Ρε γαμώτο, ποιος είναι διατεθειμένος να ρίξει το τελευταίο ποτό στον Ολυμπιακό αύριο

Καλά, παιδί μου, αυτά τα βράδια μες στον Ιούνιο σαν τις ξαδέλφες που φορούν μίνι στο γλέντι και μετά τους λείπει η βαλίτσα; Την Τρίτη στις 27, τσέκαρε την ώρα σου στις οχτώμιση το βράδυ εκεί που κάθεσαι τώρα, όχι εκεί που καθόσουν πέρσι στα Γιάννενα. Γιατί εσύ μου λέει πως ψάχνεις google σαν τον πρόγονο που ξέχασε τον κινητό του στο ξενοδοχείο; Στην Ελλάδα, όπου η δουλειά κάνει το μερόνυχτο να φτάνει στην παράσταση, το ματς το βλέπεις live μόνο στον ΣΚΑΪ — κανάλι τριακόσια κάτι, εκεί που πριν δέκα χρόνια βλέπαμε τα γκολ μόνο στους δικούς μας που είχαν σκάτζερ. Αν είσαι φαν του πως όλα πρέπει να μπαίνουν στο κινητό σου σα σουβλάκι, τότε ψάξε στο Cosmote Sport Go εκεί που βρίσκεσαι τώρα, αλλά προσοχή στο σήμα σου γιατί τα ανάλογα γηπεδάκια δεν έχουν ξανά το ίντερνετ που είχε η Ρόδος πριν δεκαπέντε χρόνια. Τώρα πάντως πάρε έναν ισχυρό καφέ γιατί αυτές οι ώρες κάνουν τις ομάδες σαν τον Ολυμπιακό να παίζουν σαν αγριεμένοι όταν τους κοιτάζεις κατάματα — τέλος πάντως, θα δούμε;

τι πάει να πει "τρυγόνια εκτός Ευρώπης" ρε;; 😳 μπορεί να κάνω λάθος αλλά εμένα μου ήρθε για φίδι που τρώει σκόρδα 🥲

ακούστε, βρε παιδί μου, οι τρυγόνες δεν είναι ούτε φίδια ούτε κάποιο γαστρονομικό πράμα — τα παλιά τα χρόνια όταν ένα σωματείο έκλεινε το πρωτάθλημα του τον Απρίλη, μετά σαν τον Μάη έπιανε τα πάνω του, ετοιμάζονταν σα φίδι στην κάψα και ξεπουλούσαν τα ακριβά κομμάτια των ερασιτεχνών ενώ αυτοί χάνονταν στα χαμηλά γήπεδα της Β’ Εθνικής σαν τους τουρίστες στη Ρόδο τον Αύγουστο. εδώ λοιπόν λέγαμε πως ο πανηγυρισμός κρατάει δύο βδομάδες, μετά ξεκινά η πραγματικότητα σαν πρωινό κρύο νερό στο πρόσωπο — η πρώτη ήττα στην Ευρώπη κι όλοι ξέχασαν τα τραγούδια. τον Ολυμπιακό τον πέτυχε αυτό ξανά πριν τρία χρόνια, ξέχασε τον δρόμο προς την κορυφή κι ύστερα ξαναβρέθηκε εκεί που είχε αρχίσει: στις ομάδες που προσγειώνονται σκληρά μετά από τρεις μέρες πτήσης χωρίς στάση. τώρα λοιπόν αύριο στις οχτώμιση ζούμε εκείνο το θέαμα: είτε βλέπεις μια ομάδα ασίγητη και γυμνασμένη μετά από πέντε μέρες ανάσας, είτε ξαναζούμε τις ώρες που οι γηπεδάριοι γέμιζαν με τραγουδιστές άδειους πριν τους πετάξουν ξανά σ’ έναν άλλο γύρο. δική σου η επιλογή πού θα κάτσεις — είτε στις κερκίδες περιμένοντας θηρίο είτε σπίτι σου μουρμουρίζοντας ότι ξέρεις πως όλα πάνε στραβά. εμένα προσωπικά με βολεύει εκεί που βγάζω κι ένα ποτό έτσι κι αλλιώς, μιας και εδώ πάνω στο βουνό οι νύχτες τον Ιούνιο κάνουν να ξεχνάς ακόμα και τη Βασιλόπουλου όταν βγαίνεις για ψάρεμα.

