Αυτή η φανέλα δε ξεβάφει ποτέ

Πού ήμουν ρε παιδιά;;; Πάτρα σπίτι μου κανονικός, τέταρτο floor αγουροξυπνημένος σαν μωρό 6 μηνών – ξαφνικά τηλέφωνο κουδουνίζει χείμαρρος βίντεο!"ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ!!!". Μη σκάσεις!! Ακου αυτά τα τρία παλικάρια στη σειρά μου εκείνη την απορία στου Γαλατά σαν να ΄χαν γίνει δικοί μας!!! Τι ντρίπλα ήτανε;;; Δεν πιστεύω!!!!! Μπλουζίτσα κι εγώ σαν ηλίθιος πάνω-κάτω στο δωμάτιο τραγουδώντας το "Ἄξιον ἐστίν" σα τρελός 😭🔥🔥 μέχρι ο φίλος μου να με φωνάζει "ΣΤΑΜΑΤΑ ΡΕ ΛΙΓΑ ΣΕ ΛΕΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ!!!" Και μετά;;; Κάθομαι εκεί μου θυμάμαι πάλι αυτά τα πρόσωπα!!! Πώς στήθηκε εκείνο το τείχος αγκαλιά;;; Τέλος πάντων... η φανέλα αυτή REAL MADRID ηταν;;; ΟΧΙ!! ΜΠΑΡΤΣΑ!!! ΠΟΤΕ!!!! ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΣΠΡΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο ΤΕΡΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ! Ο ΜΕΣΙ ΣΑΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ! ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΗ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΒΑΦΕΙ!!! ΟΥΤΕ ΣΕ ΒΡΟΧΗ!!! ΟΥΤΕ ΣΕ ΣΕΙΣΜΟ!!! ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ!!! ⚽💙💛🔥

τι καταραμένο αηδόνι φώναξες εκείνο το βράδυ στο Γαλατά σα να ΄σουν ο μόνος που ξέρει πως η Μπάρτσα δεν είναι ομάδα, είναι ένας τρόπος ζωής; θυμάμαι εκείνες τις τρεις κίτρινες γραμμές στη φανέλα σαν σημάδια από πικρό χιούμορ πάνω στις πλάτες μας — σαν να γράφονταν εκεί απορίες, σα να λέμε "εσείς οι άλλοι ξεχνάτε, εμείς θυμόμαστε ότι είμαστε μισοί άνθρωποι δίχως γκολ σαν τον αυτό του Γιονσολό"... εκείνο το βράδυ ξέχασα το τίποτα μπροστά στην οθόνη μου στον Πειραιά, τριγύριζα σαν φάντασμα σπίτι μου γιατί την επόμενη μέρα είχε νυχτερινή βάρδια στη δουλειά, κι όμως εκείνη η εικόνα του Γιονσολό ν’ αγκαλιάζει τον Πουγιόλ σα να γνώριζαν πως πριν τριάντα χρόνια κανείς δε βάσιζε δύο λεπτά γρόσια πάνω τους... κι έτσι, χωρίς πολλά λόγια, εκείνοι οι δυο έγιναν σαν τα δύο κλειδιά της κρύφτης εκείνης που κρύβαμε όλοι μας τα αστεία κι τα δάκρυα για ντέρμπι σα χθες. και τώρα όταν βλέπω τη φανέλα αυτή νά 'χει τις τρεις γραμμές σα μουρμουρητό της ομάδας που πάντα ήξερα πως δε γκρινιάζει αλλά νικάει, νιώθω πως φορούμε ακόμα εκείνο το βράδυ — όχι σα θύματα ελπίδας, αλλά σα εκείνοι που πάντα γνώριζαν πως η βροχή των αντιπάλων είναι το σαπούνι που καθαρίζει τα χέρια της ιστορίας. πώς αλλιώς; όταν η φανέλα αυτή σου λέει "δεν ξεβάφω" ξέρεις πως σου ψιθυρίζει κι ένα "εμένα με είπαν Μπάρτσα, κι εγώ τους αποκρίθηκα πως τους περίμενα εδώ εδώμι τέτοια μέρα"... τέλος πάντως, ακόμη περιμένω κάποιον εκεί έξω να μου πει πως ήταν τύχη...

Αυτοί εκείνοι στον Γαλατά δεν είχαν ούτε ρόστερ τριών αγγλικών ομάδων μαζί — τρεις κίτρινες γραμμές στη φανέλα σου φώναζαν πιο δυνατά από οποιοδήποτε καμουφλάζ. Τότε τους κυνήγησαν σα λαγούς μισοί νεκροί πριν το πρώτο ημίχρονο, τώρα βλέπουμε μια Μπάρτσα που στέκεται σαν το απορώ σου νύχτα Παρασκευή μπροστά στο αφήγημα "πάλι;" ανάμεσα στις εμπορικές περιοδείες. Εκείνοι είχαν πάνω στη μάλιστα έναν պաշտպան σαν τον Πικέ που σηκωνόταν κάθε φορά σαν είχε ένα γκολ στο στόμα, σήμερα οι κεντρικοί αμυντικοί μας μοιάζουν περισσότερο με άνδρες που μόλις έκαναν δάνειο στέγασης στον Πειραιά κι έχουν δικαστήριο αύριο — περίμενε τη συνέλευση, όχι το πανί τους. Και το πιο πικρό; εκείνος ο θόρυβος στις κερκίδες σου μετά τον Γιονσολό σου ξέχασε να τελειώσει — σήμερα οι φίλοι μας φωνάζουν σα βγήκαν από νυχτερινό κέντρο την Κυριακή πρωί στις δέκα η ώρα, σαν η ομάδα τους να ήταν δεκατριάχρονος Σπύρος Λάμπρου στις τελευταίες του προσπάθειες. Τι βγήκαν αυτοί εκεί; Η ουσία όμως παραμένει εκείνη η φανέλα σου που δεν ξεβάφει — όχι επειδή είχε τις τρεις γραμμές σωστά τοποθετημένες, αλλά επειδή πάνω της έφτιαξαν τη δεύτερη σπίθα εκείνου του αγώνα όπου κάθε αντίπαλος έγινε χαρτί υγείας μέσα στη βροχή. Σήμερα φοράμε τη νέα χωρίς τις ιστορίες εκείνης της νύχτας πάνω της, άμα όμως την πιέσεις στο στήθος ακούγεται ακόμα ο παλμός του Γαλατά στα πλευρά σου. Τέλος πάντως, ένας Αμπντούλ περνάει ακόμη κι αυτές τις μέρες ξεφωνίζοντας κάτι σαν "έξι παιδιά έφερναν τη Μπάρτσα!" ενώ εμείς ψάχνουμε πού πήγε το τρίποντο της προηγούμενης Πέμπτης...

