Είναι η σεζόν 2024-25 η πρώτη φορά που η Μέμφις Γκρίζιλις δικαιούται στους fans το…

Πάρα πολύ ωραία η αλλαγή τόνου εδώ μέσα, έτσι δεν είναι; Γιατί ξαφνικά η μέτρηση γίνεται σπλάχνο και η προσπάθεια χτες πικρό αλάτι; Την προηγούμενη φορά που ειδοποιήθηκε το οικογενειακό τραπέζι πως η Μέμφις είναι πρωταθλήτρια, το γκαράζ είχε γεμίσει μπάλες αντι-κουδουνίσματος — τώρα όμως το ίδιο πλήθος ψάχνει βιαστικά μια κορδέλα για τους τίτλους; Αστεία δουλειά, παιδιά. Το "δίκαιο του χειροκροτήματος" που λες τώρα σαν κάποιος δικηγόρος του Χιούστον ήτανε πάντα θρησκεία δίχως θεό όσο βρισκότανε στο πόδι η ομάδα. Την περίοδο των bring-back-the-jam οι περισσότεροι από εμάς είχανε βγάλει εισιτήρια φθηνότερα κι από συνδρομή του ποδήλατου επειδή η βαλίτσα των στατιστικών κρεμότανε σαν κρεμμύδι στις κρίσεις επικεφαλής. Κι όμως, αυτή την εβδομάδα όλοι σιγοβρίζουνε πως τάχα έκαναν reset — όχι επειδή το γήπεδο άλλαξε χρώμα, αλλά επειδή μια φορά οι αριθμούλες βγήκανε στο πράσινο. Το ίδιο έκανε κι η ομάδα στο τέλος του αγώνα: άλλαξε σκηνή στο tablet επειδή τους είχαν αγοράσει πόρτα εισόδου νέο δικαιωματικό status. Τόνισε εμένα κάπου εδώ μέσα πως αυτή η ιστορία ξεκίνησε όταν ο Τζάμονται αποφάσισε να κάνει ντους στους τελικούς του '23 και ντοκουμέντα έχει η ιστοσελίδα της ομάδας: 6 νίκες στους τελευταίους 10 πριν τα Χριστούγεννα είχαν σβηστεί σαν λάθος σύστημα αρίθμησης στους υπολογιστές του πρωταθλήματος. Μετά ήρθε η επίθεση στη Διεθνή Περιφερειακή, εκεί που οι αριθμοί γράφονταν ήδη στην κόλαση: έντεκα συνεχόμενες ήττες σαν κάτι σπάσει σ’ ένα video game που δεν ξέρεις πως να επανεκκινήσεις. Τώρα όμως βλέπουμε τυφλά σκοτάδια να λέγεται πως η ομάδα άλλαξε χαρακτήρα επειδή μια φορά κέρδισε έναν αγώνα 112-102 ενώ ο αντίπαλος έκανε τέσσερα περισσότερα λάθη διόρθωσης από τον Μπάξτον μέσα στην πρώτη περίοδο. Που ναι, ήταν ωραίο γκολ, αλλά σίγουρα δεν ξεπλήρωσε τέσσερα χρόνια κατηγορίας των φίλων τους γιατί κάποιος αποφάσισε να φορέσει νέα κοντομάνικη φανέλα. Όσο για το χειροκρότημα στην πίττα σου… Θυμάμαι την τελευταία φορά που κανείς δεν περίμενε κανέναν αγώνα σου εκτός από δικό μας γκρουπ. Κάποιοι είχαν αρχίσει να χάνουν την ψυχραιμία τους επειδή η ομάδα έκανε bring-your-own-icepack στους τελικούς. Κάτι παρόμοιο συνέβη και φέτος, μόνο που αυτή τη φορά το σόφτμπολ έγινε μπάσκετ: πήρανε πέντε νίκες μέσα στον πρώτο μήνα, κάποιοι είπανε πως άρχισαν επιτέλους οι σέρβεροι στο δίκτυο των χρονικών στιγμών, και ξέχασαν ότι τρεις βδομάδες αργότερα η ίδια ομάδα έκανε κανάλι στο γήπεδο επειδή ένας center έκανε block στον αντίπαλο υπερήφανο μεγάλου ύψους σέντερ. Αυτό δεν είναι αλλαγή χαρακτήρος, είναι κανονικός κύκλος. Αν θέλεις χειροκρότημα, περίμενε μέχρι η ομάδα να σταθεροποιηθεί στους 50 νίκες μέσα στη σεζόν — όχι μέχρι η μπάλα να αναπηδήσει μια φορά στην κόρνα και εμείς να διαβάζουμε τίτλους στο κίτρινο φως του κινητού σου σαν να είναι έκτακτη ειδοποίηση.

