Μετά την ολοκλήρωση της αστήριας κούρσας της Ευρωλίγκας τι κρύβει ο Ολυμπιακός για τον…

Μόλις εσύ ξεπαστρεύεις γκόλφερδες σαν τον Φέτφαντζαντέ και τώρα θες να κουβεντιάσεις ντέρτια αγγλικά; Την τελευταία φορά που τους έσπασε τρεις φορές η Ρεάλ σπίτι τους βγήκαν στις 17 Ιουλίου ζητώντας σπίτια στην Πλάκα. Κι εσύ μιλάς για έναν guard σαν να μην υπάρχει ούτε ένας από τους δέκα τύπους που έχουμε στο ρόστερ κι έχουν τουλάχιστον τρεις πόντοι περισσότερους ανά αγώνα; Αυτός που ψάχνουν — όποτε τελικά βγει το θέμα — ας μου δείξει πρώτα μια κούρσα όπου έπιασε πάνω από δεκαπέντε πόντους στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες. Γιατί όταν η ομάδα σου χάνει ένα χρόνο νωρίτερα λέγοντας «θα φέρουμε αυτόν», ο αντίπαλος έχει ήδη φέρει τους δικούς του τρεις φορές.

Τι σόι ντέρτια αγγλικά μου λες τώρα ρε ZebraAfentiko😂 Τη Ρεάλ την έπιαναν σπίτι τους εδώ και χρόνια αλλά εμείς ΠΑΝΤΑ να τους στέλνουμε τα λουλούδια εις διπλούν! Την τελευταία φορά τους έγραψες "φέρτε μας έναν γκαρντά που του φτάνει το νούμερο" κι εσύ βλέπεις από ποιο πριόνι μπαίνει το ξύλο εδώ μέσα; Την ίδια στιγμή που ο Σολτς έκανε τρεις πόντο στους δέκα τελευταίους αγώνες💀 Ρε, ψάχνουμε έναν που όταν βγει αυτός η μπάλα ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΟΤΕ να γυρνάει στις άκρες! Έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο όλοι ξεχνάνε το 3-1 της σειράς στους Πειραιώτες! Πέντε χρόνια τώρα έχουμε τελειώσει μέσα-έξω με τους ισπανούς σα μπαμπούλες ενώ αυτοί μας φοβούνται ακόμα σαν λαγούς! Αυτός ο guard είναι η δική μας SAMARA της Euroleague, αυτός που όταν φτάσει το κλίμα στο γήπεδο του ΣΕΦ όλοι αισθάνονται ότι η μπάλα έχει δικό της μυαλό! Και γω ξέρω πως φαίνεται τρέλα αλλά αλήθεια τώρα… η ομάδα αυτή ποτέ δεν φοβήθηκε κανέναν! Και λέγεται ότι εκείνος όταν φοράει τη φανέλα ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΛΤ που λες...🔥💪

Ωραία, ας μιλήσουμε για το πού "μπορεί να κάνει λάθος ο στρατός". Την τελευταία τριετία, όταν οι ερυθρόλευκοι σου έβγαιναν νικητές επί Ρεάλ μέσα-έξω μέσα σε μία περίοδο, η σπουδαία ιδέα ήταν πάντα: "φέρνουμε τον σούπερ guard που θα γυρίσει το γήπεδο αστραπιαία". Από το التحقيق στις τάξεις του - παρουσιάστηκε λες; Αφού ο Λαζάρ Ράντις είχε μέσο όρο 3.2 πόντους στους τελευταίους δέκα αγώνες της Euroleague, τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες, αυτός ο αριθμός μεταφράζεται έτσι: όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια του δεν υπάρχει κίνδυνος από πλευράς σκοραρίσματος. Κατά μέσο όρο τεσσάρων πόντων ανά αγώνα χάσιμο ικανότητας. Κοιτάξτε τώρα το χαρτί σας στην Euroleague φέτος. Οι ερυθρόλευκοι είχαν επιτυχία όχι επειδή είχαν υπερφυσικούς γκαρντάδες αλά subcorteхуой но επειδή έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα: χρησιμοποίησαν τρεις διαφορετικούς χειριστές ανάλογα με την ανάγκη. Ο Σολτς έπαιζε όταν χρειαζόταν έλεγχο στη διάρκεια ζωτικής σημασίας 2-3 λεπτών, ο Γουόκερ όταν χρειαζόταν σκόρ ή ανάπτυξη ταχύτατης αντεπίθεσης, ενώ ο Λάρι Ντράμοντ έπαιζε κυρίως ως σούτινγκ guard επίθεση όταν υπήρχε χώρος ανοιχτός. Το θέμα είναι πως όταν μιλάτε για έναν τέτοιο "αντίστροφο" guard σαν τον τύπο των τριάντα πόντων που κάποιοι κάνουν λόγο, οι αριθμοί των τελευταίων ετών σας λένε ότι ο στόχος αυτός δεν είναι μόνο ανέφικτος αλλά και περιττός. Γιατί η εμπειρία μας δείχνει ότι όταν έχεις τρεις χειριστές ικανούς να διαχειριστούν διαφορετικά πεδία παιχνιδιού, τότε η ανάγκη ενός τέταρτου υπερ-ειδικού χειριστή είναι περίπου σαν να φέρνεις έναν δεκαετούς αστροναύτη επειδή τελικά θες να κάνει έναν περίπατο στο φεγγάρι. Τώρα, αν εκείνος ο συγκεκριμένος guard ξεπερνά την ηλικία των 27 ετών, τότε η μεταγραφή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ρίσκο. Στην προηγούμενη χρονιά, για παράδειγμα, ένας μέσος όρος δεκατριών πόντων σε πρωταθλήματα χαμηλότερου επιπέδου σημαίνει πως όταν φτάσει στη Euroleague, αυτόματα ο μέσος όρος του πέφτει στους 6-7 πόντους ανά αγώνα. Και οι τρεις τελευταίες προσπάθειες παρόμοιου χαρακτήρα απέτυχαν. Την ίδια στιγμή, ο Ουόλτερ Τάβαρες έκανε δύο περίοδοι πάνω από δεκατρία πόντους ανά αγώνα, ωστόσο εκείνοι οι αριθμοί συνέβαιναν όταν η ομάδα δεν είχε την ευχέρεια επιλογής. Αν ο Ολυμπιακός χρειαζόταν έναν guard επειγόντως, αυτό σίγουρα θα σήμαινε ότι πέρσι η ομάδα βάδιζε προς αυτή την ανάγκη κρατώντας νερό. Στην ουσία λοιπόν, αυτοί που φωνάζουν για έναν νέο guard έχουν δίκιο μόνο στο πρώτο μέρος της διαδικασίας: η ομάδα χρειάζεται ισχυρή άμυνα στην πλευρά του - όμως αυτό δεν γίνεται με έναν υπερφυσικό χειριστή, αλλά με τρεις διαφορετικούς συμπληρωματικούς ρόλους. Και εκείνοι οι οποίοι ψάχνουν για έναν "Samara του σήμερα", πιθανώς να καταλήγουν σε έναν τύπο σαν τον Δημήτριο Μουράτογλου που έφυγε πριν τέσσερα χρόνια: ικανός, μέτριος, και τελικά... πάλι ένας τύπος που κάποιος άλλος έκανε καλύτερη δουλειά.

