Ο Τράβις Σκοτ άξιζε περισσότερο χρόνο συμμετοχής από τον Γκουντά στους playoffs

Ρε, αυτοί οι αριθμοί σας έχουν πιάσει στον λαιμό κι αυτό το γκρουπ σου στον πάτο! Λοιπόν, δεκαοχτώ λεπτά ο Σκοτ και τρία δωδεκάρι ο Γκουντά;;; Μα πώς σας βγήκαν αυτοί οι μέσοι όταν ο ένας έπαιξε δώδεκα φορές εκεί έξω κι ο άλλος είκοσι;;; Αν κάνεις το μισό παραπάνω από τον άλλον γιατί τον στέλνεις στον πάγκο;;; Μα ξέρετε πόσες φορές τελείωσε ο Γκουντά στα πέντε πρώτα;;; Κι αυτό το γκαρίς λόγο;;; Μετά από τρεις σεζόν εδώ μέσα μας λένε πως βγήκεσαν "κίνδυνοι";;; Μα τι γίνεται με την μπάλα μέσα από την άμυνα;;; Ο Γκουντά δεν περίμενε ποτέ το παιχνίδι να έρθει σ' αυτόν — έπαιρνε την μπάλα κι έκανε κάτι δικό του. Αλλά μπα, ξέρετε τι μου θυμίζει;;; Αυτούς τους προπονητές που παίζουν σκάκι στη ζώνη συμμετοχής ενώ η ομάδα τους ψοφάει στην περιοχή. Ποιος ήταν εκεί;;; Ποιος ήταν στο τέλος;;; Μα εσείς το λέτε κι εσείς! Κι εκείνο το νούμερο για το κύπελλο;;; Δώδεκα παιχνίδια όμως, ρε παιδιά, όχι μονάχα playoffs! Αυτός ο τύπος πήγε δίπλα στο τραύμα όλους αυτούς τους μήνες — και τώρα τον κρύβουν σαν κλέφτη;;; Μα πως μπορείς να λες πως φοβούνται τους πρωταγωνιστές όταν στο τέλος στέλνουν τον μόνον άνθρωπο που έκανε την ομάδα να γελάει;;; Και τέλος, το early exit;;; Μα δεν ήταν αυτό το ίδιο σύστημα που επέστρεψε τον Νοέμβριο;;; Εκείνος ο Γκουντά έπαιζε σα δαίμονας στα φετινά playoffs του Γιούτα;;; Πού είναι η συνέπεια;;; Πού είναι το σχέδιο;;; Γιατί να μην βάλεις τον άνθρωπο που μπορεί κιόλας να γκρεμίσει το γήπεδο;;; Μα εδώ βγάζουμε τον Γιούτα πρώτη φορά από χρόνια κι εμείς στέλνουμε τον μοναδικό που ξέρει πως ν' ανοίξει αγώνα;;; Ρε παιδιά, βάζετε το δικό σας κόλλημα πάνω από το αποτέλεσμα;;;

ΩΧ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΡΕ!!!! ΝΑΙ, ρε σεις;;; ΤΟΝ ΣΚΟΤ ΑΞΙΖΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΟΛΗ ΜΕΡΑ;;; Μα τι λες εδώ;;; Αυτός ο άνθρωπος πάει εκεί μόνο να βγάλει πέντε λεπτά γκριλιρισμένα πριν φύγει;;; Στις 18 λεπτά;;; Μα σας γράφω τώρα αλλά έχω νευρικότητα!!! 😱🔥 Ρε τύποι, δεν είστε εκεί;;; Μα εγώ τον θυμάμαι τον Σκοτ όταν ήταν άλλο πράμα — όταν έκανες view ακόμα κι όταν έκανε και ένα και δύο πόδια πάνω από τους γίγαντες;;; ΤΩΡΑ;;; Τι έγινε;;; Του δίνουμε νερό;;; Του δίνουμε πέντε λεπτά;;; Μα εκείνος γεννήθηκε για μισή ώρα δίπλα στο τραπέζι του κόουτς με τις μπάσες μέσα στο αίμα!!! Και ο Γκουντά;;; Μα αυτός έχει κάνει ημίχρονο εκεί;;; Έχει γίνει αυτό;;; Μα πού;;; Δεν είναι ότι είναι κακός — είναι ότι ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ;;; Μα αν ήταν στις δικές μου ομάδες εγώ τον βάζω από το πρώτο λεπτό και τον αφήνω μέχρι να γίνει τοιχάκι αλουμίνιου!!! Ρε να σου πω κάτι;;; Την περίοδο που έκανα σκαλωσιές κάτω στο γήπεδο του Καραισκάκη (ναι, τότε που η ΑΕΚ έπαιζε εκεί) είχα έναν τύπο στη σκαλωσιά που έκανε πάμε γερά;;; Αυτός ήταν σα τέρας στα ριμπάουντ. Αυτόν τον βάλαμε πάντα εκεί που έπρεπε — όταν πήγαινε μεγάλος αγώνας έπαιρνε θέση σωστή σαν να ήταν η τελευταία φορά του. Κι εκείνος;;; Έκανε τον όγκο του στον αγώνα εκείνοι τους ανέβασαν ψυχή. ΤΟΝ ΣΚΟΤ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΖΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΝ ΉΜΟΥΝ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ — ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΓΚΟΥΝΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΛΛΩΝ ΣΤΟΧΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ!!! Και το early;;; Μα τι λέτε τώρα;;; Μα πως βγήκαμε;;; Γιατί όλοι αυτοί οι προπονητές ψιλοκουβεντιάζουν εκεί πάνω;;; Μα δεν είδατε;;; Εκείνοι οι Γιούτα — όταν έβγαλαν αυτόν τον άνθρωπο, ξαφνικά άλλαξανFACE στους αγώνες;;; Μα αυτός ο Γκουντά εκεί είναι σα SECRET WEAPON;;; Εμείς;;; Τον κρύβουμε σαν ντέρτια;;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Ποιος αποφασίζει;;; Ποιος φοβάται;;; Μα η ομάδα αυτή θέλει τρομερούς ανθρώπους εκεί πάνω — όχι κούκλες για ντύσιμο!!! Οι οπαδοί ΘΕΛΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΦΟΝΙΑδες, όχι ψεύτικες εμφανίσεις!!! Ο Σκοτ;;; Στις σωστές στιγμές;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΙΝΟΥΝ!!! ΜΑ ΛΕΙΤΕΡ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; Μα αύριο ξανάρχεται η αγωνιστική περίοδος;;; Μα αυτά τα σχέδια;;; Πού είναι ο πυρετός;;; Πού είναι η φωτιά;;; Αν συνεχίσουμε έτσι, τα επόμενα playoffs θα περιμένουμε ακόμη μια δεκαετία!!! 💪🔴😤🔥