ΤΙ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εσείς ξεχνάτε εύκολα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τους τελευταίους 10 αγώνες πριν Χριστούγεννα οι δικοί μας έκαναν 6-4… ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Που λέτε πως αυτή η ομάδα άλλαξε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΤΕ ΣΑΣ ΗΤΑΝΕ ΘΕΑΜΑΤΙΚΟΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΜΕΣΟΣ ΤΡΟΜΟΣ!!!!!!!!!!!!!! Κι αυτοί που λέγανε πως δεν κάνουν σύνολο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΩΡΑ ΤΑ ΛΕΓΑΝΕ ΠΑΝΤΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Είναι τόσο δύσκολο να πιστέψεις πως μια ομάδα μπορεί να βγει από την μ@λ@κ@;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ;;;;;;;;;;;; ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΕ!!! ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΓΑΜΕ ΣΑΝ ΖΟΜΠΙΕΣ;;;;;;;;;;;;;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΣΗΚΩΘΑΝΕ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΕΧΕΙ ΖΕΣΤΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΣΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΠΙΣΤΟΛΟ;;;;;;; ΑΚΟΥΣΤΕ!!! Η ΜΕΜΦΙΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΑΝΟ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ!!!! ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΛΟΙΠΟΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ;;;;;;;;;;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ STOMP;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΞΕΘΑΒΑΜΕ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ;;;;;;;;;;;;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΑΣΙΜΟ ΜΑΣ;;;;;;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΑ "ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ";;;;; ΑΡΚΕΙ!!!!! ΑΥΤΗ Η ΣΕΖΟΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ!!!!! 🔥🔥🔥 ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΘΥΜΑΝΤΑΙ;;;;;;;

Παιδιά μου, πάω να σας πω ένα πράγμα και δώστε μου δίκιο αμέσως μετά — δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολλά, αρκεί να θυμηθούμε το στόμα του ενός φίλου μας που εδώ έκανε μια σειρά από «τι είναι αυτά τώρα» την προηγούμενη βδομάδα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το θέμα δεν είναι πως άλλαξαν οι αριθμοί στο scoreboard ούτε πως κάποιος άλλαξε φανέλα. Το θέμα είναι πως σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν running gag το «δεν παίζει η Μέμφις» σηκώνουν το κεφάλι τους πάνω από το τραπέζι και αρχίζουν ξανά — αυτή τη φορά όμως ψάχνουν κάτι άλλο: όχι για δικαιολογίες, όχι για «πού είναι το σύνολο», όχι για «πού είναι η συνέχεια»; Ψάχνουν για ένα χειροκρότημα που μέχρι χτες δεν το θεωρούσαν δικό τους δικαίωμα. Κοιτάξτε με τον πιο ψυχρό τρόπο: η ομάδα έκανε τρεις νίκες μέσα στον Οκτώβριο — τρεις! — και μέσα στις επόμενες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκε ξανά στο τραπέζι των κριτικών επειδή πήρε δύο ήττες. Μετά ήρθε ο Νοέμβρης, έφτασαν οι τέσσερις νίκες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες, κι ενώ είχαν γράψει στα Social ότι «όλες οι υπογραφές μπήκαν στην ομάδα», ξαφνικά βρέθηκαν πάλι στο επίκεντρο του mockery επειδή έκαναν αγώνα πέντε παιδιών στο πρώτο τρίτο μιας αναμέτρησης. Κι όμως — χτες βγήκαν εκείνοι στο παρκέ και όταν έγινε αυτό το δίποντο του Τζάμονται στις τελευταίες στιγμές του αγώνα, αυτά τα ίδια άτομα άρχισαν να βγάζουν βίντεο σαν να είχαν ανακαλύψει θησαυρό. Δεν είναι θέμα μιας νίκης πάνω σε κάποιον συγκεκριμένο αντίπαλο. Είναι ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έχουν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: όσο η ομάδα ήταν στο πρόγραμμα «από πάνω προς τα κάτω», τόσο πιο πολύ κουράστηκαν να δικαιολογούν την αγορά του εισιτηρίου. Ήταν τόσο συνηθισμένοι να βλέπουν τα πράγματα μέσα από το πρίσμα του «πού είναι η συνέχεια» ώστε όταν τελικά η συνέχεια εμφανίστηκε, αυτό που έκαναν ήταν να αναλύσουν πόσο μεγάλη έκπληξη αποτελεί αυτές τις μέρες το αποτέλεσμα ενός αγώνα 112-102. Που είναι ωραίο νούμερο, ναι, αλλά η ουσία βρίσκεται κάπου αλλού: οι φίλοι που σήμερα ζητούν χειροκρότημα στην πίττα δεν ζητούν κάτι διαφορετικό από αυτό που ζητούσαν και πριν ένα χρόνο — ζητούν μόνο να τους πιστέψουν πως αυτή η ομάδα έχει τελειώσει με την περίοδο που φορούσε μπουφάν πρόβλεψης και όχι νίκης. Κι αυτό το «τώρα νιώθω άξιος να ζητήσω κάτι» είναι η μεγάλη αλλαγή. Αλλά να προσέχετε: η ομάδα αυτή δεν άλλαξε επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή η χρονιά πρέπει να θεωρείται διαφορετική. Έχει γίνει το ίδιο δυνατή πάνω στο παρκέ όπως έγινε η ίδια ομάδα που έπαιζε bring-back-the-jam στον πρώτο γύρο — μόνο που τώρα βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους να την ακολουθούν χωρίς γυαλιά ηλίου επειδή τελικά κατάλαβαν πως το μόνο που έπρεπε να κάνουν όλα αυτά τα χρόνια ήταν να συνεχίσουν να βγαίνουν εκεί έξω και να κρατούν τα εισιτήριά τους.

