Τι κάνει έναν Ολυμπιακό της χρονιάς… ν'αποσύρεται
Πριν δεις τα νούμερα βγάλε το κλειδί που έχεις κρύψει κάτω από το χαλί του σαλονιού σου και τσέκαρε πόσες φορές φόραγες αυτο το πράγμα σα βγεις το βράδυ της Δευτέρας μέχρι την Παρασκευή.
Γιατί; Διότι εκείνη η περίοδος έβγαλε φως μέσα στο τέρας που γίνεται όταν ένας «αήττητος» μετατρέπεται ξαφνικά σε κουρέλι στους πιο ζόρικους.
Το μοτίβο είναι εκεί — όχι στα ποσοστά, όχι στους περισσότερους πόντους, αλλά στην ιδιοσυγκρασία της χρονιάς.
Εδώ πέφτουμε πάνω σε ένα ζήτημα ανοχής: τρεις ήττες στους μπάστακους μέσα σε δώδεκα ημέρες δεν προέρχονται από μία μόνο αιτία, αλλά από μία μοναδική πηγή αστάθειας: **την ίδια αγωνιστική συμπεριφορά.**
Ας πάρουμε το δείγμα των τριών αγώνων που έφεραν τον Ουρανό κάτω στη γη:
- Στις 23/05 εντός με Μονακό: 68-78 (η διάρκεια των πρώτων δεκαπέντε λεπτών έκανε τον αγώνα ήδη χαμένο)
- Στις 29/04 εκτός με Ρεάλ Μαδρίτης: 72-80 (οι πρώτες πέντε προσπάθειες έγιναν με μισή ψυχή)
- Στις 25/05 εντός με Παναθηναϊκό: έγινε νίκη, αλλά αν την κοιτάξεις με ψυχρά νούμερα, οι πρώτες τρεις επαναλήψεις μετά το πρώτο δεκαπέντε έφεραν +5 μόλις σε ισορροπία ψυχής έναντι της ομάδας που είχε χάσει τους προηγούμενους δύο αγώνες σου.
Το στοιχείο-κλειδί εδώ; **Ο Ολυμπιακός δε χάνει επειδή οι αντίπαλοι είναι δυνατοί.** Χάνει επειδή η ίδια συμπεριφορά που τον κράτησε αήττητο τους υπόλοιπους μήνες — αυτή της συγκεντρωμένης επίθεσης με ελάχιστη ανοχή για λάθη — γίνεται η μεγαλύτερή του αδυναμία όταν συναντά ομάδες που διατηρούν το υψηλό ρυθμό πίεσης πάνω από τριάντα λεπτά.
Δηλαδή, αυτό που τον έκανε αήττητο (η επιθετική συνέπεια και η ικανότητα να εκμεταλλεύεται κάθε λάθος του αντιπάλου) γίνεται εύθραυστο όταν **τον ίδιο τον Ολυμπιακό πιέζουν συνεχώς στον τομέα που κάνει τους πάντες κόκκινους.**
Οι τρεις ήττες στις σημαντικότερες στιγμές του Πρωταθλήματος ΔΕΝ ήταν αποτέλεσμα τύχης ή αλλαγής φόρμας — ήταν μια φυσική συνέπεια του ότι η ομάδα είχε χτίσει όλα της τα μοντέλα γύρω από μία συγκεκριμένη αγωνιστική ιδιοσυγκρασία. Και όταν εκείνη η ιδιοσυγκρασία κατέρρευσε υπό την ίδια πίεση που είχε δημιουργήσει προηγουμένως στους άλλους, δεν υπήρχε άλλος πυλώνας.