Ρε γαμώτο τώρα, αυτοί οι three-guard schemes δεν είναι καινούρια υπόθεση εδώ κάπου μέσα στην ομάδα; Θυμάμαι πέρσι τέτοια εποχή, όταν ο Γουόκερ έκανε τη μεγάλη του έκρηξη στους playoffs του πρωταθλήματος, εκείνοι οι τρεις περίπου αγώνες όπου έβγαινε αστραπιαίος σουτ μετά σουτ — είχε τις τρεις ημέρες δίκιο ο ΠΑΟΓate13 όταν λέει πως τελικά όλα αυτά τα ντέρτια λύνονται μόνο όταν η μπάλα γυρνάει χωρίς να στέκεται στα χέρια κάποιου. Την ίδια στιγμή όμως θυμάμαι έναν αγώνα στο Ροδίνι της Ρόδου όπου στις δύο τελευταίες πέντελεπτά που ο Γουόκερ είχε παίξει τρεις φορές περισσότερο από τους άλλους λόγω δικούς του εγκλημάτων, τελικά την τελευταία στιγμή εκείνος που ανέλαβε να γυρίσει την κατοχή ήταν ο Λάρι Ντράμοντ σαν ρομποτάκι — κίνηση βγαλμένη από μυθιστοριογραφία, πέντε δευτερόλεπτα να επιστρέφεις τρεις φορές την μπάλα στις άκρες χωρίς κανένας να την αγγίξει σκόπιμα. Αυτό όμως που με κάνει να γελάω είναι πως κάθε φορά που κάποιος ψάχνει να φέρει έναν ξένο "samara του σήμερα" — όπως λέει ο Apodoseis_Value — εκείνος τελικά καταλήγει στα ίδια πρόσωπα: τύποι σαν τον Φέτφαντζαντέ είχαν δεκαπέντε κορυφές στην ιταλική λίγκα κι εδώ γινόντουσαν ένα σκιάχτρο. Την ίδια στιγμή που ο Λάρι Ντράμοντ, εκείνος ο τύπος που οι περισσότεροι δεν μπορούν να βγάλουν ούτε τρεις λόγια όταν τον βλέπουν, ήταν εκείνος που έκανε τους μεγαλύτερους αριθμούς όταν η ομάδα χρειαζόταν αποφάσεις. Την τελευταία Euroleague εδώ λοιπόν μιλάμε για τρία χέρια στο γκαρντ: τον Σολτς όταν χρειαζόταν αποφασιστικότητα στον όγκο, τον Γουόκερ σαν σκανδάλη για τα γρήγορα, και τον Λάρι σαν... εεε... σαν αυτόν που ανοίγει τα αυτιά του όταν η μπάλα χάνεται στους τοίχους. Μήπως τελικά το πρόβλημά τους είναι πως εκείνοι οι τρεις χειριστές όχι μόνο καλύπτουν κάθε ανάγκη αλλά κάνουν κι αυτή την τρίτη μπάλα να μην ξεφεύγει ποτέ; Γιατί εμένα αυτό ακούγεται σαν σύστημα που έχει ήδη αποδείξει ότι λειτουργεί — αντί να ψάχνουμε έναν τέταρτο υπεράνθρωπο, μήπως αρκεί μία ακόμα πλάκα για τη σωστή διαχείριση των ρόλων; Την ίδια στιγμή, εκείνο το guard που είχαν ψάξει πριν από δύο χρόνια, ο τύπος που πήραν τελικά — εκείνος είχε μία εκπληκτική σειρά εντός έδρας τις πρώτες πέντε αγωνιστικές κι έπειτα έγινε φάντασμα μέχρι το τέλος. Τα νούμερα λένε πολλά: όταν η μπάλα γυρνάει αυτή η ομάδα γίνεται επικίνδυνη, όχι επειδή κάποιος ξεχωρίζει αλλά επειδή όλοι συνεργάζονται σαν τροχός.

Αυτή η υπόθεση δεν είναι παιχνίδι τυχαίων χειρισμών. Την τελευταία φορά που οι ισπανοί μπήκαν στο ΣΕΦ με βλέμμα νίκης, το σύνολο των ερυθρόλευκων περιορίστηκε σε κάτω από το 20% ευστοχία στις τρίποντες προσπάθειες τους πρώτους δέκα αγώνες τουλάχιστον φέτος — κάτι που φαίνεται ότι δεν ήταν ξεχωριστή στιγμή, αλλά ένα μοτίβο το οποίο επανέλαβε και η ομάδα στο δεύτερο γύρο εντός έδρας επί Ρεάλ. Αν ο στόχος ήταν ένας "samara" για τις βραδινές εμφανίσεις, τότε εκείνη η αλλαγή στο αγωνιστικό DNA έγινε μόλις πριν τρεις μήνες, όταν ο Γουόκερ πήρε δύο φορές το σήμα της τελευταίας επίθεσης μέσα σε έναν αγώνα αντί να τη μεταβιβάσει στον Ντράμοντ, ο οποίος την ίδια ημέρα είχε εκτελέσει το τελευταίο σουτ του αγώνα από τρεις φορές πιο μακριά και το χτύπησε. Την επόμενη εβδομάδα ο Γουόκερ έκανε τρεις προσωπικές στον αγώνα επί ΠΑΟ — όχι επειδή ήταν καλός, αλλά επειδή η μπάλα σταμάτησε ανάμεσα στα χέρια του τρεις φορές χωρίς επόμενο. Την ίδια στιγμή ο Λάρι Ντράμοντ έπαιξε συνολικά δέκα λεπτά εκείνο το βράδυ κι έκανε πέντε πάσες-κλειδιά. Δεν χρειάζεσαι έναν ιππότη στη θέση του, χρειάζεσαι μία ομάδα όπου κανείς δεν νιώθει υποχρεωμένος να πάρει όλα τα βουνά μόνος του.

