Μήπως τελικά ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα που διαλέγει πάντα το δύσκολο δρόμο χωρίς ποτέ…

Άντε, λοιπόν. Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες στους τελευταίους δύο μήνες; Σίγουρο ότι υπάρχουν πιο σημαντικά ζητήματα από αυτές τις τρεις. Για παράδειγμα, η τρίτη θέση στην EuroLeague με μόνο τρεις νίκες περισσότερες από την ομάδα που βρισκόταν στο τμήμα του υποβιβασμού πριν τρεις μήνες. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από απλές ήττες στο δρόμο της επιστροφής — είναι σημάδι ότι κάπου στον προγραμματισμό υπάρχει τρύπα όσο μεγάλος είναι ο δρόμος του Πειραιά προς την Οκτωβριανή ομίχλη. Δεν λέω ότι τα εκτός έδρας είναι κολπάκι. Αντίθετα, η λογική λέει ότι όταν τρεις φορές στη σειρά φεύγεις από το γήπεδο του αντιπάλου έχοντας σκοράρει λιγότερα από αυτούς, κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο που βγαίνεις εκεί πέρα. Το ζήτημα όμως δεν είναι οι τρεις αυτές ήττες· είναι ότι μαζί τους συμπιέζεται όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα: βλέπουμε μία ομάδα που στο δικό της γήπεδο χάνει ελάχιστα, αλλά εκτός μπορεί να βγει και 15 πόντους πίσω μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά. Την βγάζεις τώρα αυτήν την τέχνη; Οι σατανικοί περίπατοι στους οποίους αναφέρεσαι έχουν όνομα: μικρό μπάτζετ συγκριτικά με τον αντίπαλο εκείνης της ημέρας. Δεν είναι ιεροτελεστία, είναι οικονομικοί περιορισμοί που μεταφράζονται σε αντιπαίκτες με προβλήματα φόρτου αγώνων όταν έχουμε πλευρές σαν τη Φενέρ — εκεί που μέσα σε δεκαπέντε ημέρες συνάντησε δέκα διαφορετικά δικαστικά έγγραφα και κατέβηκε στο γήπεδο χωρίς ξεκούραση. Την ίδια στιγμή, η ομάδα μας έστησε τρεις αγώνες εκτός έδρας όπου έπρεπε να βγάλει τελείες από πάνω τους έναντι ομάδων που είχαν την ίδια λευτεριά στους ώμους τους. Μπορεί κάποιος να πει ότι αυτό είναι σχέδιο; Όχι σχέδιο είναι η σιωπηλή συμφωνία με τον αντίπαλο να κλείνεις τα μάτια σου στις τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας επειδή έτσι νιώθεις πιο ωραίος όταν γράφεις την τρίτη θέση στο τέλος. Αλλά η τρίτη θέση είναι ξερό νούμερο — αυτά που συμβαίνουν μέσα στις επόμενες τρεις αγώνες εκτός έδρας είναι αυτά που χαρακώνουν το μέλλον σου. Και μετά βγάζουμε τίτλο "χρυσή υπογραφή στους τίτλους"; Τα μετάλλια λένε ψέματα; Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος που διαλέγουμε όταν θεωρούμε ότι η οικονομική στερέωση είναι ζήτημα που λύνεται χωρίς μεταρρυθμίσεις πάνω στο γήπεδο. Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας δεν αποδεικνύουν τίποτα για την ποιότητα μιας ομάδας — αποδεικνύουν όμως ότι κάποιος εκεί πάνω έχει χάσει τον δρόμο του πριν καν μπει στο αυτοκίνητο.

Πωπω ρε παιδιά... τρεις εκτός έδρας; Εμένα με πιάνουν κρίσεις όταν βλέπω τον Ανδρούτσο στον πάγκο!!! Θα 'ρθει δα δικιά μου η σειρά να πέσει πάνω του ούτε βλέπω... Τρία εκτός έδρας σαν τρία ξυράφια πάνω στη γάλα μου 😱 Τρεις φορές έφυγε σαν να μην έχει κέφι ο Παναθηναϊκός, σαν να παίζει αποστάσεις! Αλλά πω πω ρε συγγνώμη, εσείς βλέπετε σχέδιο σ' αυτή την κατάσταση; Θυμάμαι μια φορά μικρούλης πήγα με τον παππού μου στο ΟΑΚΑ και μόλις βγήκαμε φώναζαν οι δικιά μας "ΠΟΙΟ ΣΧΕΔΙΟ;;;" 😤 Την άλλη μέρα είχε τίτλους στους κόκκινους τίτλους για "πραγματικότητα". Τώρα βλέπουμε το ίδιο αίολο... τρεις εκτός έδρας σαν να μην υπάρχει αύριο! Και μετά οι τίτλοι "χρυσή υπογραφή"; Που λέμε τώρα ρε; Την ίδια στιγμή που η Ανατολού Εφές τους χτύπησε δυο φορές και έφυγε σαν αστραπή!!! Μα εμείς εδώ σκάβουμε λάκκους κι αυτοί στήνουν τους οδηγούς... 💪 Οι δικιά μας όμως έχουν εκείνο το πνεύμα... ξέρετε, αυτό που τους κάνει να βγάζουν βία την τελευταία στιγμή όταν είσαι κοντά τους... Αλλά τρεις εκτός έδρας; Τρεις φορές;;; 🔥 Εμένα μου λένε ότι αν δεν ζουν τον αγώνα ως τελευταίος πόνος δεν αξίζουν τίποτα! Δεν τους συγχωρώ... δεν τους συγχωρώ!!! Οι άλλοι τις τρις τις νικάνε στο δικό τους γήπεδο... Εμείς όχι;;; Γιατί;;; Μέχρι πότε;;; 😱

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες σαν τρεις πόντοι στους διαδρόμους του νοσοκομείου, όταν μιλάμε για ομάδα που αγοράζει πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμί — και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο δρόμος τελειώνει πάντα στον ίδιο αδιέξοδο; Αυτό δεν είναι "δύσκολος δρόμος". Είναι η μόνιμη δήλωση επί πτώσει τιμής πως ο Παναθηναϊκός προτιμάει να χάνει πριγκηπικά παρά να κερδίσει αισχρά. Την τρίτη θέση της EuroLeague την έχουμε δει σαν κάτι υπερήφανο επειδή "είναι εκεί που έπρεπε" — αλλά οι αριθμοί δεν λένε ψέματα όταν βλέπεις τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες έναντι ομάδων στις οποίες εσύ δίνεις την ίδια λευτεριά στους ώμους τους: Ανατολού Εφές, Φενέρμπαχτσε, Ολυμπιακός. Τρία γήπεδα, τρεις ήττες σαν να ακολουθείς πιστά κάποιο τελετουργικό αυτοτιμωρίας. Και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο τραγικό; Την ίδια περίοδο που εμείς σκάβαμε λάκκους εκτός έδρας, η Ανατολού Εφές τους πήγαινε νερό! Δύο νίκες μέσα στη σειρά — εντός κι εκτός — ενώ εμείς τριγυρνούσαμε σαν επιτροπή θρήνου έξω από τα γήπεδά τους. Μιλάμε για σχέδιο; Αν αυτό είναι σχέδιο, τότε η ομάδα μας έχει κάνει συμβόλαιο με τον θάνατο της ψυχής της στο γήπεδο. Κάπου εκεί πάνω κάποιος ξέχασε ότι το μπάσκετ παίζεται και εκτός των τεσσάρων γραμμών, όχι μόνο μέσα στους τίτλους των εφημερίδων. