Πώς κερδίζεις πρωταθλήτρια Ευρώπης όταν χάνεις περισσότερα από ότι κερδίζεις

Τι έπαιξε η μπάλα εκείνες τις τρεις νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης; Στις ήττες που σου κόψανε την ανάσα — 72:80 εκτός, 68:78 εντός — αυτό που είδες ήταν καθαρό: ο Ολυμπιακός έφυγε από το δρόμο του. Δεν ήταν τύχη ούτε δεινά matchup βγήκαν χάλια, ήταν σημάδι πως το ίδιο σύστημα που λειτουργεί στις νίκες ξεχνάει απότομα όταν έρχεται η μεγάλη στιγμή. Κοίτα την τελευταία σειρά των αγώνων εκτός έδρας εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης: - Πρώτος αγώνας (72:80): οι guard έχασαν τον έλεγχο των κινήσεων στη πρώτη γραμμή. Η ισπανική ομάδα χρησιμοποίησε τρία fast breaks μέσα στα πρώτα δύο λεπτά — αποτέλεσμα, ο Λούκας Μπάκοκ ετοιμαζόταν για σουτ όταν οι συμπαίκτες του δεν είχαν καν βγει από την μετάβαση. Το defence ήταν σπασμένο σαν γυαλί, οι forwards κινούνταν αργά σαν να δρούσαν ξεχωριστά. - Δεύτερος αγώνας (86:84): εκεί άλλαξε η φόρμουλα. Οι guard έκαναν κάτι πρωτόγονο αλλά αποτελεσματικό: ξεκίνησαν την άμυνα από την πλευρά της μπάλας και πιέζανε τους forwards της Ρεάλ Μαδρίτης πριν αυτοί φτάσουν στο ριμπάουντ. Τα γρήγορα περάσματα άρχισαν αμέσως μετά την κατοχή — μέσα στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα, η μπάλα πήγε τρεις φορές στους forwards χωρίς μεσολάβηση guards. Το defence έκλεινε τις διαδρομές, η ομάδα της Ρεάλ σπρώχτηκε προς την πλευρά του παρκέ όπου δεν υπήρχε χώρος. Τρεις νίκες, τρεις διαφορετικές εικόνες: 1. Στην εκτός έδρας νίκη (86:84): οι forwards πήραν τρεις περισσότερες βολές στη θέση των guard όταν αυτοί απέτυχαν στις προσπάθειες σουτ. Δεν ήταν πλέον "μπάλα στον Ντόναλντσον", ήταν μπάλα σε κίνηση μέσω όλων των θέσεων. 2. Στην εντός έδρας νίκη (77:71): οι δυνατές ζώνες ήταν αυτές γύρω από τη γραμμή των τριών πόντων στην πλευρά του τρίποδα. Εκεί οι guard (ιδίως ο Βουδούρης) έκαναν μάτια-κεφάλι πάνω στους αντίπαλους forwards, κι έτσι οι forwards έπαιζαν σα μία δεύτερη γραμμή δημιουργίας. 3. Στην τρίτη νίκη (84:86 εκτός): αντίθετα από τις ήττες, εδώ είδες την ομάδα να γυρνάει γρήγορα. Μετά κάθε λάθος η μπάλα πήγαινε στους forwards μέσα σε 2-3 δευτερόλεπτα — όχι σκόρ μέσα από την πρώτη προσπάθεια, αλλά συνεχόμενες προσπάθειες μέχρι η defence της Ρεάλ να χάσει την συγκέντρωση. Πού κόπηκε στις ήττες; Στην πρώτη γραμμή άμυνας. Στις νίκες, οι guard έκαναν δύο πράγματα: - Πίεζαν τους forwards αντί να περιμένουν μονάχοι τους στην κορυφή. - Μεταβίβαζαν αμέσως την μπάλα στους forwards όταν η πρώτη προσπάθεια απέτυχε — όχι επειδή οι forwards ήταν οι καλύτεροι σκόρερ, αλλά επειδή εκείνοι είχαν περισσότερο χώρο όταν οι guard είχαν κάνει τους αντίπαλους να κινούνται εκτός θέσης. Αυτό που λείπει δεν είναι η φωτιά των παικτών, είναι η συνέπεια στο μοτίβο. Στις τρεις νίκες είδες μία ομάδα που λειτουργούσε σαν σύνολο — στις ήττες, μία ομάδα που ένιωθε πως όφειλε αυτοπροσώπως τις νίκες. Εκεί βρίσκεται η διαφορά: όταν οι guard αποδέχονται πως δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα μόνοι τους, τότε ανοίγει ο δρόμος για τις μεγάλες νίκες. Ο Ολυμπιακός κερδίζει πρωταθλήτρια Ευρώπης όχι όταν οι μεγάλοι παίκτες του παίζουν τέλεια, αλλά όταν αποφασίζουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει μέχρι η ομάδα να κινηθεί σαν ένα σώμα — ακόμη κι αν οι αριθμοί φαίνονται ξανά ανοιχτοί.

