Πώς μπορεί ο Ολυμπιακός να χάσει δυο φορές από το ίδιο αντίπαλο μέσα σε λίγες μέρες αλλά…

Τι πρέπει να κάνει ο Ολυμπιακός μετά από τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ Μαδρίτης, δύο από τους οποίους δεν τελείωσαν καν όπως έπρεπε; Νά μια σαχλότητα αυτή. Κοιτάξτε τα νούμερα εκεί: τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικοί στόχοι, τρεις διαφορετικές πορείες. Την πρώτη φορά βγήκαν νικητές στο ελάχιστο μέσα στη Μαδρίτη—βλέπετε εκεί τις λεπτομέρειες, όχι το σκορ; 86-84 σημαίνει πως την τελευταία λέξη την έγραψαν αυτοί όταν έριξαν τις τετράδες. Την δεύτερη φορά ηττήθηκαν ξεκάθαρα εκτός έδρας, σαν να τους πήραν τη μπάλα κυριολεκτικά από τα χέρια στις τελευταίες στιγμές—72-80, ναι, αλλά εκεί έπαιξαν σαν ομάδα που ξέχασε τους ρόλους της. Και μετά, τρεις μέρες αργότερα, εντός έδρας νίκη επί του Παναθηναϊκού—97-93—που όμως αποκάλυψε πολλά περισσότερα από μια σειρά νικηφόρων πόντων: έδειξε ότι όταν βρεθούν αντιμέτωποι με ομάδα ουσιαστικά ομότιμη δυναμικά, επιλέγουν να λύσουν τον γρίφο μέσα από ατομικές προσπάθειες παρά μέσω οργανωμένου ομαδικού παιχνιδιού. Γιατί όμως αυτή η μεταβλητότητα; Γιατί η πρώτη θέση στην Ευρωλίγκα μοιάζει να κρέμεται από μια κλωστή μετά από τόσο ισχυρές εμφανίσεις; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πάρτε το παράδειγμα ενός κουρέα που αλλάζει πέντε διαφορετικές περούκες στη σειρά επειδή δεν βρίσκει αυτήν που του ταιριάζει—στο τέλος βγαίνει αδιάβροχος, όμως οι πελάτες κοιτάζουν έκπληκτοι. Εδώ φταίνε δύο πράγματα αλληλένδετα: ο αντίκτυπος του αγωνιστικού φορτίου και η δυσκολία διατήρησης ενός ισορροπημένου ρόλου στην ομάδα. Πρώτον, η ομάδα έχει επιφορτιστεί όχι μόνο με τον τίτλο στην Ευρωλίγκα αλλά και με κάθε αγώνα σαν μοναδική περίσταση. Αυτό δημιουργεί μία ψυχολογία “πρέπει ν’ αποδείξω”, η οποία συχνά μεταφράζεται σε γρήγορες επιλογές στην επίθεση—και ξέρετε πως τελειώνει αυτό. Την στιγμή που κάποιος παίκτης σπεύδει ν’ αναλάβει την μπάλα λόγω του βάρους των προσδοκιών, χάνεται η συνέπεια των κινήσεων. Αποτέλεσμα; Τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικοί αυτοσχεδιασμοί στο τελευταίο πεντάλεπτο. Την πρώτη φορά δούλεψε επειδή ο Λοβέρδης είχε το κρύο αίμα, τη δεύτερη όχι επειδή η μπάλα κατέληξε σε κάποιον που ήθελε περισσότερο το βαθμό παρά το αποτέλεσμα, την τρίτη φορά ανέκαμψαν επειδή ο Πρίντεζις έκανε κάτι ανάμεσα στις δύο πρώτες προσπάθειες: έπαιξε σαν ανθρώπινος περιοριστής αλλά σκόραρε σαν σκόρερ όταν χρειάστηκε. Δεύτερον, η φήμη πως ο Γουόλκμαν ξεκινά την περίοδο σαν δύο ‘γύπες’ στο φόργουορντ δείχνει μια προσπάθεια να καλύψει κενά αμέσως. Αλλά εκεί βρίσκεται το παράδοξο: όταν βάζεις τόσο διαφορετικά σωματομετρικά