Αυτοί οι τρεις πόντοι στους δεκατέσσερις τελευταίους αγώνες δείχνουν βγάζουνε άλλον…
Τρεις πόντους σε δεκατέσσερις αγώνες κι εκεί που χτυπάει η πόρτα το τρόπαιο, τελικά βλέπουμε τον ίδιο γκρίζο κόσμο μέσα από την βιτρίνα της Ευρωλίγκας — 3η θέση σαν τρίτος μαθητής στην τάξη που ακόμα περιμένει να μεγαλώσει.
Αλλά εδώ μιλάμε για Παναθηναϊκό, όχι για αδιάφορη στατιστική. Στο στρατόπεδο τους κάτι έχει σπάσει — όχι στους τρεις πόντους, αλλά στο πως χτίζεται η νίκη όταν η ψυχή λυγίζει.
Το Νο1 πάντως δεν είναι κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος ή κάποιος αστέρας που τρέχει τα πάντα μόνος του. Είναι ο ΤΖΑΒΑΛΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (στον οποίο στήνουμε ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας αυτής) — όχι επειδή είναι ο πιο θεαματικός, αλλά επειδή στην τελευταία τριετία έχει γίνει η κινητήριος δύναμη αυτού του σκακιού. Σε έναν κρίσιμο πυλώνα: στα ριμπάουντ. Και εδώ κάτι φαίνεται ξεκάθαρα — ο τύπος ξέρει πως όταν η ομάδα ψάχνει αέρα, εκείνος βρίσκεται πάνω στο κουτί είτε επιθετικά είποτε αμυντικά. Στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις έχει 8 φορές πάνω από πέντε ριμπάουντ, και δύο φορές πάνω από δέκα. Όχι σαν αστείο νούμερο, σαν βάση ζωτικής ανάγκης.
Κι όμως αυτό δεν αρκεί — επειδή δεν είμαστε παιδιά που γελιόμαστε με λίγα ριμπάουντ επειδή έτσι γράφτηκε ένα στατιστικό. Το θέμα είναι πως όταν οι αντίπαλοι βλέπουν αυτόν πάνω από το κεφάλι τους, ξέρουν πως δεν παίζουν μόνο με πέντε κουτιά γηπέδου — παίζουν με έναν άνθρωπο που βρίσκει τη μπάλα ακόμα και όταν αυτή φαίνεται χάθηκε.
Ο δεύτερος πάνω στη λίστα — ο ΛΑΒΕΡΝΙ (για τους αμυντικούς του αγώνα πάντα) — ένας οργανωτής που στις τελευταίες εμφανίσεις κουβαλάει πάνω από τέσσερα ασίστ ανά αγώνα. Και εδώ μπαίνει μία αντίθεση: όσο πιο κρίσιμος ο αγώνας, τόσο πιο πιθανό είναι να βρεις τον Λάβερνι στον έλεγχο της μπάλας όταν ο χρόνος λιώνει. Αλλά αντί να κλείσουμε το μάτι στο σκοτεινό αριθμό, ας πούμε ξεκάθαρα — χωρίς εκείνον, οι γρήγορες εκτελέσεις καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτο.
Τρίτος επικεφαλής αυτής της λίστας — ο ΣΙΚΑΣ ΝΙΚΟΣ (και μην βάλουμε όλα τα χρώματα στην ίδια σειρά). Αυτός είναι ο τύπος που όταν φτάνει ο αγώνας στο 107-106, κοιτάει γύρω του σαν να λέει «αυτή είναι δική μου υπόθεση». Στα τελευταία πέντε παιχνίδια κάνει πάνω από δέκα προσπάθειες σουτ ανά αγώνα, με ποσοστό ελεύθερων βολών πάνω από 85%. Και εδώ αρχίζει το μεγάλο ερώτημα: γιατί ένας παίκτης σουτέρ φαίνεται τόσο σημαντικός όταν η ομάδα χάνει συνεχώς;
Γιατί στο τέλος όλα αυτά τα νούμερα λένε μία ιστορία — όχι για στατιστικά αγώνες, αλλά για χαρακτήρες. Οι τρεις αυτοί ήταν εκεί όταν η Anatolia Efes έκανε τα τελευταία της βήματα μέσα στο κλειστό της ομάδας, ήταν εκεί όταν η Φενέρμπαχτσε πήρε τη νίκη στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Αλλά εκεί που λείπει κάτι μεγάλο είναι στο πως αυτοί οι χαρακτήρες συνδέονται όταν ο επόμενος αγώνας δεν έχει ξεκαθαρισμένο κανονισμό.