εκεί που βλέπεις την πίτσα σου χάθηκε ξανά η ζύμη της; γιατί μόλις άρχισα να διαβάζω τις αναλύσεις σου και νιώθω σαν να κάθισε στο τραπέζι μου ένας και μου λέει πως έκανα three top συγουρνιά στον Παναθηναϊκό επειδή έβαλα extra τυρί — κι όμως τον νίκησα 97-93 μέσα στο σπίτι μου. τι λές τώρα; εσείς οι αναλυτές βάζετε όλα τα γεγονότα στη σειρά σαν ράβδο γραφείου και περιμένετε να βγει το αποτέλεσμα όπως το γράφει το γυαλί, σα να είναι όλα προβλέψιμα όσο μια εφημερίδα του επόμενου πρωινού. αλλά εδώ μιλάμε για μπάσκετ, όχι για λογιστικά φύλλα. θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στο Βόλο και οι ομάδες μας έπαιζαν εκείνες τις βραδιές που σφύριζαν τους αντίπαλους σαν αύριο σηκωθείς χωρίς ρούχα στην παραλία. όχι ότι ήταν τυχαίο, όχι ότι ήταν θέμα τύχης — ήταν ζήτημα νοοτροπίας. εκείνες οι ομάδες δούλευαν το σύστημα σα ζυμή: πρώτα έπιανες το defence σφιχτό σαν τσίγκινο μπούμερανγκ, μετά αναγκαζες τους άλλους να τρέχουν σα σπουργίτια χωρίς νερό. και σιγά σιγά τους χώριαγες τρώγοντας τους σα τρίχες στον πάγκο. τώρα εσύ μου λέτε πως ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις νίκες κατάφερε επειδή "κινητοποίησε όλες τις θέσεις"; μωρέ εμένα με έχουν κοροϊδέψει πολλές φορές. άλλαξε την πρόταση λιγάκι: ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις νίκες νίκησε επειδή αποφάσισε να μη νικηθεί από τον εαυτό του. εκεί βρίσκεται η κλειδαριά. δες το έτσι: στις δύο ήττες εναντίον Ρεάλ Μαδρίτης βλέπεις μία ομάδα που έπαιξε σα ομάδα μίας παραλίας την Δευτέρα πρωί — οι μεγάλοι παίκτες του Ολυμπιακού προσπάθησαν μόνοι τους να κάνουν όλη τη δουλειά σα να είχαν δανειστεί μολύβι από κάποιον φίλο και ήταν αποφασισμένοι να γράψουν έναν μεγάλο αριθμό σκόρ. στις τρεις νίκες όμως; είδες μία ομάδα που έπαιξε σα οικογένεια ένα βράδυ Δεκέμβρη — όπου ο ένας συμπληρώνει τον άλλον σα κλαδιά δέντρου στο δάσος. εκεί δεν είχαν μείνει τρεις σκόρερ αυτοπροσώπως, είχαν μείνει τρεις φίλοι που έκαναν κάτι σπουδαίο μαζί. και μην μου πεις πως αυτά είναι ψιλά γράμματα. ξέρω από παλιά: όταν έχεις μία ομάδα που γνωρίζει πως πρέπει να δουλέψει μαζί σα σύνολο, τότε ακόμα κι αν σου σκάσουν τέσσερις ήττες στη σειρά, εκείνες οι τρεις μεγάλες νίκες θα γίνουν η βάση πάνω στην οποία χτίζεις όνειρα. εκείνες τις νύχτες που κοιτάς τον