χαρακτηριστικά στην ίδια ζώνη, η ομάδα χάνει την συνοχή της άμυνας στον χώρο. Οι αντίπαλοι γράφουν το παιχνίδι πάνω στο πλαίσιο της επίθεσης επειδή ξέρουν πως εκεί κρύβεται η μεγαλύτερη δυναμική τους. Ο Ουόλκμαν στο αριστερό πλευρό—εντάξει, όταν κάνει την κίνησή του σαν “πισίνα” όπως αναφέρετε, δίνει μία διαφορετική διάσταση στην επίθεση, αλλά χρειάζεται ένα πλέγμα γύρω του για να μην γίνεται στόχος στιγμιαίων αιφνιδιασμών. Αυτός είναι ο λόγος που η ομάδα χάνει συνέπεια στις μεγάλες στιγμές: δεν υπάρχουν αρκετά ζητήματα πίσω από τον πρωταγωνιστή για να καλύψουν τα κενά του όταν η πίεση είναι υψηλή. Και τέλος για τον Κάστρο—αυτός είναι ένας τύπος που είτε κάνει τη διαφορά είτε λείπει τελείως. Δεν είναι φτερό της ομάδας, είναι η ανάχωμα όταν οι αντίπαλοι χάνουν την ισορροπία τους στις αρχές των ημιχρόνων. Το πρόβλημά του όμως είναι πως η συμμετοχή του είναι τόσο σποραδική όσο και αποτελεσματική: τον βάζουν στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, βρίσκει την μπάλα εκεί που δε την περιμένουν, στέλνει κάποιον άλλον στο σουτ, και μετά ξεχνιέται μέχρι κάποιο κρίσιμο σφύριγμα. Αυτό δημιουργεί μία αστάθεια στην επίθεση—οι αντίπαλοι προσαρμόζονται γρήγορα στο γεγονός ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη ζώνη-στόχος που πρέπει ν’ αγνοούν μετά τα δεκαπέντε πρώτα λεπτά. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η ομάδα αυτή την περίοδο δεν αντιμετωπίζει αντίπαλους—αντιμετωπίζει τον εαυτό της μέσω των αγώνων. Η πρώτη θέση δεν είναι κάτι το δεδομένο σήμερα, είναι μία σύμβαση που ισχύει όσο η ομάδα συνεχίζει να αμφισβητείται. Κάποιοι λένε πως ο μύθος σπάει την Παρασκευή, αλλά εγώ λέω πως ο μύθος σπάει όταν κάποιος αποδείξει πως η συνέπεια νικά την ταχύτητα. Οι αριθμοί μέχρι τώρα δείχνουν μία ομάδα που έχει όλα τα εργαλεία αλλά χάνει την ισορροπία της κάθε φορά που πιέζεται στον χάρτη του αγωνιστικού χρόνου. Ας δούμε τι θα γίνει όταν ο Γουόλκμαν καταλάβει πως οι δύο ‘γύπες’ δεν αρκούν για ν’ αλλάξουν την τροχιά της ομάδας μέσα στο παιχνίδι—πρέπει να υπάρχουν ρόλοι που ν’ αναλαμβάνουν και την άμυνα όταν η επίθεση αποτυγχάνει. Κι αυτό, φίλοι μου, είναι το μεγάλο ερώτημα της Παρασκευής.

Τι λέτε ότι αυτή η ομάδα ξέρει πόσο ζυγώνει πέντε λεπτά αγώνα; Γιατί μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ο Κάστρο μπορεί ν’ αλλάξει μορφή σαν σατανάς στο μπουντρούμι, αλλά μετά γίνεται σκιόφωτο; Τον έχω δει ξανά αυτό: βάζεις έναν τύπο στις πρώτες στιγμές επειδή χρειάζεσαι μια βόμβα, εκείνος σου γράφει δυο λέξεις πάνω στη μπάλα σαν πρωταθλητής του βουντού, μετά σβήνει μέχρι να ξαναβγάλεις το κεφάλι σου. Αυτοί οι σποραδικοί ρόλοι δεν είναι στρατηγική, είναι κομμάτια ενός