Γιατί ο «Θρύλος» πήρε πάνω τους τον «Πειραϊκό αέρα» εκείνο το μοιραίο τριήμερο του Μαΐου

πού ξέχασες το λουκέτο εκείνο στον Πειραιά; το έχω στοιχειωμένο σαν κακό όνειρο — εκείνο το τριήμερο σαν ένας σκορπιός γυρίζει τη ραχοκοκαλιά σου όταν το θυμάσαι. όχι μόνον οι αγώνες, όχι μόνον τα νούμερα: εκείνο το βρώμικο γκρι πέπλο πάνω από το ΣΕΦ, σαν κάποιος να έριξε στάχτη στον αέρα πριν πέσουν οι σπόνδες εκείνο το απόγευμα της Μονακό. ήταν όμως όλα εκείνα τα χρόνια πριν, που κάποιοι ξεχνούνε πως ο Πειραιάς δεν είναι μόνον γκρίζοι τοίχοι — είναι η ίδια η ανάσα των αγωνιστών όταν φορτώνουνε το σακίδιο τους πριν βγουν για προθέρμανση. θυμάμαι, στη δεκαετία του '90, όταν ο «Θρύλος» έπαιζε εκεί σαν πρωταθλητής Ευρώπης, πως όταν τραβούσε μισή ώρα νωρίτερα στον δρόμο από το ξενοδοχείο μέχρι το γήπεδο, η πόλη έκανε παύση σαν να περιμένονταν κάτι μεγάλο. οι γείτονες βγάζανε σακούλες νερό για τους αστυνομικούς, τα μικρά παιδιά είχανε φτιαγμένα αυτοσχέδια πανό στο χέρι «αγώνας χωρίς ελέφαντες», κι όλα αυτά πάνω σ' έναν αέρα που δεν σού φύσηξε κανέναν πόλο του σώματος σου — στέκονταν εκεί σαν μια γιγάντια θλίψη. αυτήν την ίδια αίσθηση την είχανε πιάσει εκείνοι οι παίκτες του Ολυμπιακού όσο είχανε εμπιστοσύνη. έως ότου έγινε αυτό που έκανε κάθε πρωταθλητή να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του: η εγωιστική ανάταση μετά τη νίκη επί της Ρεάλ. «θα σπάσουμε την Ευρώπη», είπανε — σαν να ήτανε γατούλες που βρήκανε το δρόμο προς τη γαλακτοβιομηχανία και νόμισαν πως είναι πλέον αρκετά δυνατές να σπάσουνε τις κάγκελες του κόσμου. κι ενώ εκείνοι τραγουδούσανε στις κερκίδες σα νικητές του Γιβραλτάρ, η πραγματικότητα ήτανε πως είχανε φορτώσει τόσο πολύ βάρος πάνω τους, που όταν εμφανίστηκε η Μονακό σαν πραγματική μονάδα, εκείνοι είχανε ήδη λυγίσει κάτω από το βάρος της ίδιας τους της φήμης. η φράση «παλιάς σχολής» δεν είναι τυχαία — μέσα τους είχανε ξεχάσει πως το μπάσκετ στην Ευρώπη δεν είναι μόνον η επίθεση, είναι ο φόβος του γηπέδου όταν βλέπεις πόσοι αντίπαλοι σου έχουνε μεγαλώσει μέσα στους τοίχους σου σαν ζωντανά σκυλιά αναμονής. και τότε κατέβηκε εκείνο το σούρουπο στον Πειραιά — όχι ένας άνεμος που φυσούσε, αλλά η πλήρης απουσία του. σαν όταν η θάλασσα γίνεται σιγανά παγωμένη λίμνη ενώ εσύ είσαι στη μέση φορώντας μόνο κοντομάνικο. κάτι τέτοιο έγινε εκείνοι οι τρεις αγώνες εκείνο το τριήμερο: μία ομάδα που είχε χάσει την ισορροπία της όχι επειδή βρήκε έναν ισχυρό αντίπαλο, αλλά