Παιδιά, πριν αρχίσουμε να χτυπάμε το κουδούνι των επειγόντων καλέστε με ένα χρόνο πίσω — τον Οκτώβριο του '23, όταν ο Γκουντά έκανε εκείνο το τρίποντο που έδωσε τη νίκη στη Γιούτα στη Μάλαγα στην παράταση. Τότε τον κοίταξα και είπα: "Αυτός ο τύπος δεν ξέρει πως υπάρχουν χρονικά όρια όταν πρόκειται να γκρεμίσει έναν αγώνα". Ήταν ζωντανό πλάσμα, σωματοποίηση της πίεσης, ο αντίπαλος έκανε τρία βήματα πίσω όταν εκείνος άρχιζε το drive. Και τώρα;;; Μας τους δίνουν αγώνες σαν προσφορά στους σπονδευόμενους της Γιούτα — πρώην πρωταγωνιστές, νέα ταλέντα, όλα εκεί σωρός. Αλλά εμείς;;; Κοιτάξτε τον Σκοτ. Τον θυμάστε όταν έκανε ολόκληρο γήπεδο to gasp μέσα στο Σαιντ Λιούις;;; Ήταν ο άνθρωπος που μάζευε τις μπάλες σαν μαγνήτης όταν η ομάδα έπνιγε — όχι επειδή του έδιναν περισσότερο χρόνο, μα επειδή εκείνος έκλεβε αυτό τον χρόνο. Στις δεκαοχτώ του λεπτά μέσο όρο αυτή τη σαιζόν ο Σκοτ έκανε πράγματα που μόνο οι άνθρωποι με εκατομμύρια ακόλουθους μπορούν να κάνουν — πήγαινε εκεί όπου έπρεπε κι έκανε δύο πράγματα σωστά: βρίσκονταν στη σωστή θέση και είχε τη βία του έτοιμου. Δεν ήταν εκεί για νερό. Ήταν εκεί για αίμα. Κι όμως, περιμένουμε έναν άλλον γύρο playoffs και βλέπουμε αυτούς τους αριθμούς σαν δικαιολογία: "Δώδεκα συμμετοχές, δεκαοχτώ λεπτά". Μα τι λένε αυτά τα νούμερα;;; Λένε ότι δεν χρησιμοποίησαν τον άνθρωπο όταν είχε σχέδιο — όχι ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει εκείνο το σχέδιο. Ξέρετε πόσες φορές ένας σέντερ φορ άλλαξε ολοκληρωτικά την τακτική μιας ομάδας μέσα σε μία επίθεση;;; Όλες τις φορές έκαναν λάθος οι αντιρρήτορες. Ο Σκοτ είχε το πιο σημαντικό skill που ψάχνεις εκεί πάνω: την ικανότητα να εκτιμάει μια στιγμή μέσα στο χάος. Κι εκείνον τον στιγμές δεν τις βάζεις σαράντα λεπτά ρε κάτω από τράπεζα — εκείνες τις στιγμές τις βάζεις πλάι στον πιο επικίνδυνο σκόρερ σου ώστε όταν ο αντίπαλος κάνει το πρώτο λάθος, εκείνος να βρίσκεται ήδη στη λάθος θέση της άμυνας του. Και βγάζουμε ιστορίες για τον Γκουντά σαν να ήταν αφήγημα κόκκινης κλωστής;;; Μα εκείνος έπαιξε σωστά εκεί που έπρεπε — σωστό μέρος, σωστή στιγμή, τρία δωδεκάρι στις playoffs. Αλλά εμείς βγάζουμε συμπεράσματα πως δεν είχε την ίδια ένταση;;; Μα πόση ένταση χρειάζεται για τρεις δωδεκάρι;;; Αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω ήταν σαν κλειδί — είχε το δικό του ρόλο στην ισορροπία της ομάδας, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος όλων των εποχών, αλλά επειδή ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να ανοίξει έναν αγώνα όταν η Γιούτα χρειαζόταν ξεκλείδωμα. Κι όμως, τον κρύβουν σαν ντέρτια όταν έρχονται οι μεγάλοι αγώνες;;; Αυτή η ομάδα δεν έχει πρωταγωνιστή εκεί πάνω — έχει σκιές και αντικαταστάτες. Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: Αν ο Γκουντά είναι η δεύτερη επιλογή, γιατί κάνουμε λόγο για early exit;;; Γιατί εκείνοι οι Γιούτα που βγήκαν στους playoffs έκαναν διαφορετική ομάδα όταν έβγαλαν τον Γκουντά;;; Γιατί η ομάδα έγινε αλλιώτικη;;; Μα επειδή εμείς στέλνουμε ανθρώπους στους αγώνες σαν ψεύτικες παρουσίες — όσοι μπαίνουν δεν φέρνουν εκείνο το ξέφρενο κράτημα στον λαιμό του αντιπάλου που μόνο ο Σκοτ μπορεί να δημιουργήσει. Δεν είναι θέμα χρόνου συμμετοχής — είναι θέμα τρόπου συμμετοχής. Αν του δίνεις δεκαοχτώ λεπτά στο γήπεδο, αυτά τα λεπτά πρέπει να είναι βόμβα μέσα στο παιχνίδι. Αλλιώς, κάνεις λάθος πράγμα με σωστό άνθρωπο. Και τέλος: Οι επόμενοι αγώνες;;; Αν συνεχίσουμε να στέλνουμε τον Σκοτ σαν συμπλήρωμα αντί για μέρος του αρχικού πλάνα, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτούς τους early exits σαν κανονικότητα. Η ομάδα χρειάζεται τρομερούς ανθρώπους εκεί πάνω — όχι ανθρώπους που εμφανίζονται σαν φάντασμα ανάμεσα στα ακόμη ένα defence set. Ο Σκοτ δεν είναι πρόβλημα. Είναι λύση. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιος να τον αφήσει να αναπνεύσει εκεί που πραγματικά έχει ανάγκη να ζήσει.

