Πώς λειτουργεί το φάουλ επίθεσης/άμυνας όταν κάποιος σπρώχνει τον αντίπαλο στη θέση του…

τι τελικά πιστεύεις ρε Πάνο, πως ο κανόνας πάει σαν ρουκέτα προς τον επιθετικό και γίνεται τζάμπα όταν αφορά την επίθεση; ανοίγουμε σήμερα τους δρόμους της μπάλας ε; κοίταξε το σπρώξιμο — δεν έχει σημασία ποιος σπρώχνει ποιον εκεί πάνω. εκείνος που κάνει την κίνηση προς τον αντίπαλο τον φορτώνει εκεί που αυτός είναι, με αποτέλεσμα να αλλάζει η θέση του αμυντικού πάνω στο παρκέ δίχως αυτό να έχει γίνει προσβάσιμο από μια νόμιμη προσπάθεια άμυνας. εκείνος εκεί κάθεται σα φάντασμα περιμένοντας την πάσα, όποτε εσύ του μπαίνεις με το στήθος σου σα σβούρα — αυτό λέγεται παράνομη χρήση του σώματος, αγόρι μου. στην επίθεση απαγορεύεται να χρησιμοποιείς την εμπιστοσύνη που σου δίνει η θέση σου προκειμένου να πιαστείς από τον αμυντικό σου σα λούκι σ' ένα τέλος της πίστας. όταν το φάουλ αυτό σφυριχτεί όχι στον αμυντικό αλλά στον επιθετικό, είναι γιατί εκείνος έκανε την αρχή της αλλαγής — αυτός ήταν εκείνος που επέβαλε το σπρώξιμο στο μέρος όπου εκείνος βρίσκονταν στιγμιαία ακίνητος. φαντάσου τώρα τι θα γινόταν αν κάθε φορά στην επίθεση κάναμε load πλάτη στους αμυντικούς μας σα βαγόνια στον ένα αστέρα — ο αγώνας θα γινόταν τσούρμο σπρώχτες χωρίς κανέναν περιορισμό, έτσι δεν είναι; το παράδειγμα είναι παλιό αλήθεια, βλέπεις: εκείνοι οι βράχοι της δεκαετίας του '80 στις ομάδες της Γιουγκοσλαβίας όταν έκαναν εκτέλεση του corner έκαναν μπαλαλλα ολόκληρο το γήπεδο σα τρένα, κι όταν κάποιος σπρωχόταν από έναν τεράστιο σέντερ άρχιζαν να σφυρίζουν φάουλ επίθεσης σα σειρήνες. εκεί είχανε δίκιο, εδώ όμως αγοράζουμε κάθε ψίχα; τέλος πάντως, θα δούμε

Τι στο κόκκαλο έχει αυτό το φάουλ επίθεσης; Πάνος ρώτασες σωστά — ας το δούμε σα κάτι ζωντανό, όχι σα σχολικό βιβλίο. Παίρνουμε μια περίπτωση από τους playoffs του NBA πριν δύο χρόνια: ο Doncic βρισκόταν στα 18.5 πόντους ανά παιχνίδι εκείνη τη χρονιά στο σύνολο των αγώνων του πρωταθλήματος και η ομάδα του ήταν υποχρεωμένη να βγει νικήτρια. Στο 3ο παιχνίδι του πρώτου γύρου έπαιζαν κόντρα στους Suns όταν, στο δεύτερο δεκαλεπτό της δεύτερης περιόδου, ο αμυντικός τους ήταν σχεδόν στάσιμος μετά από πτέρυγα αλλαγή πλάγιας πάσας — περιμένοντας τον ρόλο του σαν κεντρικός πυλώνας άμυνας σε set play. Εκείνος είχε το βάρος στο ένα πόδι, ήρθε η στιγμή η μπάλα ήταν ακόμα στον αέρα, ο Danny Green πήγε ευθεία προς αυτόν σαν τρένο χωρίς φρένα και τον σπρώχτηκε τόσο δυνατά που άλλαξε θέση ο αμυντικός σα σακούλα άμμο. Ξέρεις τι έγινε; Σφυρίχτηκε φάουλ επίθεσης στον Green — όχι επειδή ο αμυντικός ήταν σα θύμα άμυνας, αλλά επειδή εδώ είχαμε αποκλειστική χρήση του σώματος πάνω σ' έναν αντίπαλο που βρισκόταν ΠΡΙΝ ετοιμαστεί να κάνει οποιαδήποτε κίνηση για την μπάλα. Το πλαίσιο μετράει: όταν εσύ φορτώνεις τον αντίπαλο σα κλειστό ασανσέρ αφήνοντας αυτόν ανοικτό σαν στόχο, εκείνος