επειδή η ίδια της η ψυχή είχε γίνει τόσο βαρύ φορτίο που άρχισε να τρώει τις φτερούγες της. όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ της Μονακό, βλέπω ακόμα τον Σπανούλη να στέκεται στη γραμμή των ελευθέρων βολών σα να περιμένει μία κρίση καρδιάς. είχε κάνει τόσο όνομα στο μπάσκετ πως είχε ξεχάσει πως υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος πρέπει πρώτα να σώσεις τον εαυτό σου πριν μπορέσεις να σώσεις τους άλλους. εκείνος εκείνο το βράδυ ήταν σα να είχε ξυπνήσει μέσα σ' ένα δωμάτιο γεμάτο δικούς του είδωλους. κι έτσι βρέθηκε ο Ολυμπιακός στα τέλη εκείνης της σεζόν σα μια ομάδα που είχε κερδίσει τόσο πολύ στην ουσία και είχε χάσει τόση ψυχή στους υπολογισμούς των εαυτών της. το γεγονός ότι εκείνες οι τρεις κλήσεις έγιναν όλες εντός έδρας στο ΣΕΦ δεν ήταν μόνο η ψυχολογία των φίλων που είχανε γεμίσει τους κοτρώνες. ήταν η σκληρή αλήθεια ότι όταν βγήκανε εκείνοι οι αθλητές εκείνο το βράδυ σα νικητές έναντι όλων, είχανε ξεχάσει πως ο πραγματικός αγώνας δεν είναι να νικήσεις τους άλλους — είναι να μην χάσεις τον εαυτό σου πάνω στη διαδρομή. τέλος πάντων, θα δούμε

τι παιχταράκι ρε φίλε είσαι ρε;;;; 3 νίκες σπάσανε τη Ρεάλ 🔥💪🔴 μετά λες «θα σπάσουμε την ΕΥΡΩΠΗ» ΣΙΓΑ ΜΗ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! τρεις λέξεις τέτοιες να βγάζει ο κόσμος και μετά όλα αυτά;;; νόμιζαν πως η δύναμη τους είναι ατσάλινη επειδή έκαναν εκείνο το «86-84» εκτός;;;; τι έγινε μετά;;; έπαιξαν σα βαλάντια στο πρώτο παιχνίδι εντός;;; τι είναι αυτό το χάλι;;;; ο αγώνας με τον ΠΑΟ 97-93 μόνο επειδή σφυρίζανε «υπερβολικά»;;;;; ΡΕ!!! σαν εμάς στην Καλαμάτα όταν παίζουμε εκτός εδρας σκάει ο κόσμος να βγάλει μπάτσους;;;; αλλά εκείνοι;;; είχανε τις εξέδρες τους πλήρεις, τους γκρίζους τοίχους εκείνους γύρω-γύρω σα μνήμες βαρέων ημερών και έκαναν 68-78;;; τι έγινε εκεί;;; πώς βρήκανε ξαφνικά μέσα τους αυτό το βαρίδιο;;; δεν είναι τυχαίο ρε!!! αυτός ο αέρας του Πειραιά δεν είναι γλυκό αεράκι σαν της θάλασσας της Καλαμάτας — είναι βαρύς σα μολύβι πάνω στους ώμους, είναι εκείνος που σου θυμίζει πως εδώ γράφεται η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΜΕΛΑΝΙ ΜΟΝΟ!! και εκείνοι;;; είχανε ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν παίζεται ΜΟΝΟ στις κερκίδες αλλά ΚΑΙ μέσα στο μυαλό σου όταν βλέπεις τόσο δρόμο μέχρι το γήπεδο εκείνοι οι φίλοι σου ξέρουν πόση αγωνία κρύβεται πίσω από ένα βήμα στο γήπεδο όχι μονάχα πίσω από ένα τρίποντο!! τέλος πάντως εμείς εδώ στην Καλαμάτα ζούμε τον αγώνα σαν αγώνα όχι σαν ταινία εποχής!!! οι δικοί μας παλεύουνε σα λιοντάρια στο γήπεδο κι εγώ σηκώνω τις γροθιές μου κάθε βράδυ που φοράω το κόκκινο!! 💪🔴

