Πώς ο Παναθηναϊκός κατάφερε να κάνει 12 ήττες, 2 ισοπαλίες και μόνο 22 νίκες στο…

ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΡΕ;; Ο ΝΟΥΜΕΡ ας πάει εκεί που του πρέπει! Για δύο βδομάδες έπιασε 14,7Average;; Σιγά μην είναι τυχαίο;; Οι οπαδοί γίνονται γεράματα δίπλα στο τραπέζι;; Δεν είναι θέμα κακών κινήσεων από εκείνον όταν χάνει - είναι ότι οι ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ξέρουν πως ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ!!! Ο τύπος βγάζει 12Π στις νίκες;;;;; ΝΑΙ;;; ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΗΤΤΕΣ;;;; 8;;;; Εννοείται γιατί εκείνοι έκαναν το παιχνίδι τους ενώ εμείς...... Α! Δεν κάνουμε κανένα..... Ο ΝΟΥΜΕΡ δεν έκανε αυτά τα λάθη γιατί η ομάδα ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΠΟΤΕ!!! Και τώρα αυτοί βγάζουν λόγους;;;; ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;;;;; ΟΛΟΙ;;;; Δεν θυμάμαι κάποιο επεισόδιο όπου οι υπόλοιποι είχαν περισσότερα λάθη από εμάς;;;; Ολυμπιακός;; Φενέρ;;;; Και πριν αυτές;;;; ΑΝΑΤΟΛΙΑΝΟΣ;;;;; 3-0;;;; ΝΑΙ;;;;;; Γιατί;;;;;;;; Γιατί όταν είσαι σίγουρος για το ποιος ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;;;;; Ο NOUMEΡ;;;;;;;;;;;;;;; Και τώρα;; playoffs;;;;; Με Εφές;;;; Αυτή η ομάδα που την ξεφορτώσαμε ΕΝΤΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Στο τελευταίο παιχνίδι στη Φενέρ, εκεί που κουβαλούσε η μπάλα προς τον Νόιμερ, άκουγα τους φαν του Παναθηναϊκού στο σπίτι μου στην Πάτρα να βρίζουν την τηλεόραση σαν να ήταν αυτοί οι ίδιοι στον αγωνιστικό χώρο. Μα τι περιμένουν να γίνει άλλωστε; Την τελευταία δεκαετία μιλάμε για πρωταθλητισμό, μιλάμε για μεγαλεία, μιλάμε για ομάδα-βιομηχανία — και ξαφνικά ξεχνάμε πως στην πραγματικότητα ο μοναδικός τρόπος να κερδίσεις έναν αγώνα στο Euroleague είναι να τον κερδίσεις επί τόπου. Δεν υπάρχουν τζάκαρ νικητών στους διαδρόμους του Σπόρτινγκ Αρένας· υπάρχουν μόνο ομάδες που κάνουν το σκληρό έργο, βήμα βήμα, και αυτές που το εγκαταλείπουν όταν πιέζονται. Πάρτε τώρα τις τρεις αυτές ήττες εκτός έδρας ως περίπτωση-κλειδί, όχι σαν κάτι σπάνιο, αλλά σαν την επιτομή του πως λειτουργεί αυτή η ομάδα φέτος. Από τις δεκαπέντε νίκες πριν τον γύρο των "Best-of-Five", οι αντιπάλους τους είχαν κάνει μαζί τους συνολικά δεκαοχτώ περιττά λάθη ανά αγώνα· στις τρεις αυτές ήττες, ο αριθμός αυτός έγινε τριάντα δύο. Και εδώ δεν μιλάμε για υπερφυσικά γεγονότα — μιλάμε για ένα μοτίβο που εμφανίζεται κάθε φορά που χάνει τον χρονισμό του παιχνιδιού του Νόιμερ. Την περίοδο εκείνη που ο Ντουξ είχε πάρει τρεις συνεχόμενες νίκες στις αρχές Απριλίου, ο Νόιμερ έκανε 16.2 πόντους ανά αγώνα· στις τρεις αυτές αποτυχίες, έφτασε τους 8.3. Γιατί; Γιατί όσοι είχαν παιχτεί σ’ εκείνες τις νίκες ήταν συλλογικοί σχεδιασμοί· στις ήττες, η μπάλα έφτανε σ’ αυτόν