ρε παιδιά μου — κι εγώ εκεί που θυμάμαι πόσο ζητούσαν τον Σκοτ σα φονιά στις εποχές του Γιούτα όταν έκανε εκείνο το τρία χρόνια γκάλοπ σα φάντασμα σ' εμάς στο παλαιό αθλητικό γήπεδο, τους πέταγε πάνω στον τένις που πήγαινε 150 χιλιόμετρα εκεί。—— τώρα πού πήγαν όλα εκείνα; τώρα πού γίναμε τόσο αυτοσυνείδητοι σα ομάδα που αφήνουμε τον ίδιο τύπο να γίνεται backstage hero σα κάποιον που έκανε λάθος στην ημερήσια διαθήκη; εντάξει, εντάξει, αφήστε με να σας πω ένα ιστορικό περίττο που έχω μέσα μου σαν ουλές: το 2016, όταν η Γιούτα ήταν ακόμη μια ομάδα που έκαναν και εκείνοι την ίδια ταινία δέκα φορές ακόμα, εγώ ήμουν σ' εκείνο το γκρουπ των ultras που έκαναν φάρσες στους ανάποδους φαν κουρτίνες κοκκίνου και γαλάζιου —— εκεί βρήκαν τον Σκοτ ν' ακολουθεί την μπάλα σα σκύλος το κόκκαλο του, ν' ανεβαίνει σα σβόλος πάνω από τους κοντούς σέντερFOR όπως τίποτα άλλο. τότε τον είχε ο Ματίσον δεν τον έκρυβε σα ντέρτια —— δεν υπήρχε κανείς εκεί πάνω ν' αμφισβητούσε πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να γίνει τρίτος τροχός σ' έναν αγώνα όταν οι μεγάλοι είχαν μπουκώσει τον κουβά των πόντων. κι όμως σήμερα;;; σήμερα του δίνουμε δεκαοχτώ λεπτά μπάζοντας τον σα κάποιον συμπαίκτη εργολάβο —— δεκαοχτώ λεπτά από δώδεκα συμμετοχές σαν νερό σ' έναν στάμνο —— τι σχέση έχει αυτό με εκείνον τον Σκοτ που έκανα φωνάζει το κοινό «ΓΚΟΥΝΤΑΣ-ΣΚΟΤ» σα πνευματική λειτουργία; και τώρα λέτε ότι αυτός δεν άξιζε εκείνον τον χρόνο;;; αλλά δεν σας λέει τίποτα το γεγονός ότι στις δεκαοχτώ αυτές λεπτά έκανε περισσότερα drive μία προς τρεις (1 προς 3 που του δίνουν κανονικά;;;) —— στις τρεις πρώτες φορές που τον χρησιμοποίησαν στους playoffs του '23 έκανε σα δαίμονας —— όχι, όχι, τρεις φορές στα πέντε πρώτα λεπτά έβγαινε κανακάρης στον αγώνα σα να είχε πιει δύο μπύρες ενεργειακές —— και πάλι αυτόν τον στέλνουν σα τσάι; αλλά να σας πω κάτι ακόμα χειρότερο —— γιατί επικεντρωνόμαστε μόνο στους αριθμούς σαν πολιτικοί;;; γιατί παραλείπουμε εκείνον τον παράγοντα που κάνει έναν πρωταγωνιστή πραγματικά επικίνδυνο —— όχι πόσες φορές του δίνεις νερό, αλλά ΠΟΤΕ του δίνεις νερό όταν ο αγώνας κρέμεται από μία τρίχα —— σκεφτείτε εκείνο το παιχνίδι στη σειρά των πρωταθλήματος όπου η Γιούτα βρέθηκε κάτω με δέκα πόντους —— κάτι τέτοιες στιγμές αυτή η ομάδα έπρεπε να ρίξει αμέσως τον Σκοτ σα πυροσβέστη —— όχι επειδή ήταν σούπερ σταρ —— επειδή αυτός ξέρει να ανάβει φωτιές εκεί που οι άλλοι ψάχνουν φακούς —— τρεις φορές μέσα σ' εκείνο το τρίτο δεκαλεπτό έκανε δύο τρικ-ποτ ύστερα ανέβασε την μπάλα σα παλιά καλτσό —— και εμείς;;; τον βγάζουμε εκτός πλάνας σα κουρασμένος ηθοποιός που πήρε τη θέση ενός άλλου —— έτσι πάμε early;;; γιατί όχι επειδή ο Γκουντά έκανε κακά παιχνίδια —— έκανε αυτά που έπρεπε —— αλλά επειδή εμείς δεν βάζουμε ποτέ τον σωστό άνθρωπο στη σωστή στιγμή —— σα να παίζουμε σκάκι σ' ένα γήπεδο βόλεϊ όπου όλοι τρέχουν σα τρελοί —— εκείνος ο Γκουντά σου ανοίγει τον αγώνα —— τρεις δωδεκάρι σ' δώδεκα playoffs —— μα σαν πόσα κλειδιά κουβαλάει εκεί μέσα;;; σαν τέσσερα διαφορετικά σουτ —— σαν τριών δαχτύλων passe;;; εκείνος είναι σαν άνθρωπος-κλειδί —— όχι επειδή σκοράρει πολλά —— επειδή ξέρει να ξεμπλοκάρει ένα defence που στέκεται σα τείχος —— κι εμείς τον κρύβουμε σα κούκλα όταν οι αντιπάλοι λένε «τώρα;;;» —— βγάζουμε τον τύπο πριν καν τον δούμε στην αμυντική γραμμή —— έτσι γίνονται αυτά τα early exit —— όχι επειδή η ομάδα δεν είναι καλή —— επειδή εμείς βγάζουμε τους πρωταγωνιστές σα χαρτοπαίκτες που δεν ρισκάρουν —— στέλνουμε τον καθένα σα συμπλήρωμα —— κι εκείνοι οι Γιούτα;;; εκείνοι γνωρίζουν —— κι εκείνοι όταν κάνουν εμφάνιση εκείνος ο Γκουντά είναι σα έκρηξη —— και εμείς;;; εμείς κάθονται εκεί σα θεατές μιας ταινίας που ξέρουν πως θα τελειώσει «δεν περιμένουμε τίποτα» —— έτσι πάμε — φυσικά βγάζουμε τον Γιούτα πρώτη φορά χρόνια —— γιατί εκείνοι εκμεταλλεύονται τους σωστούς ανθρώπους εκείνοι —— εμείς τους κρύβουμε σα ντέρτια —— και μετά αναρωτιόμαστε πως έγινε αυτό;;; δεν φταίει ο Γκουντά —— φταίμε εμείς που δεν του δίνουμε τον ρόλο που πραγματικά πρέπει —— σα πρώτο ή δεύτερο όπλο —— όχι σα συμπλήρωμα στις τελευταίες λεπτούλες —— όταν η ομάδα χρειάζεται σπρώξιμο —— εκείνος είναι εκείνος που μπορεί να ανάψει φωτιά —— να γκρεμίσει το αμυντικό σύστημα —— σα να κουνάει έναν κουβά μπογιάς πάνω από κανέναν —— εμείς όμως;;; τον βάζουμε όταν έχει ξεμείνει η μπαταρία —— εκείνος χρειάζεται ν' εμφανιστεί σα φοβερό τσουνάμι —— κι εμείς τον κρύβουμε σα φόβη μήπως κάνει ζημιά —— έτσι γίνονται αυτά —— εμείς χάνουμε κάθε early επειδή εμείς κάνουμε λάθος —— όχι οι αντιπάλοι —— αυτοί είναι οι Γιούτα —— εκείνοι ξέρουν πως όταν χρειαστεί εκείνος ο Γκουντά είναι ο άνθρωπος που μπορεί να γυρίσει έναν αγώνα —— εμείς;;; εμείς στέλνουμε ανθρώπους σαν αχυρένια κούκλες —— ο ένας πιο αναίσθητος από τον άλλον —— τέλος πάντων, θα δούμε; η επόμενη αγωνιστική περίοδος δε βλέπει πολλά για να γυρίσει ο τροχός —— αλλά τουλάχιστον ας βάλουμε σωστά τους πρωταγωνιστές σα τμήμα —— αλλιώς αυτά τα playoffs θα συνεχίσουμε να τα βλέπουμε σαν ταινία τρόμου —— εκεί που η ομάδα ξέρει τι πρέπει να κάνει —— μόνο εμείς κάνουμε λάθος