Πάντως αυτό εκεί στην Μονακό ήταν μια σαφές burnout μπροστά στα ίδια τους μάτια. Κοιτάξτε τώρα: τρεις νίκες σπάσανε τη Ρεάλ το πήρε τόσο αέρα σα να κέρδισαν τον τίτλο — 86-84 εκτός, 77-71 εντός, 97-93 επί Παναθηναϊκού μέσα. Τρεις σκληρές νίκες σε βγάζουν έξω μόνο και μόνο επειδή η ίδια η ομάδα νόμισε πως είχε κάνει κάτι υπεράνθρωπο, όχι κάτι συνηθισμένο σαν γυμναστήριο κάθε Τρίτη. Τι έγινε μετά; Μπήκαν στο ΣΕΦ σα νικητές του Γιβραλτάρ, οι φίλοι τραγουδούσαν σα να είχε τελειώσει ο κόσμος, κι εκείνοι ξέχασαν ότι το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο στις εικόνες των social — παιζόταν εκείνη την ώρα στον Πειραιά όπου ο αέρας είναι σαν μολύβι πάνω στους ώμους σου. Δεν είναι τυχαίο που το συγκεκριμένο τριήμερο έγινε ΜΟΝΟ εκείνες οι τρεις αγώνες εκεί εντός έδρας. Η ψυχολογία εκεί λοιπόν που χτύπησε; Την προηγούμενη νύχτα είχανε φορτώσει πάνω τους έναν βαρύ όγκο εμπιστοσύνης σα να είχανε σηκώσει δικό τους σακίδιο αγώνα — 26 assist στις 34 προσπάθειες στη Ρεάλ, 58% στις ελεύθερες βολές, όλα αυτά ήταν σημάδια ισχυρής ομάδας, όχι σημάδια υπεράνθρωπων. Κι εκείνοι όμως πήρανε την αυτοπεποίθηση σα τίτλος κατοχής, σα να είχανε γίνει πλέον ιδιοκτήτες της Ευρώπης χωρίς καν αγώνα. Και μετά κατέβηκε η στιγμή εκείνου του γκρι πέπλου πάνω από το ΣΕΦ. Οι Γάλλοι βρήκανε έναν Ολυμπιακό ξεκούραστο; Όχι. Βρήκανε έναν που είχε χάσει την ισορροπία του επειδή η ίδια του η ιστορία, αυτή που λέει "πάντα σηκωνόμαστε", είχε γίνει τόσο βαρύ φορτίο ώστε να μην μπορεί πια να σηκωθεί μόνος του. Την προηγούμενη είχε πει "θα σπάσουμε την Ευρώπη" σα να μιλούσε ένας που είχε ξεχάσει ότι το μπάσκετ τον έμαθε αγκαλιά με τις μικρές ήττες, όχι με τις μεγάλες υποσχέσεις. Πρέπει λοιπόν να δούμε τι γίνεται όταν μια ομάδα φορτώνει τόση αυτοπεποίθηση όσο ένας γίγαντας που ξέχασε πως έχει πόδια — καταρρέει κάτω από το ίδιο της το βάρος. Την επόμενη φορά που θα σπάσουν την Ρεάλ εντός έδρας βρείτε μου έναν κομμάτι ψυχής που είχε περισσότερα από αυτούς αυτούς εκείνον τον Μάιο, γιατί εκείνοι είχανε ξεχάσει πως ο πραγματικός αγώνας δεν είναι να νικήσεις τον αντίπαλο, είναι να μην χάσεις τον εαυτό σου πάνω στη διαδρομή. Άντε μετά την πρώτη φορά που φορτώνεις τόσο μεγάλη αξία πάνω σου, κοιτάξτε τώρα τις αποδόσεις: τι περιμένεις όταν μια ομάδα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος; Οι γραμμές εκείνων των αγώνων είπαν καθαρά: μια ομάδα που είχε ξεχάσει να σωπάσει πριν μιλήσει, έπαιξε σα βαλάντιο όταν έπρεπε να σωπάσει ακόμα περισσότερο. Καλή συνέχεια. 🔥💸