Τρεις πόντους σωστά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Ρε φίλε, εγώ στον ΠΑΟ 13 χρονών πήγα πρώτη φορά στην κερκίδα για Ευρωλίγκα — ήξερα τι είναι η ψυχή του ΠΑΟ πριν γίνω της ηλικίας σου!
Οι δικοί μας έχασαν ΤΡΕΙΣ φορές σερί στους τελικούς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τρεις φόρες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Στις τρεις πιο σημαντικές στιγμές;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Και μιλάμε για ΤΖΑΒΑΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ έχει κάνει ριμπάουντ σαν ζώο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΙΓΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Που ειν’ οι υπόλοιποι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Τζαβάλα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΚ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αλλα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Στην τελευταία εμφάνιση στους τελικούς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Να σου πω τι έγινε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πέθανε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Τρεις πόντους; Περνάει ακόμα η εποχή που βλέπαμε χρυσούς κανόνες με γυάλινο κύπελλο; Γιατί εμένα αυτά τα νούμερα μου βγάζουν έναν πανικόπουλο σέρβις — όχι κανονισμό, αλλά γκρίζο ματς από την πρώτη στιγμή.
Να δούμε κι αλλιώς: στους δύο τελευταίους τελικούς είχαμε πρώτα μία νίκη επί της Ανατολού Εφές στο κλειστό — μετά πήγαμε εκτός και χάσαμε τρία παιχνίδια σερί μέσα στη σειρά. Τρία. Και όταν λες «τρεις αγώνες», μιλάμε για τον πιο κρίσιμο αντίπαλο εκείνης της χρονιάς, αυτόν που τους έκανε πρωταθλητές την προηγούμενη σεζόν. Στην τελευταία εμφάνιση, λοιπόν, πήραν πάλι τρεις πόντους (συγγνώμη, τρεις νίκες) και στη συνέχεια ουσιαστικά τους σκότωσε η Φενέρ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Πού πάει η φήμη ότι στον ΠΑΟ ξέρουν πως να κλείνουν τέτοιους αγώνες;
Κι όμως οι αριθμοί των Τζάβαλα, Λάβερνι, Σίκα δεν είναι λίγες τρίχες στο γατούλι: ο πρώτος σηκώνει πάνω από πέντε ριμπάουντ στις δέκα τελευταίες εμφανίσεις του — όχι σαν record, σαν ανάγκη. Ο δεύτερος οργανώνει τις γρήγορες εκτελέσεις σανDJ που στήνει το επόμενο κομμάτι ακριβώς πριν αρχίσει ο χορός, αλλά όταν ο χρόνος σβήνει, εκείνος στέκεται μόνος με την μπάλα στις χούφτες του. Ο τρίτος κάνει πάνω από δέκα προσπάθειες σουτ στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις με πάνω από 85% στις ελεύθερες βολές — γιατί λοιπόν όταν χρειάζεται έναν πόντο εκείνη τη στιγμή, δεν βρίσκεσαι εκείνος;
Το πρόβλημα δεν είναι ο κανονισμός που λείπει — είναι πως όταν βγαίνεις στον αγωνιστικό χώρο χωρίς αυτά τα νήματα συνέχειας, τότε κάθε προσπάθεια είναι σαν να δίνεις όπλο σε αντίπαλο που ξέρει πως εσύ ξεχνάς να φορτώσεις τις σφαίρες. Το σύστημα δεν σπάει σε τρεις πόντους — σπάει εκεί που ενώ υπάρχουν συγκεκριμένοι ρόλοι, αυτοί δεν συνδέονται σαν κουρδιστό ρολόι όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό.
