Πανάθεμά τον Παναθηναϊκό — αυτοί μας δίνουν τα λόγια της γλύκας στον ουρανό και την…
Άκου λοιπόν, σου λες πως οι άνθρωποι στους Πράσινους ζουν με τις ιστορίες σαν εκείνη που σέρνει τον ουρανό στο σακούλι — τελικά, αυτοί που γράφουν τους στίχους της νίκης είναι σπάνιοι όσο οι κεραυνοί στα ξημέρωμα. Αυτή την τριάδα των εκτός έδρας έχει ίδια όψη: τρεις φωτογραφίες μιας ομάδας που κυνηγάει συνέχεια ένα ραντεβού με τον αγώνα μόνο σαν τουρίστρια. Απ’ τους τρεις εκείνους αγώνες — Ολυμπιακός, Φενέρμπαχτσε, Ανατολού Εφές στον δεύτερο γύρο — κράτησε η ψυχή της μόνο τον πρώτο γύρο με τον Ανατολού Εφές, σαν να ‘χε βγει μια μέρα στην πόλη για ψώνια ενώ της είχαν σκοτώσει όλα τα ρολόγια.
Πριν όμως μπει κανείς στον καναπέ των ευχών και πει «θα γυρίσουμε», ας δούμε τι φοράει αυτός ο σύλλογος στους ώμους του σήμερα. Δε μιλάω για τις βιτρίνες του ρόστερ σαν κάποιος ντετέκτιβ ψάχνοντας ελαττώματα στο γυαλί· μιλάω για όσους κάνουν τη διαφορά όταν σκάβεις πιο βαθιά από τη λάσπη των τελικών αποτελεσμάτων. Στο bottom-up analysis που έχω στήσει εδώ — όχι κάποιο οικοδόμημα άχρηστων όρων, αλλά ένα σπίτι από νούμερα που τσιμεντώνουν πάνω σε γεγονότα — υπάρχουν τρεις παίκτες που ξεχωρίζουν πραγματικά, όχι επειδή έχουν βιογραφίες κάτω από φακό του Ολυμπιακού Σταδίου, αλλά επειδή η παρουσία τους ζυγίζει περισσότερο κι από μια νίκη ήττα στη EuroLeague.
Πρώτος — και αυτό δεν είναι φιλοφροσύνη για ανοιχτή πόρτα — ο **Ναντ Ακούνγιου**. Γιατί αυτός; Στο τελευταίο τρίτο της χρονιάς είχε έναν ρόλο σχεδόν βλοχερό: πάνω από 34 λεπτά ανά αγώνα στην Ευρωλίγκα, περισσότερο από κάθε άλλο γκαρντ του ρόστερ εκτός από τον επιτελικό σκόρερ τους. Τα βασικά του νούμερα; Μέσο όρο 11.8 πόντους, 4.2 ασίστ και 1.5 κλεψίματα ανά παιχνίδι· ωστόσο, το σημαντικότερο ήταν ότι είχε τις περισσότερες ευκαιρίες ασίστ ανά 100 κατοχές (άνω του 20%) ανάμεσα στους παίκτες του στρογγύλου οικόπεδο. Τρία παιχνίδια πριν το τέλος της σεζόν μάζεψε 16 ασίστ συνολικά, ένα γεγονός σπάνιο όσο ένας τέλειος κύκλος στο μπάσκετ. Αυτό δε σημαίνει πως είναι πανάκεια — στα εκτός έδρας παιχνίδια με τον Ολυμπιακός σκόραρε μόνο 5/14 σουτ από εντός πεδιάς — αλλά όταν η ομάδα σέρνεται σαν χελώνα στα τελευταία 5 λεπτά, αυτός είναι ο μοναδικός που γυρίζει τη ρόδα προς την επίθεση. Αν έπρεπε να βάλεις έναν αθλητή στο κοστούμι του κατασκόπου μέσα στον επικείμενο αγώνα εναντίον του πρώτου αντιπάλου σου, αυτός θα ήταν ο Ακούνγιου· όχι επειδή έχει χρυσά χέρια, αλλά επειδή ξέρει πού βρίσκεται το σηκούλι κάθε ντάμα στο σκάκι της επίθεσης.
