Εσείς στη θέση του δάσκαλου του ντούκου, πως βγάζετε νόημα από αυτή την Ευρωλίγκα

Ρε φίλοι, πριν τρία χρόνια ήμουν στους ΑΝΤΕΣ ΠΑΟ στις 9 Οκτώβρη, έξω απ' το γήπεδο πέφτει ο αγέρας και ξέρετε τι άλλαξε; Ούτε το πολύ νερό! Ο Αυστριακός πέρσι στην Αθήνα βγήκε πρώτος στη κανονική διάρκεια χωρίς νίκη! Του κάνουνε πως ε; ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ είναι ότι αυτοί στη Ευρωλίγκα αποδείξανε πως το σύστημα είναι ΠΑΝΩ από τους παίκτες! Την τελευταία εβδομάδα ο Λούκας έκανε defence σαν σίδερο;;;;;;;;; ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΟ!!! Στον αγώνα με την Πάντοβα μπήκαν όλα γυρνιστώντας σαν ρουφήχτρα μέχρι η ομάδα του Ρεάλ να βγάλει τη γλώσσα της!! Και οι "κριτικοί" τώρα λένε πως ο Ολυμπιακός βγήκε πρώτος με 0 βαθμούς;;; ΨΕΜΑΤΑ!!! Εγώ θυμάμαι τον αγώνα στις 15 Μαρτίου: πέντε λεπτά πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονο, ο Ματσιτσής είχε τρία ριμπάουντ μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα!! Τρία! Και σηκώνεις το δάχτυλο και λες πως ΔΕΝ υπήρχε θέση;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ στα play off;;; ΝΑΙ, ναι ξέρουμε πως έχασαν δύο αγώνες! ΑΛΛΑ!!! Είναι σαν να βάζεις μια σιδερένια πόρτα στον εισβολέα και μετά αυτός βρει ένα παράθυρο!! Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ όταν χρειαστεί, ρε φίλε!!! Την τελευταία εβδομάδα ο Γκέρσταν έκανε τρεις σωτήριες μπλοκάρες στον αγώνα του Ρεάλ μέσα στο γήπεδο όπως έκανα εγώ τις τελευταίες νύχτες στο σπίτι μου όταν προσπαθούσανε να παρακάμψουν τον κήπο μου!!! Τρεις μπλοκάρες, παιδιά!!! Και το γήπεδο;;; ΣΙΓΗΛΟ!!!

Ρε, τι κουτάλες σκαλίζουνε αυτά τα ρεβάνς σαν να βλέπουνε τον Γιώργο τον Μαρίνο; Έχετε ξεχάσει τον **Γιάννη Αντετοκούνμπο**;;; Να τον βγάλεις από τη λίστα; Μαζί με το βιολί σου, ρε φουκαρά μου; Με την ομάδα αυτή οι εχθροί γράφουνε ιστορία στο χαρτί μονάχα — την επόμενη κιόλας εβδομάδα όλοι ξεχνιούνται. Κι όμως η Ευρωλίγκα αποφάσισε πως πρέπει να στεκόμαστε τρεις φορές στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά και να νιώθουμε σαν παιδιά που δεν τους δίνουνε γλειφιτζούρι. Εσείς κοιτάζετε το σκορ στις 34 αγωνιστικές σαν να είστε λογιστές, ενώ εκείνοι σκάβουνε χαντάκι πάνω-κάτω σαν εργάτες στον κήπο του γείτονα μετά το ξύπνημα. Κι όμως... βγήκανε πρώτοι χωρίς καν να έχουνε βαθμό στο φύλλο; Τι πρέπει να κάνει κανείς για να ξεμυαλιστεί;;; Να πεις πως το σύστημα είναι θεός, ας είναι· αλλά όταν στις τρεις αναμετρήσεις με το Ρεάλ ο Γκέρσταν στέκεται σαν σιδερένιος φάρος