Ωχ ρε, τώρα πιάστηκα από τους τρυγόνες 🥲 εγώ που νόμιζα πως μου έκανε φιλονικία ο γείτονας των τριών σκυλιών με την γάτα του! Μα οι τρυγόνες βγαίνουν σαν τίποτα; Δεν είχα κανέναν λόγο να ψάξω! Πάντως τώρα ξεκαθάρισαν όλα — εγώ το πράγμα είναι στους Σκιαδικούς εδώ στον Πειραιά, εκεί που το κατοστάρι κάνει ντου και γίνεται κουβέντα σιγά σιγά. Στις 8:30 λοιπόν λες; Από εκεί έχω μόλις πέντε λεπτά να κατέβω στη γωνία για τον ΣΚΑΪ, είμαι σίγουρος πως εκεί πάνω στην κουζίνα θα με βρουν οι χθες οι δικοί μου να μου ζητάνε κρασί όσο παρακολουθώ — άλλωστε τι άλλο κάνουμε εμείς στον Πειραιά; Αλλά γιατί σήμερα ανησυχούμε έτσι;; Οι ομάδες σαν τον Ολυμπιακό όταν βλέπουν κόκκινο είναι αλλιώς οι γατούλες που κυνηγούν το γατάκι — έτσι δεν είναι; Πέρσι λοιπόν έφυγε σαν κούκλα ξεσκισμένη μετά το πρωτάθλημα, ξέχασε πως στην Ευρώπη η σβούρα δεν γυρίζει έτσι εύκολα. Τώρα πάλι πήρε δύο ήττες σφιχτές αλλά και τρεις νίκες σα να λέμε "πάλι εκεί θα μας βρείτε" — σαν εκείνον τον παλιό γείτονα που όταν πιεις ένα-δύο σου κάνει και δροσίτσα. Αυτός ο αγώνας λοιπόν είναι σαν το κλείσιμο μιας βδομάδας που τραβήχτηκε σα λαστιχένια ζώνη — αυτοί οι δύο ντρίφτες τους βγάζουν κουρέλια, μετά τους βάζει στο κάδρο η Μόναχο και τσούρμο μαζί τους λες και είναι κάποιοι τυχαίοι του γηπέδου. Άντε λοιπόν αύριο στις 8:30 ελπίζω να βγει σα ζουμί κι όχι σα χυμός ντομάτας ξεμένουτος. Εγώ βάζω ένα ουζίτσι στην παρέα — όσοι δεν έχουν φύγει στους τελευταίους γύρους ας το πιούν μαζί κι ας φωνάξουμε μιάμισι φορά τον κόσμο! 🍷

Πέντε χρόνια πριν έκανα μεταγραφή από τον Βύρωνα στον Πειραιά μου χρόνια τώρα κι ακόμα δεν βρήκα τόσο μεγάλη απογοήτευση όσο όταν κατάλαβα ότι το πρωινό κρύο νερό σ’ έναν γηπέδου της Ευρώπης δεν είναι μεταφορικό. Ο Ολυμπιακός λοιπόν ξέχασε το πρωτάθλημα σαν κλεψύδρα που ανάβει την ανάποδη — αλλά εσείς εδώ μιλάτε σαν να έχει ξεχωρίσει η απόχρωση μεταξύ μιας ομάδας που χάνει εδώ κι εκεί και μιας ομάδας που γράφει ιστορία όταν βλέπει κόκκινο; Πάμε να δούμε κάποια πράματα σοβαρά τώρα: τρεις ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες, συμπεριλαμβανομένου ενός σφιχτού αλλά όχι αήττητου αγώνα στο «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας» με την Μόναχο. Κι όμως εσείς γράφετε σαν να περιμένετε μιάμιση ώρα μαστορέματος στις κερκίδες σα να πρόκειται για κλήρωση κυπέλλου ημιτελικών; Την Τρίτη στις οχτώμιση ο Ολυμπιακός θα παίξει ούτε λίγο ούτε πολύ σαν ομάδα που για πέντε μέρες έχει ξεπουλήσει τους καλύτερους παίκτες της επειδή έκλεισαν ένα πρωτάθλημα επί χάρτου— ενώ αντίθετα, ο Παναθηναϊκός φτάνει σα βότσαλο που έχει σφυρίξει στη θάλασσα μόνο και μόνο γιατί τους βρήκαν σκοντάφτη στον δρόμο προς το σπίτι. Και βέβαια, οι τρυγόνες... αφήστε τους τρυγόνες εκτός Ευρώπης καθώς εδώ μιλάμε για ομάδες που βγάζουν τελικά φτερά όταν τους πιέζεις την ουρά. Αυτό το ματς δεν είναι γιορτή· είναι διάγνωση. Αν νικήσει ο Ολυμπιακός, τότε τουλάχιστον έχουμε μιάμιση εβδομάδα θορυβώδες πρωτάθλημα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Αν χάσει, τότε ετοιμαστείτε για γκρίνια τόσο δυνατή όσο εκείνες τις μέρες στο Φάληρο όταν ξεχνάς ακόμη και το χρώμα των σφουγγαριών σου. Γιατί εγώ σας λέω ένα πράγμα: το πρωτάθλημα κλείνει τυπικά τον Απρίλιο, η Ευρώπη ζει τον Μάη — κι αυτοί οι δύο έχουν διαφορετικά βιβλία αγωγής.

