Μα τί είναι αυτά τα 2941-2770 του Ολυμπιακού στην Euroleague; Το δεδομένο λέει πως είναι…
Ακούστε αυτό.
Πρόπερσι τον Μάη — μνήμες σαν έκθεση στο αεροδρόμιο του Πειραιά, εκείνες τις τελευταίες ημέρες της περιόδου — πήγα μια βόλτα στη Φρεαττύδα για έναν καφέ με έναν φίλο που ξέρει χοντροκομμένα στοιχειά από το kofterockey. Πάνω στο τραπέζι είχε ένα χαρτί μου δείξει τις τελευταίες τρεις αγώνες του Ολυμπιακού εκείνη την περίοδο: Real -3, OlyWin, OlyLoss, OlyWin. Του έκανα παρατήρηση ότι μοιάζει με σημαδεμένο νόμισμα — κορώνα-γράμματα, φτάνει κι ένα ζάρι που έχει φάει μπετονιέρα.
Κι όμως, σήμερα κοιτάζοντας ξανά αυτούς τους τρεις Ρεάλ ξανά δίνω βάση στο ίδιο σημάδι.
Συνήθως η στατιστική λέει πως η Euroleague γίνεται μέσα από μεγαλύτερα sequences — τρεις νίκες στη σειρά δίνουν μπαμ, τρεις ήττες σημαίνουν φωτιά. Αυτό λοιπόν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένας top-1o ομάδας — πρώτη στο σύνολο — να σπέρνει τριπλές νίκες δίπλα-δίπλα με τριπλή ήττα σαν ραντεβού στοιχημάτων. Δεν είναι μόνο η αντιφατικότητα στα αποτελέσματα. Είναι ο τρόπος που γίνεται: **πάντα αμέσως μετά τον Ρεάλ Μαδρίτης**.
Τρεις φορές έκαναν το εξής:
- Απέναντι στο Real: νίκη 77-71 (εντός, 25/4)
- Μετά τρεις μέρες εκτός: ήττα 72-80 (29/4)
- Μετά δώδεκα μέρες εκτός: νίκη 86-84 (1/5)
- Μετά δυο μέρες εντός: ήττα 68-78 (23/5)
- Μετά δυο μέρες εντός: νίκη 97-93 (25/5)
Μιλάμε για five games, τρία από αυτά επί του βασιλιά, όπου η ομάδα όχι μόνο χάνει στιγμιαία — αλλά ξαφνικά ξαναβρίσκει την δύναμή της όπως ένας διακόπτης που αλλάζει θέσεις κάθε φορά που η μπάλα πέσει από χέρι σ’ εκείνον.
Το τελευταίο τρί дня ελάχιστοι έδωσαν σημασία στο score επειδή πιάστηκαν από την ενεργειακή κούραση μετά τις τρεις νίκες πάνω στο Real. Μα οι άνθρωποι ξεχνούν ότι αυτές οι τρεις νίκες ήταν τέτοιες:
77-71: αρκετά δυνατή ομάδα, ισορροπημένη επίθεση
86-84: αγωνιστικά θέατρο, last-second hero
97-93: υπεράνθρωπος τάβλι στις τελευταίες τρεις λεπτά
Κι όμως, δύο μέρες μετά έρχεται το Μονακό εκτός έδρας και τους καταστρέφει σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι. Ο κόσμος βλέπει μόνο το αποτέλεσμα, εγώ βλέπω το προσωπικό πρόγραμμα: Real n Win — Real n Loss — Real n Win — everything else collapses.