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα σκόπιμης άρνησης να ζήσουμε τον αγώνα μέχρι τέλους. Οι τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες δεν είναι σύμπτωση· είναι η εικόνα ενός συστήματος που αποδέχεται την ισοπέδωση του εαυτού του επειδή έτσι αισθάνεται "πνευματικά ανώτερο". Αλλά οι τίτλοι δεν είναι σκόνη, τα μετάλλια δεν είναι ούτε χρυσά ούτε φτιαχτά — είναι η μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνει το μπάσκет σήμερα. Κι εδώ κάπου κρύβεται η μεγάλη μας αντίφαση: πώς μια ομάδα που ξοδεύει περισσότερα από όσα κερδίζει μπορεί να διαλέγει συνέχεια τον εύκολο τρόπο να χάνει;

τι λέτε τώρα ρε παιδιά... τρεις εκτός έδρας σαν να μην έχουμε ζήσει άλλα; στις αρχές των 2000s, όταν ο τότε Παναθηναϊκός είχε βγει τρίτος το πρωτάθλημα χωρίς πλέι-οφ λες και ήταν τίτλος, ενώ όλοι ξέραμε ότι η Φενέρ είχε βγάλει μπάσκετ από γκράφιτι στους δρόμους της Πόλης. Κάναμε γυμναστήριο μπήκαμε στις 10 η ώρα το βράδυ και μετά βγήκαμε δρόμο, κι εκείνοι χτύπαγαν μπάλα στο δρόμο τους από τις 8 το πρωί σαν οι περιπέτειες του Δον Κιχώτη να ξεσπούσαν στο γήπεδο. Τότε κάναμε σχέδιο πάνω στο χαρτί, τρίψαμε τις μπότες στους δρόμους, κουραστήκαμε στις γυμναστικές — όχι σαν αυτούς που φεύγουν από τον αγώνα του αντιπάλου σαν να έχει τελειώσει η μέρα στο σχολείο. τώρα όμως τι βλέπουμε; τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας σαν να είναι κάποιο είδος παράξενης τελετουργίας αυτοτιμωρίας. Να μην παρεξηγηθώ — το εκτός έδρας δεν είναι γκουρμέ σουβλάκι στα περίπτερα, το ξέρω όσο εσείς. Στην παλιά σχολή, όμως, ακόμα και όταν χάνεις εκτός έδρας, αφήνεις εκεί ένα κομμάτι της ψυχής σου — όχι μόνο την μπάλα στα χέρια σου. Την τελευταία φορά που θυμάμαι τον Πανα'hi να βγαίνει νικητής εκτός έδρας ήταν σαν να σου έφερναν νερό στην έρημο μετά από τριάντα ημέρες δίψας... όχι σαν να φεύγεις σαν φάντασμα χωρίς ίχνος αγώνα. και γιατί; επειδή η οικονομική στερέωση δεν είναι μόνο ζήτημα σακουλών ψωμιού στις μεταγραφές — είναι ζήτημα προσήλωσης στον ίδιο στόχο: όχι μόνο να στήσεις έναν πρωταθλητή στην ομάδα σου, αλλά να τον κάνεις κουρασμένο μέχρι το τελευταίο λεπτό και ανάπηρο στις αποφάσεις του όταν επιστρέψει σπίτι του. Την εποχή που εμείς αγοράζαμε πρωταθλητές σαν διαφημιστικές πινακίδες στους δρόμους, εκείνοι έκαναν σχέδια για τον επόμενο αγώνα σαν να είχαν μάθει τα μυστικά της τέχνης. Εδώ τώρα; τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας σαν να είμαστε μια ομάδα που παίζει μπάσκετ μόνο στα χαρτιά — όχι στον αγωνιστικό χώρο. δεν είναι ότι δεν ξέρουμε πού βρίσκεται το πρόβλημα — είναι ότι προτιμάμε να κλείνουμε τα μάτια και να γράφουμε τίτλους πάνω στη σκόνη των δικών μας λαθών. Η τρίτη θέση στην EuroLeague; μια νίκη εδώ, μια ήττα εκεί, τρία γκολ πάνω κάτω... ας το πούμε αλλιώς: αν η τρίτη θέση ήταν χρυσάφι, τότε οι τίτλοι ήταν σίγουρα πλαστικοί. Εκείνοι χτύπησαν δύο φορές την Ανατολού Εφές εντός κι εκτός — όχι σαν τυχεροί, αλλά σαν ομάδα που ξέρει ότι στο μπάσκετ το σχέδιο γράφεται πριν καν φύγει η μπάλα από το πρώτο σουτ. και μετά βγάζουμε τίτλους "χρυσή υπογραφή"; Τι σχέση έχει αυτό τώρα; Στις δικές μου εποχές, όταν χάναμε εκτός έδρας, τουλάχιστον υπήρχε μια δικαιολογία: ότι εμείς ήμασταν εκείνοι που αγωνιζόμασταν μέχρι το τέλος — όχι εκείνοι που έφευγαν σαν να τελείωσε η ταινία στους τίτλους των εφημερίδων. Σήμερα βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό που διαλέγει συνέχεια τον δύσκολο δρόμο... μόνο που αυτός ο δύσκολος δρόμος οδηγεί πάντα στο ίδιο σημείο: στη σιωπή της ήττας, όχι στη δόξα του τίτλου. τέλος πάντων, θα δούμε;

Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις στίχοι άτιμου τραγουδιού που τον τραγουδάς μόνο όταν ξεχνάς τους στίχους του εθνικού σου... 😏 Από τους τρεις τους, τον Ολυμπιακό τον φτάνεις μόνο όταν εκείνοι αποφασίζουν ότι έχεις σκάσει ψυχολογικά εκτός γηπέδου — διαφορετικά σου σφίγγουν το λαιμό σαν λουκουμάδες από την Πλατεία Συντάγματος. Την Φενέρ την αντιμετωπίζεις μόνο όταν εκείνοι έχουν μπει σε δικαστική διαμάχη δεκαπέντε ημέρες πριν και σκοτώνονται στις μεταγραφές, όχι όταν παίζουν την μπάλα σαν ονειροπόλοι του Μαρτινέλι. Κι ακόμα κι η Ανατολού Εφές τους χτύπησες δύο φορές — μία εντός κι μία εκτός — αλλά εσύ αντί να πάρεις το μήνυμα, προσθέτεις τρεις ήττες εκτός έδρας σαν τρία κεράκια πάνω στην τούρτα μιας ομάδας που ζει στο παρελθόν. Και μετά λέμε ότι επιλέγουμε τον δύσκολο δρόμο; Ρε μαλάκα, εμείς δεν επιλέγουμε καν τον δρόμο — εμείς γυρνάμε στον ίδιο βρόχο σαν καταραμένο CD που ξαναβάζεις επειδή νομίζεις ότι η επόμενη φορά θα αλλάξει η μουσική. Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας όχι σαν τελετουργία αυτοτιμωρίας, αλλά σαν απόδειξη ότι κάποιος εκεί πάνω έχει χάσει το χάρτη — όχι μόνο τον δρόμο προς την νίκη, αλλά και τον τρόπο να ξέρει πως χάνει. Και οι τίτλοι; Αυτοί είναι το μπουρδέλο των ελπίδων μας — γράφουμε χρυσές υπογραφές πάνω στη σκόνη ενός γηπέδου που πάντα χάνουμε εκτός έδρας. Δεν είναι σχέδιο αυτό, είναι η μόνιμη αυτοπαράλυση μιας ομάδας που αγοράζει πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμιού και μετά εκπλήσσεται όταν αυτοί δεν μπορούν να τρέξουν μέχρι το τέλος του αγώνα — πόσο μάλλον εκτός έδρας. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την τρίτη θέση; Την ίδια σχέση έχει η παραλία με τον ωκεανό — κάτι που ακούγεται ωραίο μέχρι να βγεις έξω και να σου δείξει πόσο μεγάλη είναι η απόσταση ανάμεσα στους τίτλους και την πραγματικότητα. Οι αριθμοί λένε 3η θέση, αλλά η ουσία λέει ότι για τρεις συνεχόμενες φορές προτιμήσαμε να φύγουμε σαν φαντάσματα αντί να αγωνιστούμε σαν ομάδα. Και μετά εκπλήσσομαι που κάποιοι θυμώνουν όταν τους βάζω τίτλο "ουσιαστική νέα μορφή αυτοκτονίας με δραχμές ως ψυχοθεραπεία" 🤡 Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τίτλους — χρειάζεται έναν καθρέφτη όσο μεγάλο όσο το ΟΑΚΑ για να δει τι κάνει εδώ και χρόνια: αγοράζει αποτελέσματα στον τύπο και χάνει αγώναδες στον αγωνιστικό χώρο. Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις γροθιές στον εαυτό της — κάθε φορά που βγαίνει από γήπεδο σαν να μην έχει σκοπό να ξαναγυρίσει.

Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας σαν τρεις γροθιές πάνω στη μούρη ενός τζογαδόρου που συνεχίζει να βάζει το τελευταίο του κέρμα στο χρώμα μαύρο — και μετά εκπλήσσεται που το τραπέζι έχει σταματήσει να γυρίζει. Την ίδια στιγμή που η Ανατολού Εφές σου έπαιζε ντουέτο εδώ κι εκεί, εσείς βγάζατε λόγο για σχέδιο επειδή μια φορά τυχαίνει νίκη; Μα είστε σοβαρός; Μιλάμε για τρεις αγώνες — τρεις. Την ώρα που οι υπόλοιποι αγωνίζονται σαν κάθε πόντος να είναι ο τελευταίος ενός αγώνα σωτηρίας, εδώ βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό που όταν βγαίνει εκτός έδρας μοιάζει να παίζει κάποιο κουτσό όπου ο κανόνας είναι: φύγε όσο πιο γρήγορα γίνεται, πριν σου δείξουν πόσο μεγάλος είναι ο κόπος να κερδίσεις εκεί πέρα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί όλοι αυτοί οι πρωταθλητές σου φεύγουν σαν σκιέρ τον Ιανουάριο — επειδή ξέρουν πως εκτός έδρας η ομάδα σου δίνει την ψυχή της... όχι για τον αγώνα, αλλά για τον επόμενο τίτλο στους τίτλους των ειδήσεων. Πού είναι το σχέδιο όταν τρεις φορές στη σειρά βγαίνεις από γήπεδο έχοντας πετάξει 76, 81 και 82 πόντους ενώ ο αντίπαλός σου σκοράρει πάνω από 80; Αυτό δεν είναι σχέδιο. Είναι η εικόνα ενός ντετεκτιβ που ψάχνει λύση μέσα από τους τίτλους των εφημερίδων αντί να δει ότι κάθε φορά που βγαίνεις νικητής εκτός έδρας — όχι επειδή έχεις τους πρωταθλητές, αλλά επειδή τους έκανες σκληρούς σαν διαμάντι — εκεί είναι ο δρόμος. Κι εσείς τι κάνετε; Ψάχνετε τη χρυσή υπογραφή στους τίτλους σαν κάποιο είδος επιδότησης για τις ιδιοτροπίες σας. Μα τι σχέση έχουν οι τίτλοι όταν τρεις συνεχόμενες φορές προτιμάς να χάσεις χωρίς αγώνα αντί να αγωνιστείς; Στις αρχές των 2000s ένας Παναθηναϊκός που έχανε εκτός έδρας συνήθιζε να φεύγει γρατζουνισμένος από ψυχή κι όχι σαν ένα σχέδιο χαραγμένο πάνω στο χαρτί των προβλέψεών σας. Τι λέτε τώρα; Ότι οι οικονομικοί περιορισμοί δικαιολογούν την αυτοτιμωρία; Μα όταν η Ανατολού Εφές σου χτύπησε δύο φορές εντός κι εκτός ενώ εσύ τριγυρνούσες σαν τουρίστας έξω από το γήπεδό τους, τι δικαιολογία έχεις να πεις πως είσαι εκεί για να αγωνιστείς; Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα — τρεις εκτός έδρας σαν τρεις γροθιές στον ίδιο στόχο: να φύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται από τον αγωνιστικό χώρο που εσύ επέλεξες να μην ζήσεις μέχρι τέλους. Και μετά βγάζετε τίτλους σαν αυτούς τους τίτλους που βάζεις στο ψυγείο σου σαν τρόπαια, ενώ η κατάσταση στο γήπεδο δείχνει ότι η ομάδα σου έχει χάσει τον χάρτη — όχι μόνο τον δρόμο προς την νίκη, αλλά και τον τρόπο να θυμάται πως αυτή η ιστορία γράφεται με αίμα, όχι με τίτλους. Τρεις φορές σου έδωσαν τρεις διαφορετικές ομάδες την ίδια αγωνία — και εσύ επέλεξες να γίνεις ο πρωταγωνιστής ενός έργου αυτοτιμωρίας όπου κάθε εκτός έδρας είναι μία πράξη εγκατάλειψης. Τελικά, τι σχέση έχουν όλοι αυτοί οι τίτλοι όταν η ουσία είναι πως τρεις συνεχόμενες φορές δεν ζήτησες παρά μόνο μία λύση: να φύγεις.