Όπως λέω πάντα — το πλαίσιο μετράει, αλλά εδώ το πλαίσιο άλλαξε επειδή η ίδια ομάδα έγινε η πιο εύθραυστη στις στιγμές κρίσης, παρότι την προηγούμενη φορά είχε στηθεί έτσι ώστε αυτές τις στιγμές να τις οδηγεί στον θρίαμβο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τρεις ήττες μέσα σε δώδεκα μέρες σου κάνουν μόνο εκείνοι που κοιτάνε τους δικούς τους μύθους μέσα από φίλτρο φίλων, όχι από γεγονότα. Πες μου τίποτα συγκεκριμένο πώς οι αντίπαλοι έγιναν δυνατότεροι μέσα στον ίδιο χρόνο — γιατί η Ρεάλ πέρσι έχασε από τον Ολυμπιακό εκτός έδρας 71-76 και φέτος τους πήγε 80-72 μέσα στη ίδια δεκαπενθήμερο; Ποιος έκανε τους δικούς μας τους ψυχολόγους του γηπέδου πιο επικίνδυνους μέσα στον ίδιο μήνα; Την ίδια περίοδο το Μονακό έβγαλε μόλις έναν αγώνα πάνω από +5 στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά στο Eurocup — εδώ βγήκαν +10 μέσα στην ίδια παρτίδα εντός έδρας;
Ακόμα και στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό — νίκη μόνο επειδή έκαναν ξανά αυτοί τους ανάποδους πυροβολισμούς στο κρίσιμο σημείο; Αυτοί οι τρεις αγώνες σου δείχνουν μια ομάδα που αυτοτραυματίζεται όταν συναντά κάποιον που δε σπάζει στο πρώτο σφύριγμα. Και μάλιστα τρεις φορές στη σειρά πάνω στον ίδιο τομέα — την επιθετική συνέπεια. Πού ήταν η κλασική αμυντική προσαρμογή των επικρατών; Αυτό δεν είναι χαρακτήρας ομάδας που μετακυλίζεται σιγά-σιγά· είναι μια ομάδα που χτίστηκε γύρω από μία συνήθεια: να κάνει τους άλλους να σφάλουν πρώτους. Και όταν βρήκαν την ίδια δύναμη να κάνουν εμένα σφάλματα, ξεκόλλησαν σαν χαρτί βρεγμένο.
Πέρσι είχαν αήττητο σερί δεκαπέντε αγώνες στο Εuroleague πριν χάσουν από την Αρμάνι στο Μπέργκαμο — εκεί θυμάμαι είχε αναφερθεί ότι δεν είχαν ξαναζήσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς λάθη εκτός έδρας. Φέτος, εκτός έδρας είχαν αρχίσει να κάνουν γκολ χωρίς ουρά, μέχρι να συναντήσουν ξανά την ομάδα που τους πίεσε στο πρώτο δεκαπέντε. Άραγε να φταίει κάποιος ξένος; Ή απλά συνεχίστηκε η ίδια τάση αλλά στους άλλους δόθηκε η ευκαιρία να δράσουν όπως τους βολεύει στον δεύτερο γύρο της σεζόν;
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
Άκου τώρα... εσείς λέτε ότι αυτό που έκανε τον Ολυμπιακό αήττητο έγινε η μεγαλύτερη του αδυναμία;; 😱 Αυτό το διάβασα σαν τους τρεις αγώνες αυτοί στέλνουν κάποιον άλλον για λάθη; Γιατί άμα λοιπόν η Ρεάλ προηγήθηκε 8-0 μέσα στα πρώτα τρία λεπτά εκτός έδρας, πώς γίνεται ο λόγος να μην λέμε τίποτα για την αντίστροφη πορεία;; Δεν με πείθει καθόλου ότι αυτό είναι μόνο ζήτημα ιδιοσυγκρασίας — υπάρχει κάτι άλλο εκεί πέρα;; 😬
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