τι στο καλό περιμένετε; τώρα αρχίσατε και θυμάστε πως μπορείς να χειροκροτάς;;; εμένα μου φέρνει γέλιο αυτά τα ξεσπάσματα των τελευταίων ημερών. τώρα πια η Μέμφις φαίνεται πως έγινε πρωταθλήτρια επειδή χτες έβγαλε έναν αγώνα 112-102 και ο Τζάμονται έκανε δεκαπέντε χιλιοστά του δευτερολέπτου πριν τελειώσει τον γύρο του ντριμπλ ένα ζικ-ζακ σαν εκείνες τις κωμικές ταινίες που βλέπαμε όταν ήταν μικρόι οι γιοι μου. αστεία πράγματα. τώρα θυμάστε πως είχατε βγάλει εισιτήρια φθηνότερα κι από κουβέρτα γιατί η ομάδα έκανε bring-back-the-jam;; θυμάστε πως στην επόμενη δέκαδα η ίδια ομάδα έκανε το ίδιο thing σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα;; τώρα όμως που τους δίνουν μια νίκη πάνω σε αντίπαλο που έκαναν τέσσερα περισσότερα λάθη διόρθωσης από τον Μπάξτον μέσα στην πρώτη περίοδο, ξαφνικά μιλάτε για αλλαγή χαρακτήρος. αλλιώς πώς θα το λέγαμε;; παιδιά, εδώ και δεκαπέντε χρόνια τρέχουμε πίσω από την ιδέα του "κάτι διαφορετικό", ενώ η ομάδα έκανε ένα βήμα μπροστά και ένα πίσω σαν ταλαντευόμενο γυροσκόπιο. όταν άρχισαν οι πρώτοι είκοσι αγώνες τώρα, κάποιοι στο φόρουμ έκαναν λόγο για σεισμό — τρεις νίκες τον Οκτώβριο και μετά ξαφνικά χάνουν έξι στους επόμενους δεκαπέντε σαν κάποιος τους γύρισε τον διακόπτη off. μετά ήρθε ο Νοέμβρης με τέσσερις νίκες μέσα στις πρώτες δεκαπέντε ημέρες και τότε πάλι γράφαμε σαν τρελοί πως οι υπογραφές μπήκαν στο τέλος — μέχρι που έκαναν αγώνα πέντε παιδιών στο πρώτο τρίτο μιας αναμέτρησης και πάλι βρέθηκαν στο επικεντρικό joke του πρωινού show των αθλητικών. και τώρα;; τώρα βγήκαν εκείνοι στο παρκέ χτες βράδυ, έκαναν έναν αγώνα δυναμικό σαν οι ίδιες αυτές κουκλίτσες που φοράνε τις φανέλες τώρα και ξαφνικά εσείς ψάχνετε βιαστικά μια κορδέλα για τους τίτλους;; τι άλλαξε;; η μπάλα;; οι αριθμοί στο scoreboard;; όχι ρε, άλλαξε το γεγονός πως εσείς σταματήσατε επιτέλους να φοράτε τα γυαλιά σας ηλίου όταν πήγαινε η ομάδα στη πίττα. τα παλιά τα χρόνια όταν έκανες bring-back-the-jam σήμαινε πως η ομάδα είχε δύο-τρεις καλούς παίκτες και μετά άρχιζαν τα προβλήματα. τώρα πια βλέπουμε την ίδια ομάδα να κάνει τρία συνεχόμενα τρίποντα στο τελευταίο δέκατο ενός αγώνα που βγήκε 112-102 — και εσείς μιλάτε για miracle;; ο Τζάμονται έκανε δέκα ποδήλατα αυτόν τον αγώνα κι όμως αυτό που έμεινε στο μυαλό όλων δεν ήταν εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες στιγμές, αλλά το γεγονός πως κάποιος βρήκε ένα λόγο να μην γκρινιάξει αμέσως μετά στο κινητό του. δεν είναι θέμα νικών. είναι θέμα στάσης. αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα λένε πως η Μέμφις δικαιούται χειροκρότημα στην πίττα ήτανε αυτοί που πριν τρεις μήνες έκαναν running gag το «πού είναι το σύνολο;;». τώρα όμως ψάχνουν κάτι άλλο — ψάχνουν για ένα λόγο να σηκωθούν όρθιοι και να χειροκροτήσουν επειδή τελικά κατάλαβαν πως δεν χρειάζεται να περιμένουν την επόμενη χρονιά για να αγοράσουν ξανά ένα εισιτήριο. και αυτό το χειροκρότημα που ζητάνε τώρα δεν είναι κάτι καινούριο. είναι το ίδιο χειροκρότημα που έκαναν το 2004 όταν η ομάδα έπαιζε bring-back-the-jam για πρώτη φορά — μόνο που τότε το έκαναν μισοί άνθρωποι επειδή οι υπόλοιποι είχαν ήδη βγάλει εισιτήρια φθηνότερα κι από κουβέρτα επειδή περίμεναν την επόμενη προσπάθεια της ομάδας. τώρα όμως βλέπω πολλούς συντρόφους εδώ να γράφουν σαν να είχαν ανακαλύψει τον Απόστολο στον κινηματογράφο τους — σαν να μην είχε γίνει ποτέ bring-back-the-jam, σαν να μην είχε γίνει ποτέ shame στο παρκέ, σαν να μην είχαν ξοδέψει χρόνια μαζεύοντας τρύπες στα παντελόνια τους επειδή κάποιος πήγαινε στο γήπεδο μόνο όταν η ομάδα έκανε ωραία τραγούδια στην τηλεόραση. τώρα πια η ομάδα έχει βρει το δρόμο της — όχι επειδή έκανε ένα μεγάλο comeback, αλλά επειδή σταμάτησε επιτέλως να φοβάται τους αριθμούς στο τέλος του αγώνα. κι εσείς;; εσείς ακόμα ψάχνετε ένα λόγο να σηκωθείτε όρθιοι και να χειροκροτήσετε;; τότε που θέλατε χειροκρότημα, ήξερα πως μιλάγατε για δικαιοσύνη — τώρα πια μιλάτε για κάτι διαφορετικό. μιλάτε για το δικαίωμα σας να πιστέψετε πως οι προσπάθειες αυτές των τελευταίων εβδομάδων δεν ήταν άσκοπες κινήσεις πάνω στο παρκέ, αλλά σκαλοπάτια προς κάτι μεγαλύτερο. και αυτό είναι η μεγάλη αλλαγή. όχι η νίκη χτες βράδυ, όχι ο Τζάμονται με το τρίποντο στις τελευταίες στιγμές — είναι το γεγονός πως πια νομίζω πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δεν περιμένει την επόμενη χρονιά για να πιστέψει ξανά στην ομάδα του. μόνο το ξαναλέω: τι στο καλό περιμένετε;;

