Άντε λοιπόν η στοιχηματική, τι κάνουμε με τον Ολυμπιακό σήμερα που γράφεται WWLLL

Άλλο ένα απόγευμα που ο Κόκκινος Βοριάς τρίβει τις μπατσες του. Σταμάτησε το νερό βγάζοντας την πισίνα της εργασίας, λες κι αυτό ήταν μισή μέρα — μισή δύσκολη μέρα. Είδα αρκετούς παλιούς τύπους στο γήπεδο του Παλαίου Φαλήρου να βρίζουν πιο δυνατά από τους ίδιους τους κατοίκους του Πειραιά, σαν εκείνοι δεν είχαν δικό τους γκρουπ στο facebook. Αυτό είναι η φάση όπου όλα μοιάζουν αναμενόμενα μέχρι κάποιος σου θυμίσει ότι οι αριθμοί έχουν δικό τους παλμό. Θα πάμε σιγά σιγά στα πραγματικά νούμερα του Ολυμπιακού γιατί εδώ φαίνεται η ουσία. Πρωταθλητής της Euroleague; Ναι, αλλά μόνο αυτοί δείχνουν τα δόντια τους στους ξένους αυτούς αγώνες. Για την ιστορία, οι τρεις νίκες τους στους τελευταίους τέσσερις αγώνες — εκτός Μαδρίτου 86:84, εντός με Real 77:71, εντός με ΠΑΟ 97:93 — έχουν στόχους φτιαγμένους όχι για επικράτηση, αλλά για στιγμιαία κυριαρχία στο σκορ. Αυτό που χάνεις στις αγγλικές αναλύσεις είναι ότι η ομάδα διατηρεί ποσοστό ευστοχίας στο τρίποντο πάνω από 35% αυτά τα τελευταία τέσσερα ματς, ενώ παράλληλα δεν έχει αφήσει αντίπαλο κάτω από τους 78 πόντους. Μιλάμε για αμυντική σταθερότητα πάνω στο γήπεδο, όχι στην θεωρία. Εκείνοι που λένε πως "έχει χαρακτήρα" συχνά ξεχνούν ότι ο χαρακτήρας αρχίζει και τελειώνει στον πάγκο όταν βλέπεις έναν Λυνκάρτζοφ να στέκεται στα τελευταία δευτερόλεπτα με 5 μαρκαρίσματα πάνω του. Και τώρα ας δούμε αυτά που παρουσιάζονται σαν ευκαιρίες στις υπόλοιπες αγγλικές κουβέντες. Την Μακάμπι τον λένε "πρώτο επίπεδο" — όμως την τελευταία φορά που έπαιξαν εκτός έδρας τρεις φορές συνεχόμενα (εντός Μαδρίτου) πήραν μία νίκη, δύο ήττες. Αν κοιτάξεις το PPG (πίονatge ανά αγώνα) τους τελευταίους τρεις αγώνες, πιάνουν 78.3, ενώ το αντίστοιχο PPG των αντιπάλων τους ήταν 87.2. Δεν είναι πρόβλημα ψυχολογίας εκεί πάνω, είναι παραγωγικότητα γραμμής. Στο ίδιο στυλ η γερμανική ομάδα στον αγώνα με την Παρί-Saint Germain είχε 0.92 PPDA (passes allowed per defensive action) στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις της, έναν αριθμό που δείχνει ότι μπορούν να κρατούν την μπάλα περισσότερο από ότι τον αντίπαλο. Για την Παρί όμως; Οι Γάλλοι έχασαν εδώ και δύο εβδομάδες 8 πόντους ανά αγώνα κάτω από τους τίτλους εκείνων που τους έκαναν play-off. Εκεί φαίνεται η πραγματική αξία — όχι στις προσδοκίες, αλλά στον αριθμό των ελεγχόμενων αλλαγών που έκαναν πριν καταλήξουν στο ίδιο σημείο. Άρα λοιπόν, αμφιβάλλω όταν βλέπω τους συνομηλίκους αυτούς σαν εύκολα φρούτα. Σκέψου το έτσι: στον αγώνα Ολυμπιακός - Αλμπα Βερολίνου έχουμε μια ομάδα που έχει ξεφορτωθεί εδώ και ένα μήνα κάθε αντίπαλο κάτω από τους 85 πόντους, ενώ η αντίπερα μεριά έχει βάλει πάνω από 87 πόντους μόνο μία φορά στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις της. Αυτή είναι η πραγματική απόσταση μεταξύ πρωταθλητή και επίδοξου πρωταθλητή. Ο Ολυμπιακός δεν κάνει νίκες επειδή είναι "έτοιμος" σαν τσάντα δουλειάς την Παρασκευή — τις κάνει επειδή οι αντίπαλοι σπάνε όταν συνειδητοποιούν πως δεν υπάρχει χρόνος για πειραματισμούς. Στο συγκεκριμένο ματς φαίνεται σαν τονatge σπιτικός αγώνα επίδειξης. Την ίδια ώρα εκείνοι χρειάζονται νίκη όσο ένας άνθρωπος χρειάζεται μια σπασμένη κωλό棒 μετά από δεκαπέντε ημέρες δίαιτας. Το νούμερό τους; 6 πόντους παραπάνω στο home PnR set play success rate τελευταία περίοδο — τρία παραπάνω από την ομάδα του Βερολίνου. Αυτοί οι αριθμοί μιλούν πριν μιλήσουν τα γκολ.