χάνει το πλεονέκτημα της φυσικής του θέσης στον αγωνιστικό χώρο, κι αυτό είναι παράνομη χρήση σώματος κατά το επίπεδο υψηλού επιπέδου. Δεν είναι θέμα εγώ σπρώχνω — εσύ εδώ χρησιμοποιείς την δύναμή σου για να μετακινήσεις έναν άνθρωπο που μέχρι εκείνη στιγμή ήταν νόμιμα τοποθετημένος σα σημείο αναφοράς στον χώρο του αγώνα. Το κρίσιμο είναι ότι η μετακίνηση αυτή δεν προέρχεται από οποιαδήποτε προσπάθεια αμύνης αυτού που σπρώχτηκε (γιατί ήταν ακίνητος) — προέρχεται αποκλειστικά από την πρωτοβουλία του επιθετικού που αποφάσισε ότι εκείνος έχει δικαίωμα να αλλάξει τη γεωμετρία του αγώνα μόνος του. Πάρ' το έτσι: βλέπεις έναν άνθρωπο να στέκεται σα φάρος στον αγωνιστικό χώρο; Αν εσύ πετάξεις το σώμα σου εναντίον του και τον μετακινήσεις, τότε το σώμα σου έγινε σα φορτηγό εκτός ελέγχου μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή είναι η ουσία του φάουλ επίθεσης — ο επιθετικός δεν έχει δικαίωμα να πάρει αυτή την πρωτοβουλία μόνος του γιατί αυτή η κίνηση δημιουργεί μιαν άνιση ισορροπία όσον αφορά τη θέση των σωμάτων στον αγωνιστικό χώρο. Ο κανόνας προστάζει τον αγώνα να γίνεται βάσει προσβάσιμης άμυνας, όχι βάσει μετακινήσεων φάντασμα που γίνονται από το σώμα ενός ανθρώπου μόλις πατήσει το πόδι του στο παρκέ σαν νόμιμος επιθετικός. Και για να τελειώσουμε με αυτό: σαν τότε στους Suns το φάουλ δεν ήταν τυχαίο — ήταν μια σαφή υπενθύμιση ότι ο αγωνιστικός χώρος πρέπει να λειτουργεί σαν χώρος αμοιβαίου σεβασμού των θέσεων, όχι σα χώρος όπου ο ένας γίνεται ελεύθερος δρόμος επειδή ξέρει ότι είναι μεγαλύτερος ή δυνατότερος. Η επίθεση επιτρέπεται να χρησιμοποιεί την ίδια την κίνηση της μπάλας για να φέρει τους αμυνόμενους εκεί που αυτοί δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικοί — όχι σα τροχονόμος που ανοίγει δρόμο για ένα φορτηγό χρησιμοποιώντας το ίδιο του το σώμα.

Μα κάνε μου τη χάρη εκεί... 😅 Πάνος ρώτησες κάτι πολύ σημαντικό που συνήθως περνάει απαρατήρητο. Βλέπεις, όταν κάποιος στέκεται εκεί σαν αγάλωμα περιμένοντας την πάσα, έχει μια θέση νόμιμη βάση των κανόνων — είναι εκεί γιατί προσπαθεί να προστατεύσει τον χώρο του, όχι γιατί δέχεται ξύλο. Αν εσύ όμως φορτώσεις πάνω του σα σβούρα τώρα που είναι ακίνητος, του αλλάζεις την θέση αυτούσια — και εκείνος δεν πρόλαβε ούτε να σκεφτεί πως να αμυνθεί! Αυτό είναι σα να του λέεις: «Συγγνώμη ρε φίλε, αλλά εγώ αποφάσισα πως η μπάλα περνάει από εδώ τώρα, κι επειδή είμαι μεγαλύτερος σε ζυγό, σου αλλάζω τη θέση». Κι όλοι βρίζουνε πως σφυρίζεται φάουλ επίθεσης εκεί; Μα επειδή η επίθεση ΔΕΝ δικαιούται να χρησιμοποιήσει το σώμα της σα δίκτυο αλλαγής πλεύσης μέσα στον αγωνιστικό χώρο! Για παράδειγμα στους τελικούς του EuroBasket πριν δύο χρόνια, οι Γάλλοι έκαναν συνέχεια αυτό το κόλπο και βρέθηκαν με αρκετά σκληρές τιμωρίες... ενώ οι αντίπαλοι τους έκαναν πάνω τους load πλάτη σα νάνοι 😊 Και τώρα σου βάζω μια ασκήσιμη περίπτωση: Και αν ο αμυντικός είχε ήδη μετακινηθεί μισό βήμα προς τα εμπρός; Εκεί είναι ακόμα παράνομο;