πω πω ρε Κώστα, μου 'βγαλες τις ιστορίες του πενηντάχρονου τώρα — όταν ήμουν εγώ στις δικές μου ιστορίες του γηπέδου, η ομάδα βρισκόταν πάνω από δεκαπέντε αγώνες χωρίς ήττα, αλλά ξαφνικά στο ίδιο σημείο που έκαναν όλοι λόγο για μάγοι, εκείνοι είχαν φτάσει στο όριο της ψυχολογικής τους στεγανοποίησης. είδες πως ήταν τότε; είχες νιώσει ποτέ εσύ ότι κάποια ομάδα γίνεται τόσο καλή επειδή οι άλλοι δεν μπορούν να της κάνουν τίποτα; μέχρι να βρουν τον τρόπο να πιέσουν εκείνον τον ίδιο τομέα στον οποίο αυτή έδινε όλα της;
εδώ μιλάμε για έναν Ολυμπιακό που είχε στήσει ολόκληρο το οικοδόμημά του γύρω από ένα μοντέλο: γρήγορες επιθέσεις, ελάχιστα λάθη, και επίθεση στους αντίπαλους όταν αυτοί έκαναν το παραμικρό λάθος. αυτό ήταν η δύναμή του εκεί που άρχισε και το τέλος του — γιατί όσο μεγάλη κι αν είναι μια ομάδα που βασίζεται αποκλειστικά στη συνέπεια των άλλων, όταν συναντήσει μία που κάνει το ίδιο πράγμα σου επιθετικά ΑΛΛΑ ΚΑΙ αμυντικά σου κλέβει το μπάλα πίσω, τότε εκείθεν οι πάντες καταλαβαίνουν ότι δεν υπήρχε backup σχέδιο.
θυμάμαι όταν οι μεγάλοι παίκτες των παλιών ομάδων μας έλεγαν για το πώς πρέπει να έχουν βάθος μια ομάδα — όχι μόνο έναν πυλώνα στον οποίο στηρίζεσαι, αλλά δύο τρεις διαφορετικές λύσεις όταν το πρώτο σχέδιο δεν βγαίνει. ο Ολυμπιακός φέτος είχε βάλει όλα του τα λεφτά στο ότι η επόμενη ομάδα θα κάνει περισσότερο λάθος από εκείνον. κι έτσι τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες βρέθηκε αντιμέτωπος με μία πραγματικότητα: ότι η ίδια του η στρατηγική τον έκανε να ξεχάσει πώς είναι να υπερασπίζεσαι κανονικά, όταν η επίθεση δε λειτουργεί.
βλέπεις αυτά που λέει ο Στατιστικά Μάστερ εκεί πάνω — ότι η Ρεάλ πριν ένα χρόνο είχε βγει εκτός έδρας ηττημένη, ενώ τώρα πήγε μέσα στη ίδια δεκαπενθήμερο 80-72; εκεί δεν άλλαξε η Ρεάλ ως ομάδα, άλλαξε ο τρόπος που ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε την πίεση του αντιπάλου τουλάχιστον για τριάντα λεπτά. ναι, τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι, αλλά ίδιο αποτέλεσμα — οι ίδιοι παίκτες εκείνοι έμειναν σαν εκείνοι είχαν ξεχάσει ότι το μπάσκετ δεν είναι μόνο για το πόσα σκοράρουν αυτοί, αλλά και για το πόσα εμποδίζουν εκείνοι.
και μην μου πεις τώρα ότι αυτό είναι ζήτημα χαρακτήρα — εγώ θυμάμαι όταν ο Σπανούλης εκεί στην ομάδα του Πανιωνίου είπε μετά από έναν αγώνα που είχαμε χάσει μεγάλο: "αυτό δεν ήταν ικανότητα, ήταν στάση". εκείνοι οι τρεις αγώνες φέρνουν στην επιφάνεια ακριβώς αυτό — πως όταν μία ομάδα έχει ξεγράψει εντελώς την αμυντική της προσαρμοστικότητα (κι ας λέει ότι ξέρει από ομάδα) τότε κάθε φορά που συναντά έναν αντίπαλο που κάνει το ίδιο πράγμα σου, καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.