Πέντε χρόνια τώρα ψάχνουμε τον ιδανικό guard που να κάνει το最后一步 χωρίς να μιλάει στις βιντεοσκοπήσεις; Μα τι λέτε εσείς ρε; Την τελευταία φορά που πήραμε έναν τύπο σαν του Φέτφαντζαντέ, ήταν πριν δέκα μήνες, εκείνος έκανε τις πρώτες πέντε αγωνιστικές εντός έδρας κάτι σαν σπορκάκι κι έπειτα έγινε σκόνη μέχρι το τέλος της χρονιάς. Τρεις πόντοι ανά αγώνα είναι το επίπεδο ενός β’ ρόστερ στην 이탈리아, όχι Euroleague. Μα τότε πώς γίνεται η ομάδα αυτή να νικάει την Ρεάλ μέσα-έξω αυτές τις βδομάδες; Γιατί εκείνοι οι τρεις χειριστές — Σολτς, Γουόκερ, Ντράμοντ — δεν είναι ένας ένας πιο δυνατός από τον άλλον, αλλά συνεργάζονται σαν δαιμόνια. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι ψάχνουν για κάποιον ιππότη στο τελευταίο βήμα, αυτοί έχουν ήδη βρει τρεις διαφορετικούς τρόπους να διαχειριστούν την κατοχή. Αυτή την ομάδα τη σηκώνεις όταν κάποιος ξέρει να αφήνει την μπάλα εκεί όπου πρέπει, όχι όταν κάποιος θέλει να δείξει ότι είναι αυτός που πάτησε την σκανδάλη. Θυμάμαι έναν αγώνα στη Ρόδο πριν τρεις μήνες — οι Γαλακτομπούρεδες είχαν πάνω από δεκαπέντε πόντους διαφορά στους τελευταίους δύο λεπτά κι εμείς; Στις τρεις τελευταίες κατοχές, η μπάλα γύρισε τρεις φορές σαν σβούρα στα χέρια διαφορετικών παικτών χωρίς κανένας να πιέσει το κουμπί της σκανδάλης. Αυτό είναι σύστημα, όχι ένας υπεράνθρωπος. Και εγώ φοβάμαι πως όσοι συνεχίζουν να ψάχνουν το «Samara του σήμερα» τελικά ψάχνουν έναν άσκοπο αστερισμό πάνω στον ουρανό μιας ομάδας που έχει ήδη όλα τα εργαλεία εδώ.

Ρε γαμώτο τώρα, τι ξεφεύγουμε έτσι εύκολα από το ζουμί; Μετά την τρίτη νίκη επί Ρεάλ μέσα σε έναν χρόνο που έκανε τη σειρά αυτού του Απρίλη μονόδρομο προς τη στέψη τους, κανείς δε μιλάει για εκείνον τον αγώνα στις 25/4 εκτός έδρας — εκεί όπου οι ερυθρόλευκοι έκαναν 86-84 κι ήταν η μοναδική φορά που η μπάλα έφυγε από τους υποστηρικτές τους χωρίς να πάρουν αυτοί απόφαση. Την επόμενη φορά όμως, στις 25/5 μέσα, οι ομάδες είχαν ήδη γράψει διαφορετικό script: Σολτς να πάρει την τελική επίθεση όταν χρειαζόταν τάπες, Γουόκερ να κινηθεί σαν σκανδάλη όταν του περνούσαν τη μπάλα καθαρά, κι εκείνος ο τρίτος χειριστής — ο Λάρι Ντράμοντ — να ξεσπάσει στο αντίπαλο γήπεδο μόλις βρήκε τρεις φορές ανοιχτό χώρο μέσα στη σειρά. Και ξέρετε τί πράγμα; Δεν τους έκανε φοβία ούτε η μπάλα στα χέρια κάποιου άλλου, ούτε οι ισπανοί μέσα στο ΣΕΦ. Τους έκανε φοβία ο δικός τους οργανισμός: τρεις ρόλοι κατανεμημένοι σωστά, κανένας δε χρειαζόταν να σώσει όλη την ομάδα μόνος του. Κι εμένα αυτό με κάνει να γελάω όταν βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν έναν «samara» σαν να είναι εκείνος ο φορέας της τελευταίας στιγμής σωτηρίας. Γιατί εκείνοι που έπαιξαν στον τελευταίο αγώνα επί Ρεάλ έκαναν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από το να βάλουν έναν υπεράνθρωπο: έκαναν την μπάλα να γυρνάει σαν να έχει χάσει κάθε ανάγκη για αποκλειστικότητα.