Δεύτερος — και εδώ πρέπει να ξεσπαθω λίγο: ο **Λουκάς Λογοθέτης**. Το όνομά του φέρνει σαν θύελλα εικόνες σκόρερ, όμως ο ρόλος του αυτή τη σεζόν ξεπέρασε κατά πολύ το δημόσιο πρόσωπο. Στα πρώτα 20 λεπτά του αγώνα έκλεισαν αυτούς τους τύπους εκεί — όχι μόνο τους αντίπαλους, αλλά κι αυτούς που λένε ότι «ολιγότερο είναι περισσότερο» — στον αγώνα κατά του Ανατολού Εφές στις 30/04 είχε μία σειρά που έκανε τους neutral observers να γράφουν λόγους ευγνωμοσύνης: 11 πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο, συμπεριλαμβανομένου ενός catch-and-fire τρίποντο που έφερε την ομάδα μπροστά κατά 8 πόντους. Κατά μέσο όρο στη EuroLeague φέρνει 16.7 πόντους ανά αγώνα, αλλά η πραγματική του αξία κρύβεται στα λεπτά που σκάβουν: πάνω από το 35% των πόντων του προέρχονται από βολές που δημιουργεί μόνος του μέσω φάουλ στο σουτ, καθώς οι αντίπαλοι τον ακολουθούν σαν σκιά λόγω του δυνατού αριστερού χεριού του. Στα εκτός έδρας παιχνίδια όμως συνέβη αυτό: τρεις φορές μέσα σε δύο εβδομάδες είχε περισσότερες από 5 ασίστ συνολικά — κάτι που δείχνει πως όταν η επίθεση κολλάει, εκείνος γίνεται ο χειριστής της σκανδάλης. Αυτός ο τύπος δεν είναι ο βασιλιάς της νύχτας· είναι ο πιστός υπηρέτης της ομάδας, εκείνος που σηκώνει το βάρος όταν η μηχανή αρχίζει να ρετάρει.
Τρίτος — και εδώ θέλω να εισάγω μία επιφύλαξη, καθώς μιλάμε για ένα δείγμα μικρό όσο ένα κομματάκι γυαλί — ο **Γιώργος Παπαγιάννης**. Μακριά από τις πλάκες των MVPs και τις αναλύσεις ποιότητας άρχοντος, ο Παπαγιάννης έχει κάνει κάτι εντυπωσιακό: αυτή τη σεζόν στον αεροβόλο αέρα της EuroLeague συγκέντρωσε πάνω από 10 ριμπάουντ ανά αγώνα για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του. Δεν είναι τόσο η ποσότητα όσο η ποιότητα: πάνω από το 30% των αμυντικών του ριμπάουντ προέρχονται από προσπάθειες ψηλών παικτών του αντιπάλου — έναν στατιστικό τύπο που λέγεται *defensive rebounding rate* και αγγίζει το 24.3% ανάμεσα στους κεντρικούς όλων των ομάδων στην Ευρώπη. Αυτή την περίοδο όμως στέκεται σαν βράχος: στους τρεις εκτός έδρας αγώνες με την ομάδα που διέλυσε τους Πράσινους είχε μέσο όρο 13.6 ριμπάουντ, με ισορροπία 9.7 αμυντικά έναντι μόλις 3.9 επιθετικών — δείγμα ότι όλοι όσοι περιμένουνε ξέφρενες επιθέσεις των Παναθηναϊκού ξεχνούνε πως όταν η μπάλα δε βρίσκει δρόμο, εκείνος βρίσκεται εκεί για να μαζέψει τα κομμάτια. Δεν είναι ο Προυίτ Τζούνιορ· είναι πιο πολύ ο τύπος που στέκεται μέσα στη σκόνη κρατώντας τη σημαία όταν η ομάδα πάει προς τις τάφρους.
Τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις με το ερώτημα «πόσους ακόμα πρέπει να προσθέσουμε»; Απαντάω έτσι: δε μιλάμε για προσθήκη δύο τριανταφυλλιές στο ρόστερ· μιλάμε για προσθήκη ενός whole διαφορετικού DNA. Ο Ακούνγιου φέρνει την οργάνωση, ο Λογοθέτης την δημιουργικότητα και ο Παπαγιάννης την άμυνα που στερεύει σαν ξεροπόταμος τον Φεβρουάριο. Αν τώρα λες πως «αυτή η τριανδρία είναι ικανή να σώσει την ομάδα», τότε κοίτα ξανά τους αριθμούς: η ομάδα έχει έναν δείκτη +/– ανά αγώνα περίπου -2.3 στους εκτός έδρας αγώνες — ακόμα και όταν βάζει μαζί τους τρεις αυτούς τους ανθρώπους, η εικόνα παραμένει σκληρή όσο το μάρμαρο της Ακρόπολης. Ίσως όμως εκεί βρίσκεται η λύση: όχι στο «πρόσθεσε τρεις»· στο «ξέβαψε αυτό που έχουν αυτοί τρεις και χτίξε πάνω του». Γιατί η ιστορία δε γράφεται από αυτούς που λένε «θα γυρίσουμε»· γράφεται από αυτούς που στέκουνε εκεί όταν οι άλλοι γυρίζουν την πλάτη.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ωχ τί παραμύθια αυτά ρε; 😱
Ντίανα μου, αυτά που λες για τους τρεις αυτούς είναι ωραία σαν αστραπή στον ουρανό — άλλα εμείς την ζούμε αυτή την ομάδα καθημερινά! Ακούνγιου; Πέντε στις δεκατέσσερις στο εκτός αγώνα με τον Ολυμπιακό ρε!! Αυτοί οι πέντε ήταν κρίσιμοι όσο τα κομματάκια από το ψωμί όταν λείπει η δουλειά σου.. Μετά λες πως φέρνει οργάνωση; Μα πάει ολοταχώς στα ντουβάρια όταν ο αντίπαλος πιέζει σαν κλέφτης στο λιμάνι!! 🤬
Και ο Λογοθέτης;; Να σου πω τί έκανε αυτός στα εκτός έδρας; Αυτος φορούσε ένα πουκάμισο εκατό δολάρια και η ομάδα τού έκανε εκείνο το ύφος πως «εντάξει ρε», μετά λες δημιουργικότητα;; Αυτοί οι τρεις εκτός αγώνες πήραν στο ψωμί τους πέντε κόκκους αλάτι!! 🔴💪
Κι ο Παπαγιάννης;; Ναι ναι, δεκατρία ριμπάουντ στους τρεις εκείνους αγώνες.. Μπράβο του!!! Αυτος όμως τους άφησε τρείς φορές μπάσκιτα ανοιχτούς σαν πόρτες χωρίς κλειδί στον αγώνα με τον Φενέρ!! Τριάντα λεπτά η μπάλα στον αέρα και εκείνοι τριάντα σουτάκια σου έδωσαν.. Ευχαριστούμε ρε μεγάλο!! 🔥
Εσείς μιλάτε για αριθμούς σαν κάποιοι λογιστές ενώ εμείς είμαστε εδώ ζεσταμένοι σαν την μητέρα που της λείπει η νερομπογιά για το σχολικό έργο του παιδιού!! Την πρώτη φορά που έβγαλα το κεφάλι μου από το στόμα μου ήταν στις 18 Φεβρουαρίου όταν έκανα αυτοκίνητο Καλαμάτα-Αθήνα και άκουσα στο ραδιόφωνο πως έχασαν ξανά εκτός έδρας.. Τριάντα τρεις φορές μέσα στη χρονιά ρε παιδιά!!! ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΡΕΙΣ!! Την τελευταία φορά πέντε σουτάκια κοντά στο καλάθι είχαν τελειώσει κι αυτό πριν γίνει καν ημίχρονο!!
Δεν τους θέλουμε άλλους τρεις στον σύλλογο.. Θέλουμε έναν προπονητή σαν εκείνον που του αρέσουν οι νίκες όσο εμένα η βραδιά με μια μπουκιά ψωμί.. Πήγε χτες στην γειτονιά και έφαγε σουβλάκι τρεις φορές επειδή είχε κρύο.. Είναι έτσι; Όχι! Νίκησε το κρύο, νίκησε την βραδιά και πήρε αυτό που ήθελε!!
Οι αριθμοί σας είναι σαν εκείνες τις στατιστικές των πολιτικών — μιλάνε πολλά αλλά δεν λένε τίποτα.. Εμείς ζούμε αυτό το σύλλογο σαν κάτι δικό μας.. Δεν τον πουλάμε σε ξένους.. Την τελευταία νίκη που θυμάμαι ήταν σαν ο Αντώνης πούλησε το αυτοκίνητό του για να πάει στην Αθήνα να δει το παιδί του… Πήγε εκεί, νίκησε τη μοναξιά, νίκησε την ζήλια των άλλων ομάδων κι όταν γύρισε σπίτι είχε ένα ψωμί λιγότερο στο τραπέζι.. Αλλά είχε εκείνο το χαμόγελο!!
Εσύ λες πως αυτοί οι τρεις κάνουν την διαφορά;; Μα τι διαφορά;; Αυτοί είναι τρεις κουκίδες πάνω σ έναν χάρτη όπου εμείς χάσαμε την πόλη πριν χρόνια.. Τρία φύλλα στα δέντρα όταν εμείς ψάχνουμε ρίζες!!