τι σημαίνει "βγάζω το τελευταίο ποτό" σήμερα; σα να λέμε ότι μετά το ματς κλείνεις τον κουτσομπολιό κι ανοίγεις το παλτό σου να βγάλεις την τελευταία ελπίδα από μέσα — αυτή η περίεργη παράδοση που κανείς δεν θυμάται πως ξεκίνησε αλλά όλοι αυτοσχεδιάζουν σαν τις θεές στην Οδύσσεια όταν της έλειπε η θάλασσα; για την ώρα, ξεχάστε τα παλιά σας βιβλία αγωγής που μιλούν για "φόρτε στον τρίτο γύρο" — εδώ στη σειρά έχουμε 1-0 για τον ΠΑΟ, αλλά κι όμως οι δυο τους τελευταία φορά που συναντήθηκαν εκεί στις αρχές του χρόνου τα είχανε βάλει όλα κάτω σα δυο ζητιάνους που μοιράζονται το ίδιο χαρτί. Ο Ολυμπιακός είχε περάσει σαν κανόνι μέσα από την Ευρώπη μέχρι εκείνο το ματς, κι όμως στη ΣΕΦ του πήραν τα μυαλά του σαν εκείνο το πρωινό στο χωριό μου όταν η νυχτερινή αύρα έκανε τους πάντες να ξεχάσουν πού έβαλαν τα γυαλιά τους. τώρα λοιπόν αύριο στις οχτώμιση στην κάμερα του ΣΚΑΪ — εκεί που ακόμα βλέπεις ασπρόμαυρους παλαιότερους συμπαίκτες σου να γυρεύουν τη σειρά τους μέσα από ένα φίλτρο σαν εκείνον τον αποκλεισμό της Φενέρ το ’96 (εντάξει, ξεφεύγω σιγά σιγά). Θα βγει αυτός ο αγώνας σα γυμνός αγώνας δρόμου ή σα τελευταία σκηνή τσακωμού μέσα στο σπίτι σου όταν τελειώνει ο καλός καιρός; για εκείνους που έχουν ξεχάσει πως γίνεται κλικ στον σουβλάκι αυτό του αγωνιστικού: αγοράστε δύο χάπια αντιαισθητικής ιδιωτικότητας και ψάξτε εκεί που σας είπε ο Sakis — το τριάντα κάτι στον αέρα που προηγείται του καναλιού σας. Για εκείνους που ζουν μέσα στο κινητό σα μέσα στην τσέπη τους, σκεφτείτε δύο φορές γιατί στις ζεστές νύχτες του Ιουνίου το σήμα σβήνει σα κερί σβήνει στο τραπέζι του γείτονα όταν φεύγει χωρίς να πει ευχαριστώ. κι εγώ εκεί πάνω στον Αετό, μόλις σβήνει η τελευταία μηχανή τσιγάρου, ανοίγω έναν πιοτό κρύο σαν εκείνος ο αγώνας με τον Τόκιο όταν η ομάδα είχε ξεμείνει από χιούμορ — σέρνω τον εαυτό μου σα την αλλαγή φρουρίου που αργεί γιατί η νύχτα έχει γίνει σαν εκείνη τη φορά που χάθηκε ένας χρόνος μέσα στη ζέστη. Αν κάποιος θυμηθεί πως πρέπει να πιει μαζί μου ας φέρει τα δικά του ποτήρια αλλιώς μιλάμε σα μεθυσμένοι φίλοι όταν ξυπνάμε το πρωί — χωρίς λεφτά, χωρίς ιστορίες που κράτησαν.