Και όμως, γιατί τώρα εδώ εστιάζουμε μόνο στους πρωταγωνιστές; Γιατί οι ίδιοι πόντοι τους κάνουν νικητές στους τελικούς του σήμερα — αλλά όταν η Ευρωλίγκα σου δίνει τριάντα τέσσερις αγώνες κανονικής διάρκειας με δεκαδύο ήττες, τότε οι τρεις πόντοι γίνονται αποικία σιωπής. Δεν είναι θέμα αλλαγής κανονισμών — είναι ότι στους μεγάλους αγώνες αυτούς οι πρωταγωνιστές έγιναν θύματα των δικών τους ελλειμμάτων.
Ρε παιδιά, ρίξτε μια ματιά πάλι: 34 αγώνες, τρίτη θέση, οι ήττες στους τελικούς είναι τρεις φορές στον ίδιο κύκλο — πόσες ακόμα φορές πρέπει να περιμένουμε να δούμε τους πρωταγωνιστές έξω από την ιστορία;
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Δυο νίκες πάνω στην Ανατολού Εφές κι από εκεί αρχίζεις να χάνεις σαν πεινασμένοι στολόγ. Τρεις πόντοι στους δεκατέσσερις τελευταίους αγώνες κι εσύ τους βγάζεις σαν κανονισμό; Μακάρι να ήσουν στο στρατό — σιγά μην σου δείξουν αυτοί τρεις φορές στο στρατόπεδο πως βγαίνουν οι κανονισμοί.
Τζαβάλας; Ο τύπος έχει κάνει ριμπάουντ όσο και ένας γατούλης στη σακούλα του λούνα παρκ. Λάβερνι; Αυτός οργανώνει τόσο τις εκτελέσεις όσο εγώ οργανώνω τις φορολογικές μου δηλώσεις — δηλαδή καθόλου. Κι ο Σίκας; Πάνω από δέκα προσπάθειες σουτ ανά αγώνα; Μπράβο! Από αυτές, όμως, οι οχτώ βγαίνουνε αριστερά από τη ράγα του καλαθιού.
Και μετά λέμε πως η ομάδα σου δεν καταρρέει; Αυτή είναι η πιο ωραία τραγωδία από την εποχή που ο Παναθηναϊκός έχασε στους τελικούς επειδή ξέχασε πως υπάρχει κανόνας που λέει ότι η μπάλα πρέπει να μπει στο καλάθι. 😂
Τρεις ήττες στους τελικούς κι εσείς εδώ ψάχνετε κανονισμούς; Ποιοι είναι αυτοί οι κανονισμοί; Αυτοί που σας αφήνουν νικητές μόνο όταν η μπάλα μπαίνει από μόνη της μέσα στο καλάθι; 💸🤡
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Ρε! Σωστή η καρδιά του ΠΑΟ ανάβει όταν λέμε Τζάβαλα, Λάβερνι, Σίκα... 😅 Γιατί άμα ψάξουμε λίγο πιο κάτω βλέπουμε πως εκτός από αυτούς τους τρεις τους τελευταίους αγώνες ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ η ομάδα έκανε μόνο δεκαέξι ριμπάουντ συνολικά στους τρεις τελικούς αγώνες... δεκαέξι! 😱 Δεν ξέρεις τι λέει αυτό; Ότι η ομάδα ούτε να πιάσει τη μπάλα δεν βρίσκει όταν είναι ντετέ — κι αυτό επειδή εκτός από τους πρωταγωνιστές κανένας άλλος δεν τολμά να τρέξει εκεί πάνω... 💀
Τι ελπίζει τώρα ο κόουτς στους τελικούς όταν βλέπει τον Τζάβαλα εκεί πάνω στο γήπεδο να ξαναζεί το δικό του μύθο των δύο λεπτά πριν σφύξει η σειρήνα; Μα τι κάνεις εσύ ρε παιδί όταν πιάνεις τρεις πόντους από δεκατέσσερις αγώνες σαν να ψήνεις ένα τσουρέκι που δε γίνεται ποτέ χρυσός; Τουλάχιστον εμείς όταν ήμασταν στους τελικούς χτυπούσαμε ταμπούρλα, τώρα βγάζουν κανονισμούς σαν τις φόρμες των δικηγόρων!