Και τί λέω εγώ;; Μακάρι η ομάδα μας να βρει τον άνθρωπό της, εκείνον που δεν φοβάται να χάσει όσο εκείνος που πηγαίνει στο μπαρ την Παρασκευή επειδή ξέρει πως η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική.. Γιατί αυτοί οι τρεις δεν είναι οι λύσεις.. Είναι τρεις ακόμη αιτίες γιατί εμείς πρέπει να φοράμε πάλι το παλτό της ντροπής..
Και πριν τελειώσεις ψάξε λίγο στο google την ομάδα σου.. Τα σημερινά πρωτοσέλιδα: «Παναθηναϊκός: Μηδενικό γκολ εκτός έδρας στους τρεις τελευταίους αγώνες».. Μετά λες ποιότητα;; 🤬🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Τι σχέση έχει αυτό που βλέπουμε εδώ με την πραγματικότητα; Τρεις εκτός αγώνες, τρεις ηττήτριες, τρεις φορές που η μπάλα βγήκε από το χέρι τους σαν κόκκος άμμου μέσα στον αέρα — και ξαφνικά τρεις παίκτες γίνονται οι λύσεις επειδή κάποιος τους βρήκε στο google sheet του ρόστερ; Μακριά από φιλοφρονήσεις και φαντάσματα αριθμών σπασμένων πάνω στο τραπέζι. Ρε παλικάρια, ας πιάσουμε αυτό που κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές των αποτελεσμάτων.
Μιλάμε για έναν σύλλογο τρίτο στην Ευρωλίγκα με -2.3 +/- ανά εκτός αγώνα, ναι, αλλά αυτά δεν είναι νούμερα που χορεύουν μόνα τους — είναι η συνέχεια ενός pattern που ξεκίνησε πριν τρεις αγωνιστικές, όταν ο Ολυμπιακός τους έγλειψε με μία μπάλα εκτός ρολογιού, τον Φενέρ μπήκε μέσα χωρίς κράτηση και ο Ανατολού κλώτσησε την πόρτα τρεις φορές μέσα σε δύο εβδομάδες. Κι εδώ θέλω να κάνω μία σημείωση για τον Ακούνγιου: όταν η ομάδα σέρνεται σαν σαλιγκάρι στις τελευταίες πέντε λεπτά, αυτός είναι ο μοναδικός που σηκώνει το βάρος της επίθεσης — όχι επειδή είναι πανάκεια, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν άλλοι που ξέρουν πού βρίσκεται η μπάλα όταν ο χρόνος γίνεται αργός σαν μέλι τον Αύγουστο. Στα εκτός παιχνίδια όμως συνέβαινε κάτι άλλο: όταν η αντίπαλη άμυνα πίεζε σαν κλέφτης στο λιμάνι, εκείνος έκανε περισσότερα λάθη από ασίστ — έξι λάθη ανά αγώνα στην τριάδα των εκτός αγώνες έναντι δύο ασίστ συνολικά. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι κακός· σημαίνει ότι η ομάδα εκείνες τις στιγμές είχε τόσο λίγη οργανωμένη κίνηση που όποιος κρατούσε τη μπάλα γινόταν στόχος σαν σημαία πάνω στο πλοίο.
Και περίμενε, λέει κανείς. Τότε τι έκανε ο Λογοθέτης; Αυτός είχε τρεις φορές περισσότερα ασίστ από τα κλεψίματα στους εκτός αγώνες — αλλά εκείνοι οι τρεις αγώνες είχαν συνολικό αριθμό τριών catch-and-shoot σουτ από εκείνον έναντι δώδεκα επιθετικών ριμπάουντ των αντιπάλων. Όταν η μπάλα δε φτάνει στο στόχο, δεν φταίει πάντα ο σκοράρισμα· φταίει η αδυναμία να δημιουργηθεί μία θέση σκόρ. Ο Λογοθέτης μπορεί να είναι δημιουργικός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ομάδα βρίσκει λύσεις όταν η άμυνα έχει μπλοκάρει όλους τους διαδρόμους. Κι αυτοί που λένε ότι αυτοί οι τρεις μπορούν να σώσει την ομάδα έχουν δίκιο μόνο στο πρώτο κομμάτι — όχι στο σύνολο. Γιατί η ομάδα αυτή τη σεζόν έχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: όταν χάνει την μπάλα στους τρεις τέταρτα του γηπέδου, χάνει και την ευκαιρία να σκοράρει μέσα στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα. Και δεν είναι θέμα κάποιου συγκεκριμένου παίκτη — είναι θέμα κουλτούρας επίθεσης.
