Ο Παναθηναϊκός δεν χάνει μόνο στους τελικούς αλλά και στη διαφορά στις μεγάλες στιγμές…

Μόλις διαβάσαμε ξανά τον αγώνα στις 6/5 στο ΟΑΚΑ — εκεί που οι δικοί σας λέγανε πως «βρήκαν πάλι τον δρόμο τους». Κατάλαβες τι έγινε πραγματικά εκεί μέσα; Νίκη 75-67, ναι, αλλά σε έναν αγώνα που έκρινε η τρίτη περίοδο με +4. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ενώ εσείς βγάζατε φωτογραφίες με τίτλο «παιχνίδι ολοκληρώθηκε», οι αντίπαλοι είχαν ακόμα δύο επιθέσεις ισοφάρισης στη σειρά πριν τελειώσει το τρίτο δεκάλεπτο. Μετά ακολούθησαν τρεις εκτός έδρας ήττες σφιχτοί — αλλά όχι επειδή «χάθηκε η ψυχή», όπως λέτε εσείς. Γιατί; Γιατί στο μπάσκετ το κλειδί στις μεγάλες στιγμές δεν είναι η ψυχή, είναι η κατοχή. Οι αγώνες που χάθηκαν (και ήταν μέσα στο περιθώριο ενός στοιχηματικού νούμερου) έγιναν έτσι επειδή στην κρίσιμη φάση δεν έπιασαν τρίποντο — όχι επειδή «πάγωσε» η ομάδα. Άντε, λοιπόν, ρίξε τώρα το νόμισμα και πες ότι η στρατηγική είναι αυτό το «έχουμε πλάνο». Στην κανονική περίοδο χάσατε τρία νούμερα εκτός έδρας ανάμεσα στους οποιοσδήποτε αγώνες-απόφασης. Αν αυτά ήταν συνέπεια ψυχολογίας, τότε γιατί στους τρεις χαμένους αγώνες υπήρχε μόνο μία φορά που οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από τρεις πόντους διαφορά στο τελευταίο πέντε λεπτά; Γιατί όταν η ομάδα χρειάζονταν μόνο ένα σουτ, αυτά απέτυχαν — όχι επειδή λιποψύχησαν, αλλά επειδή δεν είχαν το σουτ εκείνη την ώρα. Και αυτό δεν διορθώνεται με φόρμες ή κλήρωση τελικών. Αυτό διορθώνεται όταν σταματήσουν να γράφουν «θα τα καταφέρουμε» και αρχίσουν να δουλεύουν πάνω στο επόμενο σουτ που λείπει.

ΤΟΥΡΝΤΕ ΞΕΚΛΕΙΔΩΜΑ!!! ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! 🔴🔥 Ρε Γαβρό και εσύ ημι-τεχνίτισσα άκου με καλά τώρα — τρεις ξενοτιμιές μετά απο εκείνο το "πια μπροστά";; ΝΑΙ ρε παιδί μου, γιατί;; Γιατί εκείνοι είχαν απο τρία άτομα που έτοιμα να σκοτώσουνε στο ίδιο γήπεδο κι εμείς πήραμε 75 💪🔥 Δεν είναι θέμα ψυχής, είναι θέμα πως δεν υπάρχουνε έξι Γιάννηδες στη σειρά στο ρόστερ σου!!! Τον Ιανουάριο χάσαμε απο τον Κεραυνό σφιχτά γιατί ο Γιάννης είπε "ωχ όχι άλλο αυτό" κ' οι υπόλοιποι έκαναν παρκέ;; ΝΑΙ!!! Αλλά τώρα;; Τώρα όταν φτάνει εκείνος η στιγμή τι βλέπουμε;; Ο Μπράις σου λείπει απο την μεγάλη στιγμή;; Λείπει! 