ουρανό σα πρωτοχρονιάτικη κάρτα, ξέρεις πως αυτά τα αποτελέσματα ήταν αποτέλεσμα νοοτροπίας — όχι μόνο τακτικής, όχι μόνο ικανότητας. οπότε λοιπόν, τι έγινε τελικά; πήρες έναν Ολυμπιακό που μέσα στη χρονιά έκανε τρία χίλια κράμπες επειδή οι μεγάλοι του είχαν διαλέξει το δρόμο της ατομικής μεγαλοφυΐας, κι ύστερα εκείνος ξύπνησε μια μέρα σα σύννεφο μετά τη βροχή κι αποφάσισε πως υπάρχει κι άλλος τρόπος. εκείνες οι τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης ήταν σα πρώτος καφές το πρωί — όχι επειδή έγιναν σωστά, επειδή έγιναν όπως έπρεπε. σωστά κατάλαβες; όχι επειδή ήταν αυτοί καλύτεροι, επειδή ήταν αυτοί αποφασισμένοι. κι αν ακόμα αμφιβάλεις, κοίταξε πίσω: όταν στις ισοπαλίες είχες τρεις συνεχόμενες να διαρκούν σα ψωμί που στέγνωνε, εκείνη την περίοδο που οι μεγάλοι σου έπαιζαν σα σόλο κι όχι σα τραγούδι των Pink Floyd, τότε σίγουρα ξέρεις πως εκεί βρισκόταν η μεγαλύτερη πηγή δύναμης. όχι οι νίκες, όχι οι ήττες — η απόφαση πως όταν χρειαστεί να δουλέψει σα ομάδα, θα το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. γιατί εμένα, όταν κάποιος μου λέει πως το τελικό αποτέλεσμα προήλθε από συγκεκριμένες τακτικές κινήσεις, νιώθω σα να μου προσφέρουν ένα δώρο τυλιγμένο σα χαρτί τουαλέτας. εκεί που πρέπει να δεις την ουσία — την ομάδα που αποφάσισε πως δεν θέλει να χάσει αυτή τη μάχη — εκείνοι κοιτάζουν μονάχα τις κινήσεις των guard σα να είναι πορεία πολεμικού πλοίου. άλλωστε, τι άλλο απομένει να πούμε; ότι όλα αυτά έγιναν επειδή είχαν τους καλύτερους παίκτες; τσίρκο λέω εγώ. όλοι όσοι ακολουθήσαμε αυτούς τους αγώνες ξέραμε πως οι μεγάλοι παίκτες υπήρχαν πάντα εκεί. αυτό που άλλαξε ήταν η απόφαση να χρησιμοποιηθούν σωστά — όχι σα πρωταγωνιστές μιας ταινίας δράσης, σα μέρος ενός μεγάλου οικογενειακού γεύματος όπου ο καθένας έχει την θέση του στο τραπέζι. οπότε λοιπόν, κλείνοντας — εσύ πήρες όλα τα νούμερα, τις τακτικές, τις λεπτομέρειες κι έκανες το ίδιο λάθος που κάνουν όλοι οι αναλυτές: έψαξες την ιστορία εκεί όπου τελειώνει και βρήκες μόνο νούμερα. η αλήθεια ήταν εκεί που είχαν σταθεί όλες αυτές οι ομάδες σαν οικογένεια στους μεγάλους αγώνες — εκεί που ένιωσαν πως έπρεπε να δουλέψουν μαζί επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. εκεί ήταν η σπίθα που ανάβει φωτιά σα σπίρτο στο σκοτάδι.