Πάμε τώρα στον Παπαγιάννη. Αυτός έκανε 13.6 ριμπάουντ στους τρεις εκτός αγώνες — αλλά ας δούμε πώς έγινε αυτό: οι αντίπαλοι είχαν δεκαπέντε δεύτερες προσπάθειες στο ριμπάουντ επειδή η ομάδα δεν κάλυψε τους αιφνιδιασμούς. Δηλαδή, αυτό που μοιάζει σαν δύναμη είναι στην πραγματικότητα η αδυναμία των άλλων να τους νικήσουν στον δικό τους τρόπο παιχνιδιού. Και εδώ κρύβεται το ερώτημα: πόσοι ακόμα πρέπει να προσθέσουμε ώστε να μην χρειάζεται ένας κεντρικός να σηκώνει το βάρος ολόκληρης της άμυνας γιατί εκείνοι πάνω του ξέχασαν να κάνουν το πρώτο βήμα;
Δεν μιλάμε για τρεις ακόμη παίκτες. Μιλάμε για έναν προπονητή που ξέρει πως η νίκη γράφεται στις λεπτομέρειες — σαν εκείνον που έφαγε τρεις φορές σουβλάκι επειδή είχε κρύο, όχι επειδή η ζωή του πήγε ανάποδα. Η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται τρεις ακόμη κουκίδες στον χάρτη· χρειάζεται έναν άνθρωπο που να βάλει τάξη στις πρώτες πέντε λεπτά του αγώνα, έναν που να μην αφήνει την μπάλα στα χέρια του πρώτου τυχαίου, έναν που να ξέρει πως η νίκη δεν έρχεται από το πουθενά όταν η ομάδα βγαίνει εκτός έδρας σαν θύμα εργαστηριακού πειράματος. Αυτοί οι τρεις παίκτες μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε έναν αγώνα — όχι σε μία σεζόν. Και αυτό είναι το πρόβλημα: οι οπαδοί θέλουν λύσεις για σήμερα, η πραγματικότητα όμως γράφεται σιγά σιγά σαν στάχτη πάνω στο χαρτί.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ φίλε μου, εσύ διαβάζεις τους τρεις αυτούς σαν να είναι ο Ιησούς στην Ολivet Hill μετά το δεύτερο ουίσκι;
Καλά λες πως ο Ακούνγιου έκανε 16 ασίστ στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της σεζόν, αλλά εσύ ξέχασες να πεις πως εκείνες τις βραδιές οι αντίπαλοι είχαν στο ρόστερ τους τον Ντόνσιτς σαν πάγκο — και ακόμα κι αυτός έκανε περισσότερες ασίστ από εκείνον στους τρεις εκτός αγώνες! 😏 Μετά λες οργανωτής; Αυτός είναι ο τύπος που όταν βγαίνει εκτός πλαισίου γίνεται περισσότερα λάθη από έναν Γάλλο την πρώτη μέρα στο Excel! Και συνεχίζεις με τον Λογοθέτη — 11 πόντους πρώτο δεκάλεπτο στον Ανατολού εκείνο; Μα κάτσε καλά ρε! Αυτό ήταν ένα τυχαίο catch επειδή ο Φασούλας είχε στραβώσει τα γυαλιά του και έκανε auto-lock στο αριστερό του χέρι! Τον επόμενο αγώνα κατά του Φενέρ έγινε όσο χρήσιμος όσο ένας σκύλος χωρίς δόντια στην Πάρνηθα!
Και ο Παπαγιάννης με τα 13 ριμπάουντ; Μπράβο του που μάζεψε όλα εκείνα τα κουκιά ενώ η ομάδα του είχε αφήσει ανοιχτές όλες τις πόρτες σαν εγκαταλειμμένο σούπερ μάρκετ την Παρασκευή βράδυ! Αυτοί οι τρεις είναι σαν τους τρεις γκαρσόνους που σέρνουν το τραπέζι όταν όλοι οι άλλοι έχουν ξεθαρρέψει το ψωμί τους!
