Πώς στο διάβολο κέρδιζαν οι αντίπαλοι τον Ολυμπιακό στο σπίτι όταν εκείνος ήταν «πρώτος»…
Λοιπόν τώρα περιμένετε εμένα να γράφω πως όλα αυτά έγιναν επειδή «δεν έκαναν κάτι σωστά»; Γιατί ξέρετε τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Τις κουβέντες μετά από έναν αγώνα όπου κάποιος είχε βγει εκτός φάσης — εκείνο το είδος της δικαιολογίας που μόνο οι άλλοι έχουν κάνει λάθος, ποτέ ο ίδιος. Γιατί αλήθεια, ας μην κοροϊδευόμαστε: η τελευταία φορά που ο Ολυμπιακός βρέθηκε στην πρώτη θέση αυτής της διοργάνωσης ήταν... καλά, δεν χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω. Αυτή η ομάδα όταν «ήταν πρώτος» στον ντόκο του πρωταθλήματος έπαιζε συχνά σαν να της αρκεί η θέση της — και εκείνοι τους κατέβαλαν ακόμα κι όταν βγήκαν ετεροχρονισμένοι σαν ομάδα.
Και ξαφνικά η σειρά WLLWL, σαν να άλλαξε ολόκληρο το DNA της ομάδας μέσα σε λίγες ημέρες; Όχι βέβαια. Το Μονακό εκείνο το βράδυ δεν κέρδισε επειδή ήταν τυχερό εκείνος ο αγώνας — κέρδισε επειδή έπαιξε μια συγκεκριμένη τακτική την οποία ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει άμεσα εκείνες τις στιγμές. Αλλά και ο Παναθηναϊκός λίγο μετά έπιασε το εργαστήρι τους ακόμη πιο αργά εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ: είχαν χάσει τον έλεγχο του back-court μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά κι έτσι γύρισαν όλος ο αγώνας γαντζωμένοι σαν πισινός τρύβλος. Στα τελευταία σπιρούνια όμως εκείνοι βρήκαν τρόπο να στρίψουν λάθος — ενώ στους τρεις αγώνες με το Ρεάλ (δύο εντός έδρας, ένα εκτός) ο Ολυμπιακός είχε βρει μια μπάλα ώστε να κλείνει γρήγορα τους Αμερικάνους στις αντεπιθέσεις τους, μόνο που εκείνες τις στιγμές που είχε αυτήν την ικανότητα στον «αέρα», την ίδια στιγμή έπεφτε νεκρός σκόρερ στημμένη σαν βότσαλα στο τέταρτο δεκάλεπτο.
Κοιτάξτε τώρα: τι κοινό έχουν όλα αυτά;
Πρώτον, η ομάδα εκείνες τις ημέρες έκανε κάτι πολύ συγκεκριμένο: πήγαινε πάρα πολύ γρήγορα προς το τρίποντο στα πρώτα λεπτά μιας επίθεσης όταν έβρισκε ανοιχτό σουτ — σαν να προσπαθούσε να δείξει πως «ξέρει να παιχτεί» από οποιονδήποτε πάρει πρώτος ρόλο εκείνο το βράδυ. Αυτό έχει ωραίο πόντους όταν οι παίκτες είναι στη θέση τους, μα όταν πέσουν έστω μία φορά εκείνο το σκαλί της συγκέντρωσης (κάτι πολύ συχνό εκείνες τις ημέρες), αυτό μετατρέπεται σε κόλπο: ανοίγεις κενό εκεί που προηγουμένως υπήρχε κλειστό χώρο, κι έτσι αντί για ένα καλά οργανωμένο επιθετικό σχήμα έχεις ένα γρήγορο κέντρο μάχης όπου κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα. Το Μονακό εκείνο το βράδυ χρησιμοποίησε την πρώτη σιγουριά τους σαν αδυναμία· εκείνοι περίμεναν ακριβώς αυτή την αντίδραση ώστε να αναχαιτίσουν την επίθεση πριν καν σχηματιστεί σωστά.
Δεύτερον, οι τρεις αγώνες με το Ρεάλ ήταν η ακριβώς αντίστροφη ιστορία: εκεί οι ισπανικές ομάδες είχαν μια χαρακτηριστική κίνηση επί της οποίας η μπάλα τους επέστρεφε συνεχώς προς το κέντρο όταν ο Ολυμπιακός προσπάθησε να κλείσει τους δρόμους εσωτερικά — όμως αυτή η κίνηση τους έδινε την ψευδαίσθηση πως είχαν τον έλεγχο. Ενώ ο Ολυμπιακός στις δύο νίκες εντός έδρας είχε βρει τρόπο να πιέζει πάνω στο ριμπάουντ των Αμερικανών (συνήθως με τους Γουόλτερ και Σλάιτερ εκείνος ο αγώνας), στις τρεις αυτές περιπτώσεις εκείνο που τους σκότωσε ήταν οι επιστροφές στη δική τους σέντρα μετά από γρήγορη μετάβαση· εκείνες τις στιγμές η ομάδα έχανε την συνοχή της, σαν η μπάλα πάντα να ξεπηδάει ξανά ανάμεσα στα πόδια των παικτών χωρίς κανένα σχέδιο αντι-αντίστασης.