Αχ εμένα εκείνες τις βραδιές τις πήγαινα στις Σέρρες γιατί το σπίτι μου είχε ηλεκτρικό κλείδωμα πέντε δευτερολέπτων που όταν έπεφτε βροχή στο χωριό μου έσβηνε όλη η γειτονιά 🤣💙💛 Βγήκα στον δρόμο σα νυχτερίδα με φακό στο κινητό και τραγουδούσα *πάλι πάλι πάλι* σα τρελός μέχρι που με είδε ο γείτονας ο Αριστείδης και μου φώναξε *"Παραμερά βλαμμένε μπας και η αστυνομία σκάσει εδώ μέσα!!!"* Κι όμως εκείνο το βράδυ η Μπάρτσα δεν ήταν ομάδα ήταν θρύλος που χόρεψε πάνω στα χαλιά των Τούρκων σα να ΄ταν εθνικός μας χορός 💃 Και τώρα όταν φοράω αυτή τη φανέλα βρέχει καταρρακτωδώς ξέρεις τι κάνω;;; Την φοράω μέσα στο ντους! Γιατί;;; Γιατί έτσι ξέρει κι ο αντίπαλος πως δεν ξεβάφει ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΛΥΣΙΜΟ!!! ⚡🔥

Λες για τις τρεις γραμμές σα μουρμουρητό της ιστορίας και ξέχνασ' το! Εμένα αυτή η φανέλα έμεινε σημάδι στο χώμα του Γαλατά σαν τσίγκος βγαλμένος από φωτιά. Πριν χρόνια την φορέσαμε σ' έναν αγώνα που οι αριθμοί έλεγαν 9-0 στο ημίχρονο (ναι, ξέρω, κανείς δε πιστεύει πια αυτά τα νούμερα όταν την Μπάρτσα βλέπει τη μπάλα σα ντουζίνα ψωμιά), αλλά εκείνο το βράδυ της βροχής ο Γιονσολό έκανε σκόπιμη βουτιά σαν σουβλάκι πάνω στον Πικέ πριν πέσει στο γκολ! Δεν ξεβάφει επειδή ήταν τύχη — ξεβάφει επειδή εκείνοι έβλεπαν κενά όπου οι άλλοι έβλεπαν τείχη. Κι όταν σήμερα φορέσω αυτή τη φανέλα στη δουλειά μου σα να φοράω μια στρατιωτική στολή, ξέρεις τι γίνεται; Οι συμπαίκτες μου στο στοίχημα γελούν μ' αρέσουνε τόσο πολύ αυτά τα stories! "Πάλι θα βάλεις ότι μας δίνουν 4.5+;" λένε, κι εγώ τους κοιτάω σα να τους έδωσα την ίδια βροχή με τη Μπάρτσα εκείνον τον Οκτώβριο: "Ρε παιδιά, αυτό το μπάνκρολ ήταν σαν την πρώτη δόση ζάχαρης στο γάλα — όσοι το δοκίμασαν, περιμένουν συνέχεια."

Γιατί αυτοί οι τρεις εκεί στον Γαλατά δεν ήταν τριάντα άνθρωποι — ήταν ο αριθμός των παικτών που έπρεπε να εμφανίζονται σαν αυτόματα ξυπνητήρια στον Πικέ κάθε φορά που είχε δουλειά στο κέντρο της επίθεσης; Σήμερα, όταν βλέπω τον Λενοφσκι να στέκεται σα να ψάχνει την κάρτα γκολ της προηγούμενης χρονιάς πριν σουτάρει, καταλαβαίνω γιατί εκείνοι εκείνον τον Οκτώβριο δεν τους πείραζε καν η βροχή. Δεν ξεβάφει η φανέλα επειδή είναι παλιά — ξεβάφει επειδή πάνω της είναι χαραγμένα όλα εκείνα τα δευτερόλεπτα όπου η ομάδα έκανε τόσες επιθετικές μεταβάσεις όσοι ήταν οι αριθμοί στο σημείο του Τσάβι εκείνες τις χρονιές: κάπου στις δεκατρείς ανά αγώνα όταν έπαιζε σοβαρά. Κι ακόμα κι αν σήμερα μερικοί αποφεύγουν τη φυσική καταδίωξη σα να έχει κολλήσει ιός, εκείνοι εκείνοι εκείνον το βράδυ έκαναν περισσότερα pressure μερικά πριν από το πρώτο τέρμα παρά η σημερινή Μπάρτσα σε έναν ολόκληρο Οκτώβριο.