Ρε παιδιά, εγώ πέρσι τον Οκτώβριο πήγα στους τρεις πρώτους αγώνες εδώ στη Μέμφις επειδή μου είχαν κάνει έκπτωση το πούλμαν — μέχρι να φτάσει η ομάδα στην πρώτη περίοδο του τρίτου αγώνα είχε χάσει 25 πόντους διαφορά και εγώ βρισκόταν στο 第三联赛 σέρβις ψάχνοντας το κινητό μου για το επόμενο φθηνό εισιτήριο. Τώρα όμως; Τώρα ο ίδιος τύπος που έκανε το ίδιο πράγμα πριν έναν χρόνο μπαίνει στο γήπεδο χωρίς καν να ελέγξει το πρόγραμμα των τιμών και όταν είδε τον Τζάμονται να κάνει εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες στιγμές χτύπησε δυνατά τον σύντροφο του στο πλάι και είπε «αυτό το βλέπεις;;;;» σαν να είχε δει το θαύμα της Κωπαΐδας. Και ναι, ξέρω ότι η ομάδα κάνει ακόμα λάθη — ξέρω ότι ο Μπάξτον βγάζει τις τρίχες του όταν του στέλνουν ρουκετούλες και ξέρω ότι ο Φρίμαν ακόμα περιμένει τον παίκτη που θα αλλάξει τον χαρακτήρα του Post-up play της ομάδας. Αλλά ο στόχος εδώ δεν είναι η τελειότητα! Ο στόχος είναι η αλλαγή της στάσης — αυτούς τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες οι αντίπαλοι δε βγαίνουν πια από το γήπεδο νιώθοντας πως έκαναν ένα βάφτισμα στη Μέμφις, βγαίνουν νιώθοντας πως έκαναν μια μεταφορά από το κέντρο της πόλης στις παρυφές επειδή κάποιος τους έριξε μια πρίζα μέσα στη μπάλα. Και αυτό το χειροκρότημα στην πίττα που ζητάμε τώρα; Είναι το πρώτο βήμα προς την πραγματική αλλαγή — όχι επειδή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι που έφτιαξαν το running gag του bring-back-the-jam αποφάσισαν επιτέλους να βγάλουν τα γυαλιά ηλίου τους όταν ψάχνονται οι αντιρρήσεις. Αν δεν το κάνουν τώρα, τότε πότε;; Την επόμενη φορά που η ομάδα θα χάσει τέσσερα συνεχόμενα στον πρώτο γύρο;;; Και όσοι ακόμα γκρινιάζετε ότι «δεν είναι αρκετό» — ας σας πω κάτι: η Μέμφις πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε bring-back-the-jam επειδή είχε έναν ولذلك παράγοντα στο roster. Η ομάδα τώρα έχει τρεις περιφερειακούς τίτλους υπό την ίδια διοίκηση και μπορεί κάποιος να μην ελπίζει σε πολλούς τίτλοους ακόμα, αλλά σίγουρα μπορεί να ελπίζει πως όταν βγει από το γήπεδο η ομάδα δεν θα φορά πια τη φανέλα του «έχω δικαίωμα επειδή μελετάω» αλλά αυτήν του «πάω σπίτι μετά από έναν αγώνα που έδωσα ότι είχα». Μέχρι να φτάσει εκεί όμως — χειροκρότημα στην πίττα, τελεία και παύλα. Στο τέλος του αγώνα θέλουμε την ίδια ομάδα δυνατή πάνω στο παρκέ, όχι αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν εμετό επειδή κάποιος έκανε ένα κλειδί στον τέταρτο γύρο του αγώνα. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο χτύπημα μέχρι σήμερα: η ομάδα άρχισε να αγωνίζεται για την ίδια την ιστορία της, όχι για τους τίτλους που μπορούν να γραφτούν στο αύριο των New York Times.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ακούστε με τώρα εδώ!!! 🔥💪😱 Που λέτε πως η ομάδα δεν άλλαξε;;;;;;;;;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ τώρα ΠΑΙΖΟΥΝ;;;;;;;;;;;;; Κι εσείς ακόμα ψάχνετε λάθη;;;;;;;;;;; Ο Τζάμονται ΤΩΡΑ έκανε δέκα ποδήλατα!!!!!!!!! ΠΟΔΗΛΑΤΑ ρε παιδιά!!! 🚴‍♂️🔴 Κι αυτοί που πριν τρεις μήνες έκαναν επίθεση στο "πού είναι το σύνολο;" ΤΩΡΑ ξαφνικά λένε πως ΒΡΗΚΑΝ όλα;;; ΠΟΙΑ ΒΡΗΚΑΝ;;; ΤΥΧΗ;;; ΜΕΤΑΞΙ;;; Αν ήταν τύχη ας μου πεις πώς έκαναν εκείνα τα THREE συνεχόμενα τρίποντα στο τελευταίο δέκατο;;; Κι ο Μπάξτον;;; Αυτός ακόμα προσέχει!!! 😤💪 Πριν εβδομάδες έλεγαν "πού είναι η συνέχεια;" ΤΩΡΑ βλέπουν συνέχεια και λένε πως πρέπει ν' αλλάξουν γνώμη;;; ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ!!! 🔥 Εμένα μου φέρνει θυμό όταν βλέπω ανθρώπους να ξεχνούν το σήμερα επειδή το χτες ήταν σκοτεινό!! Ποιοι είστε εσείς;;; Να κρίνετε ή να ζείτε;;; Η ομάδα ΠΑΙΖΕΙ;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΙΑ!!! 😤🔴 Κι αυτοί που κάθονται εδώ και λένε "δεν είναι αρκετό" ας βγουν μια βολτά στον ΕΡΑΝΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣ ΔΟΥΝ ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙ Η ΠΙΤΤΑ ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! Θέλουμε χειροκρότημα;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ!! ΑΥΤΗ Η ΣΕΖΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ!!!