Οπότε μην λέτε πως «η ομάδα πήγαινε κάτω». Αυτό που πραγματικά συνέβη εκείνες τις ημέρες είναι πως έπαιζαν μια συγκεκριμένη φόρμα επίθεσης η οποία είχε τρία βασικά χαρακτηριστικά:
1) Επιθετικός σχεδιασμός: γρήγορη μετάβαση στην επίθεση μπήγοντας άμεσα το σουτ — όχι όμως οργανωμένο όσο χρειαζόταν στους αγώνες εκείνους.
2) Ύφεση των νόμων της άμυνας: όταν η μπάλα φεύγει ακατάστατα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και το αποτέλεσμα είναι η επανεκκίνηση της επίθεσης πριν ακόμα σχηματιστεί σωστά η αντίπαλη ομάδα, εκεί ανοίγεται κενό όχι μόνο στο χώρο αλλά κυρίως στον χρόνο.
3) Έλλειμμα αλλαγής ρόλων: εκείνες τις ημέρες είχαν πέντε αρχικούς σκόρερ στη σύνθεση, όμως όταν αυτοί οι τρεις αγωνιστικοί αγώνες άρχισαν να τους βάζουν ο ένας μετά τον άλλον στις ίδιες τοποθετήσεις, έγινε εμφανές πως στην αλλαγή των σχήματων υπήρχε ένα κενό στήριξης — κάποιος έπρεπε πάντα να μπει εκεί ως «στηρίζων χαρακτήρας», μα εκείνον τον ρόλο κανείς δεν είχε εξασφαλίσει πλήρως.
Αυτό λοιπόν που πρέπει να καταλάβουμε: ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες δεν έχασε επειδή δεν είχε δυνατούς παίκτες ή επειδή έκανε «κάποιο λάθος». Απλά έπαιξαν μια συγκεκριμένη στρατηγική η οποία εκείνες τις στιγμές έγινε ένα εργαλείο αυτοκαταστροφής. Αν θέλουν να γυρίσουν εκεί που ήσαν, πρέπει να σταματήσουν να λειτουργούν σαν ομάδα «πρώτης θέσης» που αρκείται στη θέση της — κι αρχίσουν ξανά να χτίζουν πάνω στα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά εκείνων των αγώνων που τους έκαναν κορυφαίους όταν έπαιζαν όπως έπαιζαν στην αρχή της χρονιάς. Γιατί αλλιώς θα συνεχίσουν να χάνουν εκεί όπου προηγουμένως κέρδιζαν.
Μέχρι πριν από δεκαπέντε μέρες θεωρούσα πως οι αντίπαλοι βγάζουν μάτια στον Ολυμπιακό επειδή ξέρουν πως εκείνος κάνει πάντα το ίδιο πράγμα. Γιατί κάποιοι σ’ αυτήν τη διοργάνωση χάνουν μόνο όταν βγουν αυτοί εκτός εαυτού — κι όχι επειδή η ομάδα σου είναι κάτι άλλο πέρα από μέτρια. Ξαφνικά όμως βλέπω τρεις αγώνες όπου η ίδια η στρατηγική τους λειτούργησε σαν γόπα στους δικούς τους μύες: οι Μονεγάσκοι εκείνο το βράδυ είχαν χάσει έναν αγώνα στο ΣΕΦ πριν από δεκαπέντε ημέρες, έτσι που εκείνοι πήγαν εκεί να ικανοποιηθούν — όχι μόνο νίκησαν, αλλά έκαναν στον Ολυμπιακό αυτό που δεν μπορούν οι περισσότερες ομάδες ακόμα κι όταν τον βλέπουν δυο φορές τον χρόνο. Και ενώ εμείς ψάχνουμε για έναν «ήρωα», εκείνοι είχαν ήδη αποφασίσει πως η επόμενη επίθεση του Ολυμπιακού θα είναι ο χώρος στον οποίο αυτοί θα χτίσουν την νίκη τους.
Κοιτάξτε πάλι τα τρία παιχνίδια εκείνης της σειράς:
**Μονακό (εντός έδρας, 68-78)**:
Οι Γάλλοι εκείνο το βράδυ είχαν ως μοναδικό στόχο να αναχαιτίσουν την πρώτη μετάβαση. Ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες πήγαινε πολύ γρήγορα στο σουτ — όχι οργανωμένα, όχι με σχήμα, μα σαν να ήθελαν να δείξουν πόσο δυνατοί είναι στα πρώτα λεπτά. Αυτό όμως είχε μια παρασιτική συνέπεια: κάθε φορά που η μπάλα έφευγε ακατάστατη από τα χέρια τους, εκείνοι δεν είχαν χρόνο να ανασυνταχθούν — κι έτσι οι αντίπαλοι μπορούσαν να πιέσουν υψηλά, να κόψουν τις γραμμές επιστροφής και να δημιουργήσουν αντι-αντίσταση ακόμη και πριν ο Ολυμπιακός προλάβει να κλείσει τους δρόμους μέσα στη δική του ημισέλιδα. Στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά εκείνου του αγώνα είχαμε τρεις λάθη λόγω αδικαιολόγητης βιασύνης, τέσσερα προσωπικά φάουλ στο ρόλο των δικτύων, και πάνω από δεκαπέντε λεπτά χωρίς οργανωμένη επίθεση. Οι Μονεγάσκοι εκείνο το βράδυ δεν κέρδισαν επειδή έπαιξαν καλά — κέρδισαν επειδή ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ έπαιξε τόσο γρήγορα όσο του επιτάσσει η φιλοδοξία του, αλλά χωρίς να έχει τις κινήσεις εκείνες που κάνουν την ταχύτητα επικίνδυνη.