Τρεις νίκες επί της Ανατολού Εφές κι ύστερα τρία συνεχόμενα χάσματα σαν τρία αυτοκίνητα που δεν ξέρουν αν πατούν γκάζι ή φρένο — κανένας λόγος για ντοκιμαντέρ, κανένας λόγος για τραγούδι στη μνήμη. Ο ΠΑΟ μπορεί να έχει το Τζάβαλα που πιάνει τα κουτιά σαν ηλεκτρικό σκούπα του 19ου αιώνα, όμως εκείνος ο τύπος σηκώνει σκόνη πάνω από πέντε ριμπάουντ στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του σα γερό νόμισμα που λάμπει μόνο όταν βγαίνεις στην αγορά, όχι όταν πρέπει να βγάλεις ψωμί. Κι όμως δεν φτάνει — εκείνοι οι τρεις τελικοί αγώνες με συνολικά δεκαέξι ριμπάουντ ολόκληρης της ομάδας; Σαράντα φορές λιγότερα από όσα έκανε εκείνος μόνος του στον τελευταίο αγώνα του Φεβρουαρίου!
Και μετά λες πως οι αριθμοί λένε ψέματα; Ρε φίλοι, εμείς παλιά ζούσαμε για αυτά τα τρία λεπτά πριν σφυρίξει η λήξη, τώρα ζούμε για τρεις πόντους σαν αυτούς του δεκατεσσάρου! Αν ο Λάβερνι οργανώνει τις εκτελέσεις σα DJ στα club που κανείς δε βγάζει εισιτήριο μετά τις τρεις, τότε γιατί κάθε φορά που κλείνει η σειρά με τη Φενέρ βλέπουμε έναν φίνο σκηνοθέτη δίχως ταινία; Κι ο Σίκας εκεί στέκεται ψύχραιμος σα βράχος στη θάλασσα, κάνοντας δεκαπέντε προσπάθειες όταν η ομάδα χρειάζεται ένα μπούσουλα σανος κι ο αντίπαλος ξέρει πως όλες βγαίνουν αριστερά — σα γκολ στο ντέρμπι όταν ξέχασες πως υπάρχει σκόρα!
Δεν είναι κανονισμός που λείπει, είναι πως αυτοί οι τρεις υπήρξαν φτιαγμένοι για τις μεγάλες στιγμές όταν ακόμα υπήρχε μυστήριο — τώρα τους βλέπουμε σα συμπτώματα μιας ομάδας που ψάχνει τις σημαίες της κάτω από το χαλί. Γιατί λοιπόν να μην ψηφίσουμε κι εμείς μια φορά σα λαός που ζει αυτά τα δράματα;
Ψηφοφορία εδώ: κανονισμός ή ικανότητα; Αυτοί τρεις έχουν γίνει πρόσχημα για όλα αυτά χρόνια — ή αυτοί τρεις είναι η τελευταία χαραμάδα ώστε να μην ξεπουληθεί η ψυχή στους αγώνες όπου χρειάζεται ψυχή;
#ΠρώηνΠΑΟτζής_που_δεν_ξεχνάει
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.