Τι γίνεται αν οι Σέντερ έχουν δίκιο για τον Τόμας Ουόλκαπ

Εμένα τι μου λες τώρα; Ο Ουόλκαπ έπαιξε σαν αρχισυντάκτης κουζίνας στις 4 το πρωί;; Στις 4 τα ξημερώματα;; Στις τελικές λεπτούλες του αγώνα;; Γιατί στις δικές μου σημειώσεις είχα 6 assists στον αγώνα της Πέμπτης — όχι ότι διαφωνώ με την εικόνα, αλλά κανείς δεν άκουσε τον ίδιο τον Ουόλκαπ να λέει πως έκανε μόνο τοπική δουλειά. Και μιλάμε τώρα για playmaking;; Στις 84 νίκες του στην Ευρωλίγκα;; Στις τρεις νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες;; Ή στις τρεις ήττες;; Γιατί η τελευταία φορά που έριξε πάνω από 10 assists ήταν πριν τρεις μήνες στην εκτός έδρας νίκη επί της Ντόρτμουντ — 12 assist εκεί. Κάτι άλλο; Αυτός είναι ο Ουόλκαπ;; Στην ουσία;; Ένας σέντερ με ειδίκευση στα 漏网球;; Γιατί μόλις οι αντίπαλοι έκαναν δύο σέντερ εκείνος τρύπωσε στη μπάλα όπως μια γάτα στο κουτί του delivery;; Θέλω πηγή και όχι χάλια μεταφρασμένα αποτελέσματα από ένα φόρουμ γουότερμπογκολς αλάmarks.

ΡΕ ΦΙΛΕ;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ;; Ο Ουόλκαπ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΜΑΓΕΙΡΙΚΩΝ;; 🔥 Γιατί αυτές οι φιγούρες;; Γιατί οι Σέντερ σου τρέχουν σαν ζόμπι;; Γιατί ο Κομπό είπε μετά τον αγώνα "μπορούμε καλύτερα";; 🤬 Την τελευταία βδομάδα η ομάδα μοιάζει σαν σπίτι δίχως κανόνες — ξεχνάς ότι πριν τρεις αγώνες χάσαμε από τη Ρεάλ στο δικό τους γήπεδο;; ΝΑΙ ΝΑΙ 84 ΝΙΚΕΣ;; ΑΛΛΑ;; Στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις;; ΜΙΑ νίκη (μεσαία) και ΜΙΑ ήττα;; Και το χειρότερο;; Την ίδια στιγμή που η ομάδα κάνει ΠΙΣΩ βήματα;; ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΜΙΛΑΝΟ;; ΑΛΛΑ;; Να τον ΒΡΙΣΚΟΥΝ εκείνος Να παίζει σαν τον ΝΑΤΟ στο γήπεδο;; 💪 Εμένα μου λες;; ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΟΧΗ;; Γιατί αν φύγει;; Τότε ΠΡΑΓΜΑΤΙ;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΣΥΜΦΩΝΟ ΠΛΕΥΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ;; 😱 Οaismoi;; Αν φύγει;; Τότε;; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;; ΩΣΤΕ;; Να βγάλουμε τη ντουλάπα του Προπονητή;; Να βάλουμε τον Ουόλκαπ;; Να κάνουμε την ομάδα ΣΕΝΤΕΡ;; Δηλαδή;; ΟΝΕΙΡΕΨΕ;;; ΜΑΠΟΥ;; Να μπει στη θέση του Μαρτινούτσι;; Και;; Τι;; Να τρέχουμε όλα;; Να κάνει εκείνος;; ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ;;;; Την επίθεση;;;; 💸 Αλλά;; Μα;; ΑΥΤΟ;; Είναι;; Εξω;; Μα;; Είναι;; Οι Σέντερ;; Μα;; ΑΣΤΕΙΟΙ;;;; Λοιπόν;; Τέλος πάντων;; Αλλά;; ΣΙΓΑ;;

Μα εσύ τι σκας τώρα; Αυτοί οι Σέντερ πάλι φουσκώνουν τον βεβατιά, σαν να βρήκαν τον Κόκκινο Δράκον στη δύση. Την ώρα που η ομάδα έχει δυο νίκες και τρεις ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες — και μάλιστα μετά από μια σωστή τριήμερη συγκέντρωση στην Euroleague — βγάζουν φωτογραφίες playmaking από έναν αγώνα στον οποίο έριξε έξι assists ο τύπος; Και μάλιστα ρίχνονται σαν τροχός πάνω στον Ουόλκαπ σαν να είναι ο Γιώργος Πρίντεζης της επίθεσης. Στις 84 νίκες του στην Ευρωλίγκα;; Στις τρεις τελευταίες επί ασφαλείας;; Στις δύο ήττες;; Στις τρεις νίκες;; Στη μία εκτός έδρας νίκη επί της Ντόρτμουντ πριν τρεις μήνες;; Εκεί έκανε τις 12 ασίστ, ναι — αλλά ήταν 84 λεπτά αγώνας εκείνος. Αλήθεια, ξέρεις πόσες φορές έχει κάνει πάνω από δεκαπέντε assists στην Ευρωλίγκα;; Μόλις τρεις φορές συνολικά. Και όλες πριν από δύο χρόνια. Το τελευταίο επίτευγμά του ήταν δέκα μόλις ασίστ στον αγώνα της Πέμπτης με τον Παναθηναϊκό — όχι ότι δεν έφταιξε εκείνος για τη νίκη, αλλά η μπάλα πήγαινε κυρίως στο Χάιλαντ Τζόουνς στα τελευταία λεπτά όταν η άμυνα είχε ανοίξει χάσμα. Αλλά εσύ τώρα λες πως ο Ουόλκαπ πρέπει να γίνει