Τρία χρόνια ψάχναμε έναν guard σα φορτηγό αρμάτων κι ενώ εγώ περίμενα πως κάποιος γιγάντιος τύπος με σπυράκια στο πρόσωπο θα έμπαινε στη μέση και θα έκλεινε το γήπεδο μόνο του, η ομάδα έκανε τρεις διαφορετικούς χειριστές τόσο ισορροπημένους που τελικά το μοναδικό που κατάλαβες ήταν ότι η μπάλα είχε πλέον δικό της κινητήρα. Αυτό όμως που κόβει τελικά τη συζήτηση είναι ένα πράγμα: όταν ο Γουόκερ πήρε την τελευταία επίθεση στο ΣΕΦ επί Ρεάλ στις 25/5 κι έκανα πλάκα στον φίλο μου πως «θα τον δούμε τώρα να γυρνάει σπίτι του με την ουρά στα σκέλια», εκείνος αντί να πάρει την μπάλα στα χέρια του όπως οι περισσότεροι γκαρντάδες εκείνο το βράδυ, πέρασε απευθείας στον Λάρι Ντράμοντ — όχι επειδή είχε σκόρ πάνω από τριάντα στη σειρά, αλλά επειδή είχε παρακολουθήσει τους δύο πρώτους αμυντικούς του γηπέδου σα χάρτη GPS και ήξερε πως εκείνοι είχαν αφήσει έναν χώρο στον αντίπαλο αιχμηρό γωνία τριών. Το σουτ μπήκε μέσα χωρίς καν εκείνος να αισθανθεί την πίεση. Αυτό λοιπόν δεν είναι ιστορία μιας ομάδας που βρήκε τον σούπερ guard — είναι ιστορία μιας ομάδας που κατάλαβε πως όταν η μπάλα γυρνάει σωστά, τότε το βραβείο ανάμεσα στους τρεις χειριστές είναι τόσο μικρή λεπτομέρεια που κανείς δε θέλει να το πάρει μόνος του. Γιατί εκείνοι ξέρουν κάτι που εμείς εδώ στα forum ακόμα ψάχνουμε: η Euroleague δεν κερδίζεται από έναν άνθρωπο, κερδίζεται από έναν οργανισμό όπου όλοι ξέρουν πότε να αφήσουν τον διπλανό του να πάρει την τελική απόφαση. Και όσοι ψάχνουν ακόμα τον «Samara» σα νάταν το σύμβολο μιας νέας εποχής, μάλλον δε έχουν καταλάβει πως η εποχή αυτή ξεκίνησε πριν τρία χρόνια — μόλις εκείνοι αποφάσισαν να μην κάνουν τίποτα χωρίς τους υπόλοιπους.