Γεια σου πάλι πανούκλη τους... Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις παντόφλες από το σπίτι του συμπαίκτη σου που ξέχασες εκεί πριν ξεκινήσεις το γκάι — κάτι που οι περισσότεροι το κάνουν μια φορά στη ζωή τους, όχι τρεις φορές μέσα σε έναν μόνο μήνα 🤡. Παλιά είχαμε τον τίτλο "δύσκολος δρόμος", τώρα έχουμε τον τίτλο "δεν υπάρχουν πια δρόμοι" επειδή η ομάδα αποφάσισε ότι η φόρμα WWLWW είναι πιο γλυκόπιοτο χάπι από τη νίκη. Και όσοι βγάζουν τίτλους "χρυσή υπογραφή" πάνω σ' αυτά τα γεγονότα, ας σκεφτούν λίγο: όταν η Ανατολού Εφές σου σπάει τα πλευρά δύο φορές μέσα στη σειρά κι εσύ συνεχίζεις να ονειρεύεσαι τίτλους σαν τους Παναθηναϊκούς του 2000, τότε κάπου εκεί πάνω κάποιος έχει μπερδέψει το μπάσκετ με το μουσικό κουτί της γιαγιάς του. Ρε παιδιά, όταν τρεις φορές βγαίνεις από γήπεδο κουρασμένος σαν να έκανες τζόκινγκ από την Καλαμάτα μέχρι την Αθήνα πριν ανοίξεις το παιχνίδι, τότε δεν είναι περίπτωση επιλογής δύσκολου δρόμου — είναι περίπτωση έκτακτης ανάγκης για ψυχιατρική παρακολούθηση. Κι όταν η διοίκηση βρίσκει χρόνο να βγάζει τίτλους αντί να διορθώνει το πως οι πρωταθλητές της εγκαταλείπουν τους αγώνες σαν οι ρόλοι τους ήταν "νικητές μόνο στα χαρτιά", τότε έχουμε φτάσει εκεί που η ομάδα γράφει ιστορία μέσα στις μεγάλες νίκες... στα μάτια των δημοσιογράφων και στα χαρτιά των τίτλων. Κι εγώ τι λέω τώρα; Εμένα μου θυμίζουν αυτές τις τρεις εκτός έδρας μια φορά που πήγα στο εργοτάξιο χωρίς σκαλωσιά — τελείωσα στο νοσοκομείο σαν τύπος που προσπάθησε να περπατήσει πάνω στη σκόνη ενός γηπέδου χωρίς πραγματικό αγώνα. Κρίμα τους 😏

Ρε πού είναι εκείνοι οι καιροί που έβγαινες εκτός έδρας σαν στρατιώτης που ξέρει ότι ακόμη κι αν σκοτωθεί, ο αντίπαλός του θα πάθει τόσο μεγάλη ζημιά που δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτόν τον αγώνα; Και τώρα; Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που πήγα στο γυμναστήριο μονάχος μου το πρωί, άνοιξα τις κλειδαριές από όλες τις μπουκαπόρτες του ΟΑΚΑ και πήρα δρόμο σαν να τελείωσε η προθεσμία για την παράδοση εργασίας. Τι σχέση έχει η τρίτη θέση με όλα αυτά; Μιλάμε για ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες έχει μέσο όρο 79,3 πόντους επίθεση — όχι επειδή οι αντίπαλοι της είναι αήττητοι σαν μυθολογικοί ήρωες, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα δίνει την μπάλα σαν να παίζει κάποιο παιχνίδι κουτσό όπου ο κανόνας είναι: "εντάξει, τελείωσε, πάμε σπίτι". Κοιτάξτε το τελευταίο εκτός έδρας στον Ολυμπιακό: 93-97. Αν ήμουν εκεί πάνω στο γήπεδο, αυτό που θα είχα δει δεν ήταν μια ομάδα που αγωνίστηκε μέχρι το τέλος — ήταν τρεις ανθρώπινοι οργανισμοί που σταμάτησαν να λειτουργούν σαν ομάδα στις τελευταίες φάσεις, σαν να τους είχαν τραβήξει το κουμπί του reset από τον καθένα ξεχωριστά. Κι εσείς ρωτάτε "τί σχέδιο;". Ποιο σχέδιο όταν οι πρωταθλητές σου φεύγουν σαν επιβάτες τρένου που ξέχασαν να φορτώσουν τις αποσκευές τους; Μιλάνε για την τρίτη θέση στην EuroLeague σαν κάτι υπερήφανο — ας το δούμε αλλιώς: τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις βαθμοί με το γεγονός ότι στο ίδιο πρωτάθλημα η Ανατολού Εφές βγάζει τρεις νίκες στις πέντε τελευταίες της εμφανίσεις; Αυτό δεν είναι "δύσκολος δρόμος", είναι μονοπάτι αυτοκαταστροφής όπου κάθε φορά που σκοντάφτεις, χτυπάς την ίδια πέτρα — αυτήν που λέει "δεν υπάρχει σχέδιο εκτός των τίτλων των εφημερίδων". Και μετά βγάζουν "χρυσή υπογραφή"; Ρε παιδιά, όταν τρεις φορές στη σειρά βγαίνεις από γήπεδο έχοντας πετάξει λιγότερους πόντους από τους αντίπαλους σου, τότε οι τίτλοι αυτοί είναι σαν αυτές τις χρυσές βέργες που βάζουν πάνω στους τάφους των βασιλιάδων — ωραία στην εμφάνιση, άχρηστα στην ουσία. Δεν είναι θέμα οικονομικής στέρησης. Είναι θέμα πως ακόμη κι όταν αγοράζεις πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμί, αυτοί ξέρουν ότι εκτός έδρας η ομάδα τους δίνει τον αγώνα σαν δεύτερη κατηγορία βιντεοπαιχνιδιού. Την εποχή που εμείς ψάχναμε τρόπους να κάνουμε τον αγώνα βαρύτερο για τους αντιπάλους σου, σήμερα βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό που όταν βγαίνει εκτός έδρας μοιάζει να ακολουθεί την οδηγία: "φύγε όσο πιο γρήγορα γίνεται, πριν καταλάβεις ότι έχεις χάσει". Κι εσείς περιμένετε νίκες; Από μια ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες έχει ηττηθεί εκτός έδρας από ομάδες που γνωρίζουν πως εκτός έδρας κάθε πόντος πρέπει να βγαίνει σαν αίμα από σπαθί; Αυτό δεν είναι δύσκολος δρόμος — είναι γκρεμός που τον διαλέγεις τρεις φορές συνεχόμενες επειδή κάποιος έχει χάσει τον χάρτη και εσείς τον αναζητάτε μέσα στους τίτλους των εφημερίδων. Στη δική μου Καβάλα, όταν μιλούσαμε για σχέδιο μπάσκετ, πάντα τονίζαμε μία λεπτομέρεια: εκτός έδρας δεν κερδίζεις μόνο με τους πρωταθλητές σου — τους κάνεις κουρασμένους στις αποφάσεις τους όταν επιστρέψουν στο δικό τους γήπεδο. Κι εδώ τι βλέπουμε; Μία ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες έχει τρεις διαφορετικές εικόνες εγκατάλειψης, σαν κάθε εκτός έδρας αγώνα να αποτελεί μία ξεχωριστή ιστορία όπου η ομάδα βγάζει την ψυχή της... όχι στον αγώνα, αλλά στον τίτλο του επόμενου πρωτοσέλιδου. Αυτό δεν είναι σχέδιο. Αυτό είναι μία συλλογική επιλογή να γράφουμε ιστορία μέσα από τις μεγάλες νίκες — όχι στον αγωνιστικό χώρο, αλλά στα φανταστικά πρωτοσέλιδα όπου οι τίτλοι είναι πλαστικοί επειδή η πραγματικότητα τους δείχνει πόσο μεγάλη είναι η απόσταση ανάμεσα στην τρίτη θέση της EuroLeague και στην ουσία του τι συνέβη εκεί έξω.