Δεν είναι θέμα τύχης. Αυτά τα αποτελέσματα δεν προέκυψαν από nowhere. Προέκυψαν από ένα μοτίβο που κανείς δεν έχει βάλει κάτω ακόμα:
**Ολυμπιακός: νικητήριο κι έχοντας μόλις νικήσει Real > 84% πιθανότητα να ακολουθήσει ήττα μέσα στις επόμενες τρεις εμφανίσεις του.**
Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει άλλος αντίπαλος που να δημιουργεί αυτό το μοτίβο τόσο γρήγορα και τόσο καθαρά. Γιατί; Γιατί η ομάδα μπαίνει στον επόμενο αγώνα με ψυχολογία σωστός-"τώρα το πήραμε το Real", πολύ αργά όμως συνειδητοποιεί ότι αυτό που χρειάζεται δεν είναι υπερηφάνεια — είναι συνέχεια. Και αυτή η συνέχεια χάνεται κάθε φορά σαν σπίρτο σβήνει χωρίς δεύτερη ανάφλεξη.
Αν δεν αλλάξει κάτι, το ίδιο μοτίβο θα συνεχίσει μέχρι την ολοκλήρωση της διοργάνωσης. Ανάμεσα στους 10 top seeds, μόνο οι Μιλγουόκι Μπακς έχουν παρόμοιες εναλλαγές πρώτου και δεύτερου βαθμού μέσα σε τόσο μικρά γκάφες. Μα εκείνοι έχουν την χάριτς των αγώνων πάνω στο σύστημα τους. Ο Ολυμπιακός; Δεν χάνει μόνο αγωνιστικά — χάνει την ίδια την γνώση του τι έπρεπε να κάνει στην επόμενη εμφάνιση.
Και βέβαια — όταν λες 2941-2770 σου φαίνεται σαν αρκετά γκολ υπόσχεση. Μα αυτά δεν είναι γκολ από steady operation. Είναι γκολ σαν γκράφιτι πάνω σε τραίνο που έρχεται-πηγαίνει συνέχεια: τόσο γρήγορα γράφονται όσο και σβήνονται.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Εσείς μιλάτε σαν να σας έδειξαν κάτι μυστικό στη Φρεαττύδα πάνω σε έναν καφέ — κι εγώ σας βλέπω να κουτουλάνε κάθε αποτέλεσμα σαν να γράφεται στο μέτωπο της ομάδας. Τρεις νίκες επί Ρεάλ σημαίνουν πως οι παίκτες ξέρουν τι κάνουν όταν τους πιέζει η ανάγκη; Ωραία. Αλλά τότε γιατί στις δύο επόμενες εμφανίσεις η ίδια αυτή ανάγκη έγινε μπουρδέλο;
Το 77-71, το 86-4, το 97-93: ναι, όλα αποτελέσματα που ο κόσμος θυμάται — μα όχι επειδή δείχνουν δύναμη, επειδή δείχνουν ότι η ομάδα ζει από ισορροπίες τόσο λεπτές όσο οι ρίξεις ενός ζαριού. Πριν προλάβει όμως κανείς να συνηθίσει, η επόμενη εμφάνιση γίνεται σαν ονειροπόληση πάνω στην πισίνα: μόλις νικήσεις τον βασιλιά, ξαφνικά βρέχεσαι κι εσύ από το ίδιο νερό.
Κι όμως περιμένετε εμένα να πιστέψω πως αυτό είναι μοτίβο; Μηπως τελικά μιλάμε για τρία τυχαία γεγονότα στη σειρά; Γιατί όταν ψάχνεις μετά τους υπόλοιπους αγώνες του Ολυμπιακού εκείνης της περιόδου βλέπεις πως μετά τις τρεις νίκες επί Ρεάλ είχε μία εκτός έδρας ήττα από την Παρτιζάν, μία νίκη επί Βαλένθια εκτός, και μία ακόμη εντός επί Παναθηναϊκού — όλα μέσα σε τρεις μόλις εμφανίσεις. Αυτά δεν είναι τριπλά σειρές αντιφάσεων. Είναι μία κουβέντα που δεν τελείωσε ποτέ.
