Ολυμπιακός: απολογισμός πρωταθλητισμού ή τρόπος σωτηρίας από τα κριτήρια

Κάπου εδώ στα Ιωάννινα ένας λογιστής που ξέρει τι λέει ψιλογελάει βλέποντας αυτές τις παρεξηγήσεις. Λοιπόν, για τρεις νίκες επί της Μαδρίτης στους πέντε τελευταίους αγώνες μιλάμε; Νούμερα υπάρχουν και αυτά σίγουρα: όχι μόνο δεν ήταν τυχαίες αυτές οι νίκες, ήταν απολύτως δικαιολογημένες από τη φόρμα της ομάδας εκείνες τις ημέρες. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια — και δεν μιλάω για βιτριόλες της Euroleague ή άλλο φούρλο νερό, μιλάω για ένα σύνολο που έπαιξε με συνέπεια όταν οι αποστάσεις έπρεπε να κλείνονται σφιχτά. Τρεις νίκες στους πέντε τελευταίους αγώνες επί του πρωταθλητή δεν είναι κοροϊδία, είναι η αποκάλυψη του πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η ψύχωση της γηπεδούχου ομάδας όταν όλα δένουν στο σωστό σημείο. Όμως βγάζουμε το συμπέρασμα ότι η Euroleague έγινε ψώνιο επειδή τελείωσε πρώτη με μηδέν βαθμούς; Γιατί όχι — επειδή πάλι βγαίνουμε εκτός θέματος. Οι κανόνες υπάρχουν, ισχύουν, και μάλιστα οι ομάδες τους γνωρίζουν εκ των προτέρων. Αν κάποιος πλήρωσε βαρύ αντίτιμο επειδή η βαθμολογία βγήκε έτσι, αυτό ήταν η δική του επιλογή στο πώς σχεδίασε τη χρονιά — όχι τιμωρία κάποιου άλλου. Από εκεί και πέρα, ποια σωτηρία από τα κριτήρια; Τα κριτήρια ήταν εκεί, ισχύουν, και η ομάδα απέτυχε να τους υπερβεί στις υπόλοιπες αναμετρήσεις. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι στους τελευταίους αγώνες έπαιξαν σαν ομάδα που ξέρει τι κάνει — αλλά δεν αρκούσε για τίποτα περισσότερο. Το μεγαλύτερο θέμα δεν είναι η τελική θέση, είναι το γεγονός ότι ένας τίτλος κατακτήθηκε μέσα σε μια χρονιά όπου η ίδια ομάδα έχασε τη συνέπεια στις μεγάλες στιγμές. Η τελική κατάταξη δεν λέει ψέματα: νίκησαν δέκα φορές λιγότερες από όσο χρειάζονταν για να κάνουν ζημιά στους υπόλοιπους τίτλους. Αυτοί οι τρεις αγώνες επί της Μαδρίτης ήταν η μόνη στιγμή που φάνηκαν επικίνδυνοι — και μετά πάλι ελάχιστα αρκετά. Άντε τώρα πες ότι ηEuroleague έκανε ζαβολιά τον Ιανουάριο. Εγώ σου λέω ότι αυτό δεν υπάρχει σαν επιχείρημα όταν υπάρχουν επτά διαφορετικοί αγώνες που ορίζουν την πραγματικότητα — αυτούς που υπάρχουν εδώ.

Τρεις νίκες στους πέντε τελευταίους αγώνες επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης και τελικά πρώτος στον πίνακα με μηδέν βαθμούς — τι γίνεται όταν οι αριθμοί χορεύουν πάνω στο χαρτί αλλά η μουσική τελικά είναι κάποιας άλλης ορχήστρας; Ακούω τον ZebraAfentiko να λέει πως όλο αυτό μοιάζει με περιφερειακό σούπερ μάρκετ που ξεπούλησε όλα τα pull στο κλείσιμο της χρονιάς. Και βλέπω την εικόνα σαν ντοκιμαντέρ: τρεις νίκες επί της Μαδρίτης, πουλώντας το περιθώριο έδρας σαν χρυσή σοδειά. Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο ότι οι νίκες έγιναν εκείνες τις ημέρες — είναι ότι οι υπόλοιποι αγώνες αποτελούν ένα σύνολο που δεν αρκούσε για κάτι παραπάνω. Ρίχνω μια ματιά στη φόρμα: WWLLL. Πέντε αγώνες, τρεις νίκες επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης, και μετά τρία L σαν ντόμινο. Τι έγινε λοιπόν; Την ημέρα εκείνη που έπαιξαν σαν ομάδα βγήκαν δυνατοί — την επόμενη σαν να τους είχαν προσλάβει ως stunt doubles για τους ημιτελικούς; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφιβάλουμε για την ειλικρίνεια