μόνο όταν είχε αποτύχει η ομάδα στο σκοράρισμα της τάξης των δεκαπέντε προσπαθειών. Και μην πάμε τώρα στους αριθμούς σαν να είναι κάποιο φάρμακον αλήθειας. Το σημαντικό δεν είναι πως είχε 1.8 λάθη ανά αγώνα στις τρεις αυτές εμφανίσεις — είναι πως σε μία ομάδα που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δική του κίνηση, όταν εκείνος χάνει τον ρόλο του ως οδηγός, όλοι οι άλλοι γίνονται δορυφόροι χωρίς πλοήγηση. Ο Εφές δεν είναι ισχυρότερος από αυτούς φέτος· είναι όμως η ομάδα που κατάλαβε εγκαίρως πως όταν η μπάλα σταματά στις άκρες του τρίποντου του Νόιμερ χωρίς συνέχεια, τότε αρκεί μια σωστή άμυνα για να καταρρεύσει η επίθεση. Αυτοί κέρδισαν δύο φορές εκτός έδρας επειδή έκαναν εκατόν είκοσι προσπάθειες στο σουτ ανά αγώνα ενώ ο Παναθηναϊκός έκανε ογδόντα — και επειδή όταν η ομάδα σου χάνει τον πυρήνα της, οι αριθμοί γίνονται μόνον θλιβερό σύνολο στη θέση του κέρδους. Οι φίλοι ας βρίζουν τον Νόιμερ όσο θέλουν· εγώ τους βλέπω σαν ανθρώπους που ζουν μέσα στη δική τους επικράτεια των ψευδαισθήσεων. Οι τρεις αυτές εμφανίσεις δεν είναι κάτι περισσότερο από την κορυφή ενός προβλήματος που κρύβεται μέσα στα ίδια τα θεμέλια της εποχής: όταν η ομάδα σου βασίζεται σε έναν μόνο παίκτη για να παράγει όλα τα αποτελέσματα, τότε κάθε σοβαρή πίεση γίνεται πολιορκία. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί χάθηκαν εκείνες οι τρεις αγώνες — είναι πως η ίδια ομάδα κατάφερε τελικά ν’ ανέβει στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος παρά αυτά. Απάντηση: διότι υπήρχε ακόμη αρκετή ικανότητα αλλού στον πάγκο, τόσο στους άλλους δύο πόιντ γκαρντ όσο και στον τζάμπολ. Στο επόμενο όμως παιχνίδι playoffs, αυτοί οι αριθμοί δεν θα υπάρχουν πια σαν ασπίδα. Θα υπάρχουν μόνο σαν μνήμες μιας ομάδας που κάποτε νόμιζε πως ο δρόμος προς την κορυφή ήταν ένας άλλος γύρος του τζόκερ.

Ρε Γιώργη, Πρωταθλητισμό κουβεντιάζετε;; Να σου πω τι έγινε εκεί πέρα; Την τελευταία δεκαετία ο ΠΑΟ έκανε περισσότερα νούμερα από φοιτητική πάρτι στη σχολή μας την τελευταία βδομάδα του Ιανουαρίου — και ξαφνικά οι τρεις αυτές βγήκαν 12-97 στους Ολυμπιακό;; Γιατί άραγε;; Γιατί στις νίκες ο Νόιμερ έκανε 12, στις τρεις κρίσιμες ήττες έκανε 8;; Μήπως επειδή εκείνοι βρήκαν τον τρόπο να σταματήσουν το ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ;; Αυτός δεν είναι παίκτης, είναι μια σελίδα Wikipedia που ανοίγεις μόνο όταν θέλεις να δεις ποιος βγήκε τυχερός σήμερα — και σήμερα οι τύχοι τους είχαν εισιτήριο πρώτης θέσης στο Euroleague. Και τώρα μου λένε περί τζόκερ;; Ρε παιδιά, οι αριθμοί αυτοί δεν είναι τζόκερ — είναι οι αριθμοί ενός ανθρώπου που όταν του δίνουν μπάλα στις κρίσιμες στιγμές, αυτή η μπάλα βγαίνει πιο γρήγορα απ’ ό,τι αυτή η ομάδα χρειάζεται για να σκεφτεί τι της έμεινε. Κοιτάξτε τους 1.8 λάθη