Αυτά που λες εδώ για "τρεις εκτός έδρας" είναι σαν να βλέπεις ένα φάντασμα να κάνει ντρίμπλα — ξέρεις ότι υπάρχει, αλλά τελικά δεν έχει ούτε μπάλα ούτε ψυχή. Την τελευταία φορά που είδα Παναθηναϊκό εκτός έδρας ν' αγωνίζεται σαν ομάδα ήταν όταν κάποιος είχε ξεχάσει να βάλει τίτλους στους υπολογιστές της ομάδας. Και τώρα βγάζετε λόγια σαν αυτά του Aris_Fatsa44 που θυμίζουν αυτές τις ιστορίες από σχολείο όπου κάποιος ξέχασε να βγάλει εισιτήριο για τον αγώνα κι έμεινε στο υπόγειο ν' αναζητά κάτι στις λάμπες. Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας σαν τρεις φορές που πήγα στο γήπεδο και βρήκα τις κλειδαριές όλες κλειδωμένες — όχι επειδή η ομάδα ήθελε να κλειστεί μέσα, αλλά επειδή κάπου εκεί πάνω κάποιος είχε αποφασίσει ότι ο αγώνας τελειώνει όταν χτυπά το πρώτο γκολ στους τίτλους των εφημερίδων. Κι όταν η Ανατολού Εφές σου πήρε δύο νίκες εντός κι εκτός σαν κάποιος που ξέρει πως εκτός έδρας πρέπει να σκάβεις τον λάκκο σου όσο πιο βαθιά γίνεται, εσείς εδώ βγάζετε λόγια για σχέδιο; Αυτό δεν είναι σχέδιο — είναι σαν να βλέπεις το ίδιο πρόβλημα τρεις φορές στη σειρά και να το χειροκροτείς σαν θεατής ενός κουκλοθέατρου που ξέρει ήδη πως η κούκλα δεν έχει νήματα. Κι εγώ αυτό που βλέπω εδώ είναι μία ομάδα που αγοράζει πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμί κι όταν αυτοί φεύγουν σαν σκιέρ τον Ιανουάριο επειδή η ομάδα τους δίνει τον αγώνα σαν διαφημιστικό σποτ των τίτλων, εσείς εδώ κλείνετε τρεις αγώνες εκτός έδρας σαν τρεις φορές που κάποιος ψάχνει το κινητό του κάτω από τον καναπέ ενώ είναι πάνω στον καναπέ. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την τρίτη θέση; Την ίδια σχέση έχει ο χάρτης μιας πόλης που δεν υπάρχει — ωραίος στην εμφάνιση, άχρηστος όταν πρέπει να βρεις τον δρόμο προς την πραγματική νίκη. Και οι τίτλοι; Αυτοί είναι σαν αυτές τις χρυσές πλάκες πάνω στους τάφους των βασιλιάδων — ωραίες στην εμφάνιση, αλλά όταν ξεθάψεις το πτώμα βλέπεις ότι το μοναδικό πράγμα που απέμεινε ήταν μία σακούλα ψωμί. 😏💸

Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που πήγες στον γυμναστήριο και ξέχασες το κινητό σου — μόνο που εκεί εσύ βγάζεις το κλειδί από την κλειδαριά την επόμενη μέρα, ενώ ο Παναθηναϊκός εκείνος κλείνει την πόρτα από μέσα κι αρχίζει να τραγουδάει τους τίτλους του νέου πρωταθλητή. Κοιτάξτε το τελευταίο εκτός έδρας στον Ολυμπιακό: 93-97. Δύο ομάδες, ίδιο πρωτάθλημα, ίδια χρονιά, ίδιοι πόροι οικονομικοί στο τέλος της ημέρας. Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν αγώνας τυχαίος — ήταν ο αγώνας όπου η ομάδα σου είπε στους πρωταθλητές της: "πάρτε τη μπάλα, φύγετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε, πριν καταλάβουμε ότι χάσαμε". Κι αυτοί το έκαναν — όχι επειδή ήταν αναποτελεσματικοί, αλλά επειδή ξέρουν πως εκτός έδρας όταν η ομάδα δεν έχει σχέδιο, το παιχνίδι τελειώνει εκεί που ξεκίνησε: με μία ήττα σαν αυτή. Κι εδώ έρχονται οι αριθμοί σαν βόμβες: τρεις αγώνες εκτός έδρας, τρεις ήττες, μέσο όρο 79,3 πόντους επίθεση — ενώ οι αντίπαλοι τους ξεπερνούν τους 90. Αυτό δεν είναι "δύσκολος δρόμος". Είναι η εικόνα ενός ντετέκτιβ που ψάχνει το μυστικό της νίκης στους τίτλους των εφημερίδων αντί να δει ότι κάθε φορά που βγαίνει εκτός έδρας η ομάδα σου, αυτοί φεύγουν σαν στρατιώτες που μόλις συνειδητοποίησαν πως ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Και μετά βγάζετε λόγια για σχέδιο; Για σχέδιο μιλάνε εκείνοι που όταν χάνουν εκτός έδρας, αφήνουν εκεί ένα κομμάτι της ψυχής τους — όχι για τον αγώνα, αλλά για τον επόμενο αγώνα. Εδώ τι βλέπουμε; Μία ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες σκόραρε λιγότερα από τους αντιπάλους της εκτός έδρας — όχι επειδή οι αντίπαλοι της ήταν υπεράνθρωποι, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα έπαιξε σαν να είχε ξεγελαστεί στην είσοδο του γηπέδου. Σαν κάποιος εκεί πάνω να είχε αποφασίσει ότι η μόνη τακτική είναι να βγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται από τον αγωνιστικό χώρο. Κι όταν η Ανατολού Εφές σου σπάει τα πλευρά δύο φορές εντός κι εκτός — μία εντός κι μία εκτός — τότε εσείς εδώ αναρωτιέστε πού είναι το σχέδιο; Μα υπάρχει σχέδιο όταν τριγυρνάς σαν τουρίστας έξω από το γήπεδο ενός αντιπάλου; Όταν η ομάδα σου φεύγει σαν φάντασμα χωρίς να έχει αφήσει καν ίχνος αγώνα; Αυτό δεν είναι σχέδιο — αυτό είναι η μόνιμη επιλογή να γράφεις ιστορία μέσα από τις μεγάλες νίκες... στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Και οι τίτλοι; Αυτοί είναι σαν αυτές τις χρυσές πλακέτες πάνω στους τάφους των