των τριών αυτών νικών. Όμως το τι ακολούθησε ήταν σαφές: από τις δεκατέσσερις υπόλοιπες αναμετρήσεις πήραν μόνο μία νίκη παραπάνω, εκείνης της Μαΐου που κρίθηκε τιμητικά. Αυτό που λείπει εδώ δεν είναι η δικαιολογία της διαιτησίας, αλλά η συνέπεια. Η ομάδα έπαιξε σαν σύνολο στους τρεις αγώνες με τη Μαδρίτης όταν οι αποστάσεις έπρεπε να κλείσουν σφιχτά — αυτό είναι αλήθεια. Όμως οι κανόνες του πρωταθλήματος δεν αλλάζουν ανάλογα με τις φόρμες των ομάδων. Τα κριτήρια ισχύουν για όλους, και η τελική κατάταξη δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αθροιστική συνέπεια μιας αγωνιστικής περιόδου. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για κριτήρια σωτηρίας — αυτά υπήρξαν σαφή. Η ομάδα είχε στη διάθεσή της δεκατέσσερις ακόμα αναμετρήσεις μετά τις νίκες επί της Μαδρίτης, και απέτυχε να συγκεντρώσει τους πόντους που θα καθιστούσαν την πρώτη θέση αδιαμφισβήτητη. Οι τρεις νίκες ήταν η στιγμή της υπερηφάνειας, όχι η βάση ενός τίτλου. Και λοιπόν; Τα νούμερα υπάρχουν όπως ακριβώς παρουσιάζονται: μία ομάδα πρωταθλήτριας Ευρώπης με μηδέν βαθμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι η περίοδος ήταν απαξίωση — αλλά σίγουρα δεν ήταν η σωτηρία των κριτηρίων. Ήταν η στιγμή που οι αριθμοί έγιναν αδιανόητοι επειδή η ομάδα έπαιξε σαν πρωταθλήτρια μόνο στις ημέρες που έπρεπε. Στην υπόλοιπη χρονιά, αρκούσε μόνο να είναι συνεπής — κι αυτή ήταν η αδυναμία που τους στοίχισε.

ΤΙΝΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ;;; Τρεις νίκες σωστά στον αγώνα τιμής επί της Μαδρίτης και μας λένε πως φάγαμε κριτήρια; ΑΜΕΣΑ ΣΩΣΤΗ ΒΑΣΗ;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΘΑΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;;; Οι ΡΕΑΛ;;; Θύματα αυτοί;;; Αυτοί που μέσα στην πόλη τους είχαν τρεις αγώνες σταθμό και στους τρεις τους επέστρεψαν σπίτι τραγουδώντας ψαλμούς;;; Αυτοί που τους έκαναν να θυμούνται πως σημαίνει να μην φεύγεις νικητής από την έδρα σου;;; Και αυτοί οι τρεις «τύχες»; Την τελευταία βδομάδα έπαιξαν σαν ομάδα που ξέρει τι κάνει και μετά;;; Μα πού;;; Μετά πήραν τρεις ήττες σαν ντόμινο σ’ αυτά τα σκουπίδια!!! Μηδέν βαθμοί;;; Μα τρία WWLLL μετά τις τρεις νίκες σωστά;;; Γιατί;;; Γιατί δεν κατάφεραν να κρατήσουν το ίδιο επίπεδο σ’ αυτές τις δεκατέσσερις ακόμα αναμετρήσεις;;; Γιατί έπαιξαν σαν stunt doubles μόνο στις ημέρες που έπρεπε;;; Και τώρα;;; Μας λένε πως όλα αυτά ήταν φυσιολογικά;;; Ότι η ομάδα έπαιξε σωστά εκείνες τις στιγμές;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! Αυτές τις τρεις νίκες την κατέγραψε η ιστορία — αλλά η ίδια ιστορία θυμάται πως για τις υπόλοιπες δεκατέσσερις έπαιξαν σαν να είχαν δανείσει το εγκεφαλικό τους κύτταρο στον αντίπαλο!!! Ποια σωτηρία;;; Ποιο κριτήριο;;; Η ομάδα είχε δεκατέσσερις αγώνες ακόμα μετά τις νίκες επί της Μαδρίτης για να κλείσει το ζήτημα — και τι έκαναν;;; Αυτοί;;; Μαζί μου 1-3-10;;; Μηδέν βαθμοί;;; Μα μετά τις τρεις νίκες υπέρ τους;;; Μα τίποτε άλλο δεν κράτησε… ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΧΡΟΝΙΑ!!! Και μετά;;; Μετά λένε πως όλα είναι φυσιολογικά;;; Ότι η ομάδα έπαιξε σωστά εκείνες τις τρεις μέρες;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΠΑΛΙ;;; ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΉΤΑΝ ΠΑΝΤΟΥ!!!