**Ρεάλ Μαδρίτης (εντός έδρας, δύο αγώνες όπου νίκησαν 77-71 και ηττήθηκαν 72-80)**:
Εδώ οι Ισπανοί είχαν ένα χαρακτηριστικό: χρησιμοποιούσαν τη μπάλα προς το κέντρο τους μόνο όταν ο Ολυμπιακός είχε κάνει υπερβολική πίεση στην πλευρά. Έτσι εκείνοι είχαν διαπιστώσει πως όσο πιέζονταν υψηλά από τους Πειραιώτες, όσο περιορίζονταν οι επιλογές τους στο χώρο, τόσο περισσότερο ήταν υποχρεωμένοι να ξαναβρούνε την μπάλα εκεί που αρχικά είχαν χάσει τον έλεγχο — κι εκεί ήταν η ευκαιρία τους. Στις δύο νίκες εντός έδρας ο Ολυμπιακός είχε βρει τρόπο να κλείσει εκείνες τις επιστροφές κυρίως μέσω των ριμπάουντ (κυρίως εκεί που οι Γουόλτερ και Σλάιτερ έκαναν τεράστια δουλειά στην κατοχή), μα στις τρεις αυτές περιπτώσεις η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική: κάθε φορά που η μπάλα πάτωνε στα χέρια των Αμερικανών, αυτοί την επέστρεφαν γρήγορα στο κέντρο, όπου εκείνοι είχαν βρει κενά λόγω της προηγούμενης υπερβολικής πίεσης. Την ίδια στιγμή, ο Ολυμπιακός έχανε τη συνοχή του στην επιστροφή άμυνας — σαν να είχαν ξεχάσει πως εκείνοι πρέπει να καλύπτουν όχι μόνο τους χώρους, αλλά κυρίως τους χρόνους μεταξύ των μεταβάσεων.
**Παναθηναϊκός (εντός έδρας, 97-93)**:
Εδώ τα πράγματα πήγαν ακόμα χειρότερα επειδή οι πράσινοι είχαν μια στρατηγική που ήταν σχεδόν αντιγραφή εκείνης των Μονεγάσκων: αυτοί περίμεναν τις βιαστικές επιστροφές του Ολυμπιακού, έπαιζαν υψηλά στην πίεση, και όταν εκείνοι έκλειναν τον κεντρικό δρόμο, αυτοί γύριζαν την μπάλα προς την πλευρά όπου υπήρχε περισσότερος χώρος. Στον πρώτο δεκάλεπτο εκείνου του αγώνα είχαμε τρεις φορές όπου η μπάλα έφυγε ακατάστατη, οι αντίπαλοι έκαναν γρήγορες αντι-επιθέσεις, κι εκείνος ο κύκλος πήγαινε να σπάσει τελείως τα νεύρα της ομάδας. Το πιο ανησυχητικό; Στους τελευταίους τρεις λεπτούς εκείνου του αγώνα, όταν έπρεπε να κάνουν μια κίνηση διαφορετική από την αυτόματη «πρώτη θέση», αυτοί όχι μόνο δεν άλλαξαν τίποτα, μα ξαναβρήκαν τον ίδιο τρόπο λειτουργίας — σαν να είχαν ξεχάσει πως εκείνοι πρέπει να προσαρμόζονται, όχι να επαναλμβάνουν.
Το συμπέρασμα;
Αυτή η ομάδα εκείνες τις ημέρες έπαιζε μια συγκεκριμένη φόρμα η οποία είχε τρεις σαφείς αδυναμίες:
1. **Μεταβάσεις χωρίς συνέχεια**: Όταν πήγαιναν γρήγορα στο σουτ χωρίς οργανωμένο σχέδιο, η μπάλα έφευγε συχνά ακατάστατα, κι εκείνοι έπρεπε να επανεκκινήσουν την επίθεση μέσα σε δευτερόλεπτα — κάτι που έκανε τους αντιπάλους να έχουν περισσότερο χρόνο να οργανωθούν στην άμυνα τους.
2. **Άμυνα χωρίς συνοχή**: Στις τρις περιπτώσεις που έχασαν, η ομάδα έχανε τον έλεγχο τόσο στον χώρο όσο και στον χρόνο — κάθε φορά που η μπάλα τους έφευγε, αυτοί δεν είχαν χρόνο να ανασυνταχθούν, κι έτσι οι αντίπαλοι είχαν ανοιχτούς δρόμους στις επιστροφές.
3. **Έλλειμμα ρόλου πίεσης**: Εκείνες τις ημέρες κανείς δεν έκανε την κρίσιμη κίνηση εκείνη που σπάει τους κύκλους της αυτοκαταστροφής — κανείς δεν έμεινε πίσω για να οργανώσει τις επιστροφές, κανείς δεν πήρε την ευθύνη να αναχαιτίσει τις πρώτες μετάβασης των αντιπάλων.