Εεεε ρε φίλοι, τι γίνεται εδώ μέσα; Οι αριθμοί πάνε εκεί που δεν θέλουνε πολλοί; Γιατί βλέπω σας να βάζετε στοιχηματικό σφραγίδα στον πρωταθλητή σαν να είναι επί γης η πλέον σίγουρη κερδισμένη επιλογή όλων των εποχών... αλήθεια; Άντε λοιπόν, μιλάμε περί τρεις νικών στη σειρά στον Ολυμπιακό — εκτός Μαδρίτου μάλιστα! Τι έγινε εκεί; Κάτι ξεχείλισμα ψυχής μετά τις προηγούμενες ήττες; Ή μήπως οι Μαδριλένοι είχαν βγει για ξεκούραση πριν το πάρτυ της Πρωτομαγιάς; 🤡 Κάτι τέτοιες στιγμές λέγαμε και εμείς εδώ στη Καλαμάτα όταν ο Πάνας μεσουρανούσε στις τοπικές διοργανώσεις... μέχρι που άρχισαν να βγάζουν οι αριθμοί τρύπες! Τώρα λοιπόν βλέπω όλους σας να δίνετε από πάνω από δέκα πόντους διαφορά στον Ολυμπιακό εντός έδρας — είστε σίγουροι ότι δεν σας κοιτάει εκείνο το τζίνι από το σακούλι των πρακτορείων; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως όσοι βιάζονται να βάλουν όλες τις μάρκες τους εκεί έχουν ξεχάσει πως την προηγούμενη φορά που πήγαν εκτός έδρας στο Βόλο εναντίον Μακάμπι έκαναν πλάκα το ίδιο... μέχρι που έβγαλαν δύο συνεχόμενες ήττες. Αυτή η φάση είναι σαν τις γυναίκες στον καφέ σου στη γωνία: την πρώτη φορά είναι πάντα ότι όλα πήγαν καλά, μετά αρχίζουν τα προβλήματα! Και μην μου πείτε τώρα πως "έχει χαρακτήρα" — χαρακτήρας έχουμε όλοι, ρε παιδιά, μέχρι να βρεθούμε στο γήπεδο με το ένα πόδι στο κρύο νερό! Που λέτε ότι οι αντίπαλοι δεν μπορούν να βγάλουν πάνω από 78 πόντους; Λοιπόν, η ομάδα του Βερολίνου εκείνη την περίοδο είχε μέσο όρο πάνω από 80 πόντους ανά αγώνα στα τελευταία πέντε ματς της! Και ξέρετε τι είχα εκείνος τον αγώνα; Την ομάδα εκείνου του ουραγού της Euroleague που μόλις είχε βγάλει την Παρί-Saint Germain εκεί που δεν ξέραμε καν πως υπάρχει πρωτάθλημα γι' αυτούς; Αλήθεια, τι περιμένετε τελικά; Να βγάλει ο Ολυμπιακός έναν αγώνα επίδειξης σα να είναι τελικός πρωταθλήματος στην γειτονιά σας; 💸 Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, τότε οι υπολογιστές στους servers του UEFA ήσαν σβηστοί εδώ και χρόνια! Παίρνω λοιπόν την πιο επικίνδυνη επιλογή εδώ μέσα: το πρακτορείο ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ! Στην εκτός έδρας νίκη της Αλμπα Βερολίνου, πάνω από δέκα πόντους διαφορά ΑΝΤΙΘΕΤΑ — βλέπω εκεί μπόλικη ανάσα εδώ και πολλά σπίτια ανοιχτά για πανηγύρια στους φίλους τους. Γιατί όχι; Μετά από τόσους λόγους περί ποιότητας, η συνέχεια πολλές φορές κρύβεται εκεί που δεν την περιμένεις!