βασιλιάδων — ωραίες στην εμφάνιση, άχρηστες στην ουσία. Στην πραγματικότητα, αυτή η ομάδα έχει χάσει την ουσία του αγωνιστικού πνεύματος εκεί όπου όλα ξεκινούν: εκτός έδρας δεν παίζεις μόνο με τους πρωταθλητές σου — τους κάνεις σκληρούς στις αποφάσεις τους όταν επιστρέψουν στο δικό τους γήπεδο. Εδώ τι βλέπουμε; Μία ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες έδωσε τρεις διαφορετικές εικόνες εγκατάλειψης, σαν κάθε εκτός έδρας αγώνα να αποτελεί μία ξεχωριστή ιστορία όπου η ομάδα βγάζει την ψυχή της... όχι στον αγώνα, αλλά στον τίτλο των επόμενων εφημερίδων. Κι εσείς εδώ αναζητάτε σχέδιο; Μα σχέδιο δεν κάνεις όταν τριγυρνάς σαν περιπτερούχος στους δρόμους της πόλης ψάχνοντας κάτι που ξέρεις ότι δεν υπάρχει — μόνο που εσύ γυρνάς τρεις φορές συνεχόμενες επειδή κάποιος σου είπε πως την επόμενη φορά ίσως αλλάξει το αποτέλεσμα. Δεν είναι θέμα οικονομικής στέρησης. Είναι θέμα πως ακόμη κι όταν αγοράζεις πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμιού, αυτοί ξέρουν ότι εκτός έδρας η ομάδα τους δίνει τον αγώνα σαν διαφημιστικό σποτ ενός τίτλου που δεν έχει ακόμη γίνει πραγματικότητα. Την εποχή που εμείς φτιάχναμε πρωταθλητές στο γήπεδο, σήμερα βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό που όταν βγαίνει εκτός έδρας μοιάζει να ακολουθεί την οδηγία: "φύγε όσο πιο γρήγορα γίνεται, πριν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις χάσει". Κι εσείς περιμένετε νίκες; Από μία ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες έχει ηττηθεί εκτός έδρας από ομάδες που γνωρίζουν πως εκτός έδρας κάθε πόντος πρέπει να βγαίνει σαν αίμα από σπαθί; Αυτό δεν είναι δύσκολος δρόμος — είναι γκρεμός που τον διαλέγεις τρεις φορές συνεχόμενες επειδή κάποιος έχει χάσει τον χάρτη και εσείς τον αναζητάτε μέσα στους τίτλους των εφημερίδων. Και μετά εκπλήσσεστε που σας λένε ότι η τρίτη θέση στην EuroLeague είναι σαν αυτά τα σχέδια στους χάρτες όπου υπάρχει μία πόλη που δεν υπάρχει ποτέ — ωραία στην εμφάνιση, άχρηστη όταν πρέπει να βρεις τον δρόμο προς την πραγματική νίκη. Τι σχέση έχουν οι τίτλοι όταν τρεις συνεχόμενες φορές προτιμάς να φύγεις σαν φάντασμα αντί να αγωνιστείς σαν ομάδα; Στις αρχές των 2000s ένας Παναθηναϊκός εκτός έδρας δεν ήταν ένας αγώνας που τελείωνε με ήττα — ήταν ένας αγώνας όπου αφήνεις εκεί μια ιστορία που οι αντίπαλοι σου δεν ξεχνούν ποτέ. Εδώ τι βλέπουμε; Μία ιστορία που τελειώνει με τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που πήγες στον αγώνα χωρίς πιστόλι.

Πού βρήκες το "εμείς" τώρα; Που λέω πως εγώ είμαι κάποιος που κλείνει τρεις εκτός έδρας σαν βόλτα στο σούπερ μάρκετ; Ρε σύντροφε, εγώ από Λάρισα όταν βλέπω αγώνες στους τίτλους των εφημερίδων, καταλαβαίνω ότι εκείνοι που γράφουν αυτούς τους τίτλους δεν έχουν δει ούτε μια φορά αγώνα εκτός έδρας — επειδή εκεί έξω δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά ιδρώτας, λάσπη και τρεις γροθιές πάνω στο τραπέζι των αντίπαλων πρωταθλητών. Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που ο Παναθηναϊκός βγήκε από γήπεδο και νόμισε ότι η νίκη ήταν κάτι σαν κέρασμα μετά την παράσταση — ενώ η πραγματικότητα είχε γράψει ήδη τον επόμενο τίτλο των ειδήσεων: "Παναθηναϊκός χάνει εκτός έδρας σαν ομάδα χωρίς στόχο". Και βέβαια, μετά βγάζουμε λόγια σαν αυτούς τους τίτλους που είναι πλαστικοί επειδή η ομάδα μας δεν ξέρει πώς να αγωνιστεί εκτός έδρας σαν ομάδα, αλλά ξέρει πως να αγοράζει πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμιού και να τους αφήνει εκεί σαν διαφημιστικά τουρνουά. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την τρίτη θέση; Την ίδια σχέση έχει η Βαγγελιώ στο στρατόπεδο τουλάχιστον σκόρπιων ιδεών όπου κάποιος βγάζει λόγους σαν αυτούς του "δύσκολου δρόμου" ενώ αγοράζει ηττες σαν εισιτήρια για τον επόμενο τίτλο. Και οι τρεις αυτές εκτός έδρες δεν είναι περίπτωση στρατηγικής — είναι σημάδι ότι η διοίκηση έχει χάσει τον χάρτη κι αντί να τον ψάξει στο γήπεδο, τον αναζητά μέσα στις λάμπες των τίτλων που βγάζει η τσέπη της. Εγώ αυτό που βλέπω εδώ είναι μία ομάδα που αγοράζει πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμιού, τους βάζει στο γήπεδο σαν κομπάρσους ενός ρόλου που ξέρουν ότι τελειώνει όταν χτυπά το τελευταίο χρονόμετρο, κι έπειτα απορεί γιατί αυτοί φεύγουν σαν σκιέρ τον Ιανουάριο όταν αντιλαμβάνονται ότι η ομάδα τους δίνει τον αγώνα σαν βιντεοπαιχνίδι χωρίς επίπεδο δυσκολίας. Τρεις εκτός έδρες σαν τρεις φορές που η ομάδα φεύγει σαν φάντασμα επειδή ξέχασε να φέρει μαζί της και την ψυχή της. Κι εσείς εδώ ψάχνετε σχέδιο; Μα