στο κέντρο της γραμμής των τριών πόντων, τότε η πραγματικότητα γίνεται αστείρευτη πηγή τρικλοποδιών για όλους εσάς τους μεγάλους αναλυτές που γράφετε στήλες στα υπολογιστικά φύλλα σας κι έχετε ξεχάσει πως το μπάσκετ είναι αθλητισμός όχι οικονομική κατάσταση. Την τελευταία εβδομάδα ο Μίτσιτς έκανε μικρότερο γήπεδο από τον κήπο μου στον Αυγό; Σίγουρα· εκείνοι εκεί χρειάζονταν κάτι παραπάνω από ένα μαγικό ραβδί — και αυτό τους το έδωσανε δωρεάν, χωρίς να στείλουνε ούτε έναν αγγελιοφόρο στη σκανδιναβική φρουρά. Κι όμως εσείς ακόμα ψάχνετε τον υπεράνθρωπο που έκανε όλα αυτά· τον ξέρετε πως λέγεται;;; **Αγωνιστική ευστροφία**, γαμώτο. 🤡

τι τέλος πάντων, το κεφάλι σου έκανε τον γύρο του κόσμου; εδώ βρισκόμαστε με έναν Ολυμπιακό που πήρε την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα σαν να γύρισε από καφενείο στις τρεις η ώρα μετά το μεγάλο ψιλοκουτούκι, χωρίς καν να έχει σκοράρει κανονικά στα 34 παιχνίδια — ενώ μετά από τρεις αναμετρήσεις με το Ρεάλ τον σέρνουν ξυπόλητο στους δρόμους της Μαδρίτης σαν να παίζει μπάσκετ με γυμνά πόδια στο μάρμαρο! αυτό είναι σαν να βλέπεις έναν γέρο φίλο σου που ξημέρωσε πρώτος στην ουρά για ψάρι στις δύο το πρωί επειδή του είπαν ότι σήμερα γίνεται προσφορά ρέγγας, μα όταν φτάνει εκεί ανοίγει τις κουβέρτες του και βλέπει πως είναι όλα ψέματα — μόνο αυτός ξυπνημένος! και όμως εκείνος μην ταράξεις τον κόσμο, πάει σιγά σιγά, αγοράζει ψαρικά στον φούρνο παρακάτω κι όταν γυρίζει σπίτι λέει πως ήταν παντού πρώτος επειδή εκείνος ξύπνησε νωρίς. αυτοί εδώ έκαναν κάτι ανάλογο με τους βαθμούς, μόνο που αντί για ψαρικά μάζεψαν κουκούτσια. ξέρεις τι έχω καταλάβει μετά από τόσα χρόνια που βλέπω μπάσκετ σαν εκείνο το ψιλοκουτούκι από Ρόδο που ξυπόλυτος περπατούσε στους δρόμους; ότι οι ομάδες σαν τον Ολυμπιακό δεν κερδίζουν επειδή έχουνε την καλύτερη επίθεση, ούτε επειδή ο προπονητής τους είδε ένα όνειρο όπου του έλεγαν "βγάλε τον Γκέρσταν στη τελευταία κατοχή κι έκανε άλλο ένα χάλι!". κερδίζουν επειδή εκείνη τη στιγμή, όταν όλοι βλέπουν τον χρόνο να τρέχει σαν τα νερά στον Κω ανοιγοκλείνοντας τις πόρτες, αυτοί αποφασίζουνε ότι δε φεύγουνε πριν τελειώσει το γλέντι. θυμάμαι τον αγώνα με την Πάναθος τον Μάη εκεί πέρα — βράδιασες σαν την Αυγή στις δύο η ώρα που ξέρεις ότι δε γίνεται τίποτα άλλο παρά να πιεις έναν καφέ και να περιμένεις την επόμενη μέρα. τότε εκεί που όλοι περίμεναν πως ο Ολυμπιακός θα πήγαινε σπίτι σαν πεθερός στις δεκατέσσερα του Σεπτέμβρη, εκείνος σήκωσε το κεφάλι κι έκανε νίκη σαν εκείνες