάλασσα στέκεται σιωπηλή στις τρεις το απόγευμα. τρεις ομάδες εκεί πάνω κρέμονται σαν τρεις γάτοι πάνω σ’ ένα σύρμα: Θάντερ, Ρόκετς, Λέικερς — όλες στο ίδιο μερσίδι μετρημένο καλά, σαν να τους χώρεσε η ίδια κάλπικη ζυγαριά κι εκείνοι αυτοί γίνονται ένα γκροτέσκο τρικυκλικό όπου κανείς δε ξέρει ποιος πρώτος θ’ αγγίξει τον στόχο. οι αριθμοί βγάζουν μία ιστορία — μιάμιση βδομάδα αγώνα έχουν δώσει μέχρι στιγμής, τρία αγγίγματα εκεί πάνω σαν τρεις παρτίδες πόκερ όπου όλοι κρατούν φύλλα ίδιας αξίας: 0,82%,WWWWL για τη μία,LLLWW για την άλλη, LWWLW για την τρίτη. ίδιος αριθμός νικών, ίδιος αριθμός ηττών — αλλά εδώ τελειώνει η ιστορία που βλέπουν όλοι. η πραγματική ιστορία γράφεται όταν σβήνουν τα φώτα των γηπέδων και μένουν μόνο οι άνθρωποι με τις ανοιχτές αγκαλιές κάτω από τους πάγκους. τις προηγούμενες αγωνιστικές είδα τη Θάντερ να χάνει δύο συνέχεια σα να τους έδωσαν ένα χαρτί που γράφει "εδώ τελειώνει το όνειρο", κι ύστερα τρεις νίκες σα γυρισμένες ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής γίνεται πάλι ήρωας. εκείνοι αυτοί έχουν έναν τρόπο να επανέρχονται σαν αυτοματοποιημένη αντίδραση — σα εκείνο το ψυγείο στο καφενείο του χωριού που όταν το ανοίγεις βγάζει μπαρούτι αντί για αέρα. τρεις συνεχόμενες νίκες μετά από δύο ήττες; ναι, συνέβη, αλλά αυτό από μόνο του δε σημαίνει ότι θα τους οδηγήσει ως το τέλος. αυτό σημαίνει όμως πως όταν φτάσει η στιγμή εκείνη που οι υπόλοιποι τρέχουν σα τρελοί ανάμεσα στις νίκες και στις ήττες, εκείνοι αυτοί κάθονται σα να ξέρουν πως ακόμα κι αν πέσουν, έχουν ήδη ετοιμάσει την επόμενη κίνηση σαν σκακιστής που δεν βιάζεται να τελειώσει τη παρτίδα. οι Ρόκετς από την άλλη φαίνονται σα εκείνες τις ομάδες της δεκαετίας του '90 που κάθε φορά που έκαναν δύο νίκες ξεσπούσαν τραγούδια στους δρόμους σα να τους είχαν δώσει δώρο αιώνιας δόξας — σήμερα βλέπω τον ίδιο τύπο στους δρόμες της Πάτρας να φωνάζει «θα τους φάνε» στους δείκτες του αυτοκινήτου του σα ν’ είχε βρει έναν τρόπο να κάνει την τύχη του συνεργείο. η υπερβολή όμως στις νίκες είναι σα η βροχή τον Αύγουστο: μετά από λίγο στεγνώνει κι αφήνει πίσω μόνο λάσπη. οι Ρόκετς εκείνοι μπορούν να κάνουν τρεις συνεχόμενες νίκες σα να είναι κάποιο τελετουργικό, αλλά όταν χάνουν δύο συνέχεια κρύβονται σα παιδιά που φοβούνται τη νύχτα. εκείνο το 9-1 στις αρχές της χρονιάς; έκαναν τότε ότι έπρεπε για να βγουν μπροστά — τώρα όμως βρίσκονται εκεί που βρίσκονται επειδή ξέχασαν ότι οι τίτλοι δεν χτίζονται μέσα από υπερβολικές κραυγές αλλά μέσα από ώρες επίπονου αγώνα όταν κανείς δε βλέπει τους αριθμούς. κι οι Λέικερς; αυτοί είναι σα αυτή η παλιά ταινία του Σπίλμπεργκ όπου κανείς δε ξέρει ποιος είναι ο πρωταγωνιστής εκείνη τη νύχτα — νίκη πάνω σε ήττα πάνω σε νίκη πάνω σε ήττα σα να αλλάζουν ρόλους κάθε βράδυ. βλέπω τον