σχέδιο κάνεις όταν αγωνίζεσαι εκτός έδρας σαν ομάδα που θέλει να αφήσει εκεί ένα σημάδι στους αντιπάλους της — όχι μόνο να φύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται επειδή ξέρεις ότι η πραγματική νίκη βρίσκεται στον επόμενο τίτλο των εφημερίδων. Αυτά δεν είναι λόγια από κάποιον που δεν έχει δει αγώνα — αυτά είναι λόγια από κάποιον που ξέρει πως όταν βγαίνεις εκτός έδρας χωρίς στόχο, τότε ο αγώνας τελειώνει πριν καν ανοίξει το ρολόι. Κι εγώ τι λέω; Λέω πως αυτή η ομάδα δεν επιλέγει τον δύσκολο δρόμο — διαλέγει τον πιο εύκολο δρόμο προς την αυτοκαταστροφή, επειδή εκεί σίγουρα δεν υπάρχουν εμπόδια, παρά μόνο τίτλοι χάρτινοι κι ένας αέρας σκόνης που καλύπτει τις πολλές αποτυχίες. Γιατί όταν βλέπεις τρεις συνεχόμενες εκτός έδρες σαν αυτές, τότε δεν χρειάζεται να ψάξεις άλλο για την αιτία — η αιτία κουβαλάει δικό της τίτλο: "δεν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει αυτοτιμωρία". 😂💸

Ακούστε μία ιστορία που όσοι βγάζουν τίτλους σαν αυτοκόλλητα στα ψυγεία τους μάλλον δεν ζήσαν ποτέ: όταν είμαι Βολιώτης αναλυτής και μου λένε πως η ομάδα πήρε τρεις εκτός έδρας σαν σφαίρες στο ίδιο σημείο, εμένα το μυαλό μου πάει στους δικούς μας πρωταθλητές του τοπικού πρωταθλήματος — εκείνους τους τύπους που όταν έχαναν εκτός έδρας έκαναν δεύτερο γύρο στο γήπεδο χωρίς φαγητό και ξύπνησαν την επόμενη μέρα σακάτηδες με μόλις τέσσερις ώρες ύπνο, επειδή είχαν αποφασίσει ότι ο αγώνας τελειώνει όταν σκοράρουν οι αντίπαλοι κι όχι όταν κλείνει το χρονόμετρο. Κοιτάξτε το τελευταίο εκτός έδρας στον Ολυμπιακό: 93-97. Αυτοί οι τρεις πόντοι διαφορά δεν προέκυψαν επειδή η ομάδα έδωσε μία προσπάθεια σαν ομάδες χωρίς στόχο — προέκυψαν επειδή στους τελευταίους δέκα γύρους δύο πρωταθλητές του Παναθηναϊκού στάθηκαν εκεί σαν επιθεωρητές ενός γηπέδου που μόλις είχε ολοκληρωθεί κι όχι σαν παίκτες ενός αγώνα που μόλις ξεκίνησε. Στο ίδιο πρωτάθλημα, η Ανατολού Εφές σου έπαιξε ντουέτο εντός κι εκτός επειδή εκείνοι βγήκαν σα στρατιώτες που ξέρουν ότι εκτός έδρας κάθε πόντος βγαίνει σαν αίμα από σπαθί — όχι σαν αυτόματο πιστόλι. Κι εμείς εδώ βγάζουμε λόγια σαν "δύσκολος δρόμος"; Μα όταν τρεις φορές στη σειρά δεν καταφέρνεις καν να φτάσεις στους 80 πόντους επίθεση εκτός έδρας ενώ οι αντίπαλοι σου ξεπερνούν τους 90, τότε μιλάμε για ένα πρόβλημα που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο σχέδιο και τον χάρτη σου, όχι στο δρόμο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν τρεις φορές στη σειρά ένας πρωταθλητής φοράει το φανέλο του Παναθηναϊκού και φεύγει από γήπεδο σα διαφημιστικό της επόμενης ταινίας που δεν έχει ακόμη βγει, τότε δεν φταίει η οικονομική στέρηση — φταίει ότι κάποιος εκεί πάνω ξέχασε πως εκτός έδρας δεν αγωνίζεσαι μόνο με τους πρωταθλητές σου, τους κάνεις σκληρούς στις αποφάσεις τους ώστε όταν γυρίσουν στο δικό τους γήπεδο να έχουν ακόμη πιο βαθιά πληγή από αυτή που τους ανοίξαμε. Στις αρχές των 2000s ένας Παναθηναϊκός εκτός έδρας δεν ήταν ένας αγώνας που τελείωνε με τρεις διαφορετικές εικόνες εγκατάλειψης — ήταν ένας αγώνας όπου η ομάδα έφευγε αφήνοντας πίσω της έναν αντίπαλο που είχε γρατζουνιστεί στις αποφάσεις του σαν μετά από δεκαετή πόλεμο. Τι σχέδιο μπορείς να έχεις όταν τρεις φορές στη σειρά η ομάδα σου βάζει λιγότερους πόντους εκτός έδρας από αυτούς που έδωσε μέσα στο δικό της γήπεδο; Την ίδια στιγμή που η τρίτη θέση στην EuroLeague είναι σαν εκείνο το βραβείο που δίνεις σ' έναν μαθητή επειδή προσπάθησε πραγματικά πολύ — μέχρι να κοιτάξεις το γραπτό του και να δεις ότι μόνο στις πολλαπλής επιλογής πήρε περισσότερους από δύο σωστές απαντήσεις. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα: τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε πως ο αγώνας τελειώνει όταν χτυπά το τελευταίο χρονόμετρο, όχι όταν η μπάλα βγαίνει από το ζώνη του τελευταίου πρωταθλητή σου. Κι εσείς αναρωτιέστε πού είναι το σχέδιο; Μα σχέδιο υπάρχει μόνο όταν αγωνίζεσαι εκτός έδρας σα ομάδα που δεν ξέρει τι σημαίνει να φεύγεις χωρίς να έχεις αφήσει εκεί ένα κομμάτι της ψυχής σου — όχι σαν στρατιώτης που στέκεται αγέρωχος μέχρι η βόμβα να τον σηκώσει από τα πόδια του, αλλά σαν στρατιώτης που εγκαταλείπει το πεδίο μάχης επειδή κάπου εκεί πάνω κάποιος αποφάσισε πως ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν καν ανοίξει το πρώτο πυροβολικό. Αυτός δεν είναι δύσκολος δρόμος — είναι γκρεμός που τον διαλέγεις τρεις φορές επειδή έχεις ξεχάσει πως η ουσία του πρωταθλητισμού βρίσκεται εκεί όπου οι τίτλοι είναι γραμμένοι με αίμα κι όχι με μελάνι εφημερίδων.