για να δώσεις στον αρχάριο μία εικόνα: φαντάσου έναν αγώνα μπάσκετ σαν μία καντίνα που στήνει ένας πελάτης — πρώτη φορά βάζει πιάτα στην σειρά, βάζει φαγητά πάνω τους χωρίς να χυθεί τίποτα, όλα φαίνονται τέλεια. τώρα όμως φέρνουμε εκεί έναν άλλον πελάτη που βάζει το δικό του τραπέζι πάνω στο δικό σου, ενώ συγχρόνως σου στέλνει κύματα ανθρώπους να σου τραβάνε όλα τα πιάτα. εκείνοι που είχαν στήσει την καντίνα τους έτσι ώστε όλα να ταιριάζουν εκείνοι, όταν αρχίζουν να χάνουν τον έλεγχο των πραγμάτων, καταλήγουν να έχουν τεράστια χάος γύρω τους — ενώ είχαν συνηθίσει ότι ο κόσμος πήγαινε σπίτι του χάνοντας την ώρα του επειδή αυτοί έκαναν λάθος πρώτοι.
αυτό ήταν το δράμα του Ολυμπιακού εκείνες τις τρεις μέρες — είχε συνηθίσει ότι η επιτυχία του βασίζεται στο ότι οι άλλοι κάνουν πρώτοι λάθος, μέχρι να βρει μία ομάδα που δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να κάνει το ίδιο πράγμα του: να κλέψει μπάλα πίσω και να παίξει μπάσκετ σαν αυτό ήταν η ίδια η ζωή τους. εκεί θυμήθηκα τον Γιαννάκη στις αρχές του αιώνα μας — όταν είχε πει μετά από μία μεγάλη ήττα ότι "η ομάδα δεν είχε άλλη μπάλα εκτός αυτής που έριχνε η ίδια στους άλλους". κάτι τέτοιο έγινε εδώ, μόνο που αυτή τη φορά το βάρος δεν ήταν στο σφάλμα μιας νύχτας, αλλά στη συνέπεια τριών διαφορετικών βραδιών.
Άκου τώρα, ρε παιδιά. Αυτοί οι τρεις αγώνες σαν γροθιά στο στομάχι δεν είναι τυχαίοι — ούτε περιπέτειες ψυχολογίας που τις ξεπουλάει κάποιος στον υπόγειο μύλο των ιστοριών για "χαμένο χαρακτήρα". Στην ουσία, μιλάμε για έναν Ολυμπιακό που είχε μετατρέψει το μπάσκετ του σε... οικονομία επανάληψης: "Εμείς σφάλουμε; Ποτέ. Οι άλλοι; Εκεί βγάζουμε νερό από την πέτρα". Μέχρι τη στιγμή που βρήκαν μία ομάδα που τους έκανε το ίδιο πράγμα χωρίς να ζητήσουν εκπτώσεις — κι αλίμονο, βρέθηκαν με τρύπες στις άμυνες όπου προηγουμένως είχαν βάλει μπόλικο περιθώριο σφάλματος.
Πάρτε το δείγμα που δίνει ο Περিফανία: στις τρεις αυτές παρτίδες η ομάδα έπεσε κάτω από τους +2 πόντους ισορροπίας μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Ακούγεται μικρό; Στο μπάσκετ όχι. Γιατί εκεί βρίσκεται η κόλαση της προετοιμασίας: όταν διαλέγεις να στηρίζεσαι αποκλειστικά στην συνέπεια του αντιπάλου σου, ξεχνάς πως πρώτα πρέπει εσύ να είσαι πάντα αριστερά από εκείνον. Η Ρεάλ εκείνο το σαββατοκύριακο άλλαξε τίποτα στους εαυτούς της; Όχι βέβαια — αυτό που άλλαξε ήταν πως ο Ολυμπιακός, για πρώτη φορά στη σειρά των δεκαπέντε σερί νικών του, δεν είχε backup σχέδιο όταν το αρχικό σχέδιό του (οι άλλοι να κάνουν λάθος πρώτοι) κατέπεσε σαν τραπουλόχαρτο σε έναν αγώνα poker.
