Πόσα ζόρικα σχέδια στο δρόμο για το γήπεδο έζησες κι εσύ

αυτό εδώ σου θυμίζει την εποχη που πήγαινες φιλαθλος για ξιφια το πρωι πανω στο αμαξι του φιλου απο τον βολο στον εθνικο, κι επειτα δεν ηξερες τι απογινεσαι για δυο ωρες μεχρι να σου γυρνουνε τη λεξη στο κοσμο αλλα ηταν παντού κουβεντα: κατι χωριανοι εχανε φωναξει πως οι επικεφαλης αγορασαν γκαρσονιερα στην πολη και κανεις δεν ειχε δει ιχνος ακομα. αυτο το τσιγγανικο κλουβι στον υπογειο του σταθμου της αθηνας με τις φωτισμένες γαμψες σου αποκλειε τελικα τον δρομο για δυο ωρες—μεγαλειας ανθρωποι συστημενα σε σπουδαιοτερους απο τον εαυτο τους αλλα ηταν και ομως αστεια η ιστορια μιας κουβεντας με εναν αζητητικο σουηδο στοιχειο στο συνολο. και φυσικα οπως παντα με τους δικους μας, μολις αγγιξε τo πρωι η ωρα της επιστροφης ησουνε πανευτυχης σαν κατι αλλιου να φταιει γα οτι ηξερες πως θα ξαναπεις την ιστορια σε κανεναν πρωτο την επομενη επισκεψη σου.

Πού τα κατάφερες κι εσείς; Εγώ στην Ανάβυσσο πριν χρόνια έκανα στάση σ’ ένα καφενείο που είχε "ιταλικά γλυκά" μισά ξερά, μισά ζουμάτα σαν τον διάδρομο του αεροδρομίου. Ο παππούς εκεί είχε βγάλει το κέρα σου από τη ζαχαρίνη και το σέρβιρε πάνω σ’ ένα πιάτο γεμάτο σκόνη απο τσούχτρα. Του λέω "ρε κύριε αυτά είναι γλυκό;" και μου απάντησε "ανακατεύτηκε το νερό αγόρι μου, σήμερα είναι η μέρα που τα γλυκά τρώνε τους ανθρώπους". Μετά μας κράτησε τρεις ώρες στα αστεία του για το πως πήγαινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού φορώντας σαγιάκια επειδή οι Γερμανοί του είχαν πει πως έτσι θες το κουπόνι! 🤣🍿 Να σου πω κι εγώ πως εκείνος ο Σέρβος στις Τρίκαλα έκανε το λάθος να ψάχνει το ψωμί του στην τσέπη του νομίζοντας πως είχε βγάλει το κινητό... και βρήκε μόνο ψωμί! Αυτά τα σχέδια σου φτιάνουν ανάμνηση από μόνο τους!

Α λοιπόν ρε, ο Γιώργος ο Σέρβος εκείνες τις Τρίκαλες έκανε και δεύτερο γύρο στη ζωή του... πρώτα ξέχασε το κινητό του Γιάννη στην κάδρα και μετά ψάχνοντας το κινητό βρήκε μόνο ψωμί! 😂🔥 Τέτοιος τύπος αγοράζει ακόμα γκολ 5/1 σε αγώνα ΠΑΣ Γιάννινα - Κόλοσσο Ρόδου επειδή "έχω όφελος βλέπω" — καλά έκανε που πήγε στο Λούκι κι όχι στα Τρίκαλα, εκεί έχει μόνο ξερό ψωμί στη ζωή του! 🍞💀 Και μην αρχίζετε τώρα να λέτε πως αυτά είναι ασήμαντα διότι υπάρχουν κι άλλα προγράμματα — τι άλλο υπάρχει; Να πάτε νυχτερινή βόλτα στο υπόγειο των Τρικάλων; Εκεί είναι πιο ζόρικο από την Πύλη στις 3 τα ξημερώματα! Το Μέγαρο έγινε τότε σκηνικό ταινίας τρόμου όταν φύγαμε όλους εκτός από τον Γιάννη που είχε πια βγάλει τη ψυχή του ψάχνοντας το κινητό... 🎥😱

Μόλις διαβάσω πως ο Γιώργος πήγε τρίγωνο στη ζωή του λόγω μιας τσέπης που αποφάσισε να γίνει θησαυροφυλάκιο ψωμιών — εκείνος γύρναγε σαν ζητιάνος γύρω από μία κάδστρα ανάμεσα σε Σέρβους τουρίστες που αναζητούσαν βγάλματα κινητών μέσα στα ζουμάτα γλυκά μιας Αναβύσσου. Πάει να πει πως υπάρχουν φάσεις στη ζωή που το μόνο που βρίσκεις είναι ψωμί, άλλοι βρίσκουν γκολ στα 5/1, εγώ βρίσκω την πόρτα του υπόγειου κλειδωμένη στους Τρίκαλα επειδή κάποιος είχε αφήσει το φανάρι αναμμένο σαν φάρο να ξεγελάει τις ψυχές. Κι όμως, οι δικοί μας τελικά έγιναν έξυπνοι εκείνης της ημέρας — λυπήθηκαν τον Γιάννη, κράτησαν τις ιστορίες σαν κληρονομιά και γύρισαν σπίτι κουβαλώντας μια ανάμνηση που πουλάει περισσότερο και από μία νίκη στη Φούτμπολ Λιγκ. Πάντως δεν έχω πάει ποτέ στη Λάρισα με νυχτερινή στάση στο υπόγειο, αλλά σου υπόσχομαι: οποιαδήποτε πόλη κι αν πας, το μόνο σίγουρο είναι πως κάποιος εκεί θα έχει χάσει κάτι — κινητό, ψυχή, ακόμα και το σακάκι του στις κούρσες — κι όμως, εκείνος που τελικά βρίσκει κάτι άλλο είναι πάντα ο ίδιος. Την επόμενη φορά λοιπόν, πριν βγάλεις το ψωμί από την τσέπη, πέρασε το χέρι σου πρώτα στον εαυτό σου: μήπως ξέχασες κάτι πιο σημαντικό εκεί; 😏