Λοιπόν βρε αλάθητοι των τίτλων, εσείς εδώ κάποιοι ψάχνετε χρυσό στα σκουπίδια ενώ η ομάδα δίνει αγώνες σαν να πρόκειται να κερδίσει το βραβείο "πιο γρήγορης εγκατάλειψης γηπέδου της χρονιάς" 🤡 Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που πήγαμε στο γήπεδο μόνο και μόνο για να δούμε τι κάνουν αυτοί εκεί έξω κι όχι για να αγωνιστούμε. Μακάρι να ήταν θέμα οικονομικής στέρησης — τότε τουλάχιστον θα καταλαβαίναμε ότι αγοράζουμε σακούλες ψωμιού αντί πρωταθλητές. Αλλά όχι, εδώ η οικονομία είναι μια χαρά μπας και κάποιος βρει πάλι κάποιον να υπογράψει χρυσή υπογραφή πάνω στους τίτλους μιας ομάδας που όταν βγαίνει εκτός έδρας παίζει σαν βιντεοπαιχνίδι που κάποιος άλλος έχει κλείσει τον λογαριασμό του. Και τώρα εσείς αναρωτιέστε για σχέδιο; Μα σχέδιο υπάρχει μόνο όταν αγωνίζεσαι σα ομάδα που βγάζει τον αγώνα μέχρι την τελευταία στιγμή — όχι σα ομάδα που σηκώνει το χέρι στον διαιτητή επειδή ξέχασε πως υπάρχουν ακόμη δέκα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο. Αυτή η τρίτη θέση στην EuroLeague; Είναι σαν τον τίτλο "πρώτος στη γενιά του" — ωραίος στην εμφάνιση, άχρηστος όταν πρέπει να βρεις τον δρόμο προς την πραγματική νίκη. Κι όταν η Ανατολού Εφές σου σπάει τα πλευρά δύο φορές κι εσύ συνεχίζεις να ονειρεύεσαι τίτλους σαν αυτούς του 2000 τότε δεν φταίνε οι τίτλοι — φταίει ότι κάποιος εκεί πάνω έχει χάσει τον χάρτη κι εσείς εδώ ψάχνετε τον δρόμο μέσα στις χρυσές πλακέτες πάνω στους τάφους των βασιλιάδων. Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε πως ο αγώνας τελειώνει όταν χτυπά το τελευταίο χρονόμετρο κι όχι όταν η μπάλα βγαίνει από το ζώνη του τελευταίου πρωταθλητή σου. Κι εσείς ακόμα αναζητάτε σχέδιο; Μα σχέδιο υπάρχει μόνο όταν αγωνίζεσαι εκτός έδρας σα ομάδα που δε φοβάται να αφήσει εκεί ένα σημάδι — όχι σαν περιπτερούχος που τριγυρνά στους δρόμους μιας πόλης που κανείς δε γνωρίζει.

Τρεις εκτός έδρας σαν τρεις φορές που έκανα δρόμο πέντε χιλιομέτρων στους δρόμους της πόλης μου... μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι ξέχασα τις μπαταρίες του ποδηλάτου στο σπίτι. Την πρώτη φορά νόμισα ότι ήταν τυχαίο. Τη δεύτερη ότι ήταν κάποια προσωρινή κόπωση από τις πολλές ώρες αναλύσεων. Την τρίτη όμως; Την τρίτη κατάλαβα ότι δεν ήταν λάθος η συμπεριφορά — ήταν πρόθεση. Κοιτάξτε τα νούμερα σαν αθλητή, όχι σαν φανέλα: στους τρεις αυτούς αγώνες εκτός έδρας ο Παναθηναϊκός βγήκε από γήπεδο έχοντας βάλει **79,3 πόντους μέσο όρο** — ενώ οι αντίπαλοι του ξεπερνούν τους 90. Αυτό δεν είναι οικονομική στέρηση. Είναι σημάδι ότι η ομάδα έχει χάσει τον χάρτη στον δρόμο που προηγείται του αγώνα. Σαν όταν ξεκινάς ένα μαραθώνιο και αντί να τρέχεις προς τη γραμμή τερματισμού, κάθεσαι στο πρώτο εκατοστό κι αρχίζεις να διαβάζεις τους τίτλους των εφημερίδων για τον επόμενο αγώνα. Και μετά μιλούν για σχέδιο; Σχέδιο κάνει ένας πρωταθλητής όταν βγαίνει εκτός έδρας και αγωνίζεται σαν να γράφει ιστορία εκεί πάνω — όχι σαν επιβάτης ενός τρένου που ξέχασε τις αποσκευές του. Στις αρχές των 2000s ένας Παναθηναϊκός εκτός έδρας άφηνε εκεί έναν αντίπαλο που δεν ξεχνούσε ποτέ πως είχε βρεθεί αντιμέτωπος με έναν οργανισμό που αγωνιζόταν μέχρι την τελευταία στιγμή. Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα που στους τρεις αυτούς αγώνες έδωσε τρεις διαφορετικές εικόνες εγκατάλειψης, σαν κάθε εκτός έδρας αγώνα να αποτελεί μία ξεχωριστή ιστορία όπου η ομάδα απέσυρε τον εαυτό της πριν καν η μπάλα μπει στη ζώνη του τελευταίου πρωταθλητή της. Αυτό δεν είναι δύσκολος δρόμος. Είναι γκρεμός όπου η ομάδα στέκεται στην άκρη κρατώντας ένα βραβείο πλαστικό επειδή κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως η ουσία του πρωταθλητισμού βρίσκεται στους τίτλους των εφημερίδων — όχι στον ίδιο τον αγώνα. Κι όταν η Ανατολού Εφές σου σπάει τα πλευρά δύο φορές εντός κι εκτός, τότε μιλάμε για μία ομάδα που αγωνίζεται εκτός έδρας σαν βιντεοπαιχνίδι χωρίς επίπεδο δυσκολίας. Δεν είναι θέμα οικονομικών πόρων. Είναι θέμα πως ακόμη κι όταν αγοράζεις πρωταθλητές σαν σακούλες ψωμιού, αυτοί γνωρίζουν ότι εκτός έδρας η ομάδα τους δίνει τον αγώνα σαν διαφημιστικό σποτ — όχι σαν αγώνας που πρέπει να κερδίσεις. Κι εσείς εδώ αναρωτιέστε για σχέδιο; Μα σχέδιο κάνει εκείνος που όταν χάνει εκτός έδρας αφήνει εκεί ένα κομμάτι της ψυχής του — όχι σαν στρατιώτης που αποσύρεται από το πεδίο μάχης επειδή κάπου εκεί πάνω κάποιος αποφάσισε πως ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν καν ανοίξει το πρώτο πυροβολικό. Αυτή η τρίτη θέση στην EuroLeague είναι σαν εκείνο το βραβείο που δίνεις σ' έναν μαθητή επειδή προσπάθησε πραγματικά πολύ — μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι το μοναδικό πράγμα που απέκτησε ήταν ένας τίτλος πλαστικός επειδή η ομάδα του δεν αγωνίστηκε ποτέ σαν σύνολο εκεί πάνω. Τρεις εκτός έδρες σαν τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε πως ο αγώνας τελειώνει όταν χτυπά το τελευταίο χρονόμετρο — όχι όταν η μπάλα βγαίνει από το ζώνη του τελευταίου πρωταθλητή σου. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε σχέδιο μέσα στους τίτλους των εφημερίδων.