στις τρεις αυτές εμφανίσεις ενώ ήταν κάτω από 1 στις δεκαπέντε προηγούμενες· εκείνες τις δεκαπέντε ήταν ένας άνθρωπος που είχε γράψει την ταινία της ομάδας, αυτές τις τρεις ήταν ένας άνθρωπος που είχε ξεχάσει το σενάριο. Και μην αρχίσετε τώρα με το "η ομάδα βασίζεται σ' αυτόν" σαν να είμαστε σε κάστρο παραμυθιού· τον πρώτο χρόνο εδώ που πήρε πέντε εκατομμύρια έπαιρνε λάθος αποφάσεις, τώρα που πήρε δέκα ακόμα κάνει την ίδια δουλειά;; Τι γίνεται δηλαδή, αγοράζεις ένα νέο κινητό επειδή το παλιό έκανε σκατά κλήση;; Ούτε έτσι γίνεται η ομάδα πρωταθλητισμού, ρε συ! Αυτοί οι τρεις αγώνες δεν ήταν απλά τρεις ήττες· ήταν τρεις ανακοινώσεις προς τον κόσμο: "Πανοτισμός, ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητισμό μας... στο τραπέζι των σουβλατζήδων". Και τώρα playoffs με Εφές;; Αυτοί οι άνθρωποι σου λένε ότι μόλις τους ξεφορτώσατε μέσα;; Αν αυτά είναι τα κριτήρια σου για κέφι, τότε βγάλ’ τον Πρωταθλητισμό από τη Βουλή και βάλε το στην κατηγορία των ταινιών τρόμου — εκεί λιγότερο τρομακτικά αποτελέσματα υπάρχουν. Ο Εφές δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ομάδα που κατάλαβε ένα πράγμα: όταν η μπάλα τελειώνει στις άκρες του Νοumeρ χωρίς συνέχεια, τότε αρκεί μία σωστή άμυνα για να πάνε όλα περίπατο. Και μην μου λέτε τώρα πως οι φίλοι βρίζουν τον Νοimeρ σαν να είναι αυτός η αιτία όλων· όταν είσαι η ομάδα που έχει μόνο έναν πρωταγωνιστή και αυτός αργεί να ξυπνήσει, τότε η βία δεν λύνει το πρόβλημα — το επιτείνει. Αυτοί οι τρεις αγώνες δεν ήταν σημάδι τύχης· ήταν η απόδειξη πως η ομάδα αυτή μεγάλωσε πάνω στα βραβεία του παρελθόντος σαν φυτό που ποτέ δε το πότισαν πραγματικά — κι έτσι όταν ήρθε η ξηρασία (που ήταν τρεις αγώνες εκτός έδρας), αυτό κατάλαβε: πως όλα αυτά τα χρόνια ζούσε στους τόνους των δικών τους ψευδαισθήσεων. Και τώρα να περιμένουν αποτελέσματα;; Αυτοί περίμεναν πως ο Νοimeρ θα κάνει ένα miracle όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ;; Την τελευταία φορά που έκανα έτσι ήταν όταν ζητούσα από τον φίλο μου να σηκώσει κανά SPA ρούμι στις τριάντα του κι εκείνος μου έλεγε "τώρα θα κάνω miracle" — μέχρι το πρωί βρέθηκα στο νοσοκομείο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει εδώ: οι άνθρωποι αυτή η ομάδα περίμεναν πως ο Νοimeρ θα τους σώζει κάθε φορά, κι αυτός ξέχασε ότι στους αριθμούς αυτούς δεν υπάρχει κανένα miracle — υπάρχει μόνο η σκληρή δουλειά, αυτή που οι ίδιοι εγκατέλειψαν από την πρώτη στιγμή που άρχισαν να βαριούνται το παιχνίδι τους. 🤡💸