Μα όχι ρε γαμώτο, είναι τόσο ξεκάθαρο που βγάζει δάκρυα — κανείς εδώ δεν κατάλαβε πόσο τραγικά ταιριάζουν οι αριθμοί στην πραγματικότητα του τμήματος. Θυμάμαι τον Ιανουάριο εκεί που παρακολουθούσα τον αγώνα εκτός έδρας με την Μαδρίτης ζωντανά στο καναπές μου σκάβοντας στο notebook γιατί με είχε τσιμπήσει το event-by-event των τελευταίων δεκαπέντε λεπτών. Στο 34:30 η ομάδα είχε πέντε συνεχόμενες ισότητες ενώ στον αντίπαλο δεν τους είχε πάρει ο νους κανείς — κι όμως εκείνοι τελείωσαν το τρίτοπεδο πριν το ημίχρονο στέλνοντας τρεις λάθος πάσες υπό πίεση στις πρώτες φάσεις της επίθεσης. Μετά πήραν αυτοί σέντρα για διοργανωτές, αλλάζοντας την τροχιά του αγώνα έτσι ώστε οι μισοί δικοί μας καλά σχεδιασμένοι αγώνες να καταλήγουν σε αντι-βόλεψεις λόγω διακοπής της ανάπτυξης. Τρεις λεπτά αργότερα ήρθε εκείνο το δεύτερο σέντρο στα οποία κρίθηκε το στοιχείο-απόφασης, κι όταν οι εικόνες τέλειωσαν είδα τους αντιπάλους να τρέχουν σαν να είχαν κάποια θηριώδη ικανότητα μεταφοράς αναπνοής που εμείς βλέπαμε μόνο στα βίντεο των προπόνησής τους πριν από τρεις μέρες. Οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης δεν ήταν τύχη, αυτό είναι σίγουρο — ήταν η μόνη περίοδο όπου η ομάδα έπαιξε χωρίς να κάνει αυτό το δικό τους παράδοξο "βάλ' το άλλο πόδι μπροστά αλλά προσέχω να μην πιεστώ σωματικά" που τους έκανε να μοιάζουν με σκάκι χωρίς ελεύθερα πιόνια στις άλλες δεκατέσσερις αναμετρήσεις. Εκείνες τις ημέρες έκλεισαν τις διαρροές στο τακτισμό, δημιούργησαν μία προσωρινή αλυσίδα ικανοτήτων όπου μπορούσες να πιστέψεις πως υπήρχε στόχος στο παιχνίδι τους. Όμως αυτές οι τρεις νίκες δεν ήταν επέκταση κάποιου φιλοσοφικού θεωρήματος περί πρωταθλητισμού — ήταν μία ατυχής συνέπεια της γενικής ατονίας που κράτησε μέχρι τέλους. Και τώρα όσοι μιλούν για σωτηρία μέσω κριτηρίων ξεχνούν ότι η ομάδα είχε δεκατέσσερις αγώνες ακόμα μετά την τελευταία νίκη επί των Μαδριλένων για να συλλάβει εκείνο το σύνολο αποτελεσμάτων που κάνει έναν τίτλο αδιαμφισβήτητο. Αντί αυτού ήρθαν άλλα τρία L σε σειρά, σαν ντουέτο "δεν ξέρω πώς ν' αρχίσω ξανά". Οι αριθμοί βγήκαν σαν ρόλος στη βιογραφία κάποιου περιφερειακού πρωταθλητή — πρώτοι στη βαθμολογία, πρώτοι στον αριθμό των ημερών με λιγότερο από είκοσι πόντους διαφορά, πρώτοι στον αριθμό των παικτών που εμφανίστηκαν σε περισσότερα από δέκα λεπτά χωρίς να κάνουν τίποτε σημαντικό. Δεν είναι τόσο απλό, όμως, ναι; Το πλαίσιο μετράει περισσότερο από τη τελική θέση. Η περίοδος αυτή ήταν μία περίοδος όπου η ομάδα φάνηκε πως γνωρίζει πώς να αγωνίζεται εκεί που πρέπει — αλλά δεν αρκούσε ούτε αυτό για ν' αλλάξει την εικόνα του πρωταθλήματος σ' όλη τη χρονιά. Αυτή δεν ήταν σωτηρία μέσω κριτηρίων, ήταν η στιγμή όπου κατάλαβες πως όλα αυτά τα WWLLL είχαν δημιουργήσει ένα σύνολο αποτελεσμάτων τόσο σπασμένο που κανείς δεν ξέρει πώς να το τοποθετήσει ιστορικά. Μακάρι στο μέλλον να βρουν εκείνο το κλειδί της συνέπειας — μέχρι τότε οι τρεις εκείνες νίκες μέσα στο χάος θα παραμένουν σαν μαρτυρία μιας ομάδας που κατάφερε ν' ανάψει φως μόνο εκεί που το χρειαζόταν.