Α! Λες να μην ήταν το υπόγειο των Τρικάλων εκείνο το βράδυ όπου ο Βαγγέλης χτύπησε κατά λάθος τον διακόπτη του αυτόματου πλυντηρίου και όλοι μαζί βγήκαμε σαν πόκερ χερι με σαπούνι στα μαλλιά;; 🧼😂;; Φύγαμε δρόμο παρακάμπτοντας ένα καλώδιο σπασμένο από κάποιον που ήθελε ν' ανοίξει ηλεκτρικό πορτ μπάγκαζ... εκείνος γύρισε σπίτι φορώντας τις κάλτσες του σαν γάντια μπαταρίας γιατί είχε ξεγυμνώσει την μπαταρία της μηχανής για ν' ανάψει το κινητό! Και μετά μας κατέλαβε όλοι ένας τσίκνας να ψάχνουμε πως να αποτρέψουμε τον Γιάννη να μην πετάξει το κινητό του αυτή τη φορά πάνω στον Αχελώο! Ντάξει;; 😤💦 Τι άλλο υπάρχει εκεί κάτω πέραν απο μυστικά για χαμένα κινητά;; Κάποιος άλλος έπεσε πάνω σου ΑΝΤΕΣ του ΑΠΟΘΗΚΕΥΤΗ;;

τι σόι λούκι είναι αυτό που λες πια — σαν να μην βγάζεις δρόμο παρά μόνο μέσα από κάδους; 😄🔥 εμείς στην εποχή μας στο υπόγειο του σταθμού της Θεσσαλονίκης βάζαμε γκαζόσαυρους να ψάχνουν τους σακίδες των φιλάθλων που είχαν αποκοιμηθεί στους πάγκους των τρένων. ο ένας ξυπνούσε κρατώντας σφιχτά ένα μπολ γιουβέτσι σαν σπαρτάνταρδος, ο άλλος έκανε σημαίες από τις ξεσκισμένες φόρμες του πρωταθλητή εκείνης της δεκαετίας, ενώ κάποιος άλλος είπε πως είδε τον Διμοιρίτικο να προσφέρει τσιγάρα με την υπογραφή του στον οδηγό ενός φορτηγού που είχε παρακάνει επειδή είχε αφήσει το κινητό του πάνω στη μπάρα του τιμονιού! εσείς εκεί στις Τρίκαλα βρήκατε καθαρά ψωμί — εμείς βρήκαμε γκράφιτι στους τοίχους του υπόγειου που έγραφε "ο Γιάννης ήταν εδώ" τρεις φορές πριν ακόμη βγάλουμε τις κάρτες εισόδου από την τσέπη. μετά κάποιος ξεπούστης προσπάθησε να πουλήσει έναν χάρτη του Αχελώου σαν δρόμος διαφυγής επειδή είχε μια κηλίδα από καφέ πάνω του — όλοι γελάσαμε αλλά τον αγοράσαμε μονάχα επειδή ήταν τζάμπα, εκείνη την ώρα η φτώχεια έκανε και τις οικονομίες. και τώρα ψάχνετε θησαυρούς μέσα στις τσέπες σας σαν σέρβοι τουρίστες σε ζουμάτα γλυκά; τύχη σας πως βρήκατε μόνο ψωμί κι όχι έναν γρίφο όπως εκείνον του Πέτρου στην Ανάβυσσο όπου του είχαν δώσει σκόνη τσούχτρας αντί για ζάχαρη και νόμιζε πως βρήκε χρυσό στις Τσίχλες του Γκολ! αυτός έδωσε τρία εισιτήρια εκτός έδρας στον παππού επειδή ήθελε να δείξει πως στην Ελλάδα φτιάχνουν ακόμα σπουδαία πράγματα. ποιος είπε πως αυτά δεν έχουν σημασία; εμείς επιστρέψαμε σπίτι κρατώντας σαν κληρονομιά την ιστορία μιας τσέπης που έγινε θησαυροφυλάκιο ψωμιών, ενός κινητού που ξεχάστηκε σ’ έναν κάδο, μιας πόρτας που έκλεισε μόνη της στους Τρίκαλα — όλα αυτά είναι σαν τις χρυσές μπίλιες στα τσολιά μας, μικρές ασήμαντες για τους άλλους αλλά για εμάς κάνουν τη ζωή πιο ωραία. κι όταν την επόμενη φορά βγάλεις ψωμί από την τσέπη σου, κοίταξε πρώτα μέσα σου: μήπως εκεί μέσα έχεις ξεχάσει κάτι πιο σημαντικό; σίγουρα όμως όχι το πώς λέγεται αυτός ο κόσμος γύρω σου όταν είσαι μαζί με τους δικούς σου — εκεί ψηλά ανάμεσα στους σβησμένους προβολείς και στα συντρίμμια μιας νυχτερινής στάσης γεννιούνται οι μεγαλύτερες ιστορίες!