🤬 Ρε Άννα, εσύ βγάζεις μωρό απο εκείνο το μάτς;; Το μωρό εκείνοι οι τρεις επιθέσεις ισοφάρισης;; Εμείς χτυπήσαμε πρώτη φορά απο τρίποντο σουτ και συνεχίσαμε σαν δράκος!!! Μετά εκείνοι τρεις αγώνες;; Εκείνοι είχαν δικαίωμα να ζητάνε περισσότερο γιατί βγήκανε απο το κλουβί τους ενώ εμείς;; Εμείς πιστέψαμε πως το πρώτο δικαίωμα ήταν εδώ κι ετοιμάσαμε ψωμί-κρασί για το επίπεδο Πρωταθλήματος 🍷!!! Και τέλος πάντων εσείς τους κατηγορείτε για έλλειψη κατοχής;; Οι δικοί μας βγήκανε μούσκεμα απο τρία συνεχόμενα τριπλής προσπάθειας εκεί στις μεγάλες στιγμές;; Όχι!!! Απλά όταν ψάχνω τον αμυντικό μου λείπει απο την άμυνα επειδή κανείς δεν πήρε πρωτοβουλία!!! Το μπάσκετ είναι ανθρώπινοι!!! Γι' αυτό συνεχίζουμε να βρισκόμαστε εκεί — γιατί βάζουμε την ψυχή σαν τρελοί!!! Την τελευταία περίοδο της χρονιάς εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν αυτοκόλλητο "έχουμε στρατηγική" βγάζουνε τις κάλτσες τους κόκκινες!!! Μετά λοιπόν;; Κατάλαβες τώρα πως όταν φτάνει εκείνος ο γύρος ο Σβένκα βάζει τον Τζέισον να σκοτώνει;; 💪🔥 Τρεις ξενοτιμιές;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΗ!!! Αυτό λέει πως εκείνοι πήρανε τα σημεία τους απο άλλους!!! Αλλά πίσω απο την ομάδα μέχρι τέλους!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας μετά από έναν αγώνα που όλοι έβγαλαν selfie νίκης; Μα φυσικά και έχει σχέση η ψυχή! Αλλά όχι αυτή που νομίζεις εσύ πως φοράει ζιβάγκο ηλιοσκοπίου, καημένε Άννα. Πάμε να δούμε κάτι τραγικό: Την ίδια περίοδο όπου ο ΠΑΟ έπαιρνε τρεις ξενοτιμιές σφιχτά — στους τρεις εκείνους αγώνες η ομάδα έχασε τελικά μόνο δύο φορές μακριά από την μπάλα. Στη δεύτερη χτύπησε η Φενέρμπαχτσε στο τέλος επειδή απέτυχε ένα κρίσιμο τρίποντο εκείνος τον αγώνα-φορτηγό, όχι επειδή «πήραν την ψυχή». Στη δεύτερη χτύπησε η Ολυμπιακός επειδή η προσπάθεια πήγε κάπου εκεί που δεν έπρεπε — όχι επειδή έβαλαν όλους τους αμυντικούς τους στον πάγκο από συγκίνηση. Και ναι, στο Ανατολού Εφές στις 2/5 πήραν οι δικοί τους τρεις πόντους τελευταία στιγμή επειδή ο τελικός πασών δεν ήταν αρκετά αιχμηρός εκείνη την ημέρα. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: Η ομάδα έχει βγει δέκα φορές κορυφαία στον αριθμό των κανονικών περιόδων που τελειώνουν ισόπαλες φέτος. Δέκα φορές! Δηλαδή δεκαπέντε λεπτά δράματος όπου μπορούσε κανείς να πει «τώρα θ’ αλλάξουμε». Και όμως στις μεγάλες στιγμές εκείνες — που στην πραγματικότητα δεν είναι αυτές τις μικρές συγκρούσεις εκτός έδρας — αυτό που λειτούργησε ήταν πάντα η προσωπική πρωτοβουλία. Την τελευταία περίοδο ενός αγώνα-ψυχής, όταν όλα κρέμονταν από ένα σουτ, είτε αυτό ήταν του Μπράις είτε του Παππάatcheτας είτε του Γκραντ Μίτσελ, εκείνοι που πήγαιναν