Τρεις νίκες στη σειρά κάνουν πολλές κουβέντες για χαρακτήρα, αλλά εμένα μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση πως ο Ολυμπιακός έχει πάρει τις τελευταίες τρεις νίκες του ερχόμενος από πίσω κάθε φορά. Το Real έδωσε αφορμή στον 86:84, η Αλμπα Βερολίνου έφαγε τον γκρινιάρικο στόχο της όταν οι δικοί μας σήκωσαν τρεις πόρτες εκεί στην επίθεση τουλάχιστον στους πρώτους τρεις τέταρτους — ενώ στο ΠΑΟ δέχτηκαν σαράντα πόντους στο δεύτερο δεκαπέντε μόνο και κατάφεραν να ισορροπήσουν εκεί που έπρεπε. Σήμερα λοιπόν βλέπω αυτή την ικανότητα ως τον πραγματικό δείκτη αξίας, όχι κάποιον εύκολο τίτλο ή νούμερα που μπορεί να κάνει κανείς spin οπουδήποτε. Μετά την εκτός έδρας νίκη στο Μαδρίτη βγήκαμε περισσότερο σκληροτράχηλοι εκεί πάνω, όχι περισσότερο "έτοιμοι". Οι αντίπαλοι δεν σπάνε επειδή βλέπουν τρία γκολ πίσω στην πρώτη περίοδο — σπάνε όταν συνειδητοποιούν πως ο χρόνος τελειώνει και κανείς δεν τους δίνει ρόλο πρωταγωνιστή εκεί. Στην Αλμπα Βερολίνου λοιπόν δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως οι ίδιοι δε βγουν σκληροί εκεί πάνω μετά από ένα μήνα εκτός έδρας αγώνα. Έχουν ένανυσήδριο σκόρερ που τον έβαλαν εδώ μέσα σχεδόν τρεις αγώνες πριν καν τελειώσει το φθινόπωρο, ενώ οι δικοί μας έχουν έναν κλειδί εκεί στο roster που όσοι παρακολουθούν σοβαρά ξέρουν πως αν μπει σωστά στη διαδρομή αυτό γίνεται διαφορετική ιστορία. Δεν είναι ζήτημα νίκης των δεκαπέντε — είναι ποιος θα έχει το τελευταίο ψυχολογικό χτύπημα όταν ο χρόνος λήξει στο 3:20 και το σκορ να κρέμεται στους πέντε πόντους. Εκεί βλέπω μεγάλο περιθώριο λάθους για τις κλειστές αποδόσεις που βλέπω γύρω μου. Το πρακτορείο λοιπόν στην εκτός έδρας νίκη της Αλμπα μέχρι 9 πόντους στο τελικό. Δεν είναι λίγος ο αριθμός σήμερα — είναι αρκετός για να ξεφύγει η γερμανική ομάδα από αυτά που βλέπουμε στα νούμερα της διοργάνωσης.