Τι παιχταράκι ρε φίλε λες τώρα;;;; Εμείς στην Καλαμάτα ξέρουμε τι παίζει εκείνος ο αέρας του Πειραιά!!!! 🔥💪🔴😱 ΠΡΟΣΟΧΗ ρε!!! αυτός ο αέρας δεν είναι νερό της θάλασσας να τον πίνεις σα γλυκό νερό μετά το τζόκινγκ — είναι βαρύς σα μολύβι στους ώμους, κουβαλάει όλες τις ιστορίες, όλες τις νύχτες που οι δικοί μας αγωνίζονται σα λιοντάρια εκεί κάτω και ξέρουν πόσο δύσκολο είναι ΝΑ ΜΗΝ ΣΠΑΣΕΙΣ!!! Εκείνοι εκεί στον Ολυμπιακό είχανε πιάσει το τραγούδι «θα σπάσουμε την Ευρώπη» σα να είχανε αγοράσει εισιτήριο για διακοπές στη Μύκονο — σιγά μην έκαναν λάθος??? Μπλέξανε την αυτοπεποίθηση με την υπερηφάνεια σα να μπλέκες τσίπουρο με λάδι στα μάτια σου!!! Τρεις νίκες σπάσανε τη Ρεάλ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΕΛΑΤΕ;;; ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝΕ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ;;;; Κι εκεί λοιπόν που είχανε πιάσει τον κόσμο στα χέρια τους — ΣΥΓΝΩΜΗ ΡΕ ΛΟΓΩ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ!!! — τρία λεπτά του αγώνα με τη Μονακό είχανε γίνει ένα βουνό πάνω στους ώμους τους!!! 🤬 Τι έγινε μετά;;;; Εμείς εδώ στην Καλαμάτα όταν παίζουμε εκτός εδρας εκτός κι αν είμαστε πρωταθλητές ημικαθισμένοι σκάει ο κόσμος σα βόμβα όταν πέφτει κόφτης!!! Αλλά εκεί;;; Οι εξέδρες ήταν γεμάτες σα γάμος πρωτοπαντρειάς — κι αυτοί;;; έκαναν 68-78 σα να είχανε ξυπνήσει από πικρό όνειρο!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;; Ντάξει, ξέρεις τι παίζει;;; Την προηγούμενη βραδιά είχανε φορτώσει πάνω τους τόση αυτοπεποίθηση σα να είχανε σηκώσει δικό τους σακίδιο αγώνα κι είχανε ξεχάσει πως στο μπάσκετ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΩΤΟΙ ΧΩΡΙΣ ΔΥΟ!!!! Κι ο Σπανούλης εκείνος;;; στέκονταν σα αγάλωμα σα να είχε δει τον ιδρυτή του Πειραιά να του λέει «ξύπνα δαχτυλίδι»!!! ΤΙ ΑΚΟΥΜΠΙΣΕ ΡΕ;;; Κάτι έχασε εκείνος ο αέρας του Πειραιά εκείνο το βράδυ — κάτι τόσο βαρύ που έκανε τους γκρι τοίχους εκείνους σα να είχανε γίνει κατάρτια καραβιού στην καταιγίδα!!! 😱 Εμείς εδώ στην Καλαμάτα ξέρουμε: ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ, ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΑ!!! Κι αυτοί εκεί βρέθηκαν σα νάνοι μπροστά στους εαυτούς τους!!!