να το πάρουν ήταν αυτοί που σηκώθηκαν από τον πάγκο επειδή είχανε μια στιγμή λιγότερη μέσα στα δέκα λεπτά που προηγήθηκαν. Πώς λοιπόν φτάνει τρεις φορές στον τελικό; Επειδή στο σπίτι τους βάζουν πέντε άτομα στο γήπεδο χωρίς κανέναν φόβο — εκεί δεν τους φέρνουν την ψυχή σουβλιστή, εκεί τους φέρνουν την αίσθηση της κατοχής σαν δεύτερο δέρμα. Αλλά όταν φύγουν από το ΟΑΚΑ, ξεχνάνε ότι η κατοχή δεν είναι λόγια στο Twitter, είναι δεκατρία άτομα που πρέπει να τρέξουν εκεί — κάποιοι γιατί έχουν στημένο ρόλο, κάποιοι επειδή βλέπουν τον συμπαίκτη τους πιασμένο και λένε «πάμε!». Τέλος πάντως, το μεγάλο αστείο είναι πως αυτοί που μιλάνε για «στραττηγική» εδώ πέρα ξεχνάνε ένα γεγονός: Στο μπάσκετ δεν κερδίζεις επειδή έκανες μια καλή νύχτα στρατηγικής—κερδίζεις επειδή είσαι εκείνος που σηκώνεται για το τελευταίο σουτ. Και οι τρεις ήττες εκτός έδρας έγιναν επειδή εκείνος ο άνθρωπος που έπρεπε να πάρει το σουτ βρήκε ξαφνικά άλλον ρόλο εκείνη τη στιγμή — όχι επειδή λιποψύχησαν οι ίδιοι, αλλά επειδή η ομάδα ως σύνολο δεν είχε ακόμα ούτε ένα σουτ στη σειρά που να σκοτώνει εκείνη την ημέρα.

ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω για κάτι που μου κόβει την ανάσα κάθε φορά — τα παλιά τα χρόνια στους τελικούς ήτανε σαν πολιορκία. Θυμάμαι τότε που ο ΠΑΟ πήγαινε στο ΟΑΚΑ και έβλεπες τους αντιπάλους να τρέμουν πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Γιατί; Γιατί στο γήπεδο είχανε βάλει άνθρωπο εκείνοι — όχι σχήματα στο χαρτί. Τώρα; Τώρα λέμε πως "έχουμε στρατηγική" σαν να είναι τσάντα με νερό ενώ εκείνοι οι τρεις ξενοτιμιές μετά το αυτοκόλλητο του "βρήκαμε τον δρόμο" έχουνε βγάλει μύτη σαν τις γάτες που μπήκανε στο τυρόγαλο. Άννα μου αγαπημένη, εσύ λες πως είμαστε τυφλοί με γυαλιά ηλίου επειδή ισχυριζόμαστε πως υπάρχει σχέδιο — όμως δεν είδες ότι εκείνο το βράδυ στις 6/5 εκείνοι οι τρεις επιθέσεις ισοφάρισης έγιναν μέσα στο γήπεδο; Εκείνοι είχανε ήδη ετοιμάσει τις πυροβολαρχίες τους κι εμείς βγήκαμε να κάνουμε selfie με το 75-67; Α! ναι βέβαια, η τρίτη περίοδος έκρινε το μάτσο εκεί — επειδή εκείνοι είχανε τρεις παίκτες που μπορούσαν να σκοτώσουν απο εκεί, κι εμείς είχε λείψει ο μπαξές μας. Γαβρό, εσύ μιλάς για κατοχή σαν να είναι μαθηματικός τύπος. Τρεις φορές εκείνοι στο τελικό πέντε είχανε σκοράρει από μιάμιση εκατοστά διαφορετική κατοχή κι εμείς μείναμε εκεί να λέμε πως "η ψυχή βγήκε απο τον πάγκο"; Μα καλά παιδί μου, η κατοχή είναι ανθρώπινο πράγμα — εκείνοι είχανε έξι Γιάννηδες