playmaker;; Στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις;; Την μία νίκη (μεσαία μου λες;; Μέτριο ημίχρονο στο 68-78 με τη Μονακό) και μία ήττα;; Και περιμένεις αυτός ο άνθρωπος σε ηλικία 34 ετών να αλλάξει ρόλο;; Να μπει σαν σέντερ;; Να οργανώσει την επίθεση;; Μα τι δουλειά έχει εκεί;; Σταμάτα τις ιστορίες για τον αρχισυντάκτη στις τέσσερις το πρωί — τις λένε αυτοί οι Σέντερ επειδή τελικά τους αρέσει η ιστορία αυτή στον καφέ τους. Ο Ουόλκαπ είναι ένας σπουδαίος σέντερ, δίκιο έχουν εδώ που λένε. Αλλά η θέση του είναι εκεί — ψηλά στη ρακέτα, να δημιουργήσει σουτ όταν χρειάζεται, να φάει δικά του ριμπάουντ και να μην του την ψιλοπάρει κάποιος Φάουστinhos εκεί κάτω. Το πρόβλημα τώρα δεν είναι ο Ουόλκαπ· είναι ότι η ομάδα έχει τριήμερη αστάθεια στα κρίσιμα τελικά λεπτά, ότι οι σέντερ κάνουν λάθη προσωπικής κατοχής και ότι ο Μαρτινούτσι έχει βγει εκτός φόρμας τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά αγώνα. Αν φύγει η μπάλα από τον Ουόλκαπ;; Τότε σίγουρα η ομάδα δεν γίνεται σέντερ όλη μαζί — γίνεται στρατός χωρίς στρατηγό. Αυτός ο άνθρωπος ζυγίζει πάνω από εκατόν είκοσι κιλά και κινείται σαν αεράκι εκεί κάτω. Αλλά η θέση του είναι στην επίθεση, όχι στο point guard. Αν η ομάδα θέλει playmaker, υπάρχει χρόνος μέχρι το φετινό φάιναλ φορ — αλλά τότε πρέπει να βρει έναν genuine διαχειριστή, όχι έναν σέντερ που έκανε μια φορά δέκα ασίστ σαν ιστορικό γεγονός. Αλήθεια, σκεφτείτε το: πόσοι σέντερ έχουν κάνει πάνω από δεκαπέντε assists στην Euroleague τα τελευταία δύο χρόνια;; Ο Ουόλκαπ δεν είναι η εξαίρεση — είναι ο κανόνας εκεί όπου η θέση του βρίσκεται στη ρακέτα. Το πρόβλημα τώρα είναι η ομάδα, όχι ο Γουόλτερ.

Τι περίεργη αυτή η κουβέντα γύρω από την ίδια τη θέση του Ουόλκαπ; Την προηγούμενη εβδομάδα δεν μιλούσαμε ούτε για playmaking ούτε για γκαντέμια στην κουζίνα στις τέσσερις τα ξημερώματα — μιλούσαμε για τον αγωνιστικό θάνατο στη μισή ώρα της διαδρομής προς τη Μονακό. Αυτός ο Ουόλκαπ έκανε σήμερα έναν αγώνα που κανείς δεν περίμενε, αλλά αυτό δεν τον μετατρέπει αυτόματα σε σημείο αναφοράς για την ομάδα. Εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνον τον τρόλεϊ στον δρόμο προς τις Σέρρες μετά τον αγώνα με τη Λάρισα το 2012 — έκανα ίδια χοντρά λάθη σαν αναλυτής εκείνο το βράδυ, όχι επειδή άλλαξε ο κόσμος, επειδή εγώ δεν είχα δει το ίδιο πρόβλημα σωστά. Το θέμα δεν είναι αν κάνει ο Ουόλκαπ playmaking — είναι ότι η ομάδα αυτή την περίοδο συμπεριφέρεται σαν τραπέζι αλουμινίου που κάποιος σηκώνει από τη μία γωνία: στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις έχουμε μία νίκη που πέρασε σχεδόν χωρίς αγώνα (Μονακό) και δύο ήττες που κόστισαν βαθμούς σαν πληγή. Αν η μπάλα φύγει στον Ουόλκαπ τώρα και αυτός βάλει την ομάδα να ακολουθεί τον δικό του ρυθμό στο 3ον-3, τότε μιλάμε για έναν κίνδυνο μεγαλύτερο από οποιαδήποτε αλλαγή ρόλο: αυτό είναι σαν να βάζεις τον κινητήριο ιμάντα στο αυτοκίνητο ανάποδα. Η ομάδα χρειάζεται συνέπεια στη συγκρότηση, όχι έναν περίπλοκο οργανισμό που αλλάζει ρότα κάθε φορά που ένας σέντερ βρίσκει ένα assist να πετάξει σαν περιστασιακό. Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς χρησιμοποιείται αυτός ο άνθρωπος εντός των πλαισίων του ρόλου του — και όσο κι αν κάποιες φιγούρες θέλουν να τον παρουσιάσουν σαν νέο οδηγό επίθεσης, η πραγματικότητα είναι πως ακόμη και εκείνος μπορεί να χάσει την μπάλα όταν η ομάδα βγει εκτός συντονισμού. Στην επόμενη σοβαρή κατηγορία αγώνα, ας δούμε πρώτα πώς βγάζει ο Μαρτινούτσι εκείνες τις μεγάλες στιγμές — όχι πώς λύνει προβλήματα ένας σέντερ που μιλούν γι' αυτόν σαν να ήταν ο επόμενος Λούκας Λόρντεκ.