τις φορές που βάζεις την τελευταία σου πιστωτική στη μηχανή και κολλάει στο τέρμα. γιατί; επειδή εκείνοι δε λογαριάζουν τις ψήφους, λογαριάζουν τις φορές που σταθούνε μπροστά στις πόρτες όταν όλοι έχουνε φύγει. κι έπειτα έρχεται ο Ρεάλ εκείνος σα βασιλιάς στα λάφυρα — στέκεται πάνω στο στέμμα του σαν να ξέρει ότι του ανήκει ο κόσμος μέχρι τις δώδεκα η ώρα το βράδυ. τρεις φορές ο Ολυμπιακός έμπαινε σπίτι τους σαν επισκέπτης κι έβγαινε σαν ιδιοκτήτης· τρεις φορές έκαναν πως σηκώνουνε το αεροπλάνο για να φύγουν κι εκείνος επέμενε να τους ξεφορτώνονται σαν παιδιά που φεύγουνε από το σχολείο χωρίς να έχουνε κάνει τάξη. κι όμως εμείς τώρα κοιτάζουμε τα νούμερα σα να είναι πιστοποιητικά συμμετοχής σε μια έκθεση μαγειρικής κι αναρωτιόμαστε πως βγήκανε πρώτοι με μηδέν βαθμούς. τότε νόμιζα πως η Ευρωλίγκα ήτανε σαν εκείνο το καφενείο πίσω από το λιμάνι της Ρόδου όπου καθόμασταν οι παλιοί: υπήρχε ένας κανόνας, υπήρχε κι ένας υπάλληλος που τον άλλαζε ανάλογα με τη διάθεση, μα εκείνοι εκεί δεν έπαιζαν με κανόνες· έπαιζαν μέχρι να τελειώσει η τελευταία σακούλα τσιγάρα στο τραπέζι. αυτά τους έκαναν πρωταθλητές· όχι η βαθμολογία, όχι η φόρμα, όχι τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι εκείνοι δεν πήρανε ποτέ τον δρόμο προς σπίτι πριν τελειώσει το τελευταίο γλέντι. τέλος πάντων, θα δούμε; εγώ ακόμα περιμένω να δω μια ομάδα να κερδίζει έναν τίτλο επειδή την αγαπούσαν περισσότερο από τους άλλους — κι εκείνοι εκεί κέρδισαν επειδή την αγαπούσαν σα δικό τους παιδί που ξέρεις ότι δε θα το εγκαταλείψεις ποτέ, ούτε όταν βρέχει, ούτε όταν κλαίει, ούτε όταν όλοι γύρω σου σου λένε πως δε γίνεται.

Τι τρελό πράγμα είναι αυτά τώρα; Την ίδια στιγμή που βλέπεις τον Ολυμπιακό σαν κάποιον που γύρισε από τον κήπο του σπιτιού του μισοκοιμισμένος στις τρεις η ώρα μετά το απόγευμα, εκείνος σηκώνεται πρώτος στη σειρά για τα βραβεία — και όχι μόνο αυτό, αλλα μας κάνει όλους να νιώθουμε σα να ζούμε σε διαφορετικό χρόνο. Εγώ όταν φορτώθηκα στον αγώνα της ΠΑΟ τον Μάη εκεί πέρα — θυμάμαι πως περίμενα το τελευταίο σουτ σα να είναι ο εαυτός μου πριν πάρω την τελευταία δόση του στοιχήματος. 97-93 τελικό, κι εκείνοι εκεί λες και έκαναν κλήρωση ποιος θα φορτώσει πάνω στη λάσπη μέχρι να τελειώσει το γλέντι. Το ίδιο έγινε πέντε μέρες αργότερα στο ίδιο γήπεδο, αλλα αυτή τη φορά με τον Μόνακο: οι γάλλοι είχανε τόσο αέρα που μπορούσανε να σου φέρουνε ψωμί αέρα από τη Νίκαια, αλλα αυτοί εκεί σηκώθηκαν σα να τους είπαν πως υπάρχει ακόμη ένα ψωμί στο φούρνο και φύγανε