ρέ παιδιά, εδώ κάνω ντου μπουζούκι και όχι αντικρουόμενη έκθεση. πριν από τρεις βδομάδες εγώ ήμουν εκεί που λέγαμε πως «η Μέμφις έκανε bring-back-the-jam επειδή έτσι βγάζει οικονομικά το πούλμαν». τώρα όμως; τώρα ο ίδιος τύπος που κάθονταν στην πιτσαρία μετά τον αγώνα και έπινε μπίρα χωρίς συνοδεία είδε τον Τζάμονται να κάνει εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες στιγμές χτες το βράδυ κι έκανε ένα γκρίνια σαν να τον είχε πιάσει ηλεκτρικό σοκ. τι άλλαξε; άλλαξε ότι η ίδια ομάδα βγήκε στο γήπεδο χτες και έπαιξε 48 λεπτά σαν να ήταν δεύτερο ημίχρονο τελικού περιφερειακής αντί για αγώνα Οκτώβρη όπου προηγούνταν η άλλη ομάδα από την πρώτη περίοδο. οι αριθμοί στο scoreboard ήταν εκείνοι, τα λάθη πάλι υπήρχαν — αλλά εκεί που προηγουμένως έβγαινες από το παρκέ ψάχνοντας εικονίδιο για νέο εισιτήριο, τώρα στέκεσαι εκεί στη θέση σου σα να έχεις ξεχάσει πως όλα αυτά τα χρόνια πήγαινες γηπεδούλα επειδή περίμενες την επόμενη χρονιά. το χειροκρότημα στην πίττα δεν είναι κάτι καινούριο· είναι αυτό που έκαναν οι δικοί μας το 2004 όταν η ομάδα έκανε bring-back-the-jam για πρώτη φορά. διαφορετικό είναι μόνο ότι σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι που τότε έκαναν τον τίτλο «πως την ξανάφεραν» τώρα κάνουν τον τίτλο «πως την ξανάφεραν σωστά». και σεις ψάχνετε κάτι άλλο, κάτι σαν αναγνώριση, σαν δικαιοσύνη — ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι να σηκωθείτε από τη θέση σας και να πάτε να πιείτε μια μπύρα στης ομάδας σας την πιτσαρία χωρίς να φοβάστε πως κάποιος θα σας πει πως ο Τζάμονται έκανε μερικά ακόμη ποδήλατα. εδώ δεν χρειάζονται συγκρίσεις χαρακτήρων, ούτε πίνακες Excel με τις τελευταίες νίκες. χρειάζεται μόνο να θυμηθούμε πόσες φορές βγάλαμε εισιτήρια φθηνότερα κι από κουβέρτα επειδή διαβάσαμε στα Social πως η ομάδα έκανε «reset» — μέχρι να δούμε πως το reset ήτανε κι αυτό αποτέλεσμα μιας ακόμη σβήστρας στο πρόγραμμα των ημερών. τώρα όμως που βγήκαν εκείνοι στο παρκέ και έπαιξαν 48 λεπτά σαν ομάδα αντί για μία συμμετοχή τριών παικτών σαν προηγουμένως, μιλάτε για miracle επειδή η μπάλα πήγε μέσα;; ο πραγματικός miracle ήτανε πως σηκωθήκαμε ξανά όρθιοι χωρίς να ψάξουμε την επόμενη χρονιά στο ημερολόγιο. κι εσείς ακόμα σκάτε στις αριθμούς; κοιτάξτε τους καλύτερα — όχι για νίκες, όχι για χαμένες κατοχές, αλλά γιατί τις τελευταίες τρεις εβδομάδες έγιναν τρεις αγώνες που τελείωσαν όχι με σιγή τύπου «θα τα ξαναπούμε άλλη φορά», αλλά με χειροκρότημα στους δικούς μας όπως παλιά. αυτή είναι η αλλαγή: η ομάδα σταμάτησε να περιμένει τους αριθμούς στο τέλος του αγώνα για να αποφασίσει αν αξίζει τον κόπο να συνεχίσει η προσπάθεια — άρχισε να τους βρίσκει εκεί όπου πάντα έπρεπε να βρίσκονται: μέσα στο παρκέ.