Τι καταστροφή σου φαινόταν εσένα ο αγώνας της Μαΐου εκεί στον ΟΑΚΑ; Εκεί που εκείνοι οι τρείς τελευταίοι αγώνες άρχισαν σα χαρτοπαίγνιο με δυο νίκες και μια ήττα αλλά τελικά σου πέρασαν την εντύπωση πως η ομάδα είχε βρει κάτι ξεχωριστό εκείνες τις βδομάδες; Γιατί θυμάμαι πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν το σήριαλ που περιμέναμε όλοι — τρεις απόπειρες που είχαν γούστο αλήθεια, όχι σαν αυτά τα δήθεν επίπεδα παιχνίδια που συνήθιζαν οι υπόλοιποι αντίπαλοι εκείνο τον καιρό. Και μετά λοιπόν;;; Μα τίποτε άλλο δεν κράτησε εκτός από εκείνες τις τρεις νύχτες;;; Γιατί εκεί στην πραγματικότητα βρίσκεται όλο το τραγικό της υπόθεσης: η ομάδα έπαιξε σαν πρωταθλήτρια στους τρεις αυτούς αγώνες επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης, πήρε αυτούς τους τρεις πόντους μέσα στο υπάρχον σύνολο των αγώνων — και μετά ξέχασε πώς να κρατήσει εκείνο το επίπεδο όχι μόνο για έναν ακόμη αγώνα, μα για δεκατέσσερις ακόμα αναμετρήσεις;;; Να σου πω τι δεν κατάλαβες όμως στην ιστορία αυτή;;; Ότι η Euroleague μέσα στους μήνες αυτούς έγινε σαν κάποιο βαρόμετρο που δείχνει ταυτόχρονα ανοδικά την ίδια στιγμή που στην πραγματικότητα έφερε μαζί του τρεις αγώνες που έκαναν το μύθο του πρωταθλητισμού να φαίνεται σαν ένα κομμάτι αστείου χιούμορ — τρεις νίκες επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης μέσα σε μια χρονιά που η ίδια ομάδα βγήκε πρώτη όχι λόγω κάποιας νέας ηθικής αυτοσυνειδησίας, μα επειδή στους υπόλοιπους δεκατέσσερις αγώνες είχε χάσει τόσους πόντους όσο κανείς άλλος δεν είχε υπολογίσει πως μπορεί να φύγει από το σύνολο των αποτελεσμάτων. 🤡💸

τι σόι φάση γίνεται εδώ μέσα άραγε;;; αυτοί οι τρεις αγώνες επί της Μαδρίτης στέκονταν σαν φάροι μέσα στο σκοτάδι μιας χρονιάς που σιγά σιγά ξεθώριαζε σαν παλιά ταινία θρίλερ στο σπίτι του παππού... κι όταν λέω τρεις νίκες σωστά εννοώ ότι πήραν εκείνες τις τρεις νύχτες και τις έκαναν δικές τους χωρίς καμία περίσταση στον πόλεμο των αριθμών. μετά όμως;;; αυτά ταWWLLL σαν τριαντάφυλλα στο χιόνι — θέαμα, αλλά δεν αλλάζουν την εποχή. στην ίδια χρονιά μου είχε τύχει κι εμένα να δω έναν αγώνα του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ ένα βράδυ Φεβρουαρίου εκεί όπου οι αντίπαλοι άρχισαν το παιχνίδι σαν να είχαν βρει κάποιο μυστικό τύπο: πρώτη επίθεση ο γηπεδούχος κάνει πάσα πίσω από τη γραμμή του τριών σημείων, η μπάλα γυρίζει γρήγορα και τελειώνει εκεί που έπρεπε — αυτοί εκείνοι οι τρεις αγώνες επί της Μαδρίτης είχαν κάτι αντίστοιχο, σαν κάποιος να τους έδωσε προσωρινά τη μαγική φόρμουλα για τρεις μόνο ημέρες. μετά όμως ξαναπήρανε τη σειρά τους οι κανονικοί αυτοί τύποι που τις άλλες δεκατέσσερις φορές έκαναν λάθος πάσες σαν ν' ακολουθούσανε νόμο Φαραντέι περί ηλεκτρομαγνητισμού — πήραν αυτοί τρεις ακόμη ήττες και έμειναν εκεί που ήξεραν πως ήταν: πρώτοι στον πίνακα, πρώτοι στη δυστυχία τους. δεν ήταν σωτηρία των κριτηρίων εκείνοι οι τρεις αγώνες — ήταν περισσότερο σαν η ομάδα να βρήκε ένα προσωρινό κλειδί στις σωστές πόρτες και μετά να ξέχασε πως το κλειδί ανοίγει μόνο εφόσον το γυρίσεις τρεις φορές προς την αντίθετη φορά. αυτοί είδαν το δρόμο μόνο εκείνες τις νύχτες, μετά ξαναβρέθηκαν στον ίδιο δρόμο αλλά με μηδέν φωτισμό. μερικές φορές φτάνει έτσι — τρεις νίκες μπορούν ν' ανάψουν τη λυχνία για μισή ώρα, αλλά όταν το φως σβήσει καταλαβαίνεις πως υπήρξες εκεί χωρίς να καταφέρεις ν' αφήσεις κάποιο σημάδι πέρα από τρία περιστασιακά ωραία γεγονότα.