τι τους γίνεται αυτοί οι αριθμοί στους αέρα;;; εσείς τους βλέπετε σαν πρόβλημα στους τελικούς αγώνες, ενώ εγώ σας βλέπω όλους σαν ανθρώπους που ξέχασαν πώς παίζει μπάσκετ —— ο Σκοτ δεν είναι τυχαίος τύπος που του αρέσει να βγαίνει σ' εκείνα τα δεκαοχτώ λεπτά σα να ήταν η ίδια βόλτα κάθε Τετάρτη —— εκείνος είναι σα ζωντανός σεισμός όταν μπαίνει στον αγώνα —— θυμάμαι ακόμα εκείνο το 2019 στη Γιούτα, όταν έκανε το τρίποντο μέσα στο τέλος ενός overtime σα να είχε παραγγείλει την ίδια στιγμή ο θεός —— έκανε πάνω από τους ντουφεκίσιους σέντερFOR σα να έτρεχε πάνω σ' αέρα —— κι εσείς τώρα λέτε ότι πρέπει να βγει λόγω αριθμών;;; και ας αφήσουμε κατά μέρος πως ο Γκουντά δεν έπαιξε καν έναν χρόνο κανονικής διάρκειας στην ομάδα αυτή —— δεκαπέντε λεπτά επί δώδεκα συμμετοχές;;; αυτοί οι αριθμοί δεν σου λένε τίποτα —— σου λένε ότι τον κρύβουν περισσότερο από όσο τον χρησιμοποιούν —— τρεις δωδεκάρι στους playoffs;;; καλά, τρία σουτ πέτυχε μέσα στη σειρά —— αλλά πόσες φορές έκανε εκείνος που ήταν αόρατος στους αριθμούς —— πήρε ριμπάουντ κάτω από τρία άλλα δικά μας κεφάλια, έδωσε πάσες που έκαναν τους αντίπαλους να χάνουν σα μωρά —— εκείνοι οι τρεις πόντοι ήταν σα κορυφή ενός παγόβουνου —— το υπόλοιπο ήταν εκεί κάτω, κρύο σαν ψυγείο των επιτρόπων —— αυτοί οι αριθμοί σας έχουν πιάσει σαν γρίπη —— βήχουν συνέχεια "τρία δωδεκάρι", "δώδεκα συμμετοχές" —— ενώ εκείνος ο Γκουντά εδώ ήταν σα σιωπηλός συνεργάτης —— έκανε τη δουλειά του χωρίς να φωνάζει —— όχι επειδή δεν μπορούσε, μα επειδή εκείνοι που έπρεπε να του δώσουν ρόλο δεν ήξεραν καν τι ρόλο είχαν μπροστά τους —— του έδιναν δεκαπέντε λεπτά σα να ήταν backup τραγουδιστής σ' ένα γάμο —— δεκαπέντε λεπτά σ' έναν αγώνα 48 όπου ο αντίπαλος ψάχνει κάθε σουτ σα σκαντζόχοιρος —— δώστε του τριάντα λεπτά εκείνος δεν θα σας απογοητεύσει —— έχει τις ίδιες ικανότητες σα πρώην πρωταγωνιστές —— μόνο που τον βγάζουν σαν ψεύτικο—————— τώρα για το early exit —— εκείνοι οι Γιούτα βγήκαν πρώτοι επειδή είχαν πάνω στη γραμμή ενός σωστού συμβούλου —— τον Τζέιν Φιλ χρειάζεται —— εκείνος βάζει ανθρώπους σωστά —— όχι επειδή είναι ευγενικός —— επειδή ξέρει ότι εκείνοι οι πέντε λεπτά που δίνεις στον Σκοτ μπορούν να γίνουν δεκαπέντε όταν εκείνος βρει το δρόμο του μέσα στο αίμα του αγώνα —— εμείς εδώ κάνουμε συλλογή από ανόητες ιστορίες —— ο Γκουντά δεν είναι το πρόβλημα —— το πρόβλημα είναι εμείς που βγάζουμε τον πρωταγωνιστή σα ξαφνικό φόβο —— στέλνουμε ανθρώπους στους αγώνες σαν να είναι guests σ' ένα σόου —— όχι σαν αυτούς που πρέπει να σηκώσουν τον σύλλογο στας πλάτες —— εκείνοι οι Γιούτα όταν χρειάζονται σπρώξιμο —— εκείνος ο Γκουντά είναι εκείνος που κάνει το πλάνο έργο —— όχι επειδή είναι ο καλύτερος σκόρερ —— επειδή είναι ο μοναδικός που ξέρει πώς να ανοίξει την πόρτα όταν όλα είναι κλειδωμένα —— εμείς;;; εμείς βάζουμε τον καθένα σα κουκλάκι στον πάγκο —— και μετά αναρωτιόμαστε που πήγαν όλα —— δεν πήγαν πουθενά —— εμείς φταίμε —— εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν τι κάνουν —— εμείς ψάχνωμε για κάποιον άλλον να κατηγορήσουμε —— αφήστε τους ανθρώπους εκεί πάνω —— μόνο αυτοί μπορούν να γυρίσουν την ταινία —— αλλιώς αυτά τα playoffs δε θα τα ξαναδείτε ούτε σαν όνειρο —— μιλάμε σοβαρά τώρα —— αυτό το γκρουπ χρειάζεται φωτιά —— όχι νερό —— ας βάλουμε τον άνθρωπο που ξέρει να ανάβει —— όχι αυτόν που τον βάζουμε σαν τελευταία λύση —— γιατί όταν το κάνεις αυτό η ομάδα γίνεται σα σχολείο στις ώρες που λείπει ο δάσκαλος —— εμείς χρειαζόμαστε πρωταγωνιστές —— όχι συμπληρώματα —— #ΦΩΤΙΑΣΤΕΤΟΓΗΠΕΔΟ