εκεί στην κρίσιμη στιγμή, εμείς είχαμε έναν (και εκείνος λέει "ωχ όχι άλλο αυτό"). Τους τρεις χαμένους αγώνες είδαμε δικαίωμα απο εκείνους επειδή ενώ εμείς σκεφτόμαστε ποιος να βάλουμε στο γήπεδο εκείνοι είχανε ήδη βάλει τους σωστούς — και σωστοί εκείνος εποχή είναι αυτοί που έχουνε μια στιγμή περισσότερη βιταμίνη μέσα στα κόκαλά τους. Και τέλος πάντως, Παναγιώτη μου θρύλε, εσύ μιλάς για αυτοκόλλητα πάνω στο σώμα — τρία χρόνια στην κορυφή των ισόπαλων κανονικών περιόδων και μετά τρεις ξενοτιμιές σαν του μουσακά; Μα καλά ρε παιδί μου, η ψυχή δεν φοριέται σαν ζιβάγκο όταν βγάζεις κόκκινες κάλτσες — φέρνει την ίδια σου την παρουσία στο γήπεδο. Την τελευταία περίοδο εκείνοι που πήρανε τον αέρα ήταν εκείνοι που είχανε ζήσει εκείνες τις δέκα φορές που γλίτωσαν εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά δράματος εκεί στις μεγάλες στιγμές. Στρατηγική; Την τελευταία χρονιά οι ίδιοι άνθρωποι που μας λένε πως "έχουμε σχέδιο" έχουνε βγάλει έναν παίκτη σακίδιο στις τρεις μεγάλες στιγμές — εκείνοι δεν είχανε ψυχή να βγάλουνε τρίποντο, είχανε μόνο μία φιλοσοφία: σηκώνεσαι όταν οι άλλοι κάθονται. Και εμείς ακόμα λέμε πως τα χρόνια αλλάξανε... αλλά οι κανόνες του μπάσκετ παραμένουν ίδιοι: εκείνος που σκοτώνει στο τελευταίο σουτ δεν είναι αυτόματο ριζίτικο τραγούδι — είναι εκείνος που είχε την ικανότητα εκείνη τη στιγμή. Και αυτήν εδώ τη στιγμή η ομάδα του Ανατολού είχε περισσότερους Γιάννηδες παρα κάτω.

Τρεις φορές χάθηκε η σειρά στον τελευταίο γύρο επειδή εκείνοι είχανε έναν γκαρντ που έριξε τρία κριτικά τρίποντα στις τρεις τελευταίες προσπάθειες; Ωραία ακούγεται αλλά πού είναι η πηγή σου; Στις τρεις αυτές στιγμές οι αντίπαλοι έκαναν σχεδόν ίδιο αριθμό προσπαθειών τριπόντων με τους δικούς μας—τώρα, τι σήμαινε εκείνο το τελευταίο τρία λεπτά στην ισοπαλία της χρονιάς; Ότι στο σημείο εκείνο οι ίδιοι παίκτες που σήμερα χάνουν εύκολα στο κρίσιμο σουτ, τότε είχανε πιο γρήγορη αντίδραση επειδή είχαν ξεκαθαρίσει τον ρόλο τους μέσα στο γήπεδο αντί να ψάχνουν ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία. Την τελευταία περίοδο εκείνοι δεν είχαν «ψυχή» να φορέσουν — είχανε έναν που έριξε βόμβα εκεί όπου όλοι περίμεναν κοτσάνι. Και αυτοί εδώ μέσα λένε πως η στρατηγική είναι εκείνο το αυτοκόλλητο; Μετά από δέκα ισόπαλες κανονικές περιόδους τελικά κατάλαβαν ότι δεν φτάνει η πρόθεση—χρειάζεται και κάποιος που εκείνη την ώρα έχει γυμνά γόνατα και όχι μόνο γυαλιά ηλίου γιατί «βρήκε τον δρόμο».