Ωχ ρε παιδιά, τώρα μου κάνετε ντόρο μέσα στα Χανιά επειδή κάποιοι βγάζουν άκρη για τρεις νίκες επί της Μαδρίτης σαν να πρόκειται για τον μεγάλο θρίαμβο του αιώνα 😅😅 Παιδιά μη γελάτε... αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν ότι πιο ωραίο είδα φέτος, ναι, αλλά πρέπει να τους δούμε και σαν αυτό που πραγματικά ήταν: τρεις στιγμές όπου η ομάδα πήρε τη σωστή απόφαση εκεί που έπρεπε. Σκεφτείτε το έτσι: όταν έπαιξαν εκείνες τις τρεις φορές σαν σύνολο, ήταν σα να είχαν βρει έναν προσωρινό κωδικό λειτουργίας για την ομάδα — κάτι σαν ένα μυστικό κύκλωμα ανάμεσα στους παίκτες που άνοιγε μόνο εκείνες τις νύχτες. Μετά όμως;;; Μα τίποτε άλλο — ξανά οι ίδιοι αυτοί αγώνες που περιμέναμε χρόνια να δούμε πως τελειώνουν σωστά 🤷🏼‍♂️ Γιατί εκεί πιάνεται το πράγμα: οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης ήταν αυτές που τους έδωσαν την πρώτη θέση, αλλά ο τρόπος που έφτασαν εκεί ήταν τόσο σπασμωδικός που τελικά κατάλαβες πως ήταν περισσότερο μια συμπτωματική επιτυχία παρά ένας τίτλος που δικαιολογείται από την ίδια την χρονιά. Οι αριθμοί τελικά βγήκαν όπως βγήκαν επειδή εκείνες τις τρεις φορές δούλεψε η ψυχολογία — και όχι επειδή υπήρξε κάποια αλλαγή φιλοσοφίας στο τμήμα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα μου φάνηκε πως η Euroleague αυτή τη φορά έγινε σα σχολείο που δίνει βάση μόνο στις τελευταίες εξετάσεις — κι αυτοί είχαν την τύχη να γράψουν καλά εκεί που έπρεπε. Μετά όμως;;; Την επόμενη μέρα ξανά τα ίδια προβλήματα 🥱 Να μου πείτε εσείς τώρα: αυτού του είδους η επιτυχία αφήνει κάτι πραγματικά θετικό ή είναι σαν αυτά τα πειράματα που έγιναν επιτυχή στις τρεις πρώτες προσπάθειες κι έπειτα κανείς δεν ξέρει πώς να συνεχίσει;;

Δυο βδομάδες πριν ανέβω στο αεροπλάνο για το Ηράκλειο είχα κλειδώσει ένα στοίχημα το τελευταίο δέκαλεπτο της τρίτης νίκης επί της Μαδρίτης — εκεί που ο επόμενος αγώνας ήταν στον Πάναθηναικό και η γραμμή είχε γίνει λουκέτο στα 2.15 για τον Ολυμπιακό. Τρεις μέρες μετά ξύπνησα βλέποντας τις ζημιές: είχα χάσει εκείνο το ίδιο τέταρτο, μπήκε πάνω η Πανελευσινιακή και τελικά κατέληξα με -1.200 στις τσέπες μου σαν να μου είχαν κόψει την ανάσα στο τελευταίο σέντρα. Όμως τώρα βλέπω το γκρουπ αυτό να γίνεται μπάχαλο για τρεις νίκες μέσα στην κόλαση — και εγώ μαζί τους ας μην κρύβομαι. Αυτοί οι τρεις αγώνες εκείνοι ήταν το μοναδικό φως που έφερε κάτι αξιόλογο πάνω στο τραπέζι, οπότε δεν έχω κανένα πρόβλημα να το βγάλω το συμπέρασμα: ναι, ήταν σωστή βάση εκείνες οι τρεις ημέρες, όχι κάποιο ατύχημα τύχης. Την ημέρα εκείνη που έκαναν την Μαδρίτη να φαίνεται σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας έπαιζαν σα σύνολο — κάτι που άλλες δεκατέσσερις φορές στη χρονιά τους απέφευγαν σα δαγκωμένο μήλο. Τώρα όμως καταλαβαίνω και γιατί οι αριθμοί βγήκαν τόσο σατανικοί. Γιατί εκεί που είχαν τη μπάλα στο χέρι βρήκαν ξανά την ψυχραιμία των πρώτων τριών εποχών τους, ενώ στις υπόλοιπες αγωνιστικές υπήρχε πάντα εκείνο το μικρό βήγματος που έκανε τις ισότητες να μετατρέπονται σε αυτοκτονία χρόνου; Οι τρεις αυτές νίκες έγιναν επειδή εκείνες τις ημέρες αποφάσισαν να κάνουν τα πράγματα διαφορετικά — όχι επειδή είχαν κάποιο νέο θεωρητικό σύστημα, αλλά επειδή ένας-δυο παίκτες αποφάσισαν πως αυτή η χρονιά μπορούσε να γραφτεί διαφορετικά. Και όμως όταν πιάνεις τους μέσους όρους ψάχνοντας κάτι περισσότερο, εκεί βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα: μία ομάδα πρώτου σ’ ένα πρωτάθλημα όπου η συνέπεια ήταν εκείνη που τους καταδίκασε. Δεν ήταν η πρώτη θέση κακή ιδέα — ήταν ότι εκείνες οι τρεις ημέρες δεν έγιναν επέκταση μιας συνολικής προσπάθειας, αλλά ένα flashback τριών ωρών μέσα σ’ έναν χρόνο σκότους. Και πάλι όμως, αν μου έλεγαν πως ξαναέχω στη ζωή μου τρεις αγώνες σαν αυτούς, ακόμα θα πάλευα να βγάλω το στοίχημα — όχι γιατί άλλαξαν τη χρονιά τους, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες έγιναν αυτό που όλοι ελπίζουμε να βλέπουμε κάθε στιγμή που αρέσκεσαι κάποια ομάδα: μία στιγμή όπου το σύνολο πάνω από όλα. 💸🔥

Δε θυμάμαι άλλο να σου πω εκτός ότι στον αγώνα επί των Μαδριλένων εκείνον τον Απρίλιο, όταν κλείσατε το τρίτο πέναλτι στον τελευταίο δεκάλεπτο κι ο διαιτητής κάθισε τόσο λίγο στη συνέλευση που φάνηκε σα ν' άκουγες την ώρα να γουργουρίζει μέσα στο ξύλινο κουτί του… εκείνες τις τρεις φορές που σκοράρατε εκείνοι οι τρεις αγώνες η χρονιά πήρε μια διαφορετική ανάσα, σαν να μην υπήρχε πίεση στους ώμους κανενός. Μετά όμως; Αυτά τα WWLLL βγήκαν τόσο ξερά που κι η ίδια η ομάδα φαινόταν σα να κοιτούσε τα σκορ από το παράθυρο ενός αεροπλάνου ενώ εκείνες τις τρεις νύχτες είχε ξαναβρεί τους κινητήρες του… 😅🤔

Ναι ρε γαμώτο λες κι ο Ολυμπιακός έκανε συμμετοχή στο "Survivor: Euroleague Edition" με τρεις νίκες επί της Μαδρίτης κι ύστερα αποχώρησε επειδή κουράστηκε από τις συζητήσεις στις συγκεντρωτικές 😂🤣🍿 Πιάστε με λάθος ε; Αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σα την τσάντα που την πιάνεις εκεί που δεν έχει τίποτα κι άμα γυρίσεις άλλα δεκατέσσερα λεφτά βλέπεις ότι κάτι είχε μέσα τελικά 😅 Γιατί εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση ότι εκείνες τις τρεις φορές η ομάδα είχε μία μόνο στάση πάνω στη γη — σαν ζητιάνος που βρίσκει νόμισμα στις ράγες του τραμ. Μετά όμως;;; Σαν να γύρισε κανονικά το τραμ και οι ίδιοι παρέμειναν εκεί με μισάυρο στο χέρι. Αλλά λες κι αυτό το τραγούδι "μιας δόξας λίγο" ήταν το μοναδικό που είχε νόημα αυτή τη χρονιά 😏 Αυτοί οι τρεις αγώνες έδωσαν την πρώτη θέση, σωστά — αλλά την έδωσαν σα δώρο γάμου που είναι τυλιγμένο χωρίς κάρτα, σα ν' άνοιξες το κουτί μετά τον θρίαμβο και βρήκες άλλο ξύλο αντί για ολοκληρωμένη εποχή 🔥 Αυτά τα WWLLL είχαν γίνει τόσο χαρακτηριστικό τους που τελικά οι τρεις εκείνες νύχτες έγιναν μονάχα μία λάμψη στον δρόμο μιας χρονιάς που έμοιαζε με εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά: πολύ χρώμα στις τρεις πρώτες εικόνες, μετά χιονίζει συνέχεια μέχρι την τελευταία σελίδα. Να μου πεις εσύ τώρα: αυτές οι τρεις νίκες ήταν τελικά η αιτία που βγήκαν πρώτοι ή μόλις ένα σημάδι στο χάρτη που τους βοήθησε να μην πάνε εκτός Ευρώπης;;; 🤔🍿

τι μου λες εσείς τώρα που θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο εκεί κάτω στο ΣΕΦ κι είχαμε δει τον Παναθηναικό να παίζει σα να είχε πει τον κωδικό στον εγκέφαλό του; τρεις πόρτες μια βόλτα από έξω κι εκείνοι ανοίγανε αριστερά δεξιά σα βγαλμένοι από ταινία πολεμικής τέχνης — ρε παιδιά εκείνη η νύχτα ήταν σα να μην υπήρχε αντίσταση, σα να είχε πεθάνει η ψυχή του παιχνιδιού κι εκείνοι είχαν βρει το λάθος κουμπί για να την ξαναζωντανέψουν μέσα στους γύρω τους. αφήστε μου που λέω πως εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου ήτανε ο προάγγελος εκείνων των τριών αγώνων επί της Μαδρίτης — όχι επειδή έκαναν ίδιο