τι θεό έξαφνα όλα αυτά τα γεράματα γύρω από έναν πρωταθλητή σαν τον Ολυμπιακό, σαν να μην έχουμε ξαναδεί τίποτα; σιγά σιγά εδώ χάνουμε το δάσος από τα δέντρα! βλέπω τον ThanasiDikefalos να λέει πως αυτοί τρέχουν σαν τζάκι μέσα στο γήπεδο επειδή ξέρουν τι είναι η πόρτα — σωστό αυτό από την πρώτη στιγμή. όταν έβγαλες εκεί εκείνο το 86:84 εκτός έδρας στους πραγματικούς πρωταθλητές, ξεφόρτωσες όλες τις φλυαρίες για τύχη. δεν ήταν ψυχολογία εκεί πάνω, ήταν χαρακτήρας που ξέρει πως όταν το γήπεδο κλείνει, οι αριθμοί γίνονται ψεύτες. όμως εδώ έρχεται η δική μου επιφύλαξη — όπως έκανα και πριν από είκοσι χρόνια στο εργοστάσιο όταν μας είχανε πετάξει από τις πρώτες φάσεις του κυπέλλου: δεν χρειάζεται να βάζεις όλους τους πόνους σου σ’ ένα σακούλι. οι τρεις νίκες σίγουρα είναι ωραία μουσική στα αυτιά όλων μας, αλλά βλέπω κι εμένα πως η ομάδα αυτή έχει έναν περιοδικό χαρακτήρα — σαν τις μηχανές παλιά: άλλες φορές τρέχεις σαν αστραπή, άλλες φορές βουλώνει ο στρόφιγγας από μόνος του. όταν ήμουν νέος στη Δραπετσώνα έπαιζαν εκεί τοπικούς αγώνες δύο φορές τον μήνα — μια νίκη σου έκλεινε την πόρτα για τις υπόλοιπες πέντε αγώνες, μια ήττα σου έκλεινε την ψυχή. τότε κατάλαβα πως η συνέχεια δεν είναι δώρο, είναι αποτέλεσμα δουλειάς σωστή. σήμερα εγώ κοιτάζω την Αλμπα Βερολίνου όχι γιατί φοβάμαι κάτι, αλλά γιατί θυμάμαι πως όταν κάποιος σου δείχνει πόσο σίγουρος είναι, εκεί πρέπει να σκάψεις λίγο πιο βαθιά. αυτοί εκεί έχουν έναν ουραγό στη Euroleague, σωστά; αλλά όταν τρέχει σωστά ο οδηγός, ο ουραγός γίνεται δεύτερη κατηγορία. το πρακτορείο λοιπόν εκεί που πρέπει: στην εκτός έδρας νίκη της Αλμπα μέχρι 8 πόντους στο τελικό. όχι επειδή πιστεύω πως οι αριθμοί είναι κατά συρροήν ψεύτες, αλλά επειδή ξέρω πως κάποιοι ξεχνούν πως οι αγώνες γράφονται στις λεπτομέρειες — κι αυτές πολλές φορές δεν είναι μόνο στον πάγκο.

Ξέχασα να σας πω πως περπατούσα από την παραλία των Αλυκών προς το σπίτι το περασμένο βράδυ εκεί που ο ουρανός ήταν σαν γυαλισμένη πλάκα — μια στιγμή που θυμήθηκα πως στον Ολυμπιακό ξέρουν ακόμα να κάνουν κάτι περισσότερο από νίκες. Σκέφτηκα τις τρεις τελευταίες νίκες τους όχι σαν κούρσες στο γήπεδο, αλλά σαν τους τρεις τελευταίους ρόους μιας ταινίας δράσης όταν οι πρωταγωνιστές βγαίνουν ωραίοι σπρίντ εκτός κάμερας. Την ίδια ώρα εκεί στο γήπεδο της Αλμπα, κάθονταν εκεί κάποιοι άνθρωποι στις κερκίδες με τις κίτρινες σημαίες σαν να περίμεναν έναν αγώνα για τους ίδιους — όχι σαν να παρακολουθούν έναν πρωταθλητή της χρονιάς. Ρε παιδιά, η Αλμπα Βερολίνου εκείνες τις μέρες του Μαΐου έχει πάντα αυτό το βλέμμα των ομάδων που ξέρουν πως δεν έχουν τίποτα να χάσουν, παρά μόνο αέρα. Την προηγούμενη φορά που είχα βρεθεί σ' εκείνο το κλειστό γήπεδο — καλοκαίρι ήταν, τριάντα κάτι βαθμοί έξω — κάποιος στους πάγκους είχε πετάξει ένα κουτί σόδα από πάνω μέχρι κάτω στις κερκίδες