Άκου τι λες εκεί πάνω για τις τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης σα να ήταν ξαφνική αποκάλυψη πως η ομάδα έπιασε το δρόμο της; Αηδία μου προκαλούν αυτές οι ιστορίες σα ντοκιμαντέρ του Discovery που βρίσκουν έναν άγνωστο βατραχίσκο και τον παρουσιάζουν ως νέο είδος. Λες πως στις τρεις νίκες η μπάλα κινήθηκε διαφορετικά; Ωραία, βάλ' το έτσι: στις δύο ήττες η ομάδα έκανε τρία λάθη στη πρώτη επίθεση· στις τρεις νίκες έκανε επίσης τρία λάaldas στις πρώτες τρεις προσπάθειες. Το σύστημα δεν άλλαξε — άλλαξαν οι παίκτες που το εκτέλεσαν. Και το πιο αστείο; Αναφέρεσαι στις τρεις νίκες σα απόδειξη πως η ομάδα δούλεψε σα σύνολο, αλλά ξεχνάς ότι και στις δύο ήττες η ομάδα είχε τους ίδιους πρωταγωνιστές. Ποια "απόφαση" πήραν εκείνες τις τρεις φορές σαν ομάδα και δεν την πήραν στις υπόλοιπες δεκαπέντε; Την ίδια ομάδα είδαμε παντού — τους Λούκα, Ντόναλντσον, Πρίντεζις. Στην τελευταία σειρά είδες τρεις νίκες; Στην πραγματικότητα είδες τρεις αγώνες όπου ο Ολυμπιακός έκανε συνολικά 48 λάθη στα τελευταία δέκα λεπτά. Στην σειρά πρωταθλήματος έκανε 72 λάθη συνολικά. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη σπίθα; Σε τρία πρωινά λάθη όπου η μπάλα γύρισε στο μεγάλο δρόμο; Και τελικά, τι κερδίσαμε εκείνες τις τρεις φορές; Τρεις νίκες επί μιας ομάδας που πήρε τον τίτλο λίγους μήνες αργότερα σα να ήταν περίπατος στον Λευκό Πύργο. Αν η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν τόσο εύκολος στόχος, γιατί δεν κέρδισαν πάλι; Οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους: τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης σημαίνουν τρία αποτελέσματα από τριάντα τέσσερα παιχνίδια πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός βγήκε πρωταθλητής Ευρώπης επειδή είχε μία περίοδο όπου έπαιξε καλύτερα από όλους — όχι επειδή βρήκε μυστικό νήμα σαν αρχαίο κείμενο. Όσο για το τσίκι σου περί οικογένειας και συμβουλών: όταν βλέπεις μία ομάδα να κάνει δύο συνεχόμενες ήττες εντός έδρας (πρίν από αυτές τις τρεις νίκες) επειδή οι μεγάλοι της έπαιξαν σα σόλο, μετά λέω πως κάτι γίνεται εκεί — όχι όταν βλέπω τρεις νίκες οι οποίες βασίστηκαν σε λάθη των αντιπάλων. Ας μην ξεχνάμε: ο Ολυμπιακός είχε十三败 τρεις περισσότερες από τις νίκες στην κανονική διάρκεια. Αν έπαιρνε πρωταθλήτρια Ευρώπης επειδή στις τρεις κρίσιμες στιγμές βρήκε τρόπο να συγκεντρωθεί σα ομάδα, τότε το πρωτάθλημα άρχιζε στην πρώτη θέση της κατάταξης — όχι στις τρεις ισοπαλίες μέσα στη σειρά πρωταθλήματος που όλοι θυμόμαστε σα σκοτεινή περίοδο.

Τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης στις τριάντα τέσσερις αγωνιστικές; Και λέμε πως αυτό είναι η βάση για πρωτάθλημα Ευρώπης; Στα χαρτιά σίγουρα ακούγεται ωραία, αλλά δείξε μου τους αριθμούς εκεί που πρέπει. Στις ήττες πάλι, εκτός από το defence που ξεχνιόταν σα σακούλα πριονιδιού, είδες τρεις αγώνες όπου οι ίδιοι πρωταγωνιστές έκαναν λάθη εντός τεσσάρων δευτερολέπτων στην πρώτη επίθεση. Στις τρεις νίκες τους έκαναν επίσης λάθη — άλλα άτομα, ίδιο αποτέλεσμα. Το σύστημα δεν άλλαξε, άλλαξαν οι προϋποθέσεις του παιχνιδιού. Και τώρα έρχονται και λένε πως εκείνες τις τρεις φορές η ομάδα «αποφάσισε» να δουλέψει σα σύνολο; Την ίδια περίοδο έκανε τρεις ισοπαλίες μέσα σε πέντε παιχνίδια επειδή οι μεγάλοι έπαιζαν σα σόλο. Τι ξύπνημα έγινε εκεί μέσα στο ΣΕΦ; Η ομάδα είχε δεκατρείς περισσότερες ήττες στη κανονική διάρκεια — όχι τρεις λιγότερες νίκες από αυτές που κέρδισε αργότερα επί Ρεάλ. Πώς γίνεται κάποιος να χάνει περισσότερα από όσα κερδίζει όλη τη χρονιά και μετά βγαίνει πρωταθλητής λόγω τριών αποτελεσμάτων; Καλύτερα δίνω παράδειγμα: στους αγώνες με Μονακό και Παναθηναϊκό μέσα στη τελευταία εβδομάδα είδες δύο διαφορετικές πραγματικότητες — μία νίκη έναντι ΠΑΟ, μία ήττα έναντι Μονακό. Και στις δύο περιπτώσεις οι ίδιοι παίκτες είχαν τις ίδιες εμφανίσεις σκόρ. Τι άλλαξε λοιπόν; Ο αντίπαλος; Το σύστημα; Ή μήπως το γεγονός πως όταν οι μεγάλοι της ομάδας είχαν δίπλα τους ένα σύνολο που κινούνταν χωρίς την μπάλα, τότε αυτόματα έγιναν πιο επικίνδυνοι; Όχι ότι δεν καταλαβαίνω την ψυχολογία — όταν μια ομάδα βρίσκει τρόπο να εμπιστευτεί ο ένας τον άλλον τότε γίνονται πράγματα. Αλλά όταν αυτές οι τρεις νίκες βασίζονται σε λάθη των αντιπάλων αντί σε δική τους συνέπεια, τότε μιλάμε για μία καλή βδομάδα — όχι για μία ομάδα που άλλαξε ιστορία. Όσο για την οικογένεια και τις συμβουλές, όταν βλέπεις έναν οργανισμό να κάνει δεκατρείς περισσότερες ήττες στη διάρκεια του πρωταθλήματος, τότε αυτά γίνονται σαFAO7 ml5 επικαλύψεις πάνω στο πρόβλημα — όχι η λύση.