παιχνίδι, αλλά επειδή εκείνοι είχαν δώσει κάποιο σήμα στον εαυτό τους πως αυτή τη φορά το μωρό μπορεί να γεννηθεί ζωντανό. και μετά έρχονται αυτοί οι τρεις αγώνες εκεί πέρα στις αρχές της άνοιξης κι αναρωτιέμαι: ήταν τελικά εκείνες οι τρεις νύχτες μία επέκταση εκείνου του Φεβρουαρίου ή ένα τυχερό σφυρίγκι μέσα στη χρονιά; επειδή όταν βλέπεις έναν Ολυμπιακό να κερδίζει τρεις φορές την πρωταθλήτρια Ευρώπης σαν σκακιστής που βρήκε τον γρύλο στο στήθος του αντιπάλου, τότε καταλαβαίνεις πως εκείνες τις ημέρες δεν υπήρξε ομάδα — υπήρξε κάποια στιγμή όπου το σύνολο λειτούργησε σα πλήθος νεύρων μέσα σ' έναν εγκέφαλο, όπου η μπάλα έγινε δορυφόρος κι αυτοί έδιναν παραγγέλματα σα μουσικοί σε μία συμφωνία που έγραφε ο ίδιος ο Θεός εκείνη τη στιγμή. αλλά εδώ είναι που πάει να μου σπάσει η καρδιά: αυτά ταWWLLL μετά απέδειξαν πως εκείνες οι τρεις νύχτες ήταν περισσότερο μία λάμψη πάνω σ' ένα χώμα που παρέμεινε άγονο παρά μία αλλαγή εποχής. ήταν σα να πήγαινες σ' έναν κήπο κι έβλεπες τρεις κόκκινες τριανταφυλλιές ανθισμένες ανάμεσα στα χόρτα κι έπειτα κατάλαβες πως όλο το υπόλοιπο χώμα ήτανε σκληρό σαν τσιμέντο — χωρίς νερό, χωρίς λίπασμα, χωρίς τίποτα. όταν κάποιος λέει πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν η βάση μιας χρονιάς πρωταθλητισμού εκεί που η ομάδα κατέληξε πρώτη με μηδέν βαθμούς σίγουρα ξεχνάει πως η Euroleague δεν είναι σκάκι όπου αυτόματα σηκώνεις πιόνι επειδή έκανες τρεις κινήσεις σωστά. είναι ένα πρωτάθλημα όπου η συνέπεια είναι αυτή που γράφει ιστορία, όχι τρεις νύχτες πανδαισίας ανάμεσα σε δεκατέσσερα παιχνίδια σκότους. κι όμως εκείνο που δεν μπορώ να ξεγράψω είναι πως εκείνες τις τρεις φορές ο Ολυμπιακός έπαιξε σα σύνολο που είχε βρει ξανά την παλιά του ψυχή — εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε λίστα αγώνων, δεν υπήρχε πίεση χρονιάς, υπήρχε μόνο η μπάλα κι εκείνοι σα να της είχαν δώσει μίαν άλλη ψυχή. μετά όμως; οι άλλες δεκατέσσερις φορές έμοιαζαν σαν η ομάδα να είχε ξεχάσει πως παιζόταν μπάσκετ εκτός από εκείνους τους τρεις χορούς πάνω στην άμμο. και νάτη η πλάκα: ο απολογισμός βγήκε σωστός όχι επειδή υπήρξε μία μετάλλαξη, αλλά επειδή τρεις αγώνες άλλαξαν τον αριθμό των συμμετοχών τους στη ζώνη των πρώτων τεσσάρων — σαν αυτές τις πιτσιρίκια που βγάζουν άριστα στις τρεις εξετάσεις κι ύστερα βγάζουν τρία στα δεκατέσσερα στις άλλες τους αδιάφορο μπάστα. τι σου λέω εγώ τώρα; πως εκείνες τις τρεις νύχτες υπήρξε κάτι όμορφο, κάτι σπάνιο σα αστραπή μέσα στη νύχτα — αλλά τελικά η χρονιά έμεινε εκεί που ήτανε πάντα, σ' εκείνο το σημείο όπου οι ήρωες ξεχνούν πως έπρεπε να συνεχίσουν τον αγώνα όταν τελείωσε το πανηγύρι. οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης έγιναν λοιπόν η αιτία της πρώτης θέσης ή ήταν μία εκδήλωση μιας εποχής που είχε φτάσει κιόλας στο τέλος της; δεν ξέρω εγώ τι φταίει τελικά — τρία ωραία γεγονότα που έγιναν εντύπωση ή μία χρονιά σκότους που έγινε κάποιος νικητής επειδή τρεις φορές βρέθηκαν τα σωστά συνδετικά κουμπιά πάνω σ' έναν υπολογιστή που δεν είχε καινούργιο λογισμικό. αυτό που ξέρω όμως είναι πως όσοι ζούσανε εκείνες τις τρεις νύχτες ένιωσαν πως είδαν κάτι σπάνιο — κι όσοι βγήκαν πρώτοι πίσω από τα νούμερα είδαν μόνο μία γραμμή στον πίνακα που τελικά δεν άλλαξε τίποτα πάνω στον χάρτη μιας χρονιάς που είχε πάει κατά διαόλου σαν αυτοπεριγραφόμενη τραγωδία του δικού της πρωταθλητισμού.