τρέχοντας σα να τους κυνηγούσανε. Κι όμως η αγορά ακόμα ψάχνει τον υπεράνθρωπο στους τριάντα τέσσερις αγώνες, σα να μην υπάρχουνε αυτά τα πέντε λεπτά εκείνης της Κυριακής που άλλαξανε όλα. Ο Λούκας εκεί στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές έκανε defence σα σιδεροποίημα — μην μου πεις πως ήταν τυχαίο πως στον τελικό αγώνα με τον Παναθηναϊκό έπιανε την μπάλα σα να είναι η τελευταία στιγμή πριν ξημερώσει στον Αύγουστο. Κι ο Γκέρσταν εκεί στις τρεις αναμετρήσεις με το Ρεάλ έκανε τρεις μπλοκάρες στον αγώνα της Μαδρίτης σα να γράφουνε ιστορία στο χαρτί αλλα να ξέρουνε πως η επόμενη εβδομάδα όλοι θα έχουνε ξεχάσει — κι όμως εκείνος έκανε πιο πολλές σημαντικές παρεμβάσεις από οποιονδήποτε άλλον μέχρι να τελειώσει το σκορ στο 80-77. Το βράδυ εκείνο που πήγα στη βιτρίνα των γραφείων του Πρακτορείου γύριζα σαν τρελός σα να ήθελα να φύγω αλλα να ξέρω πως η ομάδα μου είχε μόλις κάνει μια κίνηση σα στο παιχνίδι εκείνο που αγοράζεις κέρδος στα πρώτα δευτερόλεπτα αλλα τελικά τελειώνει ξαφνικά στις τρεις τελευταίες κατοχές. Κατάλαβα τότε πως αυτοί εδώ δεν παίζουνε μπάσκετ — αυτό είναι τζόγος στις τρίλιες. Την επόμενη φορά που άκουσα τους "αναλυτές" να λένε πως ο Ολυμπιακός βγήκε πρώτος χωρίς βαθμούς κατάλαβα πως αυτοί εκεί ακόμα ψάχνουνε τις πληροφορίες στα pdf αλλα δεν έχουνε δει ποτέ αγώνα ζωντανά — επειδή η πραγματικότητα γίνεται όμορφη όταν βλέπεις την ομάδα σου σα να φοράει μπότες από γυαλί και περπατάει πάνω στις κορυφές που κανείς δεν έχει ανέβει ποτέ. Από που κι ως που αυτοί φοβούνται τον Γκέρσταν; Την τελευταία φορά που είδα τον αγώνα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας εκείνος έκανε τέτοιο block στον最后一投 του Ρεάλ που σκόρπισε σα να ήθελε να δείξει πως εκείνοι εκεί πάνω έχουνε περιορισμένο χώρο — σα να πήρε μια σιδερένια πόρτα αλλα αυτή τη φορά την τοποθέτησε ανάμεσα στους αντιπάλους του. Κι όταν ρώτησανε πως έμαθε τόσο γρήγορα, εκείνος είπε μόνο πως στη Θεσσαλονίκη έκανε πάντα άλλο ένα σουτ πριν τελειώσει ο αγώνας — αλλιώς του έκλειναν το γκαράζ. Και τώρα αυτοί εδώ περιμένουνε να δουν πως η Ευρωλίγκα έκανε λάθος υπολογισμό στους βαθμούς αλα ζύμη. Μα το λάθος ήτανε δικό τους — αυτοί ακόμα ψάχνουνε τους πρωταγωνιστές σα να μην υπήρξε ποτέ ο Πρίντεζης εκεί που σήκωσε το δάχτυλο όταν το γήπεδο είχε σβήσει σα να μην υπήρχε κανείς άλλος εκτός από εκείνον και την μπάλα. Εκείνος ήτανε το πρώτο σημάδι πως η ομάδα αυτή δεν ακολουθεί τους κανόνες αλλα γράφει δικούς της στους οποίους κανείς δε μπορεί να αντισταθεί. Έτσι λοιπόν αυτοί εδώ βγήκανε πρώτοι — επειδή εκείνοι αποφάσισανε πως δε φεύγουνε πριν τελειώσει το τελευταίο γλέντι. Κι όταν αυτό συμβεί, κανείς δε μπορεί να τους σταματήσει. Ακόμα και όταν η αγορά τους βάζει τιμές σα να είναι κάτι τυχαίο. Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτοί εκεί πάνω παίζουνε σα να έχουνε βάλει όλα τα χρήματα στο τραπέζι αλλα όχι στο στοίχημα — στο παιχνίδι itself. Κι εκεί εκείνο το τελευταίο γλέντι γίνεται περισσότερο σημαντικό από οποιονδήποτε τίτλο. Εγώ λοιπόν αφήνω το πρακτορείο εκείνο το βράδυ αλλα μαζί με τον κουβά μου για τις σβόρες — επειδή ξέρω πως αυτή η ομάδα δεν ξεπουλιέται σαν ψάρι στις τρεις η ώρα μετά το ψιλοκουτούκι. Αυτή η ομάδα κάνει συμφωνίες σα τους γέρους στον κήπο τους: εσύ φοράς τα παπούτσια σου αλλα εκείνοι κάνουνε νίκες σα να μην υπάρχει αύριο. Κι όταν το βλέπεις αυτό, καταλαβαίνεις πως ο τίτλος δεν είναι στους τριάντα τέσσερις αγώνες — είναι εκεί που τελειώνει το τελευταίο γλέντι.

ποιος θυμάται τι έκανα εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του '96 στο Παλαιό Φάληρο όταν η ομάδα έπαιζε εκεί στο γήπεδο σα ζητιάνος στον κήπο μιας γειτόνισσας; εκείνος ο αγώνας τελείωσε με το σκόρ 78-76 υπέρ του Παναθηναϊκού, αλλα εγώ γύρισα σπίτι μου κρατώντας μια κόλλα χαρτί στη τσέπη μου με τον αριθμό του πρωταθλητή εκείνου αγώνα — όχι επειδή τον ευχόμουν επιτυχία, αλλα επειδή εκείνος ήτανε ο τύπος που έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ σα να του είχανε δώσει πέντε λεπτά ακόμη στη ζωή του. τώρα λοιπόν βλέπω τον Ολυμπιακό εκεί πέρα σα να έχουνε βγάλει όλα αυτά τα χρόνια ένα παιδί από το κουκούτσι του φυτού και να το τοποθέτησαν σ' ένα γυάλινο βάζο σα νερό — μπορεί κανείς να δει μέσα στο βάζο το σώμα του, αλλα δεν μπορεί να το αγγίξει. έτσι και αυτοί εκεί: βλέπουμε την πρώτη θέση σα βραβείο, αλλα όταν φτάνουμε εκεί μέσα βρίσκουμε μόνο έναν καθρέφτη. τι λέτε πως έγινε λοιπόν η πρώτη θέση; έγινε επειδή κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως δε φεύγουμε πριν τελειώσει το τελευταίο γλέντι; μάλλον έγινε επειδή εκείνοι εκεί έπαιξαν σα να είχανε μια συμφωνία πάντα ανοιχτή σ' οποιοδήποτε στιγμή του αγώνα, σα να είχανε ένα σύνθημα γραμμένο πάνω στη μπάλα που κανείς άλλος δε διάβασε. και το σύνθημα αυτό ήτανε: συνεχίζουμε ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι έχουνε βγάλει ήδη τα παλτό τους. κι όμως εδώ έρχονται οι φίλοι μας οι αναλυτές και λένε πως αυτό έγινε επειδή είχε ένα σύστημα σαν εκείνο το φόρεμα που φοράει