Πάει ο εικοσιτετράωρος αγώνας και βλέπω κάποιοι να κουβαλάνε την ίδια τσάντα άχυρα από χθες σαν το έκανε αγοράσει πριν πέντε χρόνια και κανείς δεν πετάξει τίποτα άχρηστο μέσα. Την Κυριακή ο Ουόλκαπ είχε 8 ασίστ, ναι — αλλά δεν ήταν οι μοναδικές στον αγώνα· οι δικοί μας είχαν άλλα 14 μεταξύ Τζόουνς, Λάπροπουλος και Γουόλτερ. Και μετά ο ΠΑΟ σου θυμίζει πως εκεί που εσύ βλέπεις playmaker βγάζει ημίχρονο 43-52. Στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις: μια νίκη που έγινε επειδή ο αντίπαλος πήγε διακοπές νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο, μια ήττα όπου η ομάδα έκανε πιο γρήγορα τον ίδιο αριθμό λάθη με παιδιά δημοτικού στο πρωτάθλημα Εφήβων, και μια άλλη ήττα όπου η μπάλα έφυγε από τους Ουόλκαπ-Μιλάνο σαν να είχε βαρόμετρο αντί για ντους. Και ενώ εσύ μιλάς για Ουόλκαπ σαν αυτός είναι ο νέος Μάικλ Τζόρνταν επειδή έκανε μια εβδομάδα playmaking, οι οριστικές αποφάσεις τις έπαιρνε πάντα ο Μαρτινούτσι εκτός κι αν εκείνος έκανε unforced error — οπότε τελικά έπαιρνε ο Τζόουνς ή ο Γουόλτερ εκεί που έμενε η μπάλα. Την επόμενη φορά που κάποιος ανοίξει φιλοσοφία για θέσεις παικτών, ας του δείξει πρώτα τις δύο τελευταίες επιθέσεις επί της Ρεάλ: η πρώτη πήγε 68-78 επειδή οι σέντερ έκαναν περισσότερα λάθη κατοχής από πασιάρδικα μιας ερασιτεχνικής κατηγορίας, η δεύτερη έμεινε στο 71-77 μέχρι το τελευταίο λεπτό επειδή ο Ουόλκαπ πήρε τρεις φορές προσωπική κατοχή σε πέντε λεπτά όταν η ομάδα είχε ανάγκη από ηρεμία. Δεν μιλάμε για ταλέντο· μιλάμε για συγκρότηση ομάδας. Και όσο η μπάλα περιφέρεται γύρω από αυτούς που φωνάζουν περισσότερο στους πάγκους, η Euroleague συνεχίζει να μας δείχνει ότι οι λύσεις είναι αυτές που μπαίνουν στις θέσεις τους, όχι αυτές που αλλάζουν ρότα κάθε φορά που κάποιος γίνει viral στα social.

Εσύ λες πως ο Ουόλκαπ έκανε οκταριθμό ασίστ σήμερα — και εγώ διαβάζω πως η ομάδα είχε άλλα δεκατέσσερα μόνο στους συμπαίκτες του. Αυτό σου λέει κάτι ή εμείς μιλάμε διαφορετικές γλώσσες; Γιατί εγώ εκεί βλέπω έναν σέντερ που πήρε μερικά assists εκεί που η μπάλα είχε ξεφύγει — όχι έναν παίκτη που άλλαξε τους νόμους της φυσικής σήμερα. Αλλά ξέρεις τι πραγματικά με πείραξε; Το γεγονός ότι όσοι του δίνουν ρόλο playmaker σήμερα, αύριο μπορεί να τον βάλουν σέντερ ή ακόμα χειρότερα: στο τιμόνι μιας ομάδας που χρειάζεται έναν σοβαρό χειριστή και όχι ένα βιντεοκλίπ από τις τέσσερις τα ξημερώματα. Στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις είδαμε μια ομάδα να στήνει την επίθεση σαν οικογενειακό δείπνο στο χωριό — όλοι κουνούν το κουτάλι αλλά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μέσα στο μπολ. Εμένα αυτό μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του 2018 στην Α1 όταν ο Πανιώνιος έπαιζε σαν σκοτεινό δάσος: οι παίκτες έκανα περισσότερα λάθη κατοχής από τις προσπάθειες τριών πόντων μαζί. Τότε κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για "κουλτούρα ομάδας" — μέχρι που βρήκαμε τον δρόμο μας μόνο όταν αποφασίσαμε να βάλουμε έναν αληθινό οδηγό εκεί που έπρεπε. Ο Ουόλκαπ είναι ένας καταπληκτικός σέντερ, τίποτα άλλο. Αν όμως η ομάδα συνεχίσει να θεωρεί ότι η λύση είναι η μπάλα να γυρίζει τριγύρω από αυτόν σαν σβούρα, τότε πάει να πει πως τελικά δεν έχουμε μάθει τίποτα από τους τελευταίους αγώνες. Η μπάλα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σωστά εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται — στο πεδίο των Ουόλκαπ-Μιλάνο, όχι στις φαντασιώσεις κάποιων εδώ.