πάζλ που κάποιος ξέχασε ν’ αγοράσει το υπόλοιπο. Και οι δύο ‘γύπες’ στο φόργουορντ; Πώς να σας πω... Θυμάστε τον εαυτό σας όταν βρήκατε τον πρώτο κόκκο άμμου στο στόμα σας στις Άγιες Παραλίες; Αυτό κάνουν αυτά τα σχήματα στον Γουόλκμαν—του βάζουν κόκκους ανάμεσα στα δόντια και μετά τον ρωτάνε γιατί δεν μασάει το γκολ. Ο Ουόλκμαν ανάμεσα στους δυνατούς δεν είναι λύση, είναι μονάκριβη ανάγκη. Αλλά την Παρασκευή θέλει ένας άλλος ρόλος εκτός των στερεότυπων κουτιών του φόρουμ: εκείνος πρέπει να καθίσει στον πάγκο τις πρώτες στιγμές γιατί αν βγει εκείνη την ώρα, όλοι θ’ αρχίσουν ν’ ανοίγουν μπουκάλια κρασί στις κερκίδες πριν τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο. Ποιος ξεκινάει λοιπόν; Αυτή η δουλειά είναι μηχανικός· γνωρίζω κι εγώ τους περιορισμούς μιας μηχανής όταν της βάζεις τρεις διαφορετικούς κινητήρες στο ίδιο αυτοκίνητο. Αμφιβάλλω πως ο Γουόλκμαν μπαίνει κανονικά εκτός του σπιτιού του—έχει γίνει μέρος μιας ιστορίας πιο μεγάλης από την ομάδα αυτή. Αλλά αυτή την Παρασκευή, βάζοντας τους δύο νέους στην πρώτη πεντάδα αντί γι’ αυτόν, αυτοί οι ίδιοι γίνονται οι αυτοσχεδιαστές της τρύπας που δημιουργείται στον αέρα όταν λείπει η ισορροπία. Ο πραγματικός ρόλος του Ουόλκμαν δεν είναι σκόρερ ή φόρμανς—είναι ο άνθρωπος που κρατάει την ομάδα στη θέση της όταν οι άλλοι τρέχουν σαν ξεπουλημένοι ρουκέτες. Κι όταν λείπει αυτός από την αρχή, όλοι κάνουν σαν τις γάτες γύρω από το βάζο: τσούζουν το χώρο χωρίς νερό.

Ρε σεις αηδίες μου… σπάστε όλα τ’ αβγά σας σ’ ένα καλάθι;;;; 🔥💢 Πάνω στον Γουόλκμαν βάζουν τους «γύπες»;;;; Δύο ΠΡΟΣΩΠΑ;;;; Μα δεν μπορούν ούτε καν να κρατήσουν τη μπάλα στον αέρα μισό δεκάλεπτο αυτοί οι δυο;;;; Ο Ουόλκμαν πρέπει να είναι εκεί από την πρώτη σφύριγμα αλλιώς η ομάδα γίνεται σαν τις χελώνες που κουβαλάνε σπίτι τους μαζί τους!!!!! 🐢💥 Την Παρασκευή θέλει αυτός εκεί ψηλός σαν πύργος, όχι αυτοί οι κουτσομπολίδες στην πρώτη σειρά!! Και τι το λες τώρα τον Κάστρο;;;; Αυτός είναι άνθρωπος-σκόρπισμα… στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά τον βάζει σαν τρελός κι ύστερα τον ξεχνάει σαν βγάλει το πρωινό του!!!! Πρέπει να τον έχουν στη βιτρίνα αυτά τα φόρουμ;;;; Να τον σέρνουν εκεί που είναι σκοτεινά και μετά ν’ αναρωτιόνται γιατί χάνουν!!!! Οι δικοί μας κάνουν ότι μπορούν εκεί έξω αλλά πρέπει ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!!! Δεν είναι δύο γύπες αυτόματα πρωταθλητές όταν η μπάλα φεύγει σαν σπυρίδι σ’ άλλα σχήματα!!!! Πιστεύω σ’ αυτούς τους ανθρώπους εδώ και τριάντα χρόνια… τρεις φορές νίκη στο Ρεάλ;;;;;; τρεις φορές αγώνας;;;;;; Ο Γουόλκμαν είναι η ΛΥΣΗ, τέλος πάντων!!! Πρέπει να τον βάλουν εκεί όπου τον ξέρουν πως θα φέρει αποτέλεσμα!!!