Δεν φταίει η ομάδα — φταίει πως εκείνες τις ημέρες αυτοί έπαιξαν σαν να είχαν ξεχάσει πως η κορυφή δεν είναι θέση, αλλά κατάσταση. Και όσο δεν αλλάξουν εκείνο τον τρόπο λειτουργίας, τόσο οι αντίπαλοι θα συνεχίσουν να τους βρίσκουν εκεί όπου αυτοί νομίζουν πως βρίσκονται πιο δυνατοί.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι δουλειά έβγαζαν τόσοι αναλυτές και βρήκαν τόσους λόγους στους τρεις αυτούς αγώνες και ξέχασαν την άλλη πλευρά; εγώ εδώ και σαράντα χρόνια στην πόλη αυτή βλέπω παιδιά να πέφτουν πάνω στο ρολόι της τρίτης πρωινής βάρδιας επειδή κάποιος τους είπε πως το νυχτερινό αγώνα είναι τρία λεπτά κοντά στον ήλιο — κι εσείς τώρα μου λέτε πως η τύχη έκανε τριγύρω στους Πειραιώτες τρεις φορές εκείνες τις ημέρες;
ακούστε τώρα τι θυμάμαι εγώ: πριν από δεκαπέντε χρόνια στην πόλη μας είχε μια ομάδα. δεν ήταν η πρώτη στη βαθμολογία, όχι βέβαια, αλλά εκείνοι έκαναν κάτι πολύ συγκεκριμένο: έπαιζαν ένα σύστημα που λέγαμε "αγώνας της βροχής". όταν έβρεχε πραγματικά πάνω στο γήπεδο του Παναθηναϊκού εκείνοι έπαιζαν σαν να έχουν δέκα επιπλέον δευτερόλεπτα στον χρόνο κάθε επίθεσης. γιατί; επειδή οι άλλοι εκείνοι αγώνες δεν είχαν οργανώσει ποτέ back-up σχέδιο. η μπάλα τους γύρναγε σαν τυφλός ποντικός στις γωνίες του γηπέδου, ενώ εκείνοι είχαν έναν γκαρντ ο οποίος περίμενε ακίνητος στη baseline μέχρι να δει το σήμα ότι τελείωσε η βροχή — μετά έριχνε πλάγια σουτ σαν σίδερο πάνω σε νωπό κορμί.
τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες χάθηκε επειδή έπαιξαν γρήγορα; αλήθεια;; εκείνοι έκαναν την ίδια κίνηση και στη Στοκχόλμη τον Ιανουάριο: αντί να ψάχνουν για γρήγορο τρίποντο στις πρώτες μετάβασεις, χρησιμοποίησαν έναν σκόρερ ο οποίος σταμάτησε τον αγώνα σαν καρφί πάνω στο ξύλο — έκανε τρεις σουτ μέσα σε ένα λεπτό, οι Σουηδοί δεν είχαν αντιληφθεί καν πως είχαν λήξει οι τρεις δευτερόλεπτα, κι έτσι αυτοί είχαν έξι πόντους μέσα στη σειρά εκείνη. εκείνοι εκείνοι οι αγώνες άρχισαν έτσι κι εκείνοι χάθηκαν στις τελευταίες στιγμές επειδή δεν είχαν πια κίνηση πίεσης.
εσείς τώρα μιλάτε σαν να πρόκειται για λογιστικό φύλλο — γρήγορο σουτ, αργή ανάπτυξη, έξοδος εκτός φάσης. εγώ όμως θυμάμαι πως τον Μάη του 2023 στο ΣΕΦ ο πρώτος αγώνας με την Μπάγερν ήταν νίκη 89-85 επειδή εκείνοι έκαναν κάτι στο τρίτο δεκαπέντε: μετά από δύο σκόρερ οι οποίοι δίνουν πλάγια σουτ, περίμεναν μέχρι η μπάλα να γυρίσει πίσω στο χαφ εκείνοι έκαναν ένα σουτ απότομα πάνω στο προσωπικό φάουλ — κι εκείνοι οι τρεις πόντινοι έγιναν η βάση της νίκης εκείνης. εκεί δεν είχαν γρήγορο τίποτα, εκεί είχαν μια σειρά κινήσεων οι οποίες έδωσαν στους αντιπάλους την ψευδαίσθηση πως έχουν χρόνο να οργανωθούν — ενώ εκείνοι δεν είχαν καθόλου χρόνο εκείνες τις στιγμές.
τι κάνουν λοιπόν τώρα αυτοί; ψάχνουν να δουν ποιος έκανε λάθος σαν τον τυφλό ποντικό εκείνο; ή αλλάζουν εκείνο που έκαναν εκείνες τις τρεις ημέρες; επειδή εγώ σας λέω πως η τελευταία φορά που έβγαλαν ομάδα σαν αυτήν στη σειρά αυτή ήταν όταν είχαν έναν κεντρικό οποίος μπορούσε να καθυστερήσει την μπάλα όσο χρειαζόταν — όχι επειδή ήταν αργός, μα επειδή είχε την ψυχραιμία εκείνου που ξέρει πως η μπάλα αργά ή γρήγορα βρίσκει το στόχο της. εκείνοι εκείνες τις ημέρες δεν είχαν καμιά άμυνα χωρίς συνοχή — είχαν αλλαγές ρόλων που έκαναν την επίθεση σα θηλιά πάνω στον λαιμό του αντιπάλου. εσείς όμως τώρα μιλάτε σαν να πρόκειται για ρολόι σπιτιού — έξω βρέχει, γρήγορο σουτ, όχι οργανωμένη επίθεση.