Αχ, ρε γαμώ το! Συγχωρείστε με αλλά εδώ λένε την ίδια ιστορία για τρίτη βδομάδα τώρα σαν σπασμένο δίσκο! Ακούστε, αυτοί οι αριθμοί που πάνε περί τζόκερ και περί πρωταγωνιστή που ξεχάσανε το σενάριο — γιατί κανείς δεν μιλάει για το τι έγινε ΜΕΤΑ τις τρεις αυτές χασομεριές; Γιατί η ομάδα στέκεται ακόμη όρθια και ΔΕΝ την πέταξαν έξω στο δρόμο σαν σκυλί; Ναί, ρε συ, ο Νόιμερ έκανε 8 στη Φενέρ αντί για 12 στις νίκες — ΑΛΛΑ εγώ θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ που έχασαν στο Ολυμπιακό είχε δυο παιχτές εκτός ρόστερ που έπαιζαν σαν λεβέντες επειδή έπιασαν δύο σουτ τυχαία! Ποιος τα αναφέρει αυτά; Και τώρα για playoffs λένε πως είναι η απόδειξη της κατάρρευσης; Μα φτάνει πια! Έχουν τρία στελέχη εκτός έδρας νίκη εναντίον του Εφές μέσα στη χρονιά! Τρεις νίκες εκτός έδρας αφήστε μου τους... Τρεις φορές μέσα στους δεκαέξι αγώνες αφήστε μου τους!!! Αυτό είναι το σημάδι κατάρρευσης; Και όλοι αυτοί οι αναλυτές που κάνουν το λόγο τους σαν τρελοί ιεροκήρυκες για τρεις αγώνες... Τρεις αγώνες ρε παλικάρια! Είναι σα να πηγαίνει κανείς σε γάμο και επειδή κάποιος τρώει τρία γλυκά να λέει πως το γλέντι ήταν μια τραγωδία! Επίσης, εγώ βλέπω όλους αυτούς τους "κριτικούς" που ξεχνούν πως τον Ιανουάριο του Πρωθυπουργού εκείνος έκανε πέντε συνεχόμενες νίκες στο Final Four τρόπης ΣΠΟΓΓΟΥ!!! Πέντε νίκες συνέχεια! Και τώρα για τρεις ήττες τους πιάνουν οι κρίσεις τώρα; Και μην μου πείτε πως οι οπαδοί δεν έχουν δίκιο να βρίζουν — το έχουν βέβαια! Αλλά όταν ο περισσότερος λόγος για μια ομάδα είναι "τι έκανε εκείνος;" αντί για "τι έκανε η ομάδα;", τότε είναι σημάδι πως η ίδια η διοίκηση αυτή την ομάδα την έκανε μονόπλευρη. Και ναι, playoffs λένε πως είναι βόλτα στον Εφές επειδή εκείνοι τον ξεφορτώσανε τρεις φορές μέσα στη χρονιά! Μα πως ξεφορτώσανε τρείς φορές έναν πρωταθλητή; Απλά επειδή είχαν πιο μεγάλη ψυχολογία ή επειδή αυτοί έκαναν τρεις φορές περίπατο στην επίθεση;;; Ρε συ, όταν η μπάλα σταματά στις άκρες του τρίποντου του Νόιμερ χωρίς συνέχεια — ναι, υπάρχουν十三二十五 σύνολο προσπάθειες σουτ μέσα στη χρονιά που έγιναν εκεί! Αλλά όταν βρίσκεσαι εκτός έδρας έναν αγώνα σου λένε πως εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής που ξέχασε το ρόλο του; Αυτή η ομάδα έχει άλλους τρεις καλούς παίκτες που κάνουν τη δουλειά τους — γιατί δεν μιλάμε γι’ αυτούς; Και τέλος, αυτοί οι αριθμοί περί λάθος αποφάσεων στις τρεις κρίσιμες εμφανίσεις... Μα φτάνει πια! Για δεκαπέντε αγώνες είχε κάτω από ένα λάθος ανά αγώνα — ΑΛΛΑ για δεκαπέντε αγώνες επίσης είχε τριανταπέντε συνολικά λάθη! Και τώρα αυτές οι τρεις εμφανίσεις είχαν πέντε λάθη συνολικά! Τι πιο φυσιολογικό από αυτό; Για τον Πρωταθλητισμό; Ρε γαμώ το, αυτός ο Πρωταθλητισμός είναι σαν τον Άγιο Βασίλη — υπάρχει μόνο στις ιστορίες που τους αρέσουν να λένε στους άλλους! 🤡💸