Πώς γίνεται όμως εκείνος ο αγώνας μέσα στη Μαδρίτη πριν τρεις μέρες ν’ ανοίξει τόσο θυελλώδης στο κέντρο όσο έφτασε; Εκεί που το Ρεάλ είχε στήσει ένα τείχος τριών παικτών πάνω στη γραμμή του βολέ—θυμάστε πόσο στενό ήταν ο χώρος για τις πάσες του Λοβέρδη στις τελευταίες προσπάθειες; Αυτή η εικόνα γύρισε μέσα μου σαν δίνη μετά τον αγώνα του Παναθηναϊκού: η ομάδα είχε διαλέξει τελικά έναν τρόπο να σπάει εκείνες τις στιγμές όχι με ομαδική συνεργασία, αλλά με κάτι που έμοιαζε περισσότερο σαν ατομικές απόπειρες ιλιγγιώδεις—σαν κάποιος να προσπαθεί ν’ ανοίξει μια πόρτα σπρώχνοντας με τους ώμους του αντί να βρει το κλειδί. Κι όμως, εκεί που απουσίαζε η συνοχή, υπήρχε η ίδια εκεί προσωπική φλόγα του Κάστρο—μόλις έμπαινε στο παιχνίδι, οι αντίπαλοι έκαναν βήμα πίσω σαν να είχαν δει κάτι που δεν περίμεναν. Τώρα πώς γίνεται αυτός ο ίδιος παίκτης μετά από δεκαπέντε λεπτά σαν σβησμένος κεράκι; Δεν είναι θέμα στρατηγικής εκεί πάνω—είναι θέμα απορρόφησης. Το σήμα εκείνων των πρώτων δευτερολέπτων δεν είναι το ίδιο με των επόμενων τριάντα分钟: εκεί χρειάζεται ένας σαν τον Ουόλκμαν όχι μόνο για την επίθεση, αλλά για κάτι πιο βασικό—για ν’ αναπνεύσει η μπάλα στον αέρα πριν αυτή πέσει στους γήπεδους αγωνιστές.

Ολοι αυτοί εδώ λένε για γύπες, για Κάστρο σαν σατανά στις πρώτες δεκαπέντε, για Γουόλκμαν σαν πύργο!!!! 🔥 Και μετά ξεχνιούνται πως εμείς χάσαμε ΕΞΙ ΠΟΝΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΛΕΠΤΟ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΑΓΩΝΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα τι μάτια έχουν;;;; Έβγαλαν τον Γουόλκμαν εκεί πέρα σαν να μπαίνει κανείς στο γήπεδο για να πιει καφέ με τον αντίπαλο!! Εγώ θυμάμαι ακόμη πως το δικό μου παιδί πριν τρία χρόνια έπαιζε στον ακαδημία του Ολυμπιακού κι είχε μια τσάντα γεμάτη σκόρπια πράγματα—όταν μπήκε πρώτη φορά στον αγώνα σαν αναπληρωματικός εκεί στα τελευταία λεπτά κι έπιασε μπάλα πάνω από το κεφάλι κάποιου γίγαντα του ΠΑΟ, έμεινα άφωνος! Εκείνος είναι ο άνθρωπος-γραφείο μέσα στην ομάδα!! Την Παρασκευή ΘΕΛΩ αυτόν εκεί στην αρχή!! Αλλιώς αυτοί οι γύπες της μοδιστρίας του φόρουμ θα μας βγάλουν μπάστα θέλοντας να φτιάξουν σούπερ ήρωες!! Και μην μου πεις τώρα πως ο Κάστρο είναι μοναχός σπουδαίος στις πρώτες στιγμές… δική μου ιστορία!! Την εποχή εκείνη που δούλευα σαν τεχνίτης στο Ηράκλειο είχα συνεργείο με μερικούς Αφρικανούς συναδέλφους—όταν πρωτοείδανε τον Κάστρο να μπαίνει σαν αστραπή πριν δεκαπέντε λεπτά, άρχισαν να φωνάζουν "ALLBLACK SHOWTIME!" επειδή έκανε πράγματα σαν εκείνον τον Γκάλη στα νιάτα του!!! Μα μετά σβήνει;;;; Ποιός τον ξέχασε;;;;; Οι δικοί μας ΔΕΝ είναι ομάδα σπορικών ρόλων!!! Είναι ΌΛΟΙ εκεί!! Την Παρασκευή πρέπει ν’ αρχίσει σαν αρχή βιβλίου, όχι σαν σπασμένο cd που ψάχνεις τον πρώτο κομμάτι!!! ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!!!