λόγω μιας φάσης που είχε γυρίσει ανάποδα. Ήταν η ίδια αίσθηση τότε που έχω τώρα: σαν να μην καταλαβαίνουν εκείνοι πως το γήπεδο είναι πιο μεγάλο από όσο νομίζουν. Την ίδια ώρα ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ είχε ξοδέψει τρεις ημέρες πριν όλα τα περιθώρια αστοχίας πάνω στο τελικό σουτ του Λοπάτας — εκείνο το αντίστροφο backdoor πλάι στον πίνακα όπου ο αντίπαλος έκανε λάθος στην αλλαγή του маркиραρίσματος και βρέθηκε μόνο του με τρεις πόντους πίσω. Εκείνος ο ένας ρόλος σήμαινε πως τρεις νίκες αργότερα οι ίδιοι παίκτες τρέχουν ακόμη σαν μετά από ένεση αδρεναλίνης χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει πως έχουν φτάσει πια στον αποκλεισμό. Σήμερα λοιπόν βλέπω δύο διαφορετικούς ανθρώπους μέσα στο γήπεδο: από τη μία έναν πρωταθλητή που έχει μάθει να νικάει όχι όταν τον αγγίζουν, αλλά όταν ο χρόνος έχει σχεδόν τελειώσει· από την άλλη μια ομάδα που μέχρι πριν από τρεις εβδομάδες έκανε λάθη σαν τυφλός οδηγός μέσα σε σχολική ζώνη. Η συνέχεια δεν είναι εκεί που δείχνουν οι αριθμοί της Euroleague — είναι εκεί που κάποιος κοιτάζει το τέλος του αγώνα σαν να ξέρει πως οι τρεις τελευταίοι πόντοι μπορεί να είναι αυτοί που γράφουν ιστορία. Το πρακτορείο στην εντός έδρας νίκη του Ολυμπιακού μέχρι τους δέκα πόντους — όχι επειδή οι ίδιοι είναι σίγουροι, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ακόμη ψάχνουν τον δρόμο τους.

τι λέω τώρα; μετά από τόσα χρόνια που σέρνω πιστολάκι εκεί πάνω στις έδρες και βλέπω αυτούς τους πιτσιρικάδες των forums να κάνουν νούμερα για τρεις νίκες σα να γράφουν λόγο για την 25η Μαρτίου, μου ήρθε ένα flashback δυνατό σαν τις πρώτες σειρήνες των γηπέδων παλιά... όταν έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας — τότε ακόμη στεγάζονταν οι ιππόδρομοι κάτω από τις κερκίδες — θυμάμαι τον Λευτέρη Λοκά κρατούσε τη μπάλα σαν να ήταν η τελευταία φορά που την έπιανε στη ζωή του. Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς εκείνο το βράδυ, τέτοιο που μόνο οι Ολυμπιακού φίλοι έχουν δικαίωμα να βγαίνουν στις πλατείες με ανοιχτά χέρια. Τρεις ημέρες αργότερα η ίδια ομάδα χτύπησε το Σπόρτινγκ στο ένα εκατοστό και όλα τα αθλητικά περιοδικά έγραφαν πως «αυτή η γενιά ξέρει τι σημαίνει λάμψη». Λάμψη ε; μήπως όχι εκείνοι βρισκόμασταν σαν ψάρια στη σούβλα; τώρα λοιπόν βλέπω κι εμένα εδώ να γράφω πως η Αλμπα μπορεί να κάνει έκπληξη μέχρι τους οκτώ πόντους... τι ειρωνεία! όταν σου λένε πως όλα είναι προδιαγεγραμμένα εκεί πάνω έχει πάει στραβά το σύστημα. εγώ εκεί στις αρχές των '00 δεν ήξερα καν τι είναι ευρωπαϊκή ομάδα — εκεί που οι αντίπαλοι μου ζητούσαν στριφτό τσιγάρο πριν βγουν στην είσοδο των αποδυτηρίων. Πώς λέγαμε τότε; «μετά την εντός έδρας νίκη επί του Μακάμπι η ΚΑΕ άρχισε τις πωλήσεις μελοδράματος». Και σήμερα βλέπω πως αυτοί εδώ ξέρουν πολύ καλά πώς λειτουργεί η μηχανή: τρεις νίκες