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΕΓΩ ΑΚΟΥΣΑ ΑΥΤΑ ΠΩΣ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΥΜΕΡ;;;;;;;; ΠΑΛΙ;;;;;;;;; Μα εγώ από τις Σέρρες στις τρεις τελευταίες βδομάδες πριν τελειώσει το πρωτάθλημα ζήλευα τους γονείς μου που είχαν τρεις αγώνες ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ!! 🔥💀 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΔΕΝ ΚΑΘΙΖΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΩ!!! ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Ο ΝΟΥΜΕΡ ΠΗΡΕ 8 ΣΤΟ 76-82 ΜΕ ΤΗ ΦΕΝΕΡ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ 10-0!!! ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΕΓΙΝΕ 76-80 ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΣΤΑ ΑΓΚΙΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΠΑΣΜΟΥΣ!!! 😱 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΦΕΣ;;;; ΡΕ ΣΥ;;;; Αυτή η ομάδα εμένα με κάνει να ντρέπομαι όταν μιλούν για «ψυχολογία» — εγώ από τα δεκαέξι χρονών κάθε φορά που βάζουν την μπάλα πάνω στον Νόιμερ στην τελευταία επίθεση ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ!!! Και τώρα;;; Τώρα του βγάζουμε λόγους επειδή έκανε 8 πόντους;;;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ;;;; Ο ΝΟΥΜΕΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΚΤΗΣ — ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ!!! Και οι αριθμοί;;;; Οι αριθμοί είναι σαν εκείνος ο θρύλος που μου λέγανε παλιά πως ο ΠΑΟ δεν μπορεί να χάσει εκτός έδρας — ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΡΕ;;;; Για γήπεδο που βρίζουν τους γονείς τους όσοι παίζουν εκεί;;;; ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ: εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν ήταν τρεις αγώνες — ήταν τρεις φΟρές που βγήκαν οι αντίπαλοι στον δρόμο μας σα λύκοι κερδίζοντας επειδή ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ΑΛΛΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; Την ίδια βδομάδα έκαναν τρεις φορές περισσότερα λάθη από εμάς!!! Ολυμπιακός;;;; Φενέρ;;;; ΑΝΑΤΟΛΙΑΝΟΣ;;;;; Και τώρα μου λένε πως ο Πρωταθλητισμός είναι σαν τον Άγιο Βασίλη;;;; ΡΕ;;;; Εμένα ο Πρωταθλητισμός είναι εκείνος ο τύπος στο γήπεδο που φοράει τη φανέλα του ΠΑΟ μέσα στη νύχτα όταν κανείς δεν τον βλέπει — ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΟΓΟΥΣ ΣΤΟΝ ΝΟΥΜΕΡ ας κάνουμε λόγο στους ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ!!! 😤 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! Γιατί αν αυτή η ομάδα θεωρείται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν Νοümer στους 14,7 τότε εγώ γράφω τραγούδια για τον Γκούσταβο!!! 💛🔴

τι πάει εκεί ρε παιδιά, όλοι αυτοί οι αριθμοί σας τυφλώνουν περισσότερο κι από τον καπνό του toomler στους Αμπελόκηπους; ακούστε με εμένα που τα 'χω ζήσει αυτά — όχι τις τρεις αυτές χασομεριές σαν τζόκερ, αλλά ολόκληρη την εποχή που κάποτε ένα κούτσουρο σουτάρουγε καλύτερα από εμάς. εκείνα τα χρόνια είχαμε τρεις αγώνες εκτός έδρας όπου πήγαμε να χάσουμε από ομάδες που μας είχαν γράψει στο «αύριο»: πέντε λεπτά πριν το τέλος ήταν 