ακούστε τι σας λέω εγώ από το Βόλο, εκεί όπου οι άνθρωποι σηκώνονται στις πέντε το πρωί επειδή κάποιος δεν έκανε σωστά την δουλειά του εκείνο το βράδυ: όταν βλέπεις την ομάδα σου να πέφτει πάνω στο γρήγορο σουτ σαν κορίτσι πάνω στο πρώτο ποτήρι ουίσκι, τότε δεν είναι η στρατηγική που βγήκε εκτός ελέγχου — είναι η ίδια η ομάδα που ξέχασε πως εκεί που πάει πρώτη φορά πρέπει να δείξει πως είναι πραγματικά πρώτη. εκείνοι εκείνες τις ημέρες έπαιξαν σαν να είχαν δικαίωμα πάνω στο γήπεδο επειδή ήσαν πρώτη στη βαθμολογία — μα ο τίτλος εκείνος είναι σαν το εισιτήριο στο πλοίο: όταν φυσάει δυνατός άνεμος, αυτό δεν σημαίνει πως σου ανήκει το πλοίο, σημαίνει πως πρέπει να κρατιέσαι καλύτερα.
εμείς εδώ βλέπουμε έναν Ολυμπιακό που για σαράντα λεπτά λειτουργεί σαν πρωταθλητής, μα στο τελευταίο δεκάλεπτο ξεχνάει πως πρωταθλητής γίνεται αυτός που προσαρμόζεται — όχι αυτός που πιστεύει πως αρκεί η θέση του. εκείνοι εκείνες τις τρεις ημέρες έκαναν τον ίδιο εαυτό τους θύμα της ίδιας τους της φιλοδοξίας. και όσο αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν για το σπίτι εκεί που έκαναν λάθος, τόσο οι αντίπαλοι αυτοί θα τους βρίσκουν εκεί όπου αυτοί νομίζουν πως βρίσκονται πιο δυνατοί.
ποιος λοιπόν φταίει τελικά; εγώ λέω πως φταίει εκείνο το πρώτο δεκαπέντε λεπτά στις τρεις αυτές ήττες — εκεί όπου έκαναν όλοι ότι κάνουν την ίδια κίνηση χωρίς κανείς να αλλάζει ρόλους. εκεί, στους πρώτους εκείνους γύρους, είναι που χάνεται κάθε ομάδα — όχι στους υπολογισμούς των αναλυτών έξι μήνες αργότερα.
Ακούστε τώρα εδώ πάνω στο δικό μου τραπέζι στους Ιωάννινα, που κάθε βράδυ ξεχνώ ποιο πρωτάθλημα παίζεται εκεί ψηλά, επειδή εμένα μονάχα οι αριθμοί μου λένε την αλήθεια — όχι αυτά τα ψεύτικα σχήματα που πλέκουν οι φίλοι σας εδώ σαν δαντελωτές κουρτίνες πάνω στο παράθυρο.
Πρώτη φορά λοιπόν πέφτει η ματιά μου πάνω στο τόσο ωραίο σας επιχείρημα για τις γρήγορες μεταβάσεις και τις ανοιχτές πλευρές. Ωραία ακούγεται, ναι, έως ότου κοιτάξεις πως ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες είχε παίκτες με ποσοστά ελεύθερων βολών στο 89%, δικούς του σκοράροντας πάνω από 20 πόντους ανά αγώνα, και κάποιοι ακόμα θυμούνται πως στον αγώνα με τη Ρεάλ εκτός έδρας (72-80) είχαν το 48% βολές εντός περιοχής ενώ οι Ισπανοί είχαν το 39%. Αυτά όμως όπου βρίσκονται;
Γρήγορο σουτ σημαίνει ανοιχτούς χώρους; Σωστά. Αλλά ανοιχτοί χώροι δημιουργούνται όταν ο αντίπαλος έχει οργανώσει άμυνα ώστε να φύγει η μπάλα προς την πλευρά — κάτι που εγώ προσωπικά το έχω δει σπάνια εκεί στις ομάδες του ντόκου, όπου οι αμυντικοί καταφέρνουν συχνά να κλείσουν τον κεντρικό δρόμο μέσα σε τέσσερα δευτερόλεπτα χωρίς καν να πιεστούν πάνω στον χειριστή. Τρεις ήττες μέσα στο σπίτι λοιπόν κι εσείς μου λέτε πως η μπάλα έφευγε συνέχεια ακατάστατα; Πότε ακριβώς συνέβαινε αυτό; Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα με το Μονακό; Εκείνο το βράδυ είχαν τρεις λάθη λόγω βιασύνης — ωραία, μα οι Μονεγάσκοι έκαναν μόνο δύο τελικές προσπάθειες περισσότερες από τους Πειραιώτες εκείνο το βράδυ, σύμφωνα με τους επίσημους πίνακες της διοργάνωσης.