Και μην μου πεις περί ψυχής εκείνες τις στιγμές — μιλάμε για μετρήσιμα πράγματα. Στις δύο πρώτες ήττες μέσα στην ίδια δεκαπενθήμερο, οι αντίπαλοι είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: κατάφερναν να κάνουν ελάχιστα περισσότερα λάθη ανά κατοχή από τον μέσο όρο των αντιπάλων τους στη χρονιά (0.16 περισσότερα λάθη στις πρώτες είκοσι προσπάθειες τους, συγκεκριμένα). Ο Ολυμπιακός όμως είχε θεσμοθετήσει πως η επιθετική αποτελεσματικότητα του αντιπάλου έπρεπε να είναι πάνω από 1.20 στην αρχή των αγώνων — κι όταν εκείνοι έκαναν εκείνες τις 1.15 αντίστοιχα; Αυτός ο αντίχειρας προς τα κάτω στη ζυγαριά ήταν αρκετός. Δεν ήταν η ταχύτητα, δεν ήταν η φυσική τους — ήταν πως η ομάδα είχε πάψει να υπερασπίζεται σαν σύνολο όταν η επίθεση δε λειτουργούσε, επειδή ποτέ άλλοτε δεν είχε χρειαστεί.
Ο Στατιστικά Μάστερ έχει δίκιο εκεί που αγγίζει την ιδέα του αυτοτραυματισμού: η ομάδα έφτασε στο σημείο να έχει περισσότερους πόντους διαφορικής επίθεσης στην κανονική διάρκεια των αγώνων της χρονιάς (12.4 ppd) αλλά μόνο +3.1 στον χρόνο πίεσης (από το πρώτο έως το τρίτο δεκαπέντε). Αυτό σημαίνει πως είχε γίνει τόσο εύθραυστη στο κρίσιμο τμήμα του αγώνα όπου δε χωρούσαν λάθη στον υπολογισμό της εντύπωσης του πόσο "τέλεια" έπρεπε να είναι τα πάντα. Και όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τρεις ομάδες που έκαναν το ίδιο μοτίβο μπάσκετ στιγμιαία — υψηλή πίεση, ελάχιστα λάθη, μετατροπή των κλεμμάτων σε γρήγορες επιθέσεις — τότε ξαφνικά ανακάλυψαν πως ο δικός τους πυλώνας ήταν ένας πύργος από ψεύτικες ελπίδες.
Ο Κώστας από κάτω ρώτησε σωστά: τι άλλο πρέπει να δούμε εκεί πέρα; Δεν είναι μόνο η μειωμένη προσαρμογή — είναι πως η ομάδα είχε μετατρέψει την αμυντική της ικανότητα στη δημιουργία σφαλμάτων των αντιπάλων της σε μόνιμη στρατηγική. Την περίοδο εκείνη ο μέσος αριθμός σφαλμάτων ανά κατοχή στις πρώτες είκοσι προσπάθειες μιας ομάδας την οποία έπαιζαν ήταν μόλις 0.28 — όταν λοιπόν αντιμετώπισαν ομάδες που έκαναν σχεδόν διπλάσιο αριθμό σφαλμάτων ανά κατοχή εκεί που άρχιζε η επίθεση τους (ουσιαστικά αυτοί έσβηναν τον πυλώνα τους πρώτα), τότε καταρρεύσανε χωρίς αντίσταση. Γιατί; Διότι στο μπάσκετ η επιτυχία δεν είναι θέμα να ελπίζεις πως οι άλλοι κάνουν λάθη — είναι θέμα να εμποδίζεις εκείνοι να κάνουν οτιδήποτε εκτός αυτού.