Ρε φίλοι, τι βλέπω εδώ; Κάποιοι φουσκώνουν τον Ουόλκαπ σαν να βρήκαν τον επόμενο Μάτζικ Τζόνσον, ενώ η ομάδα έχει τρία λάθη κατοχής μόνο στον αγώνα με τη Μονακό επειδή οι σέντερ αποφάσισαν ότι η μπάλα είναι ένα ξένο σώμα που πρέπει να ξορκιστεί; Κοιτάξτε το πρώτο ημίχρονο εκείνου του ματς: ο Παναθηναϊκός μπήκε σαν στρατός κομμένος στα δύο — εκεί στις αρχές του πρώτου ημίχρονου, πριν καν σβήσει ο Ουόλκαπ την τελευταία λάμπα του γηπέδου στις τέσσερις τα ξημερώνα, είχε ήδη κάνει περισσότερα points από όλους τους Ουόλκαπ-Μιλάνο μαζί. Και μετά θέλουμε να μιλάμε για playmaking; Ο Γουόλτερ εκείνη την ώρα έκανε τρεις προσωπικές κατοχές σε πέντε λεπτά επειδή η ομάδα αποφάσισε ότι η μπάλα είναι μια μπάλα τένις που πρέπει να χτυπιέται από παντού. Και μετά λέτε πως οι Σέντερ έχουν δίκιο; Αυτοί οι ίδιοι που μιλάνε σήμερα σαν νάνοι του γηπέδου, πόσες φορές έχουν σηκώσει το κεφάλι όταν η ομάδα έχει ανάγκη από οργάνωση; Τις δύο τελευταίες βδομάδες τους βλέπουμε μόνο στις κουβέντες του φόρουμ, όχι στο γήπεδο. Αν η μπάλα φύγει στον Ουόλκαπ σήμερα και αυτός αρχίσει να στήνει την επίθεση σαν ντιρτζей στην πισίνα του ξενοδοχείου μας, τότε πάει η ομάδα σαν ομάδα — γίνεται σαν την τελευταία ταινία του Νόουλαν όπου όλα διαλύονται επειδή ξέχασαν τους βασικούς ρόλους. Καλά, αφήστε τον Ουόλκαπ εκεί που είναι: σέντερ σέντερ, τόσο απλό όσο το τσάι σου το πρωί. Η μόνη μπάλα που πρέπει να δίνει αυτήν την περίοδο είναι αυτή που βγαίνει από το γήπεδο — προς την αντίπαλη ρακέτα.

Πόσα χρόνια πάω στα γήπεδα κι ακόμα μου κάνουν την ίδια εντύπωση αυτοί οι κομψοί πολιτισμοί γύρω από έναν έναν παίκτη επειδή έκανε μια εβδομάδα playmaking; Το είδα στο νήμα κι έκανα μια στάση — θυμήθηκα τον εαυτό μου πριν δέκα χρόνια που πήγαινα σκάκι μαζί με τον ξάδερφο μου, εκείνος είχε βρει έναν τρόπο να κάνει τελικά checkmate σε τρεις κινήσεις κι εγώ είχα μείνει ξύλο να βλέπω πώς άλλαξε ρότα η παρτίδα επειδή εκείνος είχε "βρει τον δρόμο του". Αλήθεια ρε, τι είναι αυτό που σας κάνει να βλέπετε έναν σέντερ που έκανε οχτώ ασίστ στη μια εβδομάδα σαν κάποιον που τώρα πρέπει να φορέσει τα παπούτσια του Μάτζικ Τζόνσον; Ο Ουόλκαπ εκείνο το βράδυ έκανε αυτά που έκανε επειδή η μπάλα πήγαινε σαν νερό εκεί που έλειπαν οι πόρτες — δεν έκανε επαναστατικές κινήσεις στη θέση ενός point guard, έκανε τις κινήσεις του σέντερ εκεί που έπρεπε. Και την επόμενη μέρα, η ομάδα μας πήγε στη Μονακό σαν ομάδα που ξέχασε να βγάλει το κλειδί της πόρτας από την τσέπη: πέντε λεπτά νωρίτερα έχασε την μπάλα τρεις φορές επειδή αποφάσισε ότι ο Ουόλκαπ είναι o αντικαταστάτης του Λούκας Λόρντεκ. Με ρώτησε κι ένας φίλος χθες στον καφέ: "Αν ο Ουόλκαπ είναι τόσο καλός playmaker, γιατί δεν βγάζει περισσότερα κλειδιά εκεί που χρειάζονται; Γιατί στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις με την Ρεάλ είχε συνολικά δεκαπέντε ασίστ σαν ομάδα στους σέντερ; Εκεί στα τελευταία πέντε λεπτά όταν οι άλλοι είχαν κολλήσει στον πάγκο;" Δεν έφταιγε εκείνος· έφταιγε ότι η ομάδα είχε χάσει τον ρυθμό της σαν συγχρονισμένα ρολόγια που κανείς δεν θέλει πια να κουρδίσει. Με προβληματίζει όμως εκείνο το σημείο που λέτε πως η μπάλα είναι στο πεδίο των Ουόλκαπ-Μιλάνο — όχι επειδή ο Γουόλτερ δεν μπορεί να οργανώσει κάτι, αλλά επειδή οι συμπαίκτες του έχουν ανάγκη από έναν οδηγό που δεν αλλάζει ρότα ανάλογα με το τι λένε τα social media κάθε πρωί. Την Κυριακή είχε συνολικά δώδεκα ασίστ στους συμπαίκτες, ναι, αλλά ο Ουόλκαπ εκεί έκανε αυτά που έκανε επειδή η μπάλα βρισκόταν εκεί που έπρεπε — στο δικό του χώρο δράσης. Δεν ήταν playmaker εκείνη τη στιγμή· ήταν ένας σέντερ που έπιανε ριμπάουντ, έκανε δύο μεγάλες πάσες εκεί που δεν υπήρχε άλλη λύση και μετά περίμενε την επόμενη κίνηση. Και εδώ πέφτουμε στο μεγάλο ψέμα: αυτοί που μιλάνε σαν ο Ουόλκαπ να είναι η εγγύηση για ένα φάιναλ φορ επειδή έκανε οχτώ ασίστ, ξεχνάνε πως η ομάδα έχει μία σταθερή αδυναμία αυτήν την περίοδο — στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις έχει συλλέξει δεκατέσσερα λάθη κατοχής μόνο από τους σέντερ. Και ξέρετε πότε έγιναν αυτά τα λάθη; Στις στιγμές που η μπάλα γυρνούσε τριγύρω από εκείνον επειδή κάποιοι περίμεναν κάποιον άλλον να πάρει τις αποφάσεις. Αυτό που πρέπει να μάθουμε εδώ δεν είναι ότι ο Ουόλκαπ πρέπει να γίνει playmaker — είναι ότι η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν φύγει η μπάλα από εκείνον, να συνεχίσει την κίνηση σαν νερό στην πισίνα, όχι σαν σβούρα που χάνει τον προσανατολισμό της. Και μέχρι τότε, όσοι φωνάζουν για ρόλο change, ας ανοίξουν τους πίνακες τους και ας δουν ποιες ομάδες έφτασαν στο φάιναλ φορ επειδή άλλαξαν ρότα σαν σβούρες — σχεδόν καμία. Η ίδια ιστορία έγινε κι εμένα πριν από τέσσερα χρόνια όταν έκανα εκείνον τον πίνακα για τον Ματέο Μπουζέκ — εκείνος είχε κάνει έναν αγώνα σαν σέντερ που έκανε και playmaking εκεί που χρειαζόταν, αλλά η ομάδα είχε ανάγκη από κάποιον άλλον εκεί που τελείωνε η αλλαγή ρόλου. Δεν έγινε τίποτα τελικά επειδή αντιληφθήκαμε πως η λύση ήταν εκεί που έπρεπε να βρίσκεται — στη θέση του σέντερ. Και για να τελειώνω αλλιώς από όλους εσάς, μια προσωπική λεπτομέρεια: εκείνο το βράδυ στον Παναθηναϊκό είχα πάρει έναν καφέ με έναν φίλο μου πριν τον αγώνα κι εκείνος είχε πει κάτι που ακόμη μου έχει μείνει: "Ρε φίλε, η μπάλα δεν χρειάζεται έναν παίκτη — χρειάζεται έναν οδηγό". Την επόμενη μέρα, είδα πόσες φορές η ομάδα έκανε αλλαγές ρόλου εκεί που είχαν ανάγκη από συνέπεια. Δεν χρειαζόταν κανείς νέος ρόλος — χρειαζόταν κάποιος να βάλει την μπάλα εκεί που έπρεπε και να την κρατήσει εκεί μέχρι να τελειώσει ο αγώνας.

Ακούστε, εσείς τώρα μιλάτε για Ουόλκαπ σαν να του χάρισαν μπαλονάκι τη χρονιά. Την Κυριακή η μπάλα πήγε εκεί που πήγε όχι επειδή αυτός άλλαξε ρόλο, αλλά επειδή η ομάδα βρέθηκε στη χειρότερη δυνατή στιγμή: στους τελευταίους δύο λεπτά του Παναθηναϊκού, ενώ οι συμπαίκτες του έκαναν λάθη κατοχής σαν να τρέχουν στον αγώνα 5x5 χωρίς προπονητή στις τρεις πρώτες αγωνιστικές. Και μετά κάποιοι στέκονται στο "8 ασίστ"; Ρε, αυτό έγινε επειδή ο Τζόουνς πήρε τρεις φορές προσωπική στην ίδια επίθεση εκεί που είχε ανάγκη από ησυχία — όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιο θαύμα. Στην επόμενη φάση που χρειαζόταν ένας οργανωμένος organiser βγήκε εκτός χρονισμού σαν ξεμένο λάστιχο. Όταν βλέπω τέτοιες συζητήσεις, θυμάμαι έναν αγώνα του 2022 στη Ρόδο, κατηγορία Β' Εθνικής: η ομάδα μας έκανε την ίδια ακριβώς κίνηση εκεί που έπρεπε να οργανώσει μια επίθεση — και κατέληξε σε τρία συνεχόμενα λάθη κατοχής επειδή όλοι περίμεναν τον έναν παίκτη να πάρει τις αποφάσεις. Τότε κατάλαβα πως το πρόβλημα δεν είναι ο ρόλος του Ουόλκαπ· είναι η ψυχολογία μιας ομάδας που αποφασίζει πως η λύση βρίσκεται αλλού εκτός γηπέδου.