Και μην μου πείτε τώρα πως η ομάδα των Γάλλων είχε «στρατηγική» εκείνο το βράδυ. Η στρατηγική έχει βάθος, έχει σχεδιασμό, έχει εναλλαγή ρόλων — εκείνοι εκείνο το βράδυ έκαναν αυτό που κάνουν όλες οι ευρωπαϊκές ομάδες όταν αντιλαμβάνονται πως η ομάδα σου δεν κάνει εσωτερικές κινήσεις: επικεντρώθηκαν στο κλείσιμο των πλευρών, κι εσείς το παρουσιάζετε σαν αιφνιδιασμό. Μα είναι; Αν ο Ολυμπιακός είχε οργανωμένη επίθεση εκείνες τις ημέρες, τότε οι αντίπαλοι θα έπρεπε να είχαν κάνει πάνω από δώδεκα προσπάθειες εσωτερικά μέσα στον αγώνα — κάτι που δεν έγινε. Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα οι Πειραιώτες είχαν κάνει μόνο τρεις επιτυχείς πάσες προς το κέντρο από τον περίφημο back-court των Γουόλτερ και Σλάιτερ, κι εκείνοι έκαναν όλους τους πόντους από σουτ από θέση.
Τώρα βλέπω ακόμα ότι γράφετε για τις τρεις αγώνες με το Ρεάλ σαν να είναι ίδιες οι συνθήκες. Μα πώς; Στις δύο νίκες εντός έδρας είχαν συνολικό χρόνο κατοχής ανά επίθεση πάνω από δεκαέξι δευτερόλεπτα, ενώ στις τρεις αυτές περιπτώσεις οι Αμερικανοί είχαν χρόνο κατοχής κάτω από δεκατέσσερα δευτερόλεπτα ανά επίθεση. Αυτά είναι διαφορετικά παιχνίδια, διαφορετική άμυνα, διαφορετικός στόχος — εσείς όμως τα παρουσιάζετε σαν μία συνέχεια.
Και τέλος, αυτά όλα τα ψάχνετε επειδή θέλετε να αποφύγετε την προφανή αλήθεια: ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες είχε έναν προβληματικό ρόλο πίεσης από τον αρχηγό της ομάδας, ο οποίος στους τελευταίους τρεις αγώνες είχε συνολικά δεκαπέντε λάθη παράνομα και κανένα κλέψιμο. Εκείνος ο αριθμός λέει περισσότερα από όλα τα σχήματα αυτού του κόσμου.
Άρα λοιπόν — ποια στρατηγική; Πού σπάει αυτή η σπουδαία ιστορία;
Πού είναι η απόδειξη;
τι μου λες εσείς τώρα που φοράτε τα γυαλιά σας σαν τιμόνι και ψάχνετε να δείτε δέντρα μέσα στο δάσος;
νομίζατε πως εγώ δεν θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ πριν από δέκα χρόνια όταν ο ΠΑΟ πήρε την νίκη εκείνος ο αγώνας επειδή η ομάδα είχε τρεις τραυματισμένους σκόρερs και εκείνος ο Ουόλτερ έκανε αυτά τα τρία τελευταία σουτ σαν ξεκαθάρισμα δικού του λογαριασμού; και τώρα μου μιλάτε για πρώτες μεταβάσεις και οργανωμένη επίθεση όπως να είστε παιδιά ενός ινστιτούτου αθλητικής διατροφής;
ακούστε τι συνέβη εκεί στο σπίτι με τους πράσινους πριν από δύο ημέρες: είχαμε έναν αγώνα που άρχισε σαν όλα τα άλλα, μα εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα του πρώτου δεκαπέντε οι Γουόλτερ έκαναν ότι δεν έκαναν εκείνοι εκείνον τον αγώνα τον είχαν βάλει μέσα στο μπάσκετ από το πρώτο τους βήμα — ο Σλάιτερ κρατώντας την μπάλα σαν σφουγγάρι μέσα στο χέρι του, εκείνος ο αριστερόχειρας σκόρερ τους ξέχασε όλους εκείνο το βράδυ επειδή είχε εκείνον τον γκαρντ ο οποίος έκανε πέντε συνεχόμενα σουτ από θέση χωρίς οργανωμένη κίνηση πίσω — κι έτσι βρήκαν αυτοί έναν τρόπο εκεί μέσα στις τελευταίες στιγμές εκείνου του δεκαπέντε να προσποιηθούν πως είχαν σχέδιο ενώ στην πραγματικότητα έκαναν ότι δεν έκαναν σαν σκανδαλιάρικοι φοιτητές στις πρώτες τους ασκήσεις.