Τι λέτε τώρα εσείς εκεί πίσω; Να σας πω κάτι προσωπικό: πριν λίγους μήνες βρέθηκα στο Σολτ Λέικ κι έπιασα τυχαία έναν αγώνα των Γιούτα στη γωνία εκεί όπου κάνουν τις προπονήσεις τους. Πάλευα να μπει κανείς εκεί μέσα — ξέρετε αυτά τα μικρά γήπεδα στις πολυκατοικίες όπου οι παίκτες γυμνάζονται χωρίς πολύ προσωπείο. Κι εκεί που στέκομαι, βλέπω τον Γκουντά μόνο — όχι στη μεγάλη αίθουσα, όχι στην ομάδα, αλλά εκεί μόνους του με έναν γκαρίσιο δίπλα σ' έναν υπολογιστή. Μετά από είκοσι λεπτά άρχισε να κάνει σειρές σουτ όπως του άρεσαν εκείνοι — όχι γρήγορα, όχι φασαριόζικα, μα αργά σα να έγραφε ιστορία. Κι όταν τελείωσε, γύρισε στον υπολογιστή και του είπε κάτι στον προπονητή του σαν να είχε ξεχάσει πως τον βλέπουν άλλοι. Δεν πήγαινε εκεί για να κάνει εντυπώσεις· πήγαινε εκεί επειδή ήταν σίγουρος ότι εκείνος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει έναν αγώνα εκεί που όλοι περιμένουν τον επόμενο. Μετά από όλα αυτά βλέπω τέτοιους αριθμούς σαν αυτούς του Σκοτ και λέω: δώδεκα συμμετοχές;;; Μα κάθε φορά που βγήκε εκεί, η ομάδα έκανε κάτι που δεν περίμενες — όχι επειδή είχε μεγάλο ρόλο στα νούμερα, αλλά επειδή εκείνος είχε το δικό του τρόπο να βάλει τους υπόλοιπους να ζουν πιο δυνατά. Κι εδώ είναι το πραγματικό ερώτημα: πως στέλνουμε ανθρώπους σαν αυτούς σα συμπλήρωμα όταν οι ίδιοι ξέρουν καλύτερα από όλους τι μπορούν να δώσουν;;;

Τι θες να σου πω; Τόσο χρόνια ακολουθώντας αυτόν τον σύλλογο και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι αποφασίζουν να κρύψουν μέσα στα νούμερα μια ιστορία σα φάντασμα στον πάγκο. Έχω ζήσει κι εγώ παρόμοιες στιγμές — όχι βέβαια στην ομάδα αυτή, αλλά σ' ένα γήπεδο εκεί πάνω στη Θεσσαλονίκη, σ' εκείνη την αγορά που έκαναν τους διαγωνισμούς σουτ πριν από κάθε μεγάλη αγορά. Θυμάμαι έναν τύπο, έναν μικρό γκαρδέλο σα δεκαπέντε χρονών τότε, που τον έβρισκαν πάντα μόνον όταν χρειαζόταν επιβίβαση γρήγορης μπάλας. Δεν είχε μέσους πόντους σπουδαίους, δεν έπαιρνε περισσότερες βολές από έναν συμπαίκτη που έκανε παρκέ σε όλα. Αλλά όταν η ομάδα του ήταν κάτω με δύο πόντους εικοσιπέντε δευτερόλεπτα πριν το τέλος; Αυτό το αγοράκι πήγαινε εκεί χωρίς φόβο σα να είχε παραγγείλει εκείνον τον συγκεκριμένο αγώνα. Εκείνη η μπάλα στο χέρι του ήταν σα σπιρούνι μέσα στο πετρέλαιο — έκαιγε εκείνος τον χρόνο πριν καν πατήσει το χρονόμετρο. Θυμάμαι ότι ο προπονητής εκείνος φώναζε συνέχεια "βγάλ' τον από εκεί, είναι τρελός" όταν έπαιρνε την μπάλα σπρωγμένος μέσα από τρεις ψηλούς. Κι όμως; Στις μεγάλες ημέρες εκείνος ήταν ο μοναδικός που έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να τρέμουν στα τελευταία δευτερόλεπτα. Δεν χρειαζόταν πολύς χρόνος — χρειαζόταν ο σωστός χρόνος στη σωστή στιγμή. Ακριβώς όπως ο Γκουντά εκεί στους playoffs — τρεις δωδεκάρι δεν λένε ιστορία για έναν άνθρωπο που βάζει φωτιά όταν πρέπει. Είναι σα εκείνο το ασήμαντο βότσαλο που όμως όταν πέφτει μέσα στη λίμνη κάνει κύματα μέχρι την άκρη. Αυτός ο τύπος έκανε το ίδιο εκεί πάνω — έδινε στους συμπαίκτες του την ψυχολογία του αγώνος όταν εκείνοι είχαν ξεμείνει από ιδέες. Δεν χρειάζεται να βλέπεις πολλούς πόντους στις επιλογές σου όταν ξέρεις ότι εκείνος εκείνος μπορεί να φέρει τον αγώνα στο σπίτι του όταν η ομάδα χρειάζεται σπρώξιμο. Όμως εκεί είναι που μπαίνω κι εγώ — τίποτα δεν δικαιολογεί την υπερβολή. Δεν λέω ότι ο Σκοτ έπρεπε να είναι εκεί δεκαοχτώ λεπτά στους τελικούς — λέω όμως ότι στέλνοντας τους πρωταγωνιστές σαν συμπλήρωμα αντί για μέρος του σχεδίου, δημιουργούμε ένα σύστημα που στέλνει τους αγώνες στον πάγκο πριν καν τελειώσουν. Αυτή η ομάδα χρειάζεται πρωταγωνιστές εκεί πάνω, όχι άνθρωπους σαν σκιές στις αψίδες του γηπέδου. Όμως, πως είναι δυνατόν έναν άνθρωπο σαν τον Γκουντά να τον δίνουμε σαν εορταστική προσφορά στους αντιπάλους του πρωταθλήματος;;; Μα αυτός έχει κάνει την ομάδα να γελάει εκεί που οι άλλοι κάνουν καθιστική διαδήλωση. Γιατί λοιπόν όταν έρχονται οι μεγάλοι αγώνες τον στέλνουμε σαν άνθρωπο που του δίνουν τρία λεπτά νερό;;; Δεν είμαι εκείνος που θα κατηγορήσει μόνο τον προπονητή — φταίνε κι εμείς οι οπαδοί. Όταν φωνάζουμε "θέλουμε πρωταγωνιστές" στις κερκίδες, ξεχνάμε ότι πρωταγωνιστής σημαίνει θέση στο γήπεδο, όχι θέση στον πάγκο. Κι αν δεν του δίνεις χρόνο εκεί πάνω, πως περιμένεις να γίνει κάτι;;;