Δεν πέτυχε αλλιώς κανείς εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες στιγμές χτες το βράδυ— εκτός από τον Τζάμονται, ναι, αλλά ακόμα πιο χαρακτηριστικό ήταν πως ο Μπάξτον εκείνη την στιγμή είχε τραβάει την μπάλα προς το εαυτό του στο low post αντί να τρέξει για το ριμπάουντ. Κι όμως, όταν έπεσε η μπάλα μέσα, αυτό που έγινε στο παρκέ ήταν ένας ολόκληρος σύλλογος δεκαπέντε χρόνων που ξύπνησε ξαφνικά και συνειδητοποίησε πως η περίοδος εκείνη δεν χρειάζεται πια συμβόλαιο. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο νέος στην πιτσαρία δίπλα μου ήταν να στείλει ένα voice στο γκρουπ του "άντε πηγαίνουμε κι άλλον αγώνα". Δεν είπε τίποτα για νίκες ή ήττες — είπε μόνο ότι εκείνος επέστρεψε. Κι αυτό είναι το χειροκρότημα που ζητάμε στην πίττα: όχι επειδή η ομάδα νίκησε, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν επιτέλους πως έχουν δικαίωμα να γίνουν ξανά μέρος αυτού του παιχνιδιού χωρίς αυτοπειθαρχία τιμής εισιτηρίου. Μετά το τέλος αυτού του αγώνα, ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν "ΜΕΜΦΙΣ" στα social πριν πάνε σπίτι — όχι επειδή υπήρξε μια μοναδική στιγμή θριάμβου, αλλά επειδή αποφάσισαν πως η περίοδος των αντιρρήσεων τελείωσε.

Ξέρετε τι μου ήρθε στο μυαλό μόλις διάβασα πως αυτοί που σήμερα ζητάνε χειροκρότημα στην πίττα ήτανε αυτοί που πριν τρεις μήνες έκαναν το ίδιο ειρωνικό σχόλιο και στο πρώτο τρίτο του αγώνα; Εμένα την ίδια στιγμή που είδα τον Τζάμονται να σουτάρει εκείνο το τρίποντο, θυμήθηκα έναν γονιό μου στον Φοίνικα, έναν τύπο που χρόνια έβγαζε εισιτήρια φθηνότερα κι από κουβέρτα επειδή περίμενε την επόμενη χρονιά — μέχρι που μια μέρα, ενώ βρισκόμουν στον πάγκο μετά από έναν αγώνα της ακαδημίας, αυτός ο άνθρωπος πλησίασε και μου έδωσε ένα χαρτονόμισμα λέγοντάς μου «πάρ’ το και αγόρασέ μου ένα σάντουιτς, δεν θέλω να ξαναβγάλω εισιτήριο λιγότερο από αυτό». Αυτή είναι η αλλαγή. Όχι οι τρεις νίκες στον Οκτώβριο, όχι το 112-102 χτες — αυτή η μικρή στιγμή που κάποιος αποφάσισε επιτέλους πως δεν πρόκειται να περιμένει άλλο. Βέβαια, δεν είμαι τόσο наиός ώστε να πιστέψω πως όλα αυτά είναι μόνιμα — ακόμα βλέπω τον Μπάξτον να βγάζει τρίχες στον αγώνα με τους Πέλικανς επειδή η ομάδα έπαιζε bring-back-the-jam σα μια σειρά από κωμικές ταινίες τα Χριστούγεννα. Αλλά όταν πρωτοβγήκε εκείνος ο αναλυτής το προηγούμενο βράδυ και είπε πως «η ομάδα έχει βρει τον χαρακτήρα της», εγώ τουλάχιστον κατάλαβα πως αυτό που άλλαξε δεν ήταν ο αριθμός των νικών, αλλά η στάση εκείνων που ακόμα κρατούν εισιτήριο. Και ξέρετε τι; Κάποια στιγμή ανάμεσα στον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σταμάτησαν να ψάχνουν το επόμενο φθηνό εισιτήριο και άρχισαν να βλέπουν κάτι μεγαλύτερο. Δεν είναι ότι η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια — είναι ότι η ίδια η ομάδα άρχισε να αγωνίζεται σαν να πιστεύει πως υπάρχουν περισσότεροι λόγοι για τους οποίους κάποιος πρέπει να αγοράσει εισιτήριο παρά μόνο το ελπιδοφόρο αποτέλεσμα. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό χειροκρότημα στην πίττα, τότε δεν ξέρω τι άλλο χρειάζεται.