τι καινούργιο είναι αυτά τώρα; μόλις πριν δέκα μέρες όλοι μιλούσαν για τον τύπο που "θα σώσει τον Ολυμπιακό επειδή στην Αμερική είχε σαράντα πέντε πόντους στο σουτ". αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα στήνουν θεωρίες για την επόμενη χρονιά σαν να βρισκόμαστε σε κάποιο κινηματογραφικό εναλλακτικό σύμπαν. σας θυμίζω πως τρεις φορές μέσα στην τελευταία πενταετία κάποιος ήθελε να φέρει έναν "άτλαντα" guard επειδή "δεν κρατάει η άμυνα" — εκείνοι οι τύποι κατέληξαν σκόνη στην αποθήκη των trasfer rumours μέσα σε τέσσερις μήνες. τώρα λοιπόν λέτε πως ο Ολυμπιακός βρήκε τον τρόπο να νικάει χωρίς αυτούς τους υπερφυσικούς "σώστες"; αλήθεια τώρα, αυτό σας κάνει εντύπωση; εγώ θυμάμαι τις εποχές που μαζεύαμε μέσα-έξω από την ιταλική λίγκα τους δικούς μας guard σαν να ήταν θησαυρός, ενώ εδώ μέσα οι ομάδες έκαναν επιτυχία όχι όταν βρίσκονταν κάποιος σούπερ σταρ, αλλά όταν κάποιος άλλαζε τρεις ρόλους μέσα στη σειρά σαν σκακιστής. εκείνοι οι ρόλοι είχαν πάντα σάρκα και οστά — ο Σολτς σήμερα σηκώνει τόσες φορές το βάρος της ομάδας όσο έκανε τότε ένας Tim Hardaway Jr στους Κόζυ, αλλά όχι επειδή είναι ο ίδιος άνθρωπος, επειδή ξέρει πότε να σταματήσει η μπάλα και πότε να την αφήσει στους άλλους. και μιλάμε για νίκες επί Ρεάλ μέσα-έξω; θυμάστε εκείνο τον Φεβρουάριο του 2019 όταν οι ερυθρόλευκοι πήραν το μεγαλύτερο μέρος των εκτός έδρας αγώνων κι εμείς στέλναμε μηνύματα σαν τρελοί στους υπολογιστές των scout groups; σήμερα αυτοί που γράφουν για τον "ιδανικό guard" έχουν ξεχάσει πως τότε κανείς δε ρώτησε κανέναν "ποιος τελειώνει την κατοχή", επειδή η ομάδα είχε τρεις διαφορετικούς χειριστές κι εκείνοι έκαναν αυτοί μέσα-έξω σαν το σφυρί στον γκλαβό — εκείνοι οι τρεις ρόλοι έδιναν την ψυχολογία πως η μπάλα δεν ήταν ποτέ υπόθεση ενός ανθρώπου. τώρα λοιπόν βλέπω κάποιον να λέει πως "η μπάλα πρέπει να γυρνάει περισσότερο" σαν να ανακαλύψαμε τον τροχό. αλήθεια τώρα, εκείνοι οι τρεις handlermen στην ουσία έκαναν την ίδια δουλειά που έκανε ο Θοδωρής Παππάς όταν έπαιζε μαζί με τον Σπανούλη πριν δέκα χρόνια — εκείνος επίσης έλεγχε τη ροή των αγώνων όχι επειδή ήταν ο καλύτερος σκόρερ, επειδή είχε τη νοημοσύνη να αντιλαμβάνεται που πρέπει να πάει η μπάλα ακόμη κι όταν αυτή πήγαινε στον ίδιο τουλάχιστον δύο φορές στη σειρά. το μόνο που αλλάζει τώρα είναι πως εκείνοι οι τρεις ρόλοι έγιναν ακόμα πιο σαφείς: ο Γουόκερ όταν χρειάζεται έκρηξη, ο Σολτς όταν χρειάζεται τελειωμό, ο Λάρι Ντράμοντ όταν η μπάλα πρέπει να φύγει από τα χέρια κάποιου άλλου πριν αυτός πιάσει φωτιά. κι εγώ περίμενα πως όταν τελικά κάποιος ανακάλυπτε αυτήν την αλήθεια, οι transfer rumours θα σταματούσαν να ψάχνουν τους δικούς τους αγγέλους — αντίθετα συνεχίζουν σα σβούρες πάνω από το ίδιο τραπέζι. αλλά εντάξει, χρόνια πολλά στους οπαδούς που ακόμα πιστεύουν πως το μέλλον του μπάσκετ βρίσκεται σε μία μεταγραφή — εκείνοι επίσης κάποτε πίστευαν πως ένας guard μπορεί μόνος του να γυρίσει ένα γήπεδο αστραπιαία, ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία έχει κάνει πολλούς τόνους πισωγυρίσματα προς εκείνον τον δρόμο. τέλος πάντως, θα δούμε;