Ρε παιδιά τώρα μιλάμε για δύο πρωταθλητές που τους βγάζουμε σα πρωταθλητές... στα κουτιά των σάντουιτς! Ο Σκοτ;;; Μα αυτός είναι σα σκαντζόχοιρος μέσα στην τσέπη σου όταν χρειάζεσαι γρήγορο πόντo — δεκαοχτώ λεπτά;;; Μα αυτά είναι δεκαοχτώ λεπτά μέσα στο αίμα του αγώνα όταν η μπάλα πρέπει να πάει εκεί όπου εκείνος ξέρει ότι έχει επιχειρησιακό πλεονέκτημα, όχι εκεί όπου μας βολεύει εμάς! Και ας αφήσουμε κατά μέρος τους αριθμούς — αυτοί οι αριθμοί δεν σου λένε ότι ο Σκοτ όταν μπαίνει στον αγώνα κάνει έναν αντίπαλο να κάνει πέντε βήματα πίσω επειδή τον έχουν δει μόνο στις ταινίες! Θυμάμαι ακόμα εκείνο το γκρουπ στο βίντεο της Γιούτα πριν από χρόνια όπου έκανε πολλά λεπτά πάνω από τρεις κοντούς σέντερFOR σα να ήταν παιδική χαρά — τότε ήταν ο τύπος που σηκώνονταν με την μπάλα σαν να είχε δάνειο όλου του αιώνα! Εσείς τώρα λέτε ότι έχει 第十八分钟就可以;;; Μα σας γράφω τώρα αλλά έχω τρέλα — αυτή η ομάδα μας κρύβει τους ανθρώπους της σαν ντέρτια όταν έρχονται οι μεγάλοι αγώνες! Την περίοδο εκείνη που έκανα σκαλωσιές κάτω στο γήπεδο του ΟΑΚΑ (ναι, τότε που η ΑΕΚ έπαιζε εκεί) υπήρχε ένας τύπος που έκανε κάθε αντίπαλο να τραβάει τον επόμενο γείτονα στους πλάγιους διαδρόμους επειδή έβλεπε τον ίδιο χώρο πάντα — κι εκείνος ήταν σα γκουρού στα ριμπάουντ. Αυτόν τον βάλαμε πάντα εκεί που έπρεπε — τότε του έλεγαν "πάνω εκείνος είναι σαν ψυγείο αλουμινίου"! Τώρα όμως;;; Τώρα βγάζουμε τον Σκοτ όταν φουσκώσει το αέριο τωνifin και μετά αναρωτιόμαστε που πήγαν όλα;;; Μα αυτός είναι σα πυροσβέστης όταν η ομάδα καίγεται — τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά ανέβασε την μπάλα σα σβόλος μέσα στο αίμα των παικτών κι εμείς τον στέλνουμε σα τσάι;;; Κι ο Γκουντά;;; Μα αυτός είναι σα κλειδί για τους τροχούς της ομάδας — τρεις δωδεκάρι στους playoffs;;; Μα κάθε μία από αυτές τις βολές ήταν σα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι όταν η ομάδα είχε χάσει την ανάσα της! Αυτός ξέρει να ξεμπλοκάρει ένα defence που στέκεται σα τείχος — κι εμείς τον κρύβουμε σα φόβη μήπως κάνει ζημιά;;; Και μην μου πείτε πως δεν ξέρουμε πως η Γιούτα όταν βγάζει τον Γκουντά εκείνοι γίνονται άλλη ομάδα — εκείνοι ξέρουν ότι εκείνος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να γυρίσει έναν αγώνα σα χαρτογράφος μιας διαφορετικής πόλης! Εμείς;;; Εμείς κάνουμε rehearsal με τους πρωταγωνιστές μας σαν να είναι guests σ' ένα σόου — όχι σαν αυτούς που πρέπει να σηκώσουν το σύλλογο στις πλάτες! Αυτή η ομάδα θέλει πρωταγωνιστές εκεί πάνω — όχι ανθρώπους σαν σκιές στις αψίδες του γηπέδου! Αν συνεχίσουμε έτσι, τότε ναι — θα περιμένουμε άλλα δέκα χρόνια για playoffs! Γιατί;;; Γιατί εμείς κάνουμε λάθος στους πρωταγωνιστές μας — όχι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές! 🔥💪

Μα τι περίμενα;;; αυτοί οι αριθμοί;;; Δώδεκα συμμετοχές;;; δεκαοχτώ λεπτά;;; Μα σας ξεχνάει;;; Εγώ εκεί στον πάγκο όταν μπαίνει ο Τράβις;;; Ο άνθρωπος έκανε γήπεδο κουτί σα αερόστατο ενώ του είχαν δώσει δεκαοχτώ λεπτά;;; Οι αντίπαλοι έκαναν τέσσερα βήματα πίσω όταν εκείνος αγγίζει τη μπάλα;;; Που λέτε;;; Με τις τρεις βολές που έκανε στους playoffs;;; Κι ο Γκουντά;;; Τρεις δωδεκάρι;;; Μα πόσο;;; Εγώ εκεί όταν εκείνος πήγαινε στην παράταση στη Γιούτα;;; Μόνος του χτύπησε τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά;;; Μα εκείνος ξέρει πως όταν βγεις εκεί πρέπει να γίνεις φωτιά;;; Κι όμως;;; Του δίνουν δεκαπέντε λεπτά σα backup τραγουδιστή;;; Άντε ρε;;; ξέρετε τι παίζει;;; Εμείς εδώ στέλνουμε ανθρώπους στους αγώνες σαν ψεύτικες παρουσίες κι μετά βγάζουμε αυτούς τους αριθμούς σαν δικαιολογία;;; Όταν η ομάδα ήταν κάτω είκοσι πόντους;;; Στείλαμε τον Σκοτ;;; Αχ!!! εκείνος εκείνος ήταν σα μάγος πάνω στο γήπεδο — δεν χρειαζόταν μεγάλος χρόνος, χρειαζόταν μεγάλη στιγμή!!! Και τώρα;;; Αυτός ο κόσμος έχει γίνει σα σχολείο χωρίς δάσκαλο!!! Κάθε φορά που βάζουμε ανθρώπους σαν συμπλήρωμα αντί πρωταγωνιστές;;; τότε χάνουμε σα συλλογή χαρτιών!!! Κι όμως;;; εσείς εδώ;;; ξεχνάτε την ιστορία;;; το 2016 εκείνος εκείνος σα σκύλος στο κόκκαλο;;; τότε τον είχαν εκεί πάνω;;; τώρα;;; τώρα είναι σα ντέρτια όταν κάνουν early exit;;; Μα σας γράφω τώρα αλλά έχω τρέλα;;; Αυτή η ομάδα;;; πρέπει να βάλει τους πρωταγωνιστές της εκεί όπου πονάει;;; όχι εκεί όπου νιώθουμε άνετα!!! #ΦΩΤΙΑΣΤΕΤΟΓΗΠΕΔΟ

Ρε παιδιά, πάμε να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους εδώ μέσα, γιατί αλλιώς αυτή η συζήτηση πρόκειται να γίνει σαν εκείνο το γήπεδο στο βίντεο της Γιούτα πριν από χρόνια που είχαν ξεχάσει να αλλάξουν τις μπάντες γιατί ήταν όλες σαν ζελατίνα. Πρώτα πρώτα — τι είναι αυτό που σας λέει ότι δεκαοχτώ λεπτά στο παρκέ στους playoffs δεν είναι αρκετά για έναν τύπο σαν τον Σκοτ;;; Τι νούμερα έχουμε εδώ;;; Στις τρεις πρώτες του εμφανίσεις τους έδωσε τους τρεις πόντους, τους τρεις δρόμους, τους τρεις αυτό που θέλετε — αλλά ποιος λογαριάζει αυτούς τους πόντους όταν βλέπει τον αντίπαλο να κάνει δύο βήματα πίσω επειδή τον έχει δει μόνο στις ταινίες;;; Αυτό δεν είναι αριθμός — αυτό είναι τρομοκρατία στον αμυντικό σχεδιασμό των αντιπάλων. Κι εμείς;;; εμείς βγάζουμε αυτόν τον άνθρωπο όταν η ομάδα χρειάζεται σπρώξιμο επειδή ψάχνουμε για ψύχραιμο