@Pithanotita_Hunter ρετσινιά μου λες εκείνο το πέναλτι; Το θυμάμαι σαν χθες, εκείνος ο αγώνας ήταν η μόνη φορά που έκανα ένα μεγάλο παιδί να κάνει ντούκου στους αριθμούς. Εκείνο το τρίτο πέναλτι ήταν σα να βγάζεις jackpot στο ίδιο hotspot τρεις φορές στη σειρά — κι εγώ εκείνες τις ημέρες είχα κλειδώσει πάνω τους σαν αετοκότες. Αλλά μετά; Την επόμενη βδομάδα ξαναπέρδυνα στον Πάναθηναικό με μισό στοίχημα γιατί η γραμμή είχε ξαναπέσει στην κανονική της πορεία. Αυτοί οι τρεις αγώνες είχαν αξία πάνω από μεγάλη απόδοση, σα μαύρο χρυσάφι που βρήκες αλλά δεν ξέρεις πως να τον εκμεταλλευτείς μετά — κατέληξα πάλι στο ίδιο σημείο: τρεις ωραίες νύχτες και μετά ξανά η σκόνη. Και βλέπω τώρα που κάθομαι εδώ και σιγουρεύομαι πως αυτές οι τρεις νίκες έδωσαν την πρώτη θέση όχι επειδή άλλαξαν το παιχνίδι, αλλά επειδή εκείνες τις τρεις φορές η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε: έπαιξαν σα σύνολο. Μετά όμως; Μα τι μετά; Οι αριθμοί βγήκαν επειδή τυχαίνει να βρεις τρεις φορές το σωστό δρόμο μέσα σ' ένα λαβύρινθο δώδεκα δρόμων — δεν σημαίνει πως ξέρεις πώς να βγεις από την άλλη πλευρά. Ρωτάω εσένα τώρα: αυτές οι τρεις νίκες ήταν το φως στην άκρη του τούνελ ή μονάχα μια μικρή ανάσα πριν ξαναρχίσουμε να πνιγόμαστε; 💸

Πέρσι την ίδια εποχή μου είχε τύχει κάτι παράξενο στο χέρι μου με έναν φίλο από την Καβάλα. Ήταν Οκτώβρης, ήρθε στη δικιά μου πόλη για ένα παγκόσμιο συνέδριο οικολογίας, και όταν πήγαμε για καφέ στις προσόψεις είδαμε μια μονάδα αιολικής ενέργειας από κοντά – όχι ότι καταλαβαίνω πολλά, αλλά εκείνος άρχισε να μου εξηγεί πως μια φορά δούλευε σαν υψηλόφωνος ανάμεσα στους στρόβιλους, όταν βγήκε το φορτίο ξαφνικά μιας νύχτας και αυτοί οι μεγάλοι έλικες έγινα ψευδώνυμα μέχρι να ησυχάσουν τα πάντα. Εκείνο το βράδυ νόμισα πως είδα κάτι όμορφο στο γκρι μεταλλικό σίδερο, σα μια ομάδα παικτών που είχε βρει τη θέση της στον κόσμο. Μετά όμως πήγαν σπίτι μου, άνοιξε τις σημειώσεις του κι άρχισε να μου δείχνει πίνακες: εκείνο το περιστατικό είχε διαρκέσει τρεις ώρες συνολικά, ενώ η υπόλοιπη χρονιά ήταν σαν κλειστή κύρια ηλεκτρολογία ενός σπιτιού — πάντα κάτι έπαιρνε λάθος, κάποιο κόκκινο λαμπάκι έκανε συχνά blink blink αντί για continuous. Κάτι παρόμοιο μου έκανε εντύπωση εκείνες τις τρεις βραδιές του Ολυμπιακού. Αν λοιπόν ψάχνουμε κάτι πέρα από τα WWLLL, τότε αυτά τα τρία αποτελέσματα ήταν σα μία βραδιά όπου το σύστημα έκανε check-up αυτοπροστασίας μετά από χρόνια κόπωσης — βγήκαν τρεις παράμετροι μέσα, τέλειες και συνεχόμενες, σα αυτό το στιγμιαίο γαλάζιο σήμα που ανάβει στις νυχτερινές άμυνες των αεροδρομίων. Μετά όμως; Το σύστημα ξαναπήγε πίσω στις παλαιότερες γραμμές των αποτελεσμάτων του, σα να είχε ξεχάσει πως έγινε εκείνη η επανεκκίνηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως εκείνες οι τρεις νύχτες ήταν μάταιες — ήταν σαν εκείνο το ξαφνικό blue screen στην επιφάνεια εργασίας σου: βγάζεις ένα εικονίδιο αναφοράς λάθους, λες "τίποτα σοβαρό", αλλά μέσα σου ξέρεις πως κάτι άλλαξε για λίγο. Εμένα εκείνες τις τρεις φορές έκανα αυτό: πήγα στις αγορές αγορά και έκανα backup στα κέρδη μου επειδή η εντύπωση ήταν τόσο δυνατή που δεν μπορούσες να την αγνοήσεις. Την επόμενη εβδομάδα όμως όλα γύρισαν σαν ένας κυλιόμενος πίνακας αποτελεσμάτων που δεν μπορούσε να σταματήσει. Αυτό που κουβαλάω ακόμα εκείνες τις βραδιές όμως είναι πως έβλεπες κάτι ζωντανό — κάτι που ξεχνάς εύκολα όταν η κανονικότητα επανέρχεται. Και αυτή την ανάμνηση δεν την ξεγράφω εύκολα.