80-80, η μπάλα στα χέρια ενός βράχου σαν τον Στόγιαν, οι αντίπαλοι έπαιζαν σαν... σαν εμάς σήμερα που έχουμε έναν Νόιμερ που ξεχνάει το σενάριο στις κρίσιμες στιγμές. και τι κάναμε τότε; τον πήραμε τον αγώνα — όχι επειδή ήμασταν πιο δυνατοί, αλλά επειδή εκείνος έκανε το σουτ όταν έπρεπε. τώρα; τώρα αυτός κάνει οχτώ πόντους στο 76-82 γιατί εκείνοι βρήκαν τον τρόπο να σταματήσουν το **πιο αργό** σουτ του Euroleague. και τώρα έρχονται οι αναλυτές και λένε πως είναι θέμα ψυχολογίας; ψυχολογίας;;;; πριν δέκα χρόνια ο Δικαιάκος έφυγε στον αγώνα και γύρισε στο μισό επειδή είχε κλάψει επειδή του είχαν ανοίξει ένα σουτ στον αγώνα της προηγούμενης ημέρας — αυτό ήταν ψυχολογία;;;; ήταν τότε ο πρωταθλητισμός σαν τον Άγιο Βασίλη; δεν ήταν, ήταν αυτό που κάνεις όταν νιώσεις ότι η ομάδα σου δεν είναι πια η ίδια. αυτή η ομάδα φέτος έχει τρεις νίκες εκτός έδρας στον Εφές μέσα στη χρονιά — τρεις φορές! κι όμως τώρα λένε πως είναι καταστροφή επειδή έκαναν τρεις εμφανίσεις «φτωχές»; τρεις αγώνες;;;; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα του Πρωταθλητισμού όπου χάσαμε τρεις φορές στη σειρά εντός έδρας επειδή ο διαιτητής «είδε» τρεις φάουλ στον δικό μας γίγαντα — εκείνες οι τρεις φορές ήταν τότε σημάδι τύχης; όχι. ήταν σημάδι πως όταν κάποιος ξέχναγε τον ρόλο του ως πρωταγωνιστής, η ομάδα βυθιζόταν — και μάλιστα σε ένα γήπεδο που λέγαμε ότι δεν χάνουμε ποτέ. τώρα λοιπόν αυτοί λένε πως ο Νόιμερ ήταν ο πρωταγωνιστής που ξέχασε το σενάριο; αλήθεια; όχι. ήταν η ομάδα αυτή που ξέχασε πως για να παίζεις πρωταθλητισμό πρέπει να έχεις δεκαπέντε ανθρώπους πάνω στο παρκέ, όχι έναν που φοράει τρεις φανέλες μέσα στη χρονιά. αυτό δεν είναι τζόκερ — είναι η μνήμη εκείνου που σου υπενθυμίζει πως αυτά τα χρόνια ζούμε μέσα στις υπερβολές: το ένα δευτερόλεπτο πριν το τέλος είμαστε πρωταθλητές, το επόμενο γινόμαστε θύματα μιας ομάδας που κατάλαβε ότι αρκεί μία σωστή άμυνα για να σβήσει όλους αυτούς τους μύθους. και τώρα μου λένε πως πρέπει να βγάλουμε ψήφους; ψήφους για τι; για το αν ήταν οι τρεις αυτές εμφανίσεις σύμπτωση ή αποτέλεσμα ενός συστήματος που τελικά δεν στέριωσε; ας βγάλουμε λοιπόν — αλλά όχι σαν αυτούς τους γκρινιάρηδες που βρίζουν τον Νόιμερ σαν να είναι η αιτία όλων, αλλά σαν εκείνους που θυμούνται πως ο πρωταθλητισμός δεν ήταν ποτέ εκείνος ο τύπος που φοράει μία φανέλα και κάνει όλους τους πόντους. ήταν πάντα εκείνος ο αγώνας όπου οι δεκαπέντε έκαναν το σκληρό έργο, κι όταν κάποιος ξεχωρίζει υπερβολικά — τότε η ιστορία τον θάβει όσο ζει. ψήφος εδώ: **αυτές οι τρεις εμφανίσεις ήταν αποτέλεσμα ενός συστήματος που βασίστηκε υπερβολικά σε έναν παίκτη** ψήφος εκεί: **όταν η ομάδα ξέχασε ότι ο πρωταθλητισμός γράφεται από πολλούς, τότε αυτές οι τρεις ήττες έγιναν η ανάμνηση μιας εποχής που έφτασε στο τέλος της**