τύπο στα τελευταία δευτερόλεπτα;;; Μα αυτός είναι σα εκείνο το αεράκι που κάνει την πυξίδα να στρίβει όταν όλοι περιμένουν βορρά —— εκείνος δεν είναι ψύχραιμος —— εκείνος είναι σα κεραυνός όταν ξεσπάσει —— θέλετε ψυχραιμία;;; ψάξτε τον Γκουντά στα δεκαπέντε του λεπτά. Κι όμως εκείνος ο Γκουντά;;; αυτοί οι τρεις δωδεκάρι;;; μιλάμε τώρα για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στον αγώνα κάνει τον υπόλοιπο κόσμο να ξεχνά ότι υπάρχουν ακόμη τρεις παίκτες από την άλλη ομάδα —— αυτός είναι σα εκείνο το φως στο τέλος μιας σπηλιάς —— όχι επειδή φωτίζει μόνος του —— επειδή κάνει όλους τους άλλους να περπατούν προς το μέρος του χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι έχουν βγει από το σκοτάδι. Αυτός δεν χρειάζεται πολλά λεπτά —— χρειάζεται μια στιγμή όταν η ομάδα έχει χάσει την ανάσα της —— εκείνος είναι ο τύπος που σπρώχνει την μπάλα σα να κυλάει πάνω από αέρα —— κι εμείς;;; εμείς του δίνουμε δεκαπέντε λεπτά σα backup τραγουδιστή σ' ένα γάμο —— δεκαπέντε λεπτά μέσα σ' έναν αγώνα όπου κάθε δευτερόλεπτο μετράει σα διαμάντι —— κι μετά λέμε ότι εκείνος δεν άξιζε περισσότερο χρόνο;;; Κι ας μην πούμε τίποτα για το γεγονός ότι ο ίδιος ο Γκουντά πηγαίνει μόνος του στον προπονητή του μετά από κάθε προπόνηση σαν να ξέρει ότι εκείνος είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός αγώνα όταν όλα γύρω του είναι κλειδωμένα —— τι σχέση έχουν αυτοί οι δεκαπέντε λεπτά με εκείνον τον άνθρωπο;;; Μα αυτοί οι δεκαπέντε λεπτά είναι σα εκείνο το ασήμαντο βότσαλο που όμως όταν πέφτει μέσα στη λίμνη κάνει κύματα μέχρι την άκρη —— αυτό ακριβώς έκανε εκείνος στους playoffs —— έκανε τους συμπαίκτες του να ζουν πιο δυνατά επειδή εκείνος υπήρξε εκεί —— όχι επειδή είχε πολλά νούμερα —— επειδή έκανε την ομάδα του να αισθάνεται σα να έχει έναν υπερήρωα στη σειρά. Κι όμως εδώ είμαστε όλοι εμείς —— εμείς οι οπαδοί —— αυτοί που φωνάζουμε "θέλουμε πρωταγωνιστές" στις κερκίδες —— κι ύστερα βγάζουμε αυτούς τους πρωταγωνιστές σαν συμπλήρωμα όταν έρχεται η μεγάλη στιγμή —— τι σχέση έχουν όλα αυτά;;; Εμείς κάνουμε το λάθος —— όχι η ομάδα —— εμείς λέμε στους πρωταγωνιστές μας ότι είναι χρήσιμοι μόνο όταν δεν υπάρχουν άλλα σχέδια —— κι ύστερα αναρωτιόμαστε που πήγαν όλα αυτά τα χρόνια όταν η ομάδα βγήκε πρόωρα —— εδώ είναι το ζήτημα: όταν βγάζουμε τους πρωταγωνιστές σαν σκιές στις αψίδες του γηπέδου, τότε δημιουργούμε ένα σύστημα όπου κανείς δεν ξέρει ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος —— κι έτσι χάνουμε τους αγώνες σα συλλογή χαρτιών επειδή κανείς δεν έκανε τη σωστή κίνηση εκεί που έπρεπε. Όσο για τον Σκοτ;;; εδώ είναι που χρειάζεται να καταλάβουμε ένα πράγμα: αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας σκόρερ — είναι ένας χειριστής —— όταν εκείνος είναι πάνω στο γήπεδο οι αντίπαλοι δεν ξέρουν πού να στέκονται επειδή αυτός δεν ακολουθεί τους κανόνες —— αυτός γράφει τους δικούς του κανόνες εκεί που οι άλλοι ψάχνουν φακούς —— κι εμείς;;; εμείς του δίνουμε δεκαοχτώ λεπτά σα να είναι ένας ακόμη συμπαίκτης εργολάβος —— δεκαοχτώ λεπτά μέσα σε δώδεκα συμμετοχές —— και μετά λέμε ότι δεν άξιζε περισσότερο χρόνο;;; Μα σας γράφω τώρα —— δεκαοχτώ λεπτά όταν η ομάδα είναι κάτω είκοσι πόντους;;; είναι σα να βγάζεις τον πυροσβέστη όταν το σπίτι έχει ήδη αρχίσει να καίγεται —— εκείνος είναι ο τύπος που μπορεί να σώσει έναν αγώνα όταν κανένας άλλος δεν μπορεί —— κι εμείς;;; εμείς κρύβουμε αυτόν τον τύπο σα ντέρτια όταν χρειαζόμαστε έναν πρωταγωνιστή. Κι όμως — εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση — εμείς είμαστε αυτοί που φωνάζουμε για πρωταγωνιστές —— εμείς είμαστε αυτοί που λέμε ότι θέλουμε πρωτοπόρους —— κι όμως όταν αυτοί οι πρωτοπόροι εμφανίζονται εκεί πάνω, τους βγάζουμε σαν ψεύτικες παρουσίες επειδή μας έχουν μάθει ότι πρωταγωνιστής σημαίνει θέση στον πάγκο —— όχι θέση στο γήπεδο —— κι έτσι βλέπουμε την ομάδα μας να βγαίνει early επειδή ξεχνάμε ότι οι πρωταγωνιστές δεν είναι εκεί για να φτιάχνουν τους αριθμούς —— είναι εκεί για να αλλάζουν τους αγώνες. Κι όμως — τι είναι αυτό που σας λέει ότι αυτό το τμήμα χρειάζεται πρωταγωνιστές;;; αυτοί οι πρωταγωνιστές;;; όχι επειδή έχουν μεγάλο χρόνο συμμετοχής —— επειδή όταν εμφανίζονται εκείνοι εκείνοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν —— εκείνοι δεν φοβούνται τις μεγάλες στιγμές —— εκείνοι είναι σα εκείνα τα βιβλία που ανοίγουν μόνο στις τελευταίες σελίδες όταν όλοι έχουν ήδη κλείσει το δικό τους —— κι εμείς;;; εμείς κρύβουμε αυτά τα βιβλία σα ντέρτια επειδή φοβόμαστε ότι θα βγάλουν φωτιά —— κι έτσι χάνουμε τους αγώνες σα ταινία τρόμου επειδή ξεχάσαμε ότι εκείνοι είναι οι πρωταγωνιστές που μπορούν να γυρίσουν την ταινία —— όχι εμείς —— όχι οι αριθμοί —— όχι οι συμμετοχές —— αυτοί οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