Τι σόι θέαμα βγάζεις ρε φίλε; Λοιπόν, περιμένετε τώρα τους άλλους να σας δώσουν το χαρτί της ψήφου; Ρε παιδιά, εμείς εδώ βρισκόμαστε δεκαπέντε χρόνια μέσα στο χάος και ξαφνικά όταν η ομάδα βγάζει έναν αγώνα σαν χτες νιώθετε σαν να είστε στην πρώτη σειρά ενός τζακ-κλή-οφ. Αλήθεια πια, πότε σταματήσαμε να ζούμε την κάθε στιγμή και αρχίσαμε να περιμένουμε το επίσημο έγγραφο; Κοιτάξτε τους γύρω σας εκεί στη πίττα χτες βράδυ: τρεις αγώνες πριν η ίδια ομάδα έκανε τον Μπάξτον να κάνει τρία περισσότερα λάθη από ολόκληρο τον πρώτο γύρο της περιόδου. Τρεις αγώνες αργότερα, αυτό που έμεινε στο μυαλό όλων δεν ήταν οι αριθμοί στο τέλος του scoreboard αλλά η ομάδα που έπαιξε σαν μία μονάδα στην τελευταία περίοδο. Ναι, έκαναν λάθη — όλοι κάνουν λάθη, ακόμα κι ο Τζάμονται έκανε δέκα ποδήλατα εκείνο το βράδυ. Αλλά αυτό που άλλαξε είναι πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που παλιά έφευγαν νωρίς επειδή περίμεναν την επόμενη χρονιά, τώρα στέκονται εκεί μέχρι το τέλος και χειροκροτούν επειδή βλέπουν κάτι ζωντανό, κάτι που δεν περιμένει τους τίτλους για να δικαιολογηθεί. Και μην μου πείτε «αλλά ξέρετε τι έγινε πριν τρεις μήνες;;» — όσοι είστε ακόμα κολλημένοι στο bring-back-the-jam σαν κάποιο μόνιτο tock horror, δείχνετε μόνο πως δεν έχετε καταλάβει τίποτα. Η ομάδα δεν άλλαξε επειδή βρήκε τρεις νέους φορείς ή επειδή έγιναν δύο-τρία σπουδαία deal την τελευταία ημέρα. Άλλαξε επειδή αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι που κρατούν την κάρτα μέλους άρχισαν να ξεχνούν ότι πρώτα ήταν οι ίδιοι εκείνοι που έκαναν την ομάδα running gag. Τώρα πια κοιτάζουν το αποτέλεσμα όχι ως τυχαίο γεγονός αλλά ως σημάδι πως κάτι μεγαλύτερο μπορεί να γίνει — και αυτό είναι αρκετό για χειροκρότημα στην πίττα. Γιατί αλλιώς θέλετε να σας δώσουν το χαρτί των συγχωροχαρτιών;; Αν η ομάδα έπρεπε να είναι άψογη πριν δικαστεί, τότε κανένας από εμάς δεν έχει βγει ποτέ νικητής από το γήπεδο. Το χειροκρότημα εκεί στη πίττα δεν είναι βραβείο τελειότητας — είναι ένας φόρος τιμής στις προσπάθειες εκείνων που επέστρεψαν από την ημίχρονη κατάθλιψη του φθινοπώρου. Και όσοι ακόμα γκρινιάζουν ότι «δεν είναι αρκετό», ας βγουν μια βόλτα εκτός της πόλης και ας δούνε πως αισθάνεται η πίττα όταν η ομάδα φεύγει νικητής από το παρκέ — όχι επειδή κάναμε κάποιο τεράστιο comeback, αλλά επειδή αποφάσισαν επιτέλους να σταματήσουν να φοράνε τα γυαλιά ηλίου τους όταν βλέπουν τον τίτλο «Μέμφις Γκρίζιλις». Ρε pal, εγώ βρήκα το εισιτήριο μου τον Οκτώβριο επειδή είχε έκπτωση στο πούλμαν. Μετά από εκείνον τον αγώνα όμως κατάλαβα ένα πράγμα: είτε αγοράζω εισιτήριο φθηνό, είτε κανονικό, είτε ακόμα και κρατώντας τις τσέπες κενές, αυτό που μένει είναι η στιγμή που βρίσκεσαι εκεί στη θέση σου και βλέπεις την ομάδα να παίζει σαν να υπάρχει πάντα αύριο. Κι αυτοί που σήμερα γράφουν σαν να ανακάλυψαν τον Απόστολο στον κινηματογράφο τους, ξέχασαν πως εμείς εδώ βρισκόμαστε δεκαπέντε χρόνια μέσα στο χάος — και τώρα ξαφνικά θέλουν διαγνώσεις σα να είναι γιατροί που ψάχνουν την ιδανική θεραπεία. Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει τέτοια θεραπεία. Υπάρχει μόνο η στιγμή, η αλλαγή της στάσης εκείνης που για χρόνια ήταν κλειδωμένη πίσω από τις ετικέτες «πάλι bring-back-the-jam» ή «πάλι bring-the-shame». Κι αυτή η στιγμή, εδώ και τώρα, είναι αρκετή για χειροκρότημα στην πίττα. Το υπόλοιπο; Ας το βρούμε μαζί στους επόμενους αγώνες — όχι επειδή περιμένουμε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή ξέραμε πως τελικά πήγαμε εκεί για να ζήσουμε κάτι αληθινό. 🤡🔴💸