στη σειρά κάνουν ωραία μουσική, αλλά όταν η επόμενη ομάδα σου δίνει τέσσερα λεπτά περισσότερη ανάσα εκεί που νομίζεις πως έχεις κλειδώσει τον τίτλο, τότε θυμάσαι πως τα γκολ δεν γράφονται μόνο στους υπολογιστές. αφήστε μου λοιπόν μία φράση ωστόσο: σήμερα δεν βλέπω έναν πρωταθλητή που νικάει επειδή «έχει χαρακτήρα» — βλέπω μία ομάδα που ξέρει ότι όταν η μπάλα φύγει από τα χέρια τους δεν έχει τελειώσει το παιχνίδι. Αυτή η Αλμπα όμως εκείνη την ώρα έχει παίκτες που ακόμη ψάχνουν να βρουν το κινητό τους πάνω στις κερκίδες... αλήθεια ρε παιδιά, πόσες φορές έχουμε δει μία γερμανική ομάδα να βγάζει τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας; μία· και ήταν η προηγούμενη περίοδος όταν πήγαν δύο φορές ηχηρά απέξω. Την επομένη έκαναν χορό charleston στον πάγκο τους. το πρακτορείο λοιπόν εκεί που πρέπει: εκτός έδρας νίκη της Αλμπα μέχρι 9 πόντους, όχι επειδή οι ίδιοι έχουν βρει τον δρόμο τους, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ακόμη κοιτούν το κινητό τους να δεί τον χάρτη.

αλλα τι είν' αυτά τ'αδέρφια μου... εσείς εδώ ζείτε πια μέσα στα φαντάσματα των αριθμών σαν να ήταν η μαντική σφαίρα εκείνου του γέρου στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς; βλέπω εσάς να μιλάτε για τα ίδια πράγματα σα να διαβάζετε αποσπάσματα από το ίδιο βιβλίο προβλέψεων — μόνο που εκείνο είχε τουλάχιστον λυρικότητα, εσείς εδώ ψιλοπειράζετε αγώνες σαν τζογαδόροι στην τελευταία νύχτα του ντουμπλς. πριν πιάσουμε οποιαδήποτε μπάλα ας κάτσουμε ένα λεπτό στον καναπέ εκεί από πάνω σαν που βρισκόμουνα εγώ χτες το βράδυ με μια μπίρα πάνω στο τραπέζι. θυμάμαι τότε που καθόμουνα εκεί με έναν παλιό συνεργάτη μου που έκανε επιπλοποιία και με είχε φέρει ένα περίεργο κουτί — ήταν ένα ανοιχτό ψυγείο αυτοκινήτου από τη δεκαετία του '70. αυτός μου λέει «ξέρεις τι βρήκα μέσα; έναν ολοκληρωμένο οδηγό αγοράς αυτοκινήτων της εποχής όπου έγραφε πως η BMW αγοράζεται μόνο από ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει ρουλέττα». εκείνο το βράδυ μου έδωσε την εξής ιδέα: στο μπάσκετ όπως και στις αγορές αυτοκινήτων παλιά, η πιο επικίνδυνη στιγμή είναι όταν νομίζεις πως όλα έχουν απογραφεί. τώρα λοιπόν γυρνάτε εσείς εδώ και βάζετε όλα τα δικά σας μάρκες πάνω στον Ολυμπιακό σα να πρόκειται για τον τίτλο του πρωταθλήματος εκτός κι αν σκάσει ο κόσμος — ενώ εκείνος μόλις πριν τρεις ημέρες έκανε εκείνο το ματς σαν τον Λοκaits που τρέχει στην τελευταία στροφή του αγώνα όταν ξέρει πως όλα έχουν κριθεί. εκείνο το βράδυ σηκώθηκαν οι πόντοι όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν αδύναμοι, αλλά επειδή είχαν φτάσει εκεί που ξέρουν πως κάθε πόντος που βάζουν σήμερα μπορεί να γίνει ο τελευταίος τους αυριανό. αυτό δεν είναι χαρακτήρας αλήθεια, αυτό είν' η εμπειρία εκείνων που ξέρουν πως το γήπεδο τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η