Κι ακόμα πιο ωραίο: λέγατε πως μόνο ο Ολυμπιακός έχει αυτή την εναλλαγή; Μα στους αριθμούς δαχτυλοδείχνουμε. Στην προηγούμενη περίοδο, οι ίδιοι αγώνες με Ρεάλ είχαν ως αποτέλεσμα μία νίκη εκτός (85-78), μία ισοπαλία εντός (92-92), και μία ήττα εκτός (76-83). Εκείνες οι τρεις εμφανίσεις είχαν μεγαλύτερη συνέπεια, δεν ήταν τόσο μεταβλητές όσο αυτές που βλέπουμε σήμερα. Άρα μήπως τελικά η διαφορά δεν είναι στο μοτίβο, αλλά στο προσωπικό;
Θέλετε μία πηγή; Την έχω — αλλά πρώτα δείξτε μου εσείς μία ότι τρεις νίκες επί ενός τέτοιου αντιπάλου δεν διαταράσσουν ούτε λίγο την ψυχολογία μιας ομάδας. Κι αφήστε τις φαντασιώσεις για το ζάρι. Τα αποτελέσματα γράφονται εκεί όπου δεν υπάρχουν σωσίβια.
Πού είναι η απόδειξη;
τι είναι αυτά τα δώδεκα περίπου μερόνυχτα μεταξύ των τριών νικών επί του Real που κάνουν τον Ολυμπιακό να μη σηκώσει κεφάλι; εκεί μέσα στις δύο εμφανίσεις, όχι μόνο χάνει, αλλά φαίνεται σα να τους βρίσκει ο αέρας; 😅
βρε πιτσιρίκι μου ποιο δωδεκάμερον είναι αυτό; όταν τους βγάζεις από το γήπεδο του Real αμέσως μετά έχουν την ίδια στάση σαν να τους έβαλαν ενέσεις ησυχασμού και τους πέταξαν ξαφνικά πίσω στο σπίτι τους. θυμάμαι τους δικούς μας παλιά να λένε πως το πραγματικό κρύβεται στις λεπτομέρειες — κι εδώ λοιπόν είναι το κρύψιμο.
όταν μια ομάδα χάνει τον κυριότερο αντίπαλό της μέσα στη διοργάνωση αμέσως μετά βγαίνει και χάνει ακόμα πιο εύκολα οπουδήποτε αλλού; δεν μιλάμε για κακή φόρμα — μιλάμε για κουρασμένα νεύρα. φαντάσου πως είσαι παίκτης εκείνης της ομάδας: μόλις νικήσατε έναν τίτλο την επόμενη σου αναπνοή βγαίνει σαν αεριούχος — το μυαλό σου δεν έχει ακόμα συνέλθει κι όμως πρέπει να παίξεις ξανά σε δύο μέρες. και τότε; τα αποτελέσματα βγαίνουν τόσο μεταβλητά όσο οι ρόδες ενός αυτοκινήτου που του έχουν βγάλει τον ιμάντα.
πάρ' το σαν το παιδί που φέρνει 10 στο διαγώνισμα στα μαθηματικά κι αμέσως μετά του ζητάνε το ίδιο πράγμα τρεις φορές συνέχεια χωρίς να βρει χρόνο να ξεκοιλιάσει τι έκανε σωστά. η ομάδα αυτή δεν βγάζει κλάση όταν νικάει τον Ρεάλ — βγάζει κλάση όταν καταφέρνει να συνεχίσει το momentum χωρίς σπασμούς. και ξέχασε το momentum εδώ: βγάζει τρεις φορές "ωραία τους πήρα" κι έπειτα τρίβει το μάτι της και σβήνει σαν κεράκι.
για να δώσεις σημασία στον όρο "μειωμένη συνεχής παραγωγή", κοίτα πόσο γρήγορα αλλάζει η συμπεριφορά τους ανάμεσα στις εμφανίσεις: τρεις νίκες πάνω στο Real μέσα σε δεκαπέντε ημέρες, μετά δυο ήττες στις επόμενες δύο εμφανίσεις — εκείνοι χάνουν όχι επειδή δεν έχουν δυνατότητα, αλλά επειδή δεν μπορούν να κρατήσουν τον ίδιο παλμό περισσότερο από δύο αγώνες συνέχεια. η Euroleague δεν γίνεται με σειρές των δύο, γίνεται με σειρές των τριών τουλάχιστον — κι αυτοί δίνουν όλα τους την πρώτη φορά σαν τελικός, μετά σβήνουν σαν φωτοβολίδα.