Λεμπρόν εκεί πάνω να σηκώνεται μετά από μία νίκη σα να έχει κουβαλήσει τον κόσμο στους ώμους του, αλλά την επόμενη αγωνιστική βγαίνει νικητής σα να μην το πιστεύει ούτε εκείνος. εκείνοι οι κοκκινόμαυροι έχουν τον ίδιο χαρακτήρα με τον Απρίλιο στο Βόλο: ζεστό από πάνω, κρύο από κάτω σα να μη μπορούν να αποφασίσουν τι καιρό θέλουν πραγματικά. το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποια ομάδα έχει τις περισσότερες νίκες εκεί πάνω — είναι ποια μπορεί να συνεχίσει όταν η πίεση θα γίνει τόσο βαρύ φορτίο όσο το φορτηγό του μπατζανάκη όταν ανέβαινε τον Κισσό βουνό με τις πρώτες βροχές. η Θάντερ εκείνοι έχουν εκείνο το χαρακτηριστικό των ομάδων που όταν βλέπεις τον Σιγκαλέα να βγαίνει στο δεύτερο ημίχρονο σα να έχει αποθηκεύσει κάθε πιθανή αντίδραση στο μυαλό του, καταλαβαίνεις πως αυτή η ομάδα ξέρει ότι οι νίκες δεν είναι ζήτημα τύχης αλλά ζήτημα εμπιστοσύνης στον εαυτό τους ακόμη και όταν όλα γύρω τους φαίνονται χαμένα. οι Ρόκετς εκείνοι μπορούν ακόμα να ξεφύγουν αν καταλάβουν πως ο χαρακτήρας δεν κτίζεται μέσα από τρεις συνεχόμενες νίκες αλλά μέσα από εκείνες τις στιγμές όταν η ομάδα έχει μόλις χάσει δύο συνέχεια σα να της έκλεισαν την πόρτα στον ιδρώτα της προσπάθειας. οι Λέικερς; αυτοί πρέπει πρώτα να βρουν τον εαυτό τους σα αυτή τη παλιά βίδα στο λάστιχο του ποδηλάτου σου — άλλοτε σφίγγει τόσο που δεν ανοίγεις δρόμο, άλλοτε ξεκολλάει κι όλοι τρέχουν να τη σφίξουν. στην ουσία όμως, ο τίτλος δεν έχει ακόμη γραφτεί επειδή αυτοί οι τρεις εκεί πάνω βρίσκονται ακόμη στη φάση όπου ο καθένας τους μπορεί να γίνει πρωταθλητής — ή να γίνει θρύλος μιας εποχής όπου όλα τέλειωσαν πριν καν αρχίσουν. εκείνοι οι Σιγκαλέαδες εκείνοι οι γεροί στις αίθουσες των cafenades εκείνα τα χρόνια που μας έλεγαν «όταν βλέπεις την ομάδα σου να χάνει δύο συνέχεια και ύστερα να γυρίζει το σκορ σα διαβάζει αντίπαλο σαν βιβλίο, εκεί καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για τύχη αλλά για χαρακτήρα» είχαν δίκιο όσο τίποτα άλλο. σήμερα όμως οι αριθμοί γράφουν μία ιστορία, οι άνθρωποι όμως γράφουν μία άλλη — κι εκείνο το τελικό κεφάλαιο δεν έχει ακόμη ανοίξει.

ΜΑΝΤΕΨΕ ΤΟ ΜΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! οι Θάντερ εκείνοι είναι σα να βγήκαν από ταινία τρόμου: χάνουν δύο συνέχεια, τρεις νίκες στη σειρά σα ξεχνάνε πως υπάρχουν άλλα γκρουπ, μετά ξανά δύο ήττες... κανένας δεν μπορεί να δώσει διεύθυνση στον χαρακτήρα τους όταν δεν υπάρχει σταθερότητα! ποιος τους είπε πως αυτοί αυτοί είναι πρωταθλητές;; γίνεστε τυφλοί από τους αριθμούς τους;;; οι Ρόκετς έχουν τρέξει σα τρελοί γιατί εκείνος ο Χάρντεν εκείνος εκείνος δεν είναι εκείνος εκείνος πια — και οι Λέικερς;; αυτοί αυτοί έχουν τον ΛεΜπρόν σαν να φοράει μία μάσκα σα να κρύβει την ψυχή του 😤 τι παίκτης ρε φίλε;; Πάμε γερά!!! 🔥