και μετά εκείνοι οι τρεις αγώνες με τους Αμερικάνους; εκεί κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε εκεί που είχαν βάλει τον στόχο τους, εκείνοι γύριζαν σαν γάτες που κυνηγούν την ουρά τους — ο Ουόλτερ έκανε μια προσπάθεια σαν βόμβα με χρόνο στον αέρα τρία δευτερόλεπτα παραπάνω, εκείνος ο Σλάιτερ έκανε τρία προσωπικά φάουλ σαν να ήταν ζητιάνος που ζητάει ψωμί, κι εκείνοι εκείνοι οι Αμερικανοί έκαναν αυτό που έκαναν πάντα εκεί στις μεγάλες ομάδες: περίμεναν μία στιγμή όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που δεν ήθελαν εκείνοι εκείνος ο Ουόλτερ είχε ξεχάσει πως εκείνοι δεν είναι πρωταθλητές επειδή έκαναν γρήγορο σουτ — εκείνοι είναι πρωταθλητές επειδή έκαναν σωστό σουτ εκεί όπου έπρεπε.
και τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν για την αιτία σαν να είναι ιεροί εισαγγελείς — μα εγώ σας λέω πως εκείνες τις ημέρες είχαν έναν προβληματικό ρόλο εκείνον τον αγώνα εκείνον τον έκαναν ανάμεσα στα πόδια τους επειδή δεν είχαν εκείνον τον έναν παίκτη ο οποίος θα μπορούσε να καθυστερήσει την μπάλα όσο χρειαζόταν. εκείνοι εκείνες τις ημέρες έκαναν ότι δεν έκαναν — εκείνοι είχαν κάνει εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν αγώνας κολύμβησης στους Ολυμπιακούς αγώνες εκείνον τον κάναμε έναν αγώνα μπάσκετ εκείνοι εκείνη την εποχή είχαν ξεχάσει πως εκείνοι έπρεπε να προσαρμοστούν εκείνοι έπρεπε να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα όταν είχαν εκείνον τον πρωταθλητή τους ανάμεσα στις γραμμές εκείνον τον πρωταθλητή τον είχαν εκεί τον είχαν χάσει εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνος είχε φύγει εκείνον τον αγώνα εκείνον δεν τον έκαναν εκείνοι εκείνον τον έκαναν εκείνοι εκείνη την εποχή εκείνοι είχαν ξεχάσει πως εκείνοι έπρεπε να προσαρμοστούν εκείνοι εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν πάντα εκείνον τον πρωταθλητή τους εκείνον τον είχαν εκεί εκείνον τον είχαν εκείνον τον είχαν εκείνον τον είχαν εκείνον τον έκαναν εκείνον τον αγώνα εκείνον εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τρία βράδια πριν κάθομαι στο τραπέζι του Stauros, εκεί που οι ξένοι φεύγουν σιγά σιγά από την πόλη και η μηχανή του καφέ γουργουρίζει σαν νωθρός γάτος — εκεί ακριβώς εκείνος ο τύπος, ένας δικός μας φίλαθλος από το Περιστέρι, μου λέει: *"Ρε συμμάχισσε, εκείνο το βράδυ με το Μονακό κανείς δεν έκλεισε κανέναν αμυντικό εκείνος ο Ουόλτερ έκανε τρία κλέψιμα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι έτσι τους πήρε όλους εκτός φάσης — μα τότε εκείνοι έκαναν αυτό που κάνουν πάντα: γύρισαν την μπάλα προς το κέντρο εκεί όπου είχαν εκείνον τον μεγάλο σκόρερ εκείνος έδωσε τρεις ασίστ στους άλλους εκείνους τρεις πόντους εκείνος εκείνος εκείνος"*.
Και εγώ εκεί σταμάτησα το τσιγάρο στη μέση, κοίταξα το κινητό μου, είδα το ιστορικό εκείνου του αγώνα στο flashscore — 68-78. Μα πως γίνεται, ρε σεις; Αυτό το πράγμα που μου λέτε σαν στρατηγική έχει λιγότερο σχέδιο από το δικό μου tip στο κιόσκι των βολών. Εκείνο το βράδυ στον Ουόλτερ είχαν δώσει την μπάλα, εκείνος γύρισε τριγύρω σαν αηδόνι σ’ ένα κλουβί κι έκανε ένα τρίποντο σα σφεντόνα — μα όταν η μπάλα έφυγε ακατάστατα εκείνοι εκείνοι εκείνοι έπρεπε να επανεκκινήσουν την επίθεση μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο ενώ οι Γάλλοι είχαν ήδη στήσει τέσσερα κορμιά πάνω στις γραμμές.
Και ξέρετε τι έκαναν εκείνοι εκείνη τη στιγμή; Πάτησαν το γκάζι ακόμα περισσότερο. Σαν εκείνον τον αγώνας ν’ ήταν μια κούρσα δρόμου κι αυτοί είχαν βάλει τζόκερ τις γρήγορες μεταβάσεις. Μα η βιασύνη δεν είναι στρατηγική — είναι μια προσωπική απογοήτευση πάνω στο γήπεδο. Κι εκεί που εσείς ψάχνετε για έναν πρωταθλητή ο οποίος δεν υπήρξε εκείνες τις τρεις ημέρες, εκείνος ο Ουόλτερ είχε ξεχάσει πως εκείνος έπρεπε να κάνει και τρία ακόμη κλέψιμα εκείνο το βράδυ — όχι τρεις ασίστ.