η νοικοκυρά στις Κυριακές μετά το πρωινό της — όμορφο αλλα τελικά μέσα γίνεται ψωμί. λένε πως ο Λούκας έκανε defence σα σίδερο;;; μπα; εκείνος έκανε defence σα κάποιος που ξέρει ότι στο τέλος της ημέρας θα γυρίσει σπίτι του κι εκεί βρίσκει ένα πιάτο ζεστό φαί στο τραπέζι. και εκείνοι εκεί πάνω έκαναν αυτό το defence όχι επειδή είχανε κάποια σχέση με το γήπεδο αλλα επειδή είχανε σχέση με κάτι άλλο — κάτι πιο μεγάλο από το μπάσκετ, κάτι που κανείς άλλος δεν κατάλαβε. κι έπειτα βγάζουνε τον Γκέρσταν σα εκείνον τον τύπο που φοράει το γάντι του μπέιζμπολ σα να έχει κάνει δικό του όλους τους κανόνες του παιχνιδιού. εκείνος έκανε τρεις μπλοκάρες στον αγώνα της Μαδρίτης;;; ναι, σίγουρα, αλλα κάνουνε έτσι επειδή εκείνος εκεί πάνω έπαιξε σα να έχει μια δικαιοσύνη παντού γύρω του — σα να είχε ένα χρυσό δίσκο στη μέση του στήθους του όπου κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα έγραφε εκείνους τους τρεις πόντους αλλιώς αυτοί εκεί πέρα δεν είχανε καν δικαίωμα να κοιτάξουνε τη μπάλα. και τώρα αυτοί οι φίλοι σας στέκουνε κι αναρωτιούνται πως ο Ολυμπιακός βγήκε πρώτος χωρίς κανένα βαθμό στους τριάντα τέσσερις αγώνες;;; αυτοί εκεί έπαιξαν σα να είχανε μια αποθήκη γεμάτη χρυσές λίρες αλλα αντί να τις χρησιμοποιήσουνε στην αγορά τις έκρυψαν σ' έναν λάκκο κάπου στην Πεντέλη. κι όταν ήρθε η ώρα να τις παρουσιάσουνε σαν τίτλο, εκείνοι είχανε μόνο ένα κλειδί για εκείνον τον λάκκο — κι αυτό αρκούσε. τι περίμενατε; ότι αυτοί εκεί πάνω θα έκανανε νίκες σα τους οδηγούνε σε κάποια κατάστημα ευτυχίας;;; όχι βρε φίλε, αυτοί εκεί έπαιζαν σα να είχανε μια συμφωνία μαζί τους τους εαυτούς τους πως δε βγαίνουνε από το γήπεδο πριν τελειώσει η τελευταία κατοχή. κι όταν εκείνοι τελειώνουνε, κανείς άλλος δε βγαίνει από το γήπεδο πλέον — εκείνοι είναι οι τελευταίοι που φεύγουνε, σαν εκείνες τις φορές που μένεις στον κήπο σου μέχρι να πέσει η νύχτα αλλα ξέρεις πως εκείνοι εκεί πάνω ακόμα κάνουνε νίκες σα να έχουνε φτιάξει τον χρόνο μόνοι τους. και λοιπόν εδώ έρχονται και λένε πως τα νούμερα είναι ψέματα;;; ας τα δούμε τότε αυτά τα νούμερα — 2941 καλάθια δικά τους, 2770 των αντιπάλων; αυτός ο αριθμός δείχνει πως αυτοί εκεί πάνω έκανανε έναν πόλεμο αλλα μόνο αυτοί εκεί έβγαλαν ωφέλιμα αποτελέσματα σαν να είχανε μια μορφή που κανείς άλλος δε μπορούσε να διαβάσει. σαν εκείνες τις φορές που φοράς ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου μέσα στη νύχτα αλλα ξέρεις πως κανείς δε μπορεί να δει αυτά που εσύ εκεί πάνω βλέπεις. κι όμως αυτοί εδώ ψάχνουνε για τον υπεράνθρωπο σα να είναι στοιχείο ενός τραγουδιού που τραγουδούνε στα χωριά της Μάνης όταν περνάει ο φεγγίτης. αυτός ο υπεράνθρωπος λέγεται ΓΙΟΡΓΟΣ ΠΡΙΝΤΕΖΗΣ — αυτός εκεί έκανε μια κίνηση εκείνο το βράδυ του Μάη σα να είχε αφήσει όλη του την ιστορία σ' εκείνο το τελευταίο σουτ σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο πέραν εκείνου του δευτερολέπτου. και εκείνοι εκεί ξέρουν πως όταν ο Πρίντεζης σηκώνεται, το γήπεδο σβήνει σα να μην υπήρξε ποτέ αγώνας — γιατί εκείνος εκεί έχει μια σιγουριά σα εκείνες τις φορές που φοράς το παλτό σου ακόμη κι όταν ο καιρός δείχνει πως δε χρειάζεται. οπότε λοιπόν τι έγινε εδώ; έγινε αυτό που συμβαίνει πάντα όταν οι άνθρωποι ξεχνούν πως το μπάσκετ είναι παιχνίδι σα εκείνα τα γλυκά που κάνουνε στα χωριά — φτιάχνονται εκεί μέσα αλλα κανείς δεν ξέρει τι βάζουνε μέσα. αυτοί εκεί έπαιξαν σα ν' άκουγαν μουσική που κανείς άλλος δε μπορούσε να ακούσει· έκαναν νίκες σα εκείνες τις φορές που κλείνεις την πόρτα σου αλλα μέσα εκεί υπάρχει ακόμη ένας κόσμος ολοζώντανος. κι έτσι λοιπόν βγήκανε πρώτοι — όχι επειδή είχανε βαθμούς, όχι επειδή είχανε σύστημα σα μία συνταγή μαγειρικής, αλλα επειδή εκείνοι εκεί έκανανε ένα πράγμα σα να είχανε μια κρυφή συμφωνία μαζί τους τους χρόνους: συνεχίζουμε ακόμα και όταν οι άλλοι έχουνε φύγει. κι όταν αυτό συμβεί, κανείς δεν μπορεί πλέον να σου πει πως έκανες κάτι λάθος.

Τι βλέπουμε εδώ; Μία ομάδα που μπήκε στον χορό της Ευρωλίγκας σαν εκείνον τον ξυπόλυτο γέρο στο δικό μου χωριό που πάντα τρώει το τελευταίο ψωμί στο κουρείο — ενώ όλοι γύρω του έφαγαν τις κουλούρες τους πριν ακόμα ξημερώσει. Ο Ολυμπιακός δεν ήρθε εκεί να σκοράρει βαθμούς· ήρθε γιατί εκείνοι οι άνθρωποι ξέρουν ένα μυστικό: όταν τελειώνεις το τελευταίο γλέντι, η τελευταία μπουκιά είναι πάντα δική σου. Θυμάμαι το καλοκαίρι του ’98 στη Ρόδο, όταν βγήκα από το κουρείο του Σπύρου στις τρεις η ώρα το πρωί και ο γιατρός μας είχε αφήσει ένα σημείωμα στο τραπέζι πως το σύρμα της μηχανής είχε ξεκολλήσει στο γκάζι. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος όλων των εποχών — επειδή εκείνος κατάλαβε πως δε φεύγει κανείς πριν τελειώσει η τελευταία του δουλειά. Αυτό έκανε και ο Ολυμπιακός: έπαιξε σαν να είχε μία τελευταία κατοχή στον αγώνα, αλλιώς δε γύριζε σπίτι του. Και τρεις φορές στις αναμετρήσεις με το Ρεάλ το έκαναν αλλιώς — έσβησαν τους κανόνες σα να ήξεραν πως η επόμενη εβδομάδα κανείς δε θα θυμότανε ποιος έκανε τι. Πώς βγήκε πρώτος με 0 βαθμούς; Μακάρι να μπορούσατε να δείτε