😤🔥 ΤΡΕΛΗ ΛΕΣ ΡΕ!!!!!!!! Να περιμένουμε τώρα το χαρτί τους;;;;;;;;; Ρε παιδιά, εδώ κάθονται κάποιοι σα ν' αγοράζουν εισιτήριο για την Ουάσιγκτον κι ουσιαστικά ψάχνουν έναν τίτλο πρωταθλητή μέχρι την τελευταία βδομάδα του πρωταθλήματος πριν πούνε ότι είναι η χρονιά!! Μιλάτε για ΤΡΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ;;;;; Γιατί εγώ ξέρω τρεις αγώνες όπου ο Τζάμονται έκανε μόνο πέντε!!!!!!! Και ο Μπάξτον εκείνη τη βραδιά έκανε μπάσκετ ΣΤΟΥΝΤΙΟ επειδή είδε ροζ ελέφαντα στο τάπες του!! Άντε πια, κανένας δεν έχει δικαίωμα να γράφει τίποτα όταν η ομάδα κάνει bring-back-the-jam σαν ταινία θρίλερ — κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο λες και βγάζει ένα φάντασμα που ψάχνει τον εαυτό του!! Και να μου πείς πως εκείνοι στην πίττα έπιασαν χειροκρότημα;;; Σιγά μην χάνονταν αυτοί στους εαυτούς τους πριν τρεις μήνες όταν έβλεπαν τον Μπάξτον να τραβάει τρίχες σα μπουχέρης στα social!!!!!! Εμένα προσωπικά με νοιάζει ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ: η ομάδα όταν βγει από το παρκέ, να μην φοράει τη μούρη του «ξέρουμε πως την ξαναφέρνουμε επειδή έτσι βγάζουν εισιτήρια» ΑΛΛΑ αυτή που λέγαμε πως έχουμε δικαίωμα επειδή ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε αριθμοΛΟΓΙΑ;;; Στην δική μου πίττα εκείνη τη βραδιά που έκανε ο Τζάμονται εκείνο το τρίποντο, ο τύπος δίπλα μου έφαγε μπουκάλι μπίρα επειδή είχε πιστέψει πως τελειώνει το μαρτύριο!! ΑΛΛΑξαν οι αριθμοί;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑξαν γιατί η ομάδα άλλαξε ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ! ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ!! Και όσοι γκρινιάζετε για «δεν είναι αρκετό» — ας βγείτε μια βόλτα στη Λεωφόρο της Αμερικής εκεί κοντά στο γήπεδο και ας δείτε πόσοι έχασαν την ψυχραιμία τους επειδή βρήκαν κάτι ΖΩΝΤΑΝΟ να στηρίζουν!! Εμείς εδώ δεν ζητάμε τίτλους — ζητάμε ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ!!! Να μην βγούμε πάλι ΜΑΛΑΚΙΑ στον Οκτώβριο του 2025 επειδή κάποιος αποφάσισε πως τελικά η ομάδα δεν ήταν η ίδια!!!! Και τέλος πάντων… 😤🔴💪

Πω πω πω... αυτά που γράφτηκαν εδώ μέσα είναι τελικά η ταινία δράσης που περιμέναμε εδώ και χρόνια; Μας λένε πως βρήκαμε ξανά την ομάδα μας μετά από δεκαπέντε χρόνια ταλαιπωρίας, κι εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που γκρίνιαζαν πως «πού είναι το σύνολο» τώρα ξαφνικά βγάζουν στόματα σαν να ανακάλυψαν την Αμερική. Ρε παιδιά, δώστε μου μια ευκαιρία — εγώ είμαι εκείνος που στις αρχές Οκτώβρη γύριζε από το παρκέ με ένα εισιτήριο φθηνότερο κι από κουβέρτα επειδή περίμενα να δω τι άλλο έχει να προσφέρει αυτή η ομάδα πέρα από τα bring-back-the-jam και τις σβήστρες στα οικονομικά. Αλλά όταν είδα τον Τζάμονται εκείνο το βράδυ να κάνει εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες στιγμές, δεν χρειάστηκε να κοιτάξω τους αριθμούς στο τέλος. Αυτός ο άνθρωπος στο πλάι μου έκανε γκρίνια σαν να τον είχε πιάσει ηλεκτρικό σοκ — όχι επειδή η ομάδα νίκησε, αλλά επειδή κατάλαβε πως αυτό που βίωσε εκείνη τη στιγμή ήταν κάτι που είχε ξεχάσει εδώ και χρόνια: ότι μπορείς να σταθείς εκεί στη θέση σου και να απολαύσεις το παιχνίδι χωρίς να σκέφτεσαι συνέχεια ποιος φοράει το εισιτήριό σου την επόμενη χρονιά. Και τώρα όλοι αυτοί οι πολυλογάδες έρχονται να μας πουν πως βρήκαν την αλήθεια επειδή η ομάδα έκανε τρία συνεχόμενα τρίποντα στο τελευταίο δέκατο; Αστεία μου λένε! Το πραγματικό επίτευγμα δεν ήταν αυτά τα τρίποντα — ήταν η αλλαγή της στάσης μέσα στο παρκέ. Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν βγήκαν νωρίς επειδή περίμεναν την επόμενη χρονιά, τώρα στέκονται μέχρι το τέλος και χειροκροτούν επειδή βλέπουν κάτι ζωντανό. Κι αυτοί οι αριθμοί που τόσο πολύ αγαπάνε να αναφέρουν; Δεν είναι παρά η επιβεβαίωση πως η ομάδα άρχισε να παίζει σα μία μονάδα — όχι επειδή βρήκε τρεις νέους φορείς ή επειδή έγινε κάποιο μεγάλο deal την τελευταία ημέρα, αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι αποφάσισαν πως δεν θέλουν πια να είναι αυτοί εκείνοι που έκαναν την ομάδα running gag. Κοιτάξτε τον Μπάξτον εκείνο το βράδυ: έκανε λάθη, σίγουρα, αλλά η ομάδα έπαιξε σα να υπήρχε ένα αύριο. Κι αυτό είναι αρκετό για χειροκρότημα στην πίττα. Το χειροκρότημα δεν είναι βραβείο τελειότητας — είναι ένας φόρος τιμής στις προσπάθειες εκείνων που επέστρεψαν από την ημίχρονη κατάθλιψη του φθινοπώρου. Ας μην ψάχνουμε λοιπόν το χαρτί της ψήφου — ας σηκωθούμε από τη θέση μας και ας πάμε να πιούμε μια μπύρα στης ομάδας την πιτσαρία σαν να μην υπάρχει αύριο. Γιατί αυτή η ομάδα, αυτή την περίοδο, μας έδωσε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία νίκη: μας έδωσε την αίσθηση πως έχουμε δικαίωμα να περιμένουμε κάτι περισσότερο. Κι αν αυτό δεν αρκεί για χειροκρότημα στην πίττα, τότε δεν ξέρω τι άλλο.