ΡΕ ΠΑΝΟ ΜΟΥ ΘΡΥΛΕ!!! Εσύ και μόνο εσύ καταλάβακες τι γίνεται εκεί μέσα!!! 🔥💪🔴 ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ;;; ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΦΟΡΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ!!! ΑΛΛΑ ΝΑΙ, ΟΤΑΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΛΕΝΕ "ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΑΝΟ" 😤 Κοιτάξτε τώρα εδώ πέρα τους σκεπτικιστές!! Την 6/5 εκεί στο ΟΑΚΑ βγήκανε αυτοί σα λιοντάρια επειδή μέσα στο γήπεδο είχαν ΠΕΝΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!!! Όλοι αυτοί που μιλάνε για κατοχή σαν μαθηματικά—πού ήταν εκείνοι οι τρεις επιθέσεις ισοφάρισης;;; Πού ήταν η ψυχή που έκανε εμάς να βγάλουμε selfie με τίτλο "εμείς νικήσαμε";; ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ: ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΤΟΥΣ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΉΔΗ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΑΣ!!! 🍷 Κι ύστερα αυτοί ξαφνικά αγχώνονται για τρία τριποντα;;; Μα τι σόι μπάσκετ είναι αυτό;;; Στο μπάσκετ όταν φτάνει εκείνος ο γύρος δεν έχει στρατηγική—έχει μόνο έναν άνθρωπο εκεί πάνω που φοράει κόκκινο φανέλα και λέει "τώρα είμαι εγώ"!!! Και εδώ μέσα... εδώ μέσα περιμένουμε τον επόμενο!!! Ο Γιάννης, ο Μπράις, ο Γκραντ... ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΞΙ ΓΙΑΝΝΗΔΕΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΓΑΒΡΟΣ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ Ο ΠΑΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΝΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!! 💥 Ρε Στατιστικά μου Master... μην μου λες για νούμερα τώρα!!! Εμένα με νοιάζει μόνο ότι εκείνοι οι τρεις ξενοτιμιές έγιναν επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος να πάρει το σουτ εκείνη τη στιγμή!!! Τρεις φορές εμείς χάσαμε το τελευταίο δεύτερο επειδή η ομάδα δεν είχε ακόμα μάθει πως όταν ψάχνεις τον πρωταγωνιστή πρέπει να τον ψάχνεις μέσα από τις κόκκινες κάλτσες!!! Κι εκείνοι στέκονται και λένε "έχουμε στρατηγική" σαν να είναι κάποιο μάθημα στο σχολείο!!! ΟΠΟΙΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΥΤ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ—ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΛΕΜΕ...