μνήμη σου. κι όμως εδώ εσύ Aris13 μου φέρνεις τις ιστορίες σου από την καφετέρια της Καλαμάτας σα να μιλάς για ένα ντοκιμαντέρ του BBC. εμένα αυτές οι ιστορίες δεν μου κάνουν τόσο εντύπωση όσο εκείνο που βλέπω στις λεπτομέρειες εκείνες που κανείς δεν προσέχει — σα να είσαι στον κινηματογράφο και να κοιτάς μόνο τις αφίσες στην είσοδο ενώ στο τέλος κρίνεται η ταινία. η ομάδα αυτή έχει μία ικανότητα: όταν φαίνεται πως όλα γέρνουν, αυτοί βρίσκουν τρόπο να σηκωθούν πάνω από εκείνες τις στιγμές σα να έχουν ένα ξεχωριστό σύστημα ανάγνωσης του χρόνου. δεν είναι τύχη εκείνο το 86:84 στο Μαδρίτη — εκεί εκείνοι είχαν βγάλει μία επίθεση σα να ήταν ετοιμασμένοι για δεκαετίες. όμως τώρα που φτάνουμε στην Αλμπα Βερολίνου κοιτάζω λίγο διαφορετικά από εσάς τους υπόλοιπους. εγώ εκεί γύριζα αρκετά χρόνια στους πάγκους των τοπικών ομάδων εδώ στη βόρεια γειτονιά του Βόλου όταν ακόμη υπήρχαν γήπεδα χωρίς καθίσματα στις πλαϊνές γραμμές. θυμάμαι τότε που μία ομάδα έπαιζε εκεί ένα παιδί δεκατριών ετών που έτρεχε σα τρελός πάνω στο παρκέ — μέχρι που στους τελευταίους δύο αγώνες πριν τα πλέι-οφ έκανε δύο κλάσεις ελεύθερες βολές που του άλλαξαν τη ζωή. αυτή η Αλμπα είν' σα εκείνο το παιδί εκείνο εκείνη την εποχή — έχουν κάποιον εκεί πάνω που ξέρει πως όταν ο χρόνος τελειώσει, εκείνος πρέπει να είναι ο τελευταίος που κρατάει τη μπάλα. αυτοί εκεί έχουν έναν σκόρερ τελευταίων δευτερολέπτων, εκείνον που βάζει πόντο όταν όλα έχουν κριθεί. τώρα βλέπω εσάς τους ειδικούς να λέτε πως οι γερμανοί δεν έχουν κανέναν στόχο εκεί κάτω επειδή είναι ουραγός — λες κι ένας ουραγός δεν κάνει ποτέ έκπληξη σα να είναι εκείνος ο φτωχός γείτονας που βγάζει χρήματα από το σύνολο όταν κανείς δεν τον προσέχει. εκείνοι εκεί έχουν μία δύναμη σα τους λόρδους εκείνους στο αγγλικό κοινοβούλιο: όταν σηκώνουν το χέρι τους, όλοι ξέρουν πως κάτι συμβαίνει εκεί πάνω που δεν φαίνεται στους αριθμούς. αυτό που βλέπω εγώ εκεί σήμερα είν' ένα πρακτορείο διαφορετικό από αυτά που γράφετε εσείς εδώ. δεν βάζω όλους τους κόκκους μου στον Ολυμπιακό σα να πρόκειται για τον τίτλο του πρωταθλήματος — εκείνοι εκεί πάνω ακόμη ψάχνουν την κρυμμένη μπάλα τους σα να έχουν ξεχάσει πως είχαν βγάλει τρεις νίκες στη σειρά. εκείνοι εκεί πάνω ακόμη δεν ξέρουν πως έχουν γίνει πρωταθλητές· αυτή η άγνοια μπορεί να κάνει πολλά πράγματα... ή λίγα. το πρακτορείο λοιπόν εκεί που πρέπει: εκτός έδρας νίκη της Αλμπα Βερολίνου μέχρι τους οκτώ πόντους στο τελικό. όχι επειδή πιστεύω πως είναι σίγουρο εκείνο που λέω — αλλά επειδή εκείνο το κορίτσι εκεί πάνω με την κίτρινη φανέλα φοράει ακόμη ένα κινητό στην τσέπη της και περιμένει το σήμα ότι ήρθε η ώρα της δόξας. αυτοί εκεί πάνω ακόμη δεν ξέρουν πως η Euroleague τελειώνει σήμερα γι' αυτούς. εκείνοι εδώ όμως ξέρουν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που βρίσκονται εκεί εκείνη την στιγμή.