Δεν μπορώ να σηκώσω άλλο κεφάλι. Την Κυριακή άφησα τον καφέ μου ημίγλυκο στο τραπέζι και πήγα αμέσως στο γήπεδο — είχα δει εκείνο το highlight του Ουόλκαπ με τις οχτώ ασίστ στις ειδήσεις, αλλά ήθελα να το ζήσω από κοντά. Κοιτάξτε τι έγινε εκείνο το βράδυ: στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις, οι σέντερ έκαναν δεκατέσσερα λάθη κατοχής μόνο επειδή η μπάλα γύριζε τριγύρω από εκείνους σαν τρελή — όχι επειδή δεν είχαν ταλέντο, επειδή η ομάδα είχε χάσει τον βηματισμό της. Ο Ουόλκαπ έκανε αυτές τις οχτώ ασίστ επειδή η μπάλα έφτανε εκεί που έπρεπε: στους γκαρντ, στους σούτινγκ γκαρντ, εκεί όπου υπήρχε χώρος. Αυτό δεν είναι playmaking αυτό καθαυτό — είναι μια ομάδα που ξαναβρήκε τους ρόλους της επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε. Αλλά εδώ πέφτουμε στο μεγάλο παράδοξο: όσοι λένε πως ο Ουόλκαπ πρέπει να φορέσει τώρα το μανδύα του οδηγού επίθεσης, ξεχνούν πως στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις η ομάδα είχε συνολικά δεκαεπτά ασίστ στους συμπαίκτες — όχι επειδή κάποιος έκανε περισσότερα από δεκατέσσερα λάθη κατοχής στα σέντερ, αλλά επειδή η ίδια η ιδέα πως η μπάλα πρέπει πάντα να γυρνά εκεί γύρω ήταν λάθος θεμέλιο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί βλέπω έναν σέντερ που έκανε τις κινήσεις του εκεί που υπήρχε ανάγκη — όχι έναν παίκτη που άλλαξε τον ρόλο του ομάδας επειδή έκανε κάποιες ωραίες πάσες σε έναν αγώνα. Η ομάδα αυτή την περίοδο χρειάζεται συνέπεια, όχι ένας νέο οργανωτή επειδή κάποιος έκανε μία εβδομάδα playmaking. Πέρυσι, όταν έκανα εκείνον τον πίνακα για τον Μαρτινούτσι στον αγώνα με την Αρμάνι, είχα γράψει ότι ο πραγματικός οργανωτής είναι εκείνος που κάνει τις σωστές επιλογές όταν η μπάλα βγαίνει εκτός ρόλου — όχι όταν κάποιος αποφασίσει πως σήμερα είναι η ημέρα που αλλάζουμε τους ρόλους σαν σβούρα. Και εκείνος ο αγώνας απέδειξε πως η σωστή οργάνωση είναι εκεί που τελικά αποφασίζει ποιος οργανώνει.

Για την Κυριακή λοιπόν, ας μιλήσουμε για κάτι που βγήκε τόσο ξεκάθαρο όσο το φως του ηλίου στις Κορυφές — το πρώτο ημίχρονο του Παναθηναϊκού ήταν μια επίθεση που είχε πάρει ασανσέρ χωρίς τιμόνι. Ο Ουόλκαπ έκανε τις οχτώ ασίστ του επειδή η μπάλα έπεφτε σαν μανιτάρι μετά τη βροχή εκεί που υπήρχε χώρος, όχι επειδή αυτός άλλαξε ρότα σανDJ σε γάμο χωριού. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: στους τελευταίους δύο αγώνες με τη Ρεάλ, όταν η μπάλα χρειαζόταν να πάει στο Γουόλτερ ή στον Μαρτινούτσι για να οργανώσει κάτι στη ζέστη του τελευταίου δεκαλέπτου, τι έκανε η ομάδα; Περίμενε τον Ουόλκαπ να πάρει τρεις φορές προσωπική μέσα σε πέντε λεπτά επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως αυτή η βδομάδα ήταν η βδομάδα του playmaking. Στο τέλος, η μπάλα έφυγε από το πεδίο σαν φάντασμα επειδή κανείς δεν είχε πια υπόχρεωση να της δώσει έναν σκοπό. Οι Σέντερ έχουν δίκιο μόνο στο ένα πράγμα: η μπάλα αυτή την περίοδο γυρνά εκεί που τελικά κανείς δεν ξέρει πώς να τη δώσει στους άλλους. Το υπόλοιπο είναι ωραίο marketing.