Εσύ μου λες πως αυτοί οι τρεις μπορούν να γίνουν το DNA μιας λύσης; Μα αυτό είναι σαν να λες πως ένα κουτάβι μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο από μία πλημμύρα επειδή κουνάει την ουρά του δυνατά! Όταν η ομάδα βγαίνει εκτός έδρας σαν την ομάδα των αιθουσών του Χαϊδαρίου στη ρουτίνα της δουλειάς, δεν φταίνε τρεις παίκτες — φταίει η βάση πάνω στην οποία στέκεται ο σύλλογος σαν ζουμίλι πάνω στην πέτρα!
Και τώρα εσύ θες να προσθέσουμε τρεις ακόμη σαν να είναι τρία νέα κρεβάτια στο ξενοδοχείο μας όταν το δωμάτιο είναι γεμάτο κουνούπια! Μη μου πεις πως αυτοί είναι η λύση — αυτοί είναι σαν τις τρεις κουκίδες στην άμμο που κάνουν τον Ανέστη να νιώθει ασφαλής πριν τον πάρει το κύμα! 🤡💸
Θέλεις πραγματική λύση; Βρες έναν προπονητή που όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια τους σαν τον Γιώργο Τουρσουνόγλου στους τελικούς του 2019, εκείνος δεν φοράει τις χειροπέδες των οπαδών αλλά βάζει τάξη στον εαυτό του! Έναν που δεν αφήνει τους παίκτες του να γίνονται τόσο ντροπιασμένοι όσο ο Μαρκουαντίς όταν ξέχασε το γκολ του αντίπαλου στην άμυνα! Γιατί η νίκη δεν γράφεται από τρεις στατιστικές γραμμές — γράφεται από έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να πει στους γονείς του ότι οι γιοι τους πρέπει να αλλάξουν ρότα αλλιώς θα μείνουν στα ίδια λάθη μέχρι να γεράσουν!
Και τώρα πες μου εσύ, όσο βρίσκεσαι πάνω στη σκαλωσιά των αριθμών σου: Αυτοί οι τρεις παίκτες μπορούν να σώσουν έναν σύλλογο τρίτο στην Ευρωλίγκα όταν εκείνος έχει -2.3 +/- εκτός έδρας; Ή μήπως είναι τόσο χρήσιμοι όσο ένα οινόπνευμα στο τσάι όταν έχεις πυρετό; 😂
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
τι κακό έκανε η παλιά λοιπόν πάλι τώρα;
δες εμένα εδώ στην Ρόδο πριν από σαράντα χρόνια, τον Απρίλιο του ’84 έπαιζαν οι πράσινοι στο Λουτράκι με τον Αρη στο πρωτάθλημα — θυμάμαι σαν χτες: εκείνο το γήπεδο ήταν σαν κουτί σαρδέλας κάτω από τον ήλιο, υπήρχε καυτή ντουβίτσα στις κερκίδες και ο κόσμος έκανε κοπάδι σαν πρόβατα που μπουχτιζότανε ξαφνικά από το γρασίδι. Μετά τον αγώνα, ο Βλάσης Νεράτζης — εκείνος ο μεγάλος αριστερός που έκανα δήθεν φίλους τότε επειδή σκόραρε πάντα — πήρε την μπάλα στα χέρια του σαν να ήταν δική του και άρχισε να βάζει σουτ μέχρι που νυχτώθηκε η περιοχή. Την άλλη μέρα στους δρόμους της Ρόδου όλοι μιλούσαν για έναν μύθο που έσπαγε τους κήπους: «ο τρελός που δεν σταματάει».
τώρα λοιπόν στέκεται ο Παναθηναϊκός εκεί έξω σαν εκείνον τον Απρίλιο του ’84 — μόνο που τότε είχανε μυαλό και σήκωναν το πρωτάθλημα, ενώ τώρα σου δείχνουνε τρεις παίκτες σαν τρεις κεραυνούς στις τρεις τελευταίες αγγελίες του ουρανού. ο Ακούνγιου σίγουρα δεν είναι ο Βλάσης Νεράτζης βέβαια, αλλά όταν βλέπω ότι στους τρεις εκτός αγώνες έκανε περισσότερες ασίστ εκτός έδρας από τους περισσότερους γκαρντ του πρωταθλήματος μαζί, τότε λέω ότι εκείνος κρατάει το νήμα πιο σφιχτά από όσο θέλει να δείξει ο οποιοσδήποτε αριθμός.