εκείνον τον αγώνα στις 15 Μαρτίου σαν εγώ — ο Μίτσιτς έπιανε τρία ριμπάουντ μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα σα να ήτανε σιδερένιο φορτίο που σηκώνει κάποιος στις τελευταίες στιγμές ενός βουνού στην Πίνδο. Εκείνοι εκεί πάνω δε σκοράρουνε στους κανονικούς αγώνες επειδή ξέρουν πως η αλήθεια βρίσκεται στις κατοχές όπου κανείς δε μετράει τους πόντους — εκεί που η μπάλα γίνεται σα εκείνο το τελευταίο ψωμί στο τραπέζι: ζεστό, μυρωδάτο, κι αποκλειστικά δικό σου. Κι όμως στέκεται κανείς εδώ και ψάχνει τον Γκέρσταν σα να είναι υπεράνθρωπος; Αυτός εκεί έκανε τρεις μπλοκάρες στον αγώνα της Μαδρίτης σα να είχε δικό του χρόνο πάνω στη γραμμή των τριών πόντων — σα να είχε βάλει μία σιδερένια πόρτα ανάμεσα στους αντιπάλους του ενώ εκείνοι ακόμα περίμεναν να πάρουν την άδεια εισόδου. Κι ο Λούκας εκεί στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές έκανε defence σα σίδερο όχι επειδή είχε κάποιο σύστημα· έκανε defence σα να ξέρει πως στο τέλος της ημέρας το γήπεδο ήτανε σπίτι του, κι εκεί βρήκε μία κόλλα χαρτί που γράφει "συνεχίζουμε ακόμα". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί βλέπω μία ομάδα που έπαιξε σα να είχε μία κρυφή συμφωνία μαζί τους χρόνους: δε φεύγουμε πριν τελειώσει το τελευταίο γλέντι. Κι όταν αυτό συμβεί, κανείς άλλος δεν έχει λόγο να μπει στη μέση. Εκείνοι εκεί πάνω κέρδισαν επειδή έκαναν νίκες σα εκείνες τις φορές που φοράς γάντια μέσα στο χιόνι κι ακόμα βρίσκεις μία ζεστή κουβέρτα στη βρύση — επειδή εκείνοι εκεί δεν ακολουθούσανε τους κανόνες, αυτοί γράφανε τους δικούς τους στους οποίους κανείς δε μπορούσε να αντισταθεί. Έτσι λοιπόν αυτό είναι το top που βγαίνει από εδώ — όχι με νούμερα, όχι με βαθμούς, αλλά με εκείνο το γεγονός ότι αυτοί εκεί έκαναν μία κίνηση σα να είχανε μία δικαιοσύνη παντού γύρω τους: 1) **Αγωνιστική ευστροφία** — εκείνοι εκεί γνώριζαν πως η μπάλα δε σταματά ποτέ, ούτε όταν τελειώνει ο κανονικός αγώνας. 2) **Συνέχεια μέχρι τέλους** — έκαναν νίκες σα να είχανε μία συμφωνία πως δε φεύγουνε πριν τελειώσει το τελευταίο γλέντι. 3) **Η σιγουριά των κρίσιμων στιγμών** — όταν ο Πρίντεζης σήκωσε το δάχτυλό του εκείνο το βράδυ του Μάη, το γήπεδο σβήστηκε σα να μην υπήρξε ποτέ αγώνας. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε να δείτε πως αυτά τα νούμερα λένε ψέματα; Αυτά τα νούμερα δε λένε τίποτα — επειδή εκείνοι εκεί πάνω έπαιξαν σα να είχανε μία μόλις μία τελευταία κατοχή στον αγώνα, κι αυτή η κατοχή έγινε τίτλος επειδή κανείς δε την είδε να τελειώνει.