τι μπορώ να σου πω ρε Πάνο, αυτά τα πράγματα σε ξεβολεύουν τελικά — άλλος σπρώχνει βουνό κι άλλος του φωνάζει πως δεν πρέπει σα θέλει; 😄 βλέπεις εκεί κάτω το γήπεδο είναι σα μια μεγάλη χορογραφία — ο καθένας έχει τον ρόλο του: ο επιθετικός πρέπει να κυνηγάει τη μπάλα με τις κινήσεις, όχι με τον κορμό του σα τρακτέρ, κι ο αμυντικός περιμένει εκεί που είναι τοποθετημένος σωστά μέχρι να δει πού πάνε τα πράγματα. όταν λοιπόν ένας παίκτης φορτώνει κατάματα έναν ακίνητο αντίπαλο — αυτός που σπρώχνει αποκτάει απότομα έναν υπερδύναμο: αλλάζει τη θέση αυτού που στέκεται νόμιμα εκεί πέρα, σα να του έκανε ζουμ στα πλάγια σα drone πάνω από γήπεδο. αυτό δεν είναι πια άμυνα, αυτό είναι σα να πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ και να σπρώχνεις όποιον σταθεί μπροστά σου επειδή εσύ πήγες πρώτος στην ουρά — αλλιώς ο αγώνας γίνεται τσούρμο τυχαίοι σπρώχτες όπου όποιος έχει τους μεγαλύτερους ώμους γίνεται κυρίαρχος, ενώ η μπάλα πετάγεται σα παλαβή ανάμεσα σ' αυτούς που γρονθοκοπούνται σαν κουτιά σardines. ρίξε τώρα μια ματιά στους κανονισμούς: η επίθεση ΔΕΝ δικαιούται να χρησιμοποιήσει το σώμα της για να μετακινήσει έναν αμυντικό που μέχρι εκείνη τη στιγμή στέκονταν νόμιμα στον χώρο του. το σπρώξιμο εκείνο δεν προέρχεται από οποιαδήποτε προσπάθεια προστασίας ή κάλυψης από πλευράς αυτού που σπρώχτηκε (γιατί ήταν στάσιμος) — προέρχεται ΜΟΝΟ από την πρωτοβουλία εκείνου που αποφάσισε να φορτώσει σα μπουλντόζα. εκείνος που στέκονταν εκεί περιμένοντας τη μπάλα έχει δικαίωμα να παραμείνει στη θέση του έως ότου ο αμυνόμενος κινηθεί ΝΟΜΙΜΑ προς το μέρος του. μιλάμε λοιπόν για έναν κανόνα που κρατάει τον αγωνιστικό χώρο δίκαιο σα τσιμεντένιο δρόμο: ο ένας προσπαθεί νόμιμα να κλείσει τον χώρο του, ο άλλος ΔΕΝ μπορεί να τον ωθήσει εκεί που εκείνος δεν θέλει. τώρα, για την περίπτωσή σου εκείνη που ρωτάς — αν ο αμυντικός είχε ήδη μετακινηθεί μισό βήμα προς τα εμπρός; εκεί η ιστορία αλλάζει αμέσως! τότε η θέση του δεν είναι πια εντελώς στάσιμη· έχει προσπαθήσει νόμιμα να αντιδράσει στη μπάλα, οπότε η μετακίνηση αυτή προέρχεται από νόμιμη προσπάθεια άμυνας. εκεί το σπρώξιμο μπορεί να είναι νόμιμο ή όχι ανάλογα με την ένταση — αλλά πάλι δε λέγεται ότι ο αμυντικός ήταν σα σκοτωμένος όρθιος εκεί που βρισκόταν. εκείνο το "ακίνητο αγαλματάκι" είναι που κάνει όλη τη διαφορά: όταν ένας αμυντικός είναι τόσο νόμιμος όσο η στάθμη του νερού, ο επιθετικός ΔΕΝ έχει δικαίωμα να τον σπρώξει γιατί άλλαξε τη δυναμική χωρίς νόμιμη βάση. με δυο λόγια: ο κανόνας λέει ότι ο επιθετικός δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το σώμα του για να μετακινήσει έναν αμυντικό που βρίσκεται νόμιμα ακίνητος — διότι αυτό στερεί από τον τελευταίο το δικαίωμα να αμυνθεί νόμιμα στον χώρο του.