Τι γίνεται εκεί πάνω; Αυτοί που λένε πως ο Ουόλκαπ ξέχασε πώς λέγεται η θέση του σέντερ επειδή έκανε οχτώ ασίστ, τους συγχαίρω — πράγματι, οι φωτογραφίες εκείνου του αγώνα είναι κομψότερες από τους πίνακες των περισσότερων ομάδων στη λίγκα. Αλλά εδώ είναι το ζήτημα: την Κυριακή η μπάλα πήγε εκεί που πήγε επειδή οι αντίπαλοι έκαναν τέσσερα συνεχόμενα λάθη στον ίδιο αγώνα. Ο Ουόλκαπ έκανε αυτές τις πάσες εκεί που υπήρχε χώρος — όχι επειδή άλλαξε ρότα σανDJ σε γάμο χωριού, επειδή η μπάλα γύριζε σωστά για πρώτη φορά μετά από τρεις αγώνες σαν αυτοκόλλητο στο δάπεδο. Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν δύο χρόνια στο γήπεδο του ΠΑΟΚ, εκείνος ο αγώνας με τον Μπέικερ: οι αντίπαλοι έκαναν λάθη κατοχής επειδή τους σέρβιραν τροφή για σεισμόμετρο στις επιθέσεις τους. Την επόμενη μέρα, είχα έναν πίνακα που έδειχνε πως όταν η μπάλα φτάνει στους γκαρντ εντός πέντε δευτερολέπτων από την ανάκτησή της, τα λάθη κατοχής πέφτουν κατά τριάντα τοις εκατόν. Την Κυριακή, οι Ουόλκαπ-Μιλάνο έκαναν τέσσερα λάθη κατοχής συνολικά — όχι επειδή έκαναν λάθος ρόλο, επειδή η μπάλα έφτανε εκεί που έπρεπε. Αλλά εδώ πέφτουμε στο μεγάλο ψέμα: όσοι λένε πως η ομάδα χρειάζεται έναν νέο playmaker επειδή ο Ουόλκαπ έκανε μερικές ωραίες πάσες, ξεχνάνε πως στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις οι σέντερ έκαναν δεκατέσσερα λάθη κατοχής μόνο επειδή η μπάλα γύριζε σαν σβούρα εκεί γύρω — όχι επειδή δεν είχαν τις ικανότητες, επειδή η ομάδα είχε χάσει τον βηματισμό της. Δεν μιλάμε για ρόλο change εδώ· μιλάμε για μία ομάδα που βρήκε τελικά τους ρόλους της επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε. Ο Ουόλκαπ έκανε τις κινήσεις του εκεί που υπήρχε ανάγκη — όχι επειδή άλλαξε ρόλο, επειδή η ομάδα τελικά αποφάσισε πως η μπάλα πρέπει να γυρνά εκεί που υπάρχουν λύσεις. Αυτός είναι ο λόγος που είδαμε οχτώ ασίστ εκείνο το βράδυ: επειδή η μπάλα έφτανε στους συμπαίκτες εκεί που υπήρχε χώρος, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως σήμερα είναι η ημέρα του playmaking. Αν όμως πάμε στο επόμενο βήμα — εκεί όπου κάποιοι θέλουν να βάλουν τον Ουόλκαπ σέντερ στο τιμόνι της ομάδας επειδή έκανε μερικές ωραίες πάσες — τότε εκεί πέφτουμε στο δικό μου αγαπημένο: τρία χρόνια πριν έκανα έναν πίνακα για τον Πρίγκιπον στον Πιλάβ και ξέραγα πως εκείνος μπορούσε να κάνει τόσο οργανωτικές κινήσεις όσο και ένας σέντερ. Αλλά η ομάδα εκείνη τελικά κατάλαβε πως ο ρόλος change δεν είναι λύση όταν οι συμπαίκτες έχουν ανάγκη από έναν οδηγό που ξέρει πού τελειώνει η τσέπη του σακουλιού — όχι πού τελειώνει η live του Instagram. Σήμερα όμως δεν μιλάμε για ρόλους· μιλάμε για μία ομάδα που βρήκε τελικά τους ρόλους της επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε. Και όσοι συνεχίζουν να φωνάζουν για αλλαγή ρόλου επειδή κάποιος έκανε μερικές ωραίες πάσες, καλύτερα να ανοίξουν τους δικούς τους πίνακες και να δουν ποιες ομάδες έφτασαν στο φάιναλ φορ επειδή άλλαξαν ρότα σαν σβούρες — σχεδόν καμία.

Μεγάλη στιγμή σήμερα στον Βόλο όταν είδα τον ξάδερφο μου τον Κυριάκο να δίνει ομιλία στους γονείς του ΠΑΟΚ πριν τον αγώνα στον ΣΕΑ: "Παιδιά, η μπάλα είναι σαν το κρασί — όσο την αφήνεις να ξεκουραστεί στους φιάλες των οργανωτών, τόσο περισσότερο δίνει φρέσκο αρώμα στα λουλούδια". Την επόμενη μέρα, όλα έγιναν σκόρπια σαν σακούλα πλαστικού στον άνεμο επειδή κάποιοι περίμεναν ο Ουόλκαπ να δώσει αυτό το άρωμα. Κοιτάξτε την τελευταία νίκη με τον Παναθηναϊκό: δεν ήταν playmaking εκείνος ο Ουόλκαπ, ήταν ένας σέντερ που έπιασε τέσσερα επιθετικά ριμπάουντ επειδή η μπάλα έπεφτε εκεί που έκανε ζημιά στους αντιπάλους. Στις τρεις τελευταίες ήττες όμως, η μπάλα γύριζε σαν αυτή η σακούλα — εκεί όπου υπήρχε ανάγκη από έναν οργανωτή, περίμεναν εκείνον επειδή τον είχαν πειράξει κάτι ωραίες εικόνες στις ομάδες τους στο κινητό. Οι σέντερ έχουν δίκιο για ένα πράγμα μόνο: η μπάλα αυτή την περίοδο βρίσκει περισσότερες λύσεις όταν γυρνά εκεί που τελικά υπάρχουν γκαρντ ικανοί να την πάρουν στη χρονιά τους παρά όταν προσποιούνται πως ξέρουν πώς ν' αλλάζουν ρότα μέσα σε έναν αγώνα σανDJ σε γάμο χωριού. Την Κυριακή είδα κάτι άλλο επίσης — ότι όταν η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες στη σειρά πριν τις τρεις τελευταίες αγώνες, οι σέντερ έκαναν συνολικά δώδεκα λάθη κατοχής ενώ στις επόμενες τρεις έκαναν δεκατέσσερα. Και εκεί βλέπω το πρόβλημα όχι στον Ουόλκαπ, αλλά στους ρόλους που χάνονται όταν η μπάλα γίνεται φάντασμα στα social media κάθε πρωί.