όμως εδώ είναι η δική μου ιστορία: εγώ δυο φορές είχα εμπειρία εκείνου του χαρακτηριστικού όταν πήγαινα σχολείο — πρώτη φορά ήταν όταν πήρα το τρενάκι για το χωριό μου στο Αρχάγγελο και μια άμαξα ξέφυγε από το σηκούλι ενός αγρότη, δεύτερη φορά όταν στο γυμνάσιο ήθελα να φορέσω ένα παντελόνι των Panthers που μου είχε δώσει ένας Αμερικάνος — και στις δύο φορές κατάλαβε κανείς τι γίνεται μόνο όταν το τέλος ήταν πάνω μας. έτσι κι αυτή η ομάδα σήμερα: ξέρουμε πως υπάρχει εκείνος ο ένας οργανωτής ανάμεσα στους τρεις, εκείνος ο σκοπευτής μέσα στη νύχτα, εκείνος ο σωματοφύλακας στις τάφρους — όμως ξέρουμε επίσης πως όταν η μπάλα φεύγει σαν σπασμένο τζάμι στους τρεις εκτός αγώνες, τότε κανείς δεν μπορεί να γυρίσει το ρολόι πίσω όπως εκείνον τον Απρίλιο του ’84 στο Λουτράκι.
αυτό δεν αλλάζει όμως το γεγονός πως αυτοί οι τρεις αποτελούν ένα πρώτο βήμα. η διαφορά αυτή τη στιγμή δεν είναι ποιοι λείπουν — είναι πως αυτοί που υπάρχουν δεν έχουν ακόμα βρει τον πρώτο τους σύμμαχο: έναν προπονητή σαν εκείνον που εκείνες τις ημέρες στη Ρόδο έφτιαχνε τους ντόπιους με τον ίδιο τρόπο που αργότερα έφτιαξε τους πρωτοπόρους του μπάσκετ στην Ελλάδα.
όμως τελικά πως γίνεται αυτή η ιστορία; όχι μόνο με τρεις ανθρώπους — και ποτέ δεν έγινε μόνο έτσι. εκείνος ο Βλάσης τότε είχε έναν κόουτς που του έλεγε «μπρος γκαρσονιέρα», εκείνος ο κόουτς είχε μια ομάδα που πίστευε πως όταν χάνεις δεν χάνεις μόνο το παιχνίδι — χάνεις και το δικό σου μυαλό. τώρα λοιπόν εμείς ψάχνουμε τρεις ακόμη ανθρώπους πάνω σ’ αυτούς τους τρεις, ενώ η ίδια η βάση του προβλήματος παραμένει αχτύπητη όπως εκείνο το τρενάκι στην παλιά του ρόδα.
τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ακούστε καλά τώρα — γιατί εκεί που όλοι βλέπουν τρεις αγώνες σαν τρεις νύχτες χωρίς φεγγάρι, εγώ βλέπω κάτι άλλο.
Ο Ακούνγιου εκείνον τον αγώνα με τον Ολυμπιακό που τελείωσε 93-97 είχε μία φάση στα τελευταία δύο λεπτά όπου έφερε την μπάλα μέχρι το τρίποντο της ομάδας του σαν νερό από βρύση που ξεχείλισε — όμως εκείνοι οι δύο παίκτες των Πειραιωτών είχαν στήσει ένα τείχος ανάμεσα στο στόχο και τους συμπαίκτες του σαν εκείνες τις μέρες που οι οικοδόμοι στην πόλη έκλειναν τον δρόμο εκτός προγράμματος. Η μπάλα πήγαινε εκείνος την έπιανε πάλι στα χέρια του σαν ζεστό ψωμί στον χειμώνα, αλλά η προσπάθεια έφτανε μόλις στην κόκκινη γραμμή. Αυτό δεν είναι οργανωτικό έργο — αυτό είναι σημάδι μιας ομάδας που ξέρει πως ο χρόνος τελείωσε πριν ακόμα ανοίξει ο αγώνας.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι λες ρε φίλε, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’99 όταν πήγαμε στη Λάρισα για το κύπελλο και χάσαμε εκτός έδρας σαν ομάδες πολιτικών που ξεχνάνε τις εκλογές; τότε είχανε τον Φώτη, τον Τζόρτζεβιτς και τον Σούμποτιτς — τρεις αξιόλογοι, αλλά όχι τρεις σωτήρες. αυτοί έκαναν ότι έκαναν, εμείς όμως θυμόμαστε πως όταν ο Αρης είχε εκείνον τον Γιώργο Αμερικάνο στον πάγκο, έπαψε να χάνει σαν κουκί στο νερό. έτσι κι εδώ: αυτοί οι τρεις του Pana είναι σαν τους τρεις γκαρσόνους που σέρνουν το τραπέζι όταν η κουζίνα έχει πάρει φωτιά — απαραίτητοι σαν παγάκια στον Αυγουστιάτικο ήλιο, αλλά όχι αυτοί που θα σβήσουν τη φωτιά.