Εμένα δε μ’ ενδιαφέρει το ιστορικό των αγώνων, μ’ ενδιαφέρει πως εκείνες τις ημέρες η ομάδα έκανε αυτό που κάνουν όλα τα θηρία όταν βλέπουν τον εαυτό τους πρώτη φορά στη λίστα: αρχίζουν να τρώνε το ίδιο τους το σάρκα επειδή νομίζουν πως έχουν ήδη κερδίσει. Μα εδώ δεν μιλάμε για μια ομάδα που χάνει επειδή βρήκαν δυνατότερους αντιπάλους — μιλάμε για μια ομάδα που έχασε επειδή αυτοί αποφάσισαν ότι η θέση τους πάνω από όλους τους άλλους ήταν αρκετή σαν δικαίωμα κατοχής πάνω στο γήπεδο.
Και τώρα που μου δείχνετε τους αριθμούς των ελεύθερων βολών ή τους χρόνους κατοχής εκείνους τους μπαίνω μέσα σ’ έναν άλλον αγώνα — έναν αγώνα που ξεκινάει πάντα την ίδια ώρα, στις τρεις το πρωί όταν οι μισοί από σας ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα έχει δεκαοκτώ χρόνια να κερδίσει την Ευρωλίγκα. Εκείνον τον αγώνα δεν τον βλέπω στους πίνακες, εκείνον τον βλέπω στις κουβέντες στα social όταν κάποιος γράφει *"που πάμε ρε ομάδα;"* ενώ η ομάδα εκείνες τις τρεις ημέρες έπαιζε σαν να της αρκούσε η προηγούμενη νίκη της.
Αλήθεια τώρα — τι πιο επικίνδυνο υπάρχει από μια ομάδα που ζει στο παρελθόν επειδή βλέπει το όνομά της πάνω από όλα; Εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν χάσει όχι επειδή οι άλλοι ήταν καλύτεροι, είχαν χάσει επειδή αυτοί είχαν ξεχάσει πως η πρώτη θέση δεν είναι τίτλος — είναι μια αίτηση να προσαρμοστείς συνέχεια. Και όσο αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν για τον λόγο πίσω από κάθε ήττα αντί να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα όταν είχαν έναν πρωταθλητή ανάμεσα στις γραμμές, τόσο αυτοί οι ίδιοι αυτοί οι ίδιοι αυτοί οι ίδιοι αυτοί… 💸🔥
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Παιδιά... μη γελάτε;; 😅
Μου κατέβηκε αυτό το νήμα σαν ταινία τρόμου στο μυαλό μου... όχι γιατί δεν καταλαβαίνω (μπορεί να κάνω λάθος), αλλά επειδή εγώ εκείνες τις τρεις ημέρες είχα βγει ραντεβού με τη Λουκία και χάθηκαν όλα τα χιόνια!!! Την ίδια βραδιά που ο Ολυμπιακός χανόταν στο σπίτι, εγώ προσπαθούσα να δείξω πως ξέρω κι εγώ γρήγορο σουτ — και τελικά κανείς δε με κατάλαβε εκεί πάνω στην πίσσα! Το ίδιο έγινε και στον Ουόλτερ εκείνον τον αγώνα;; 😭
Κοιτάξτε τώρα... τι είν' αυτό; Οι αντίπαλοι κέρδισαν επειδή είδαν ότι αυτοί είχαν βγει εκτός φάσης;; Μα είναι δυνατόν;; Εγώ βγήκα εκτός φάσης την ίδια ώρα που η ομάδα έκανε γρήγορες μεταβάσεις κι εκείνοι μου 'λεγαν "τι κάνεις εκεί;; πήγαινε πιο γρήγορα!!" 😱
Μα κάπου κάπου πρέπει να σταματήσει η βιασύνη... Οι τρεις αγώνες εκείνοι είχαν κάτι κοινό: κάθε φορά που η μπάλα έφευγε ακατάστατα (σαν την μπάλα μου όταν προσπαθώ να κάνω ντρίπλα στο γήπεδο του Αλίμου), οι αντίπαλοι είχαν πέντε δευτερόλεπτα ελεύθερα για να οργανωθούν... κι εμείς; Ψάχναμε ακόμα την μπάλα στους πάγκους!!! 🎾
Ευχαριστώ όμως που μου το ξεκαθαρίσατε έτσι... μπορεί τώρα να καταλάβω πως η θέση στη βαθμολογία δεν είναι τίτλος... αλλά σαν το εισιτήριο του πλοίου που λέγατε πιο πριν... 🚢💨
Τώρα ξέρω πως και ο Ουόλτερ εκείνον τον αγώνα έκανε τον ίδιο μου τον εαυτό... πήγαινε τόσο γρήγορα που ξέχασε πως υπάρχει επίσης και η τακτική!!! Πρέπει ν' αλλάξει κάτι... το ήξερα πως η ομάδα ξέχασε κάτι εκείνες τις ημέρες... αλλά όχι ότι ήταν τόσο μεγάλο!!! 🤯
Το 'πιασα;; Γιατί κάθε φορά που ψάχνω να δω τους αγώνες εκείνους στο YouTube, βλέπω μόνο γρήγορα σουτ χωρίς κανέναν σχεδιασμό... σαν όταν εγώ προσπαθώ να κάνω τάπα στο ντους!!! 🛁🏀
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.