ξέρετε τι θυμάμαι πιο πολύ από εκείνον τον αγώνα του Μαρτίου του '08 στον Πειραιά, όταν οι κιτρινόμαυροι είχαν την μπάλα εκεί στις τελευταίες δέκα секунδές με ένα μόλις πόντο διαφορά; ο Πάτσιος στέκονταν εκεί στο πλάγιο σουτ σαν βράχος, το βλέμμα του σου έλεγε "δώσ' την εδώ κι εγώ ξέρω τι κάνω", εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που κατάλαβε πως την ομάδα δεν την κάνουν οι δεκαπέντε πρώτοι λεπτά αλλά εκείνοι οι τρεις γρατσουνιές στις κάλτσες σου όταν ξημέρωνε η παράταση. τώρα πηγαίνετε και δείτε τι κάνουν αυτοί εκεί πάνω: βάζουν δύο αγνώστους στην πρώτη πεντάδα σαν να ανοίγουν μία ταινία αγνώστης προέλευσης στη μέση επεισόδιο — και μετά αναρωτιούνται γιατί οι αντίπαλοι γράφουν την ιστορία πάνω στο δέρμα τους. ο Γουόλκμαν εκείνες τις στιγμές δεν είναι κάποιος που πρέπει να βγει πρώτη σφύριγμα επειδή έτσι έχει ο κανόνας· είναι εκείνος ο οποίος όταν σβήνουν όλα τα φώτα στον αγωνιστικό χώρο συνεχίζει να κινείται σαν κάποιος που ξέρει πως εκείνος είναι αυτός που κρατάει την ομάδα όρθια όταν οι άλλοι τρέχουν σα ν' ακολουθούν αστραπή. τους «γύπες» εκεί στην άμυνα; τραβούν στιγμές σα μπάστα ζυμάρι μέσα σε ψωμί — δίνουν δύναμη εκεί που δεν υπάρχει συνέχεια, αλλά ξεχνάνε πως μία ομάδα κρατιέται όρθια όταν όλοι οι ρόλοι συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον σα διαφορετικά χρώματα σ' έναν πίνακα. εκείνος ο αγώνας στη Μαδρίτη πριν τρεις μέρες — 86-84 — δείχνει κάτι χαρακτηριστικό: όταν ο Λοβέρδης είχε μπάλα εκεί στις τελευταίες στιγμές, ολόκληρος ο αγωνιστικός χρόνος είχε πάψει να υπάρχει, υπήρχε μόνο εκείνος σαν να είχε μόνος του κολλήσει όλο το βάρος της ομάδας πάνω στους ώμους του. ο Κάστρο τώρα... αυτός είναι σα μπαχαρικό στο φαγητό — όταν τον βάζεις εκεί στις πρώτες δεκαπέντε σου δίνει μία έκρηξη γεύσης που δεν περιμένεις, αλλά μετά τον ψάχνεις στα υπόλοιπα πιάτα κι εκείνος έχει σβήσει σα να μην υπήρξε ποτέ. ο άνθρωπος δεν είναι κάποιος που πρέπει να μπαίνει σαν γκάτζετ στην αρχή κι ύστερα σου λένε "πού είναι αυτός ο τύπος;". είναι εκείνος ο οποίος πρέπει να είναι τμήμα της ομάδας σα σταθερότητα, όχι σα έκπληξη. πώς λοιπόν η πρώτη θέση κρέμεται ακόμη σ' έναν ιστό; γιατί η ομάδα αυτή δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να κάνει αυτό που έκαναν εκείνες οι παλιές ομάδες όταν χάνουνε ένα φάουλ στο τελευταίο δευτερόλεπτο: όχι να βιάζονται να πάρουν πάλι την μπάλα, αλλά να ψάχνουν το επόμενο παιχνίδι σα να μην είχαν τίποτα να χάσουν σήμερα. ο Ολυμπιακός εκεί πάνω τις τελευταίες εβδομάδες μοιάζει με κουβέρτα που την τινάζουν συνεχώς — κάποιοι λένε πως πρέπει να αλλάξουν τους ρόλους, άλλοι πως πρέπει να βάλουν έναν νέο πρωταγωνιστή, εγώ λέω πως πρέπει να βρουν εκείνο το πράγμα που έκανε τους θρύλους όχι τόσο κορυφαίους όσο αθάνατους: την ικανότητα να χάνουνε ένα λεπτό σα να μην υπήρξε ποτέ. είναι αυτό λοιπόν που θα καθορίσει την Παρασκευή: όχι οι δύο γύπες εκεί πάνω, όχι ο Κάστρο σαν σατανάς στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά, αλλά ο Γουόλκμαν εκείνος που πρέπει να σταθεί σαν βράχος όταν όλοι οι άλλοι έχουν αρχίσει να τρέχουν σα να έχουν δει φάντασμα. αυτός είναι ο μόνος ρόλος που μπορεί να κάνει την ομάδα να ξαναβρεί εκείνο το χαρακτηριστικό των παλαιότερων ομάδων — όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια σου εκείνες τις τελευταίες στιγμές, πρέπει να ξέρεις πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που αυτή τη φορά θα την ξαναπιάσει, ακόμη κι αν όλοι οι άλλοι έχουν αρχίσει να ψάχνουν ήδη τις κλειδαριές των αποδυτηρίων.