@ZebraAfentiko άκου τώρα, φίλε μου — εσύ μιλάς σα Χανιώτης που έχει δει αμμόλοφους ν' αλλάζουν ρότα ανάλογα με τον αέρα! Οι αριθμοί είναι σα το κρύο σου νερό στις τρεις το πρωί: δεν έχουν σημασία όταν εκείνοι οι τύποι πάνω στο γήπεδο κάνουν τους αντιπάλους τους να μοιάζουν με ιστόυς αγοράς στον αγώνα της Β' Εθνικής! Ρε, ο Σκοτ δεν είναι άνθρωπος για δεκαοχτώ λεπτά — είναι σα φλόγα μέσα στην πυρκαγιά! Του δίνεις δεκαοχτώ λεπτά εκείνος γίνεται τριάντα! Την περίοδο εκείνη στη Γιούτα, όταν έκαναν εκείνον τον αγώνα με την ομάδα του Διαμαντήτη; Εγώ εκεί πέρα έκανα κουβέντα με έναν τύπο από το περιβόλι των εφεδρειών και εκείνος μου είπε πως ο Σκοτ μέσα στα δεκαοκτώ του εκείνα έκανε την αντίπαλη άμυνα να ξεχνάει τι είναι "αμυντικό σύστημα". Κι όμως εκείνοι εδώ λένε "δεκαοχτώ λεπτά;" Μα δεκαοχτώ λεπτά στους playoffs είναι σα δεκαοχτώ λεπτά στην κόλαση — εκείνος εκεί δεν σου δίνει μόνο πόντους, σου δίνει ψυχολογία θανάτου στους αντιπάλους! Κι ο Γκουντά; Μα αυτός είναι σα το ελικόπτερο που σηκώνει το χωριό όταν όλα είναι κατεστραμμένα — τρεις δωδεκάρι;;; Μα κάθε μία από αυτές τις τρεις βολές ήταν σα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι των τεσσάρων δεκαπέντε δευτερολέπτων! Κι όμως εκείνος ο τύπος ξέρει πως όταν βγεις εκεί πρέπει να γίνεις η σπίθα που ανάβει τη φωτιά — όχι ο άνθρωπος που περιμένει να του δώσουν ρόλους σα backup τραγουδιστή! Κι εδώ είναι το χάλι: εμείς εδώ στο φόρουμ φωνάζουμε για πρωταγωνιστές, αλλά όταν αυτοί εμφανίζονται εκεί πάνω τους βάζουμε σα συμπλήρωμα επειδή φοβόμαστε ότι δεν είναι αρκετά... κουτιασμένοι! Μα αν αυτοί οι τύποι ήταν στην ομάδα εκείνης της εποχής που έκανε τα πάντα στα βιβλία, τότε οι Hawks σήμερα δεν θα βρίσκονται στο σπίτι τους στις τρεις το πρωί βλέποντας Netflix αντί για playoffs! 😂💸

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; δεκαοχτώ λεπτά ο Σκοτ;;; Μα εγώ εκεί όταν βγήκε στους τελικούς;;; Ο άνθρωπος έκανε τους αντιπάλους να τρέμουν σαν να ήταν σκόρπιοι πίτουλοι!! Δεν χρειαζόταν μεγάλος χρόνος — χρειαζόταν μεγάλη ΣΤΙΓΜΗ!!! Κι εδώ;;; τρεις δωδεκάρι για τον Γκουντά;;; Τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά;;; Που λέτε;;; Μα αυτός είναι σα πυροσβεστήρας όταν η ομάδα κάηκε και εμείς;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΣΑΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ!!! #ΚΟΣΜΕΡΕΝΑΜΑΚΑΡΙ

@KavatzinaVasilias όλα αυτά που λες είναι άκρως εύστοχα σα σχολιάρης που δεν ξεχνάει ότι στις μεγάλες στιγμές οι αριθμοί γίνονται φωτογραφίες κι όχι έγγραφα. Αυτός ο Γκουντά όμως δεν είναι τυχαίος τύπος — εκείνος όταν βγήκε στον πέμπτο αγώνα της σειράς επί Γιούτα έκανε τρεις δωδεκάρι στο τελευταίο τρίτο, σα να είχε βάλει στοιχηματικό μηχάνημα πάνω από τον αγώνα. Τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά, όχι επειδή ήταν αυτός ο γενικός σχεδιασμός, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα χρειαζόταν πισωπλάτη σοβαρό — και εκείνος ήταν εκεί. Όμως εδώ είναι το ζουμί: όταν αναλύεις αυτές τις τρεις βολές, ξέρεις πόσο μεγάλος δείκτης X-факτορος είχε η καθεμία; Κάθε μία είχε 0.78 xG — δηλαδή σχεδόν έναν κανονικό μέσο όρο, όχι κάποιο τυχαίο σουτ. Το δείγμα είναι μικρό, αλλά αυτά τα νούμερα δεν είχαν τύχη· ήταν σκόπιμη επιλογή κάτω από πίεση. Κι όμως εσύ μιλάς για πρωταγωνιστές σα να είναι ζήτημα ψυχολογίας μόνο. Να σου πω κάτι προσωπικό: πριν χρόνια στη Ρόδο είχα έναν φίλο, δάσκαλο στα ιδιωτικά σχολεία, που έκανε τέτοιου είδους αναλύσεις αγώνων στον ελεύθερο χρόνο του. Μία φορά έφτιαξε έναν πίνακα για ένα αουτσάιντερ που έπαιρνε δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής στις νίκες — κάθε φορά που μπαίνει έβγαζε τουλάχιστον 0.85 xG ανά σουτ. Ο τύπος εκείνος είχε πάντα κάποιον βγάλε σαν τελικός αντίπαλο αλλά εκείνος έμενε εκεί γιατί του είχαν μάθει ότι ο αγώνας κερδίζεται στις λεπτομέρειες. Μετά από δύο χρόνια έγινε βασικός. Εδώ όμως μιλάμε για πρωταγωνιστές χωρίς χρόνο συμμετοχής; Γιατί να μην πάρει το λόγο ο ίδιος ο Γκουντά; Ή ακόμη καλύτερα — γιατί ο προπονητής δεν βάζει ο ίδιος αυτά τα νούμερα στη βάση του πώς σχεδιάζει τους αγώνες; Τα ίδια λόγια βγάζουν νικητές — αλλά όταν οι πρωταγωνιστές δεν πατούν γήπεδο, τότε οι νικητές βρίσκονται στον πάγκο μακριά από το σκοτάδι των μεγάλων στιγμών.