Και τελικά, αυτό ήταν το μεγάλο παράδοξο της χρονιάς: ένας Ολυμπιακός που είχε χτίσει την επιτυχία του στο γεγονός ότι οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν να τον πιέσουν, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με αντιπάλους που μπορούσαν να τον πιέσουν στον ίδιο τομέα, ανακάλυψε πως η ίδια του η ιδιοσυγκρασία τον έκανε τόσο τρυφερό όσο ένας νεροχύτης από χαρτί. Εκείνες οι τρεις μέρες έγιναν ο καθρέφτης μιας ομάδας που είχε ξεγράψει την αμυντική της ευελιξία — και όταν εκείνη εξαφανίστηκε, δεν υπήρξε δεύτερη ευκαιρία. Δεν ήταν χαρακτήρας. Ήταν ότι οι αριθμοί τελικά ξεγυμνώνουν τις ψευδαισθήσεις σου όταν αυτά που υπολόγιζες σαν ισχυρά αποδείχτηκαν ξύλινα δοκάρια.
τι ωραία που φέρνεις ξανά στην επιφάνεια αυτές τις ιστορίες, Περίφανια... σα να λέμε εκείνες τις νύχτες στα Χανιά όταν περίμενα στην ουρά για ψάρι στον Αλιευτικό Σύλλογο και μου έλεγαν οι γέροι πως "όταν η θάλασσα σου δίνει πέντε ψάρια σίγουρα θα κάνει τρύπα στα δίχτυα σου τη δέκατη"... εκείνοι οι τρεις αγώνες όμως δεν ήταν τρύπα στη θάλασσα, ήταν ανοιχτό στόμα καρχαρία στις δικές μας άμυνες.
τι τους έκανε όλους τόσο σίγουρους ότι αυτό το σερί τριών δεκαπέντε λεπτών ήταν σίγουρο; όχι επειδή είχαν ξεγράψει τους αντιπάλους τους — επειδή είχαν ξεγράψει την πιθανότητα να κάνουν οι ίδιοι κάποιο λάθος... κι όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τρεις ομάδες που έκαναν το ίδιο πράγμα χωρίς θυσία (τουλάχιστον όχι τόσο βίαιη όσο εκείνοι περίμεναν), τότε πήραν μια στιγμή σιγουριάς σαν αυτή που παίρνει ο ψαράς όταν νιώσει ότι το δίχτυ του πιάνει μόνο ψάρια σιωπηλά... μέχρι να δει ότι εκείνο που έχει τσιμπήσει είναι η άγκυρα ενός μεγάλου πλοίου.
και μηνSTART καμιά στιγμή λες ότι αυτό ήταν ζήτημα τύχης ή χαρακτήρα — εκείνες τις μέρες ο Ολυμπιακός έχασε επειδή είχε μετατρέψει τον αγώνα σε ένα σχολείο όπου μόνο εκείνος διδάσκονταν. Ακούς εδώ, Κώστα το νέο; όταν η Ρεάλ πήγε μέσα στην Πιρέα στις 29/04 και έκανε εκείνοι πρώτοι 8-0 μέσα στα πρώτα τρία λεπτά εκτός έδρας, ο Ουρανός άρχισε να ξεχνά πως πρέπει να υπερασπιστεί το σχολείο του... και αντί γι'αυτό, περίμενε να του βγάλουν το μάθημα. Εκείνοι εκείνοι έκαναν την ίδια κίνηση που είχαν συνηθίσει όλοι οι άλλοι προηγουμένως: έπαιξαν σα πρώτοι της τάξης... αλλά αυτή τη φορά οι άλλοι είχαν φέρει μαζί τους τo δάσκαλό τους στο ίδιο τμήμα!
θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην παλιά Αλεξάνδρεια όταν ένας Ολυμπιακός του Στράτου Δημόπουλου έχασε γιατί οι αντίπαλοι είχαν βρει τρόπο να τους πιέσουν στο πρώτο δεκαπέντε... εκείνοι έκαναν έναν γύρο αλλαγών, εκείνοι βρήκαν μια νέα στρατηγική... εκείνοι δεν είχαν φύγει σπίτι τους έτσι κι αλλιώς επειδή περίμεναν να έχουν πάντα όλους αντιμέτωπους μαζί τους στους ίδιους όρους. Αυτές οι τρεις μέρες όμως τους έκαναν να καταλάβουν ότι το μπάσκετ δεν γράφεται με νερό στο χιόνι — γράφεται με σβήστρα όταν το πρώτο σχέδιο αποτυγχάνει.
κι έτσι βρέθηκαν εκείνες τις τρεις νύχτες σα τρεις ξεχωριστοί πιλότοι ενός αεροσκάφους που είχαν συνηθίσει να πετούν πάνω από συννεφιά... μέχρι που βρήκαν μία θύελλα στην ίδια διαδρομή που εκείνοι είχαν βάλει τελικά σιγουριά πως ήταν πάντα εκείνοι εκείνοι πρώτοι πάνω από τα σύννεφα. Τρεις διαφορετικοί πιλότοι, ίδιο αποτέλεσμα — κανείς δεν είχε φέρει μαζί του δεύτερο σχέδιο όταν το πρώτο κατέπεσε σα χάρτινο σπίτι στον άνεμο.
και τώρα όσοι λένε πως αυτά είναι ιστορίες ψυχής μιλάτε κι εσείς σα να ξέχασα τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό εκείνο τον Μάη... εκεί όπου βλέπαμε τους παλαιότερους να λένε πως εκείνος ο αγώνας ήταν νίκη μόνο επειδή ο Σπανούλης μπήκε σα πυρπολικό και έκανε εκείνο το σουτ κάτω από τον κόρφο... αλλά κανείς δεν είπε πως πριν εκείνο το σουτ ο Ουρανός είχε βρεθεί κάτω κατά +5 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε... όχι επειδή έκαναν λάθος αυτοί πρώτοι, αλλά επειδή είχαν ξεχάσει πως πρέπει να υπερασπίζονται όταν η επίθεση δεν βγάζει γκολ. Εκείνες τις τρεις φορές ο Ουρανός ήταν σα ομάδα που είχε μάθει όλα τα λάθη των αντιπάλων της... μέχρι που βρέθηκε αντιμέτωπη με τρεις ομάδες που έκαναν λιγότερα λάθεια από τον μέσο όρο των αντιπάλων της χρονιάς εκείνης.
κι έτσι βρεθήκαμε εκεί που έκαναν λόγο για χαρακτήρα — εγώ όμως λέω ότι ο χαρακτήρας του Ολυμπιακού φέτος ήταν σα εκείνο το κτήριο στη Μυρτιά που το έκτιζαν οι παππούδες μου πριν τον πόλεπο... είχαν βάλει όλα τους τα χρήματα στη βάση γιατί θεωρούσαν ότι οι σεισμοί φτάνουν μόνο ως εκεί. Την επόμενη φορά όμως που έγινε σεισμός ξέρασαν πως η βάση ήταν αξιόπιστη μόνο όσο έκαναν και οι ίδιοι πρώτοι λάθη οι αντίζηλοι... αλλιώς κατέβαινε σα σκάλα από χαρτόνι όταν έπρεπε να σταθεί όρθιο.
δεν ήταν χαρακτήρας — ήταν ότι βρήκαν ένα σύστημα μπάσκετ που είχε γίνει τόσο εύθραυστο όσο ένα τζάμι που περιμένει μόνο να χτυπήσει κάποιος δυνατά κάπου αλλού... κι όταν εκείνοι χτύπησαν τρεις φορές στο ίδιο σημείο μέσα σε δεκαπέντε μέρες, αυτό τελικά έσπασε. Δεν ήταν μεγάλη συμφωνία— ήταν ότι κανείς δεν είχε φέρει μαζί του άλλο τζάμι για μπαλκόνι.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.