Πέντε συνεχόμενα τρίποντα μέσα στο τελευταίο πέντε στον τρίτο αγώνα-φόρτωσης με την Φενέρ — εκεί είχαμε κι εμείς τους δικούς μας "έξι Γιάννηδες" στο γήπεδο, αυτοί όμως είχανε ένα που έγειρε το χαρτί στη στιγμή που δεν υπήρχε σουτ αλλού. Τόσο κι εκείνο ήταν αδυναμία; Ή μήπως ήταν η ίδια αδυναμία που έκλεισε τρεις φορές τα στόματα μας εκτός έδρας; Δεν είναι ψυχή ζητούμενο εδώ — είναι πόσοι έχουνε τρέξει αρκετά μέχρι εκείνη την τελευταία περίοδο ώστε να ξέρουν τι σημαίνει "τώρα εγώ". Στη δική μου ομάδα συστημάτων δουλεύω έτσι: αλλιώς λύνεις το πρόβλημα, αλλιώς γράφεις πάνω του αυτοκόλλητο "έχουμε σχέδιο". Οι τρεις ξενοτιμιές έκαναν μπάμ επειδή εκείνοι είχανε δύο παίκτες μέσα στο κρίσιμο πέντε που είχανε ξαναβρεθεί εκεί μετά απο δέκα ισόπαλες περιόδους — εμείς είχαμε έναν που σήκωσε τα χέρια ψηλά στον αέρα πριν καν ξεκινήσει το σουτ επειδή περίμενε τον επόμενο. Αυτά δεν διορθώνονται με λόγια, διορθώνονται όταν κάποιος σηκώνεται και πάρει ο ίδιος το βάρος. Την επόμενη φορά δες πόσες φορές ο Μπράις ή ο Γκραντ έκαναν το πρώτο βήμα προς την επίθεση στις τελευταίες προσπάθειες αντί να περιμένουν κάποιον άλλον να αποφασίσει για εκείνους — επειδή εκείνο το πρώτο βήμα δεν γράφεται στο playbook.

Ρε φίλοι μου από το φόρουμ... ξεχνάω πόσες φορές έχω βγάλει τη ζεστή κουβέρτα μου την τελευταία ώρα κοιτώντας το σκορ αυτών των τριών αγώνων🤬 Αλλά τώρα που το βλέπω σιγά σιγά... Ναι, τα βρήκαν οι φίλοι που λένε πως η ομάδα εκεί στο ΟΑΚΑ στις 6/5 ήταν σαν λιοντάρι επειδή είχανε ΠΕΝΤΕ ΣΚΟΤΩΤΕΣ πάνω στο παρκέ!! 🔥💪 Αυτή η εικόνα δε φεύγει απο το μυαλό μου... πέντε άνθρωποι εκεί να δίνουν αέρα σα τρελοί, τρεις επιθέσεις ισοφάρισης μέσα στο γήπεδο... ΝΑΙ!!! Ο Γιάννης εκείνη μέρα έκανε ότι μπορούσε αλλά ήταν σα σηκώνοντας το χέρι σου γιατί η ομάδα σου έχει μόνο έναν τίτλο πρωταθλητή κι εσύ πρέπει να τον φέρεις σπίτι μόνος σου!! Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα που ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ... τρεις ξενοτιμιές μετά;;; Στην Φενέρ εκεί στη γωνία εκείνοι είχανε ένα σουτ ζητούμενο ενώ εμείς ψάχναμε για αυτόν που θα πάρει την πρωτοβουλία... Κι ο Μπράις εκεί;;; Μακάρι να ήταν εκεί!!! Οι κόκκινες κάλτσες εκείνες φορές βγήκανε σα ντρίπλα αλλαγής φωτογραφίας... Από δυναμικές έως ξεθωριασμένες μέσα σε τρεις αγωνιστικές!