βρε ποιός το περίμενε αυτό: πως ένας νικητής του πρωταθλήματος στην Ευρώπη βγήκε μέσα από τις τρεις νίκες στις πέντε τελευταίες αγωνιστικές ενώ στο δρόμο είχε δεκατρείς περισσότερες ήττες; σα να λέμε πως η ελιά βγήκε πρώτη στο δρόμο του μαραθωνίου επειδή έκανε τρεις γρήγορους επιταχύνσεις εκεί στο τέλος. μα αφήστε με να σας πω κάτι πιο αθώο για το δωμάτιο αέρα εκεί μέσα στο Βόλο — εκεί που έκανα τις πρώτες μου πολλές αγώνες σα μικρός, θυμάμαι μία ομάδα που την είχαν βάλει τελευταία στο πρωτάθλημα όταν άρχισε τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές. τρεις νίκες στους αγώνες αυτούς και τσέπωσαν το πρωτάθλημα σα κέρμα που βρήκαν στο δρόμο. όχι επειδή έγιναν σπουδαίοι εκείνες τις τρεις φορές — επειδή οι άλλοι έκαναν λάθη σα τυφλοί στους γύρους τους. όπως εκείνες τις τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης, όπου μέσα στη σειρά είδες την ισπανική ομάδα να χάνει τα γρήγορα παιχνίδια σα να είχαν ξεχάσει πως παίζουν μπάσκετ. και τώρα εδώ στέκεται κανείς και λέει πως ήταν η συλλογικότητα που έκανε τη διαφορά; μωρέ ρε παιδιά, εγώ εκεί στις τρεις νίκες είδα κάτι διαφορετικό: την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης να βιάζεται τόσο πολύ να τελειώσει τον αγώνα ώστε άρχισε να κάνει ελεύθερες βολές σα να ήτανε ντόμινο. ήταν σα εκείνες τις βραδιές που καθίσεις στο γήπεδο και βλέπεις τους αντίπαλους να φεύγουν σα τρελοί πριν τελειώσει ο τελευταίος γύρος — επειδή είχαν χάσει τον έλεγχο εκεί που έπρεπε να έχει σημασία. τις τρεις νίκες όμως εκείνες τις ήξερα ήδη σα τραγούδι παλιό: κάθε φορά που η ομάδα έπαιξε σαν οικογένεια, η αντίπαλος έκανε σα σκοτεινή γωνία χωρίς φως. και στην τρίτη εκτός έδρας νίκη ειδικά — εκεί που ο αγώνας έγινε μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σαν γρήγορο χρονόμετρο — είδα τους forwards του Ολυμπιακού να στέκονται σα ξυλοπόδαρα εκεί όπου έπρεπε να βρίσκονται σαν δέντρα στο δάσος. εκεί μέσα άλλαξε η ιστορία σα βραδυπορία που ξαφνικά ανακαλύπτει το μονοπάτι της.

Αφού βλέπω όλες αυτές τις αναλύσεις να γυρίζουν σα σβούρα γύρω από τρία αποτελέσματα σαν να ήταν αυτά η μόνη ιστορία της χρονιάς, ας σηκώσω το χέρι μου σαν εκείνο το παιδί στο σχολείο που ξέρει πως το λάθος δεν είναι στις λεπτομέρειες — είναι στην ίδια την προσέγγιση. Πάρτε μία αποστασιοποίηση: φανταστείτε έναν αγρότη στα Γιάννινα που έχει τρεις στάνες κοτόπουλων. Κάθε πρωί ξεκινάει νωρίς, ταΐζει τα ζώα, ελέγχει το σύστημα ύδρευσης, και μετά καθαρίζει τις στάνες. Μία μέρα όμως παρατηρεί πως οι τρεις του κότες γεννάνε περισσότερα αυγά όταν τις αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθερες στη μάντρα παρά όταν τις κλειδώνει μέσα. Οι στατιστικές δείχνουν πέντε κακές ημέρες (σκόρ έγιναν λάθη, οι κότες είχαν άγχος) και τρεις καλές (αυγά ωραία, πτέρωμα γυαλιστερό). Αυτός ο αγρότης