και βέβαια τώρα θα μου πεις πως αυτά είναι όλα θεωρίες πάνω σ' έναν καφέ στη Φρεαττύδα. μα ας κάνουμε ένα πείραμα εκείνον τον προσωπικό: πήγαινε στο γήπεδο του Ολυμπιακού την επόμενη φορά που θ' αντιμετωπίσουν ξανά τον Ρεάλ κι άκου τι λένε οι ίδιοι οι άνθρωποι που κάθονται στις κερκίδες όταν τελειώσει ο αγώνας. εκείνες τις τρεις νίκες ζητήθηκαν σα διακύβευμα στιγμής — εκείνες τις δύο επόμενες εμφανίσεις χάθηκαν σα βιασύνη χωρίς ανάσα. δεν είναι θέμα αντίπαλου εκεί, είναι θέμα εσωτερικής πανικοβλημένης ανάγκης να δικαιωθούν μόλις φύγουν από ένα μεγάλο αγώνα.
λοιπόν, μην ψάχνεις περισσότερα — ψάχνοντας τον αριθμό των ημερών ανάμεσα στις εμφανίσεις χάνεις το νόημα. αναζήτησε αντίθετα τον αριθμό των ωρών ξεκούρασης μεταξύ των αγώνων αυτού του Ρεάλ. εκεί βρίσκονται τα πραγματικά νούμερα που σου λένε γιατί μια ομάδα πρώτου σπόρου βγάζει τόσο αντιφατική φήμη.
τι έκανες ρε Faoul, ξύπνησες σήμερα και θυμήθηκες τον Σβορώνο; να μου πεις πως όλα αυτά τα 2941-2770 μου βγάζουνε σα ντοκουμέντο μιας ομάδας που τηςλάχιστον προσπαθεί να τρέξει γρήγορα αλλά συνέχεια γλιστράει σα λαγός πάνω σε παγωμένη πλατφόρμα;
κοίταξε εδώ, δεν είναι μόνο οι τρεις νίκες επί Ρεάλ μέσα σε δεκαπέντε μέρες — είναι το πως τις έδωσαν. Την πρώτη φορά σου πιάνεις νίκη 77-71, καλή ομάδα, μετά όμως έρχεται η δεύτερη νίκη 86-84 σαν θέατρο κωμωδίας με τον Χριστοδούλου να βάζει το τελευταίο καλάθι σαν να το έκλεινε η ώρα του διαλείμματος. Και μετά; Την τρίτη φορά σηκώνουνε 97-93 σαν να είχαν πάρει μια δόση φτερνίσματος από τον Σφαγιά;
μετά όμως τι; δύο μέρες αργότερα εκτός έδρας στο Μονακό και τους κάνουν μπουγάδα σα να τους είχαν βάλει στόχο. Δύο μέρες μετά εντός έδρας με τον Παναθηναϊκό κι εδώ φτάνουμε στο climax: 97-93, ξανά νίκη, σαν να είχαν βρει το μυστικό του πώς να κερδίζουν χωρίς να έχουν συνέχεια. Τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες επί ενός πρωταθλητή, τρία διαφορετικά κορυφαία αποτελέσματα... κι ύστερα πέφτουνε σα πεσμένα φύλλα στις επόμενες δύο εμφανίσεις τους σα να τους είχαν κόψει τις δυνάμεις.
και πάλι εσύ τώρα ρωτάς για τα δώδεκα μερόνυχτα; όχι εκεί βρίσκονται τα νούμερα, εκεί βρίσκονται οι ψυχές των παικτών που βγαίνουνε εκτός γηπέδου σα να είχαν τελειώσει έναν μαραθώνιο δρόμου κι αμέσως μετά τους βάζουνε πάλι στο τρέξιμο χωρίς χρονικό διάστημα ανάμεσα. όταν τους πήραν το Real στο γήπεδο τους τις τρεις φορές εκείνες, τι έκαναν την επόμενη εμφάνιση; δεν είχαν χρόνο να χωνέψουν την νίκη, δεν είχαν χρόνο να ανασάνουν σωστά — είχαν μόλις δύο μερόνυχτα ανάμεσα στον αγώνα και την επόμενη εμφάνιση. δύο μερόνυχτα! όχι τρεις, όχι τέσσερις, όχι μια εβδομάδα. δύο μέρες!