τι γίνεται ρε, παλιά; κοίτα αυτόν εδώ τον Ουόλκαπ — τι του έχουν κάνει οι άνθρωποι; τον έκανανDJ σε γάμο χωριού επειδή έκανε οχτώ ασίστ μία Κυριακή. Εκείνος εκείνη την ημέρα έκανε αυτά που έκανε επειδή η μπάλα πήγαινε σαν νερό εκεί όπου έπρεπε, σαν νερό στην πισίνα του ΠΟΚ πριν καν πάρουν το πτυχίο τους. Αλλά μετά οι άλλοι άρχισαν να φωνάζουν πως αυτός πρέπει τώρα να γίνει ο επόμενος Μάτζικ Τζόνσον επειδή πήρε μία φωτογραφία που έκανε όλους να ξεχάσουν πως στη θέση εκείνου έπρεπε κάποιος άλλος να οδηγήσει την ομάδα όταν τα πράγματα έγιναν ζόρικα. Και για τους τρεις τελευταίους αγώνες μιλάτε; δεκατέσσερα λάθη κατοχής μόνο από τους σέντερ σας, κι εσείς τώρα ψάχνετε να κατηγορήσετε τον Ουόλκαπ επειδή δεν έγινε ξαφνικά ο Πέτζα Στογιάκοβιτς; τι γίνεται εκεί πάνω; αυτή η ομάδα αυτή την περίοδο έχει χάσει τον βηματισμό της σαν τσολιάς που προσπαθεί να χορέψει τσάμικο μέσα στο σπίτι — κάποιοι περίμεναν ο Ουόλκαπ να πάρει όλες τις αποφάσεις επειδή είχε κάνει μία ωραία εβδομάδα playmaking, κι όταν η μπάλα τελικά έφυγε από εκείνον στους δύο τελευταίους αγώνες μαζί με την Ρεάλ, δεν είχε πια κανείς στον κόσμο ιδέα που πήγε και τι έπρεπε να κάνει. Ακούστε μία ιστορία από εκείνα τα χρόνια του Λευκού Πύργου όταν η ομάδα είχε ακόμα ανθρώπους που ξέρανε να μιλάνε για μπάσκετ κι όχι για ρόλους change: είχε φτάσει ένας γκαρντ από την Αμερική που έκανε十三次 подачи στους πρώτους αγώνες επειδή είχε τρελό χιούμορ και χέρι γερό — ο κόσμος τον είχε πιάσει "τον επόμενο Στόκτον" εκεί πρώτη εβδομάδα. Μετά λοιπόν η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες ήττες επειδή στο τελευταίο δεκαλεπτό όλοι περίμεναν εκείνον να οργανώσει την επίθεση ενώ εκείνος κοιμόταν στις πάπες. Την τέταρτη αγωνιστική βγήκε εκτός ρόστερ επειδή δεν είχε θέση στην ομάδα — όχι επειδή ήταν κακός, επειδή η ομάδα είχε χάσει τον οδηγό της εκεί όπου έπρεπε και όλοι είχαν αρχίσει να τρέχουν σαν πρωτευουσιάνοι στους δρόμους χωρίς στόχο. Και τώρα πάλι μιλάμε για Ουόλκαπ; η ομάδα αυτή την περίοδο δεν έχει ανάγκη έναν οργανωτή επειδή έκανε οχτώ ασίστ μία Κυριακή — έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα γυρίζει σαν τρελή εκεί γύρω από τους σέντερ, ξέρει πού πρέπει να πάει. Και εκείνοι οι δεκατέσσερα λάθη κατοχής στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις έγιναν επειδή κάποιοι περίμεναν πως η λύση βρίσκεται εκτός γηπέδου, στο κινητό τους, στις ομάδες τους στα social media. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ το 2012 όταν έκανε ο Σάσα Βούτσιτς εκείνες τις τρεις συνεχόμενες ασίστ στους τελευταίους δύο λεπτά επειδή η ομάδα είχε βρει τον ρυθμό της εκεί όπου έπρεπε — όχι επειδή άλλαξαν ρότα σανDJ σε γάμο χωριού. Τότε όλοι λέγανε πως εκείνος ήταν ο οργανωτής εκείνης της ομάδας επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που έκανε ζημιά στους αντιπάλους, όχι επειδή έκανε μία φορά μία ωραία βραδιά. Και μην ξεχνάτε πως αυτές τις ιστορίες τις γράφουμε εμείς εδώ στην άκρη του πάγκου — όχι αυτοί που κάνουν τις παρουσιάσεις στο PowerPoint. ο χρόνος λοιπόν θα δείξει — αυτό το ξέραμε κι εμείς όσοι ζούμε από αυτού του είδους τις φήμες σαν αυτές. κάποιοι από εσάς εδώ μέσα κάνουν τον Ουόλκαπ δεύτερο Στόκτον επειδή έκανε μία Κυριακή μία ωραία εβδομάδα, κι όμως εκείνος εκείνη την ημέρα έκανε αυτά που έκανε επειδή η ομάδα είχε βρει εκεί που έπρεπε τελικά τη σωστή θέση του κάθε ανθρώπου. ας δούμε τώρα πώς θα γράψει η ιστορία αυτόν τον αγώνα — όχι επειδή έκανε οχτώ ασίστ, επειδή εκείνη η ομάδα έπιασε εκείνο το βράδυ τον ρυθμό της εκεί όπου έπρεπε.