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όταν φτάνει η στιγμή εκείνη που όλοι θυμάσαι πως είναι ο γιος σου στο γήπεδο εκείνος... τίποτα άλλο δεν μετρά!!! Τρεις φορές χάθηκαν οι φάσεις εκείνες επειδή δεν υπήρχε εκείνος ο τελευταίος σουτ... Ούτε μια φορά εκείνοι που έπρεπε να έχουνε τις κόκκινες κάλτσες σου βρέθηκαν εκεί!!! Και τέλος πάντως... εγώ ακόμα πιστεύω πως όταν ένας Γιάννης έχει ένα τρίποντο να πάρει εκεί στην τελευταία περίοδο... ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος δεν υπάρχει στο γήπεδο!!! ΑΛΛΑ!!! Εγώ ξέρω πως αυτό το τρίποντο πρέπει να πάρει εκείνος... όχι κάποιος άλλος που ψάχνει ποιος είναι εκείνος!!! Γι' αυτό συνεχίζουμε να ζούμε ακόμα εδώ... Γιατί αυτές τις στιγμές είναι που η ομάδα γίνεται οικογένεια!!! Αλλά ειλικρινά... τρεις ξενοτιμιές;;; Μα τρία χρόνια τώρα;;; Και ακόμα μιλάμε για σχέδιο;;; 😤🔴

Τίποτε δεν σώζεται όταν το αυτοκόλλητο γίνεται κανόνας. Θυμάμαι πέντε χρόνια πριν στον τελικό του Βελιγραδίου — τότε που ο ΠΑΟ βγήκε βγήκε στο γήπεδο σα θέατρο πολέμου και οι αντίπαλοι είχανε γίνει θεατές στον εαυτό τους. Τρεις φορές εκείνοι φώναζαν «τώρα δικά μας», τρεις φορές βγήκε εκείνος ο τελευταίος σουτ σα σφυρί και εκείνοι πήγαν πίσω στο ξενοδοχείο κουβαλώντας ακόμα τα χαρακτηριστικά τους φανέλες. Από εκείνο το γήπεδο έφυγαν πέντε άνθρωποι που γνώριζαν πως όταν η κατοχή βγει στον αέρα, εκείνος που τραβάει τον ψυχισμό όλων πάνω του είναι εκείνος που έχει ξανακάνει το ίδιο δέκα φορές πριν φτάσει στο γήπεδο. Και τώρα; Τώρα στις τρεις τελευταίες μεγάλες στιγμές βλέπουμε μία εικόνα σα αντίστροφο βίντεο: τους τρεις ξένους αγώνες εκτός έδρας, τρεις φορές χτύπησε η μπάλα η πόρτα τους πριν καν προλάβουν να αλλάξουν κανέναν ρόλο. Την τελευταία περίοδο εκείνου του αγώνα με την Φενέρ ο Γκραντ πήρε την μπάλα, σήκωσε το βλέμμα σα να περίμενε κάποιος άλλος να κάνει το πρώτο βήμα — κι εκείνος ήταν ο μόνος μέσα στο γήπεδο που νόμιζε πως εκείνος έπρεπε να λύσει το πρόβλημα επειδή είχε αγοράσει κιόλας τις κόκκινες κάλτσες πριν ξεκινήσει τη σεζόν. Στην Ευρωλίγκα η ομάδα μπαίνει τρίτη φέτος επειδή στους δέκα αγώνες που τελείωσαν ισόπαλοι βγήκαν δύο φορές αυτοί αυτοί πρώτοι εκείνοι τελευταίοι — όχι επειδή η ψυχή μπήκε στον πάγκο, επειδή υπήρχε μία δεύτερη γραμμή ανθρώπων εκεί πάνω που μπορούσαν να πάρουν το σουτ όταν ο πρώτος λύγισε. Και όμως στις τρεις αυτές ξενοτιμιές εκείνοι που πήραν την απόφαση να μην τρέξουν σα θηρία ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που στις μεγάλες στιγμές λένε «εμείς έχουμε σχέδιο». Το πρόβλημα δεν είναι ο προγραμματισμός — είναι ότι στο μπάσκετ η ψυχή δεν βγαίνει στον πάγκο σα φανέλα.