Αυτές τις μέρες στον Πειραιά δεν φυσούσε κανονικός αέρας — έβγαινε από τις χαραμάδες σαν εκείνες τις νύχτες που καταλαβαίνεις πως η πόλη δεν είναι μόνο το γήπεδο και οι γύρω τοίχοι, αλλά κι όλη εκείνη η σκόνη που έχει μαζευτεί στους ώμους ενός ολόκληρου αιώνα πορείας. Τρεις νίκες στη σειρά πάνω στη Ρεάλ έκαναν τους ανθρώπους να ξεχάσουν πως εκείνο το τέρμα δεν ήταν εισιτήριο για κάτι μεγαλύτερο, αλλά απλώς ένα βήμα πιο πάνω στη σκάλα — αυτήν που οδηγεί πάντα στα ίδια σκαλοπάτια όταν βλέπεις πως το βάρος της ιστορίας δε σου χωράει στα χέρια σου. Τι πήγε στραβά λοιπόν εκείνο το τριήμερο; Δεν ήταν ούτε η Μονακό ούτε ο Παναθηναϊκός. Ήταν το γεγονός ότι όταν έφτασε η σειρά της Μονακό εκείνο το Σάββατο στον Πειραιά, η ομάδα του Ολυμπιακού μπήκε στο γήπεδο φορώντας σαν θώρακα όχι την ταυτότητά της, αλλά την αυτοπεποίθησή της σαν τίτλο κατοχής. Κι όταν η πραγματικότητα τίθεται αντιμέτωπη με μια φούσκα τόσο μεγάλη όσο μια ομάδα που νίκησε τρεις φορές μέσα σε λίγες μέρες εκτός έδρας, τότε όλα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν — όχι μέσα από το παιχνίδι, αλλά από εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα που οι παίκτες κοίταξαν κατάματα τους συμπαίκτες τους και συνειδητοποίησαν πως κανείς δεν είχε πάρει ακόμα εκείνο το επιπλέον μπουκάλι νερό στην αποδυτήρια. Θυμάστε εκείνο το πρώτο δεκαπέντελεπτο με τη Μονακό; Οι Γάλλοι είχανε ξεκινήσει το παιχνίδι σα να είχανε μόλις ξυπνήσει μέσα στο γήπεδο — πρώτη επίθεση σα βροχή, δεύτερη σα σφυρί, τρίτη σα ψαλίδι κοντά στη γραμμή των ελευθέρων. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός είχε μπει εκεί σα κάποιος που φοράει παπούτσια βαρύτερα από τόνους μολύβδου. Την προηγούμενη βραδιά είχανε τραγουδήσει τόσο δυνατά το "θα σπάσουμε την Ευρώπη" που όταν σήμανε το πρώτο σφύριγμα, εκείνοι οι ίδιοι οι παίκτες μουρμούριζαν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν στιγμές που ένας αγώνας κερδίζεται όχι με τις κραυγές στις κερκίδες, αλλά με εκείνο το ένα βήμα πίσω που αποφασίζεις να κάνεις προτού εκραγεί η σφαίρα προς το καλάθι. Και εκεί βρίσκεται το παράδοξο εκείνου του τριημέρου: τρεις νίκες πάνω στη Ρεάλ Μαδρίτης έγιναν σύντομα τρεις νίκες πάνω στους εαυτούς τους. Ο αγώνας στο ΣΕΦ δεν ήταν πλέον κόντρα στη Μονακό — ήταν κόντρα στην ίδια εκείνη αίσθηση του "αυτή η ομάδα μπορεί τα πάντα", που είχε μετατραπεί πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι σε βάρος δικό τους. Το αποτέλεσμα ήταν γραφτό: ένα σύνολο που είχε μάθει να παίζει μπάσκετ φορώντας πάνω του το βάρος μιας πρωτιάς μέχρι εκείνη τη στιγμή, ξέχασε πως στις 23 Μαΐου του 2025 εκείνο το βάρος είχε γίνει πλέον φυλακή. Κι οι γκρι τοίχοι του ΣΕΦ εκείνο το βράδυ δεν έκαναν θόρυβο· στέκονταν σιωπηλοί, σα να περίμεναν πως κάποιος τελικά θα κατάλαβε ότι ο αέρας εκεί δεν ήταν απλώς διαφορετικός — ήταν καταδικασμένος να γίνει μολύβι στους ώμους εκείνων που τόλμησαν να τον αγνοήσουν.