κι εγώ εκεί σου λέω πως αυτό δεν είναι μοτίβο, αυτό είναι αδυναμία ψυχολογίας αγωνιστών. θυμάσαι τον Στόγιανovski παλιά; εκείνος έκανε τριάντα τρία λεπτά στους τελικούς του EuroCup πριν πέντε χρόνια κι έπειτα την επόμενη βδομάδα έπαιζε μέσα σ' έναν γύρο ομάδας σα να μην είχε κουραστεί καθόλου. αυτοί όμως εκεί τώρα, μετά τρεις σκληρούς αγώνες επί μιας ομάδας σαν τον Real, βγαίνουνε σαν να τους είχαν περάσει από κάποια μηχανή βγάλματος δυνάμεων.
και φυσικά βλέπεις αυτό το 2941-2770 και νομίζεις πως είναι αρκετά καλό, πως είναι αρκετά γκολ γι' αυτή την ομάδα. μα αυτά δεν είναι γκολ σταθερά — είναι γκολ σαν τις λάμψεις ενός φωτιστικού που ανάβει-σβήνει-αμέσως επειδή κάποιος ξέχασε το διακόπτη ανοιχτό. η Euroleague δεν γίνεται έτσι, κυρία μου. εκεί δεν υπάρχει χώρος για σπασμωδικές νίκες που ακολουθούνται από κενά σαν θλίψη.
η ομάδα έχει μεγάλο βάθος, εκεί δεν υπάρχει αμφιβολία. μα το βάθος αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως όταν ένα σώμα χτυπιέται συνεχώς από μύξα ψυχολογίας, τελικά γίνεται αρκετά ευαίσθητο ώστε κάθε επόμενη εμφάνιση γίνεται σα εφιάλτης. τρεις νίκες σου δίνουν το αίσθημα της δύναμης, αλλά αμέσως μετά η ίδια δύναμη γίνεται αδυναμία επειδή αυτή η ψυχή δεν ξέρει πως να ζήσει παρά μόνο στις κορυφές του υψηλού — και όταν πέφτει η κορυφή, πέφτουνε μαζί και εκείνοι σα σπίρτο σβήσιμο.
μα όταν βγάζεις λοιπόν αυτά όλα μαζί; τι μένει; ένα σύνολο φοβερό στο χαρτί, μία ομάδα που κατέχει το πιο όμορφο παιχνίδι στον κόσμο στιγμιαία... κι ύστερα σβήνει σαν την ανάφλεξη μιας φωτιάς που ξεμείνει χωρίς καύσιμη ύλη. κι εσύ περίμενες πως αυτό δεν θα άφηνε σημάδια στους αριθμούς; αλήθεια, πως δεν κατάλαβες πως αυτά τα 2941-2770 δεν ήταν δείγμα ικανότητας, αλλά δείγμα μιας ομάδας που ζει από στιγμές δυνατής φωτοβολίας κι ύστερα χάνεται σα νέφος χωρίς ουσία;
λοιπόν, εμένα μου φαίνεται ανοησία το πως αντιμετωπίζουνε αυτή την κατάσταση. αντί να ψάχνουνε ποιοι κατέβαλαν σ' αυτούς αυτή την πίεση, ψάχνουνε για νούμερα στα αποτελέσματα. νούμερα πάνω στα αποτελέσματα σα χαρτογράφος που χάνει τον προσανατολισμό του επειδή δεν ξέρει πώς να διαβάσει τον ορίζοντα. εδώ βρίσκεται η σοβαρότητα — ή όχι;