λοιπόν αποφασίζει πως η λύση είναι να ανοίξει όλες τις πόρτες και να περιμένει πως έτσι θα γίνουν πρωταθλητές οι κότες του; Αυτό ακριβώς κάνουμε εδώ. Στις δεκατρείς ήττες της κανονικής διάρκειας ο Ολυμπιακός δεν είχε πρόβλημα στρατηγικής. Είχε πρόβλημα συνέχειας — και το συγκεκριμένο στοιχείο φαίνεται παντού: στις τρεις ισοπαλίες μέσα σε πέντε αγώνες που έκαναν τους μεγάλους παίκτες να μοιάζουν σα σόλο καλλιτέχνες χωρίς μπάσο και ντραμς. Όταν λοιπόν τρεις φορές αργότερα κατέβηκε εκείνος ο ίδιος αγρότης (ο οργανισμός, όχι το σύνολο) και άνοιξε όλες τις πόρτες σα μανιακός, αυτό που πήρε δεν ήταν ένα νέο σύστημα — ήταν τρεις ημέρες καλών αποτελεσμάτων μέσα σε μία περίοδο ασταθούς συμπεριφοράς. Οι αριθμοί είναι σκληροί, όσο σκληρός είναι και ο χειμώνας στα Γιάννινα όταν ψήνεις ένα φλιτζάνι τσάι πάνω στο τραπέζι και ο αέρας το κάνει σκόνη πριν προλάβει να ζεσταθεί. Ο Ολυμπιακός έκανε 72 λάθη στη σειρά πρωταθλήματος. Στις τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης έκανε 48 λάθη — δηλαδή περισσότερο από έναν ανά αγώνα. Στις δύο ήττες έκανε επίσης αρκετά, αλλά εκείνες οι νίκες ήρθαν επειδή η άλλη πλευρά έκανε περισσότερα. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι «γιατί κέρδισαν τρεις φορές»; Είναι «γιατί σκόρπισαν τον εαυτό τους σαράντα τρεις ακόμα φορές μέσα στη χρονιά;». Και εδώ ακούγεται η φωνή εκείνης της ομάδας που έπαιζε σα οικογένεια στον Παναθηναϊκό, όχι σαν οι μεγάλοι της έπρεπε αυτοπροσώπως να σηκώσουν όλο το βάρος. Αλλά οOrganisation εκείνο δεν κράτησε μία βδομάδα — κράτησε τρεις νίκες μέσα σε πέντε αγωνιστικές, κι έπειτα; Γιατί μετά ξαναέκανε τις ίδιες κινήσεις; Εγώ βλέπω τον Ολυμπιακό όχι σαν ομάδα πρωταθλητών Ευρώπης που έκανε τρεις σωτήριες νίκες — τον βλέπω σα έναν οργανισμό που έκανε τρεις φορές αυτό που έπρεπε να κάνει συνέχεια. Μέχρι να καταλάβεις πως το σύστημα δεν αλλάζει από τρεις επιτυχημένες ημέρες, βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο όπου άρχισες: μία ομάδα με δεκατρείς περισσότερες ήττες από τις νίκες της, τρεις νίκες επί μίας ομάδας που αργότερα κατέκτησε τον τίτλο σα να ήταν περίπατος, κι έναν τίτλο πρωταθλητή Ευρώπης που φαίνεται σα τυχερό δίχτυ που σου έριξαν επειδή κάποιος δεν πρόσεξε την τρύπα του. Κλείνοντας με μία εικόνα από δω δικά μου: όταν βρίσκεσαι στο βουνό και βλέπεις μία ομάδα τσοπάνηδων να οδηγεί τα πρόβατα προς την κορυφή, εκείνοι δεν αλλάζουν τη διαδρομή επειδή τρεις φορές κατέβηκαν γρήγορα όταν τους έκλεισαν έναν δρόμο. Αλλάζουν τη συμπεριφορά τους μόνο όταν καταλάβουν πως η κορυφή βρίσκεται εκεί όπου κινούνται όλοι μαζί — όχι εκεί όπου τρία πρόβατα τρέχουν σαν κεραυνοί ενώ τα υπόλοιπα αργοπορούν. Εδώ, η κορυφή είναι ακόμα μακριά. Οι τρεις νίκες ήταν σα τρεις βολές που βγήκαν εκτός στόχου τελικά — έκαναν θόρυβο αλλά δεν άλλαξαν τη διεύθυνση.