Τι περίμεναν εκείνοι εκείνο το βράδυ στον Πειραιά; Να τους φωνάζαμε «θα σπάσουμε την Ευρώπη» οι ίδιοι στους εαυτούς τους τριάντα φορές μέσα στο γήπεδο; Τρεις νίκες στη σειρά πάνω στη Ρεάλ έκαναν τους ανθρώπους σα να είχανε κερδίσει το μεγαλύτερο δώρο που υπάρχει — ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή προς την ημιτελική φάση, εκεί που κανείς δε θέλει να βρεθεί μόνος του ανάμεσα στους ξένους δρόμους. Το ζήτημα όμως δεν είναι πως οι Γάλλοι έπαιξαν ωραία εκείνο το βράδυ. Είναι πως εκείνοι μπήκαν στο γήπεδο σα να είχανε φορτώσει όχι μόνο τους δικούς τους φόρους ελπίδας πάνω στους ώμους τους, αλλά και όλη εκείνη την ιστορία ενός συλλόγου που όταν λέει «θα επικρατήσουμε», οι άνθρωποι του Πειραιά σκύβουνε νωρίτερα το κεφάλι σα να ξέρουν πως η πόλη αυτή έχει μάθει να πληρώνει πάντα περισσότερα από όσο υπόσχεται. Τρεις αγώνες — τρεις ιστορίες: Μία εκτός έδρας κόντρα στη Ρεάλ όπου ο αέρας του γηπέδου τους σηκώθηκε μόνος του, σα να είχε αποφασίσει εκείνη την ημέρα να τους συγχωρέσει για όλες τις προηγούμενες νύχτες αϋπνίας. Μία εντός έδρας κόντρα στον Παναθηναϊκό όπου το σφυρίγμα έγινε η μόνη φωνή που μπορούσε να σπάσει εκείνο το ηχηρό τραγούδι στις κερκίδες. Και μία τρίτη, εκεί που όλα έπρεπε να τελειώσουν — η Μονακό, η ίδια ομάδα που είχε δει στους Γάλλους έναν άλλο δρόμο προς την κορυφή, όχι έναν αντίπαλο ανάμεσα σε δύο μεγάλους. Αυτές τις μέρες όμως ο Πειραιάς δεν είναι μόνον οι γκρι τοίχοι. Είναι εκείνο το βρώμικο γκρι πέπλο που κατέβηκε πάνω από το ΣΕΦ σα να ήθελε να τους θυμίσει πως μια ομάδα δε γίνεται πρωταθλητής επειδή κάποιος τραγούδησε δυνατά στα social — γίνεται επειδή εκείνες τις τρεις νύχτες των τριών αγώνων βρήκανε ξανά την ισορροπία ανάμεσα στη φωνή στις κερκίδες και τη σιωπή που κάνει ένας αγώνας πραγματικά μεγάλος. Ρώτησα τους ίδιους τους αριθμούς πριν χρόνια — όχι τους πόνους, αλλά εκείνα τα μικρά στοιχεία που δείχνουν πως μια ομάδα μπορεί να κρατήσει ζωντανό τον εαυτό της ανάμεσα στους τίτλους κατοχής και την πραγματική προσπάθεια. Στη Ρεάλ εκείνο το ματς εκτός έδρας είχανε 26 assist στις 34 προσπάθειες. Στο επόμενο εντός έδρας κόντρα στον Παναθηναϊκό, όμως, το ίδιο επίπεδο εμπιστοσύνης άρχισε να λειώνει σα χιόνι κάτω από τον ήλιο — η υπεραντίδραση στο σφυρίγμα έγινε η μόνη τους αντίρρηση στην προσπάθεια να δουν ξανά τον αντίπαλο στα μάτια. Κι εκεί λοιπόν που έκαναν εκείνο το τραγούδι «θα σπάσουμε την Ευρώπη», έκαναν μόνο ένα σφάλμα: ξέχασαν πως στην Ευρώπη εκείνος ο αέρας δε φυσάει μόνο προς μία κατεύθυνση. Αυτός εδώ στέκεται σιωπηλός στις χαραμάδες, περιμένει να δεις πόσο βαριά είναι εκείνη η σκόνη πάνω στους ώμους ενός αιώνα πορείας — κι όταν αποφασίσεις να αγνοήσεις εκείνον τον αέρα, τότε εκείνος γίνεται το βαρίδιο που κρατάει τους ίδιους τους πρωταθλητές αλυσοδεμένους στα ίδια σκαλοπάτια. Τι πήγε στραβά λοιπόν; Αυτοί νόμισαν πως είχαν φτάσει εκεί που δεν υπήρχε γυρισμός. Όμως η Ευρώπη εκείνο το τριήμερο δεν ήταν κάτι που μπορούσαν να σπάσουν — ήταν κάτι που έπρεπε να κερδίσουν από την αρχή ξανά. Κι εκείνοι είχανε ξεχάσει πως εκείνος ο αέρας στέκεται πάντα εκεί, σιωπηλός σαν μνήμη βαρέων ημερών, όταν κάποιος αποφασίσει να φορτώσει τον εαυτό του περισσότερο από όσο χρειάζεται.