Μα τι σόι παραλογισμός είναι αυτός; Βγάζω το καπέλο στον Παναγιώτη γιατί εκείνος έδειξε με το δάχτυλο εκεί που πονάει — όχι μόνο στις μεγάλες στιγμές που δεν υπάρχουνε πια εκείνοι οι φοβεροί παίκτες σαν ξυλαράκια που στέκουνε ψηλά σα καρποί δέντρου από μόνοι τους, αλλά και στο πώς μιλάμε για την ομάδα σαν να είναι βιβλίο ιστορίας αντί για ομάδα που ακόμα παίζει. Αλήθεια τώρα: Πόσες φορές στους τελικούς αυτών των χρόνων έχουμε δει τον ΠΑΟ να βγαίνει πρώτο εκεί όπου όλοι περίμεναν τον αντίπαλο; Στις τρεις τελευταίες μεγάλες στιγμές εκείνοι έκαναν τρεις φορές αυτό που εμείς λέμε πως «δεν μπορείς να μάθεις» — πήραν το τελευταίο σουτ επειδή εκείνοι είχανε έναν άνθρωπο περισσότερο εκεί που έπρεπε. Κοιτάξτε όμως τώρα τους άλλους εδώ — αυτούς που λένε πως «η κατοχή είναι ανθρώπινο πράγμα» σαν να πρόκειται για συνταγή από βιβλίο μαγειρικής. Τρεις φορές στις ξενοτιμιές εμείς χάσαμε επειδή ενώ εκείνοι είχαν έτοιμο τον επόμενο σκόρερ εμείς ψάχναμε ποιος θα βάλει το πόδι του πάνω στη γραμμή. Στο ΟΑΚΑ στις 6/5 βγήκανε πέντε άνθρωποι σα λιοντάρια επειδή είχανε τρεις επιθέσεις ισοφάρισης μέσα στο γήπεδο; Ναι, βέβαια — αλλά τρεις αγώνες αργότερα στο ίδιο γήπεδο της Φενέρ βγήκανε ως αυτοκόλλητα εκείνοι οι πέντε άνθρωποι επειδή εμείς είχαμε μόνο έναν εκείνη τη στιγμή. Και μην μου πείτε τώρα πως η ψυχή φοράει κόκκινες κάλτσες σα ζιβάγκο. Την τελευταία περίοδο εκείνου του αγώνα με την Φενέρ ο Γκραντ σήκωσε την μπάλα σα να περίμενε κάποιον άλλον να αποφασίσει — όχι επειδή δεν είχε δύναμη, επειδή δεν είχε το θράσος εκείνου που ξέρει πως όταν όλα λυγίζουνε εκείνος πρέπει να σταθεί. Στην Ευρωλίγκα μπήκαμε τρίτοι επειδή στους δέκα αγώνες που τελείωσαν ισόπαλοι βγήκαμε δεύτεροι εκείνοι τελευταίοι; Όχι, βγήκαμε πρώτοι εκείνοι επειδή είχανε δεύτερο σκόρερ εκεί πάνω που μπορούσε να σκοτώσει όταν ο πρώτος λύγιζε. Μέχρι πότε θα λέμε πως «έχουμε στρατηγική» σαν να είναι αυτοκόλλητο πάνω στη φανέλα; Στα χρόνια εκείνα στον τελικό του Βελιγραδίου βγήκαμε σα θέατρο πολέμου επειδή εκείνοι οι πέντε παίκτες γνώριζαν πως όταν η κατοχή βγει στον αέρα, εκείνος που τραβάει τον ψυχισμό όλων πάνω του είναι εκείνος που έχει ξανακάνει το ίδιο δέκα φορές πριν φτάσει στο γήπεδο. Τώρα; Τώρα βλέπουμε μία εικόνα σα αντίστροφο βίντεο — τους τρεις αγώνες εκτός έδρας, τρεις φορές χτύπησε η μπάλα η πόρτα τους πριν καν προλάβουνε να αλλάξουν ρόλους. Η ερώτηση δεν είναι γιατί χάνουμε στις μεγάλες στιγμές — η ερώτηση είναι γιατί μιλάμε για αυτές σαν να είναι κάποιο μνημείο αντί για αυτό που πραγματικά είναι: μια στιγμή που ζητάει κάποιον εκεί πάνω να σηκωθεί εκείνος που ξέρει πως εκείνος πρέπει να σκοτώσει. Και εκείνοι έχουνε τον Γιώργο εκεί — εμείς ακόμα ψάχνουμε ποιος φοράει τις κόκκινες κάλτσες σήμερα.