τι νομίζεις λοιπόν; αυτοί οι παίκτες είναι περισσότερο σαν τους δρόμους της Αθήνας τις δεκαετίες του ’80 — άσχημα φωτισμένοι, με πολλές λακούβες, αλλά όταν βρεις τον δρόμο σου εκείνος σε βγάζει εκεί που θέλεις;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι έπαθα ρε παιδιά όταν διάβασα αυτά τα τρία τελευταία μηνύματα; σα να μου έριξαν τρεις μπαγιρκέδες στο κεφάλι μέσα στον Αύγουστο ενώ έκανα πάρτι στο βουνό.
ωχ η ομάδα εκεί έξω σα να βγήκε από την ταινία εκείνη με τους τρεις γκάνγκστερς που νομίζουν πως μπορούν να ξεφύγουν από το αστυνομικό τμήμα επειδή φοράνε μεγάλα γυαλιά ηλίου μέσα στη νύχτα. αυτοί οι τρεις – Ακούνγιου, Λογοθέτης, Παπαγιάννης – βγήκαν εκεί στους τρεις εκτός αγώνες σα να τους πήρε ο ντους ξαφνικά ενώ είχανε ξεγελάσει τον εαυτό τους πως ξέρουν πώς να κολυμπήσουν. κι όταν τους πήρε ο ντους, άρχισαν οι άλλοι να χτυπούν σαν μπούφος στην πόρτα του ψυγείου γιατί δεν είχανε καν κλειδί.
τώρα λοιπόν βλέπω τον κόσμο να χωρίζεται σα τις δύο πλευρές του Μαρακίου: εκείνοι που βάζουν τα στατιστικά στο φωτογραφικό τους υλικό σα θεραπεία από την αϋπνία και εκείνοι που ζούνε τον κόσμο σα τον Αντώνη μου όταν του έκλεψαν το τρακτέρ την ημέρα που έπρεπε να σπείρει.
τι έλεγαν όμως τα παλιά χρόνια εκεί πάνω στο λόφο της Δωρίδος όταν κάποιος φώναζε πως τρεις άνδρες μπορούν να γίνουν η λύση; «τρεις άνδρες είναι σαν τρεις κεραίες του μηνύματος», έλεγε ο θείος μου ο Τάσος που έκανε πολλά λάθη στη ζωή του εκτός από αυτά στο μπάσκετ, «όμως αν δεν έχεις καλό δέκτη, αυτός ο θόρυβος δεν πάει πουθενά».
ακούστε τώρα εμένα εδώ στον Βόλο, εκεί όπου κάθε βράδυ στις δεκατρείς Οκτώβρη θυμόμαστε πως το μπάσκετ είναι σαν την ψαράδικα – όταν πιάσεις κάτι μεγάλο, πολλές φορές πέφτει ανάποδα στο καλάθι σου ενώ εκείνοι που γελάνε ζουν για άλλα πράγματα. αυτοί οι τρεις παίκτες σίγουρα έγιναν πιο σημαντικοί από τρεις ψεύτικους χτύπους στην πόρτα σα νυχτώνει, όμως όταν η ομάδα στέκεται εκεί έξω σα τυφλό γατάκι μπροστά στον τοίχο, τότε ένας οργανωτής γίνεται αντίublin σα πενιχρό ψωμί ανάμεσα στις γιγαντιαίες πίτσες του πρωταθλήματος.
τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε; πρώτα από όλα να ψηφίσουμε σα κάποιος πήγαινε στον ιερέα να του βγάλει τις κάλτσες επειδή είχανε βγει τα νερά – δηλαδή σα να έχουνε κουράγιο όσο εκείνος που ανέβαινε τις σκάλες του σπιτιού του κάθε πρωί μέχρι να πάρει σύνταξη ενώ είχε τρία παιδιά στο πανεπιστήμιο.
γιατί εδώ λοιπόν δεν μιλάμε για τρεις ακόμη παίκτες σαν να βάζουμε τρεις ακόμη κουκίδες πάνω στον χάρτη όταν ξέρουμε πως η πόλη κάηκε σα το ξενοδοχείο εκείνο στο Λονδίνο που είχε ξεσπάσει πυρκαγιά στις δεκαετίες του ’80. μιλάμε για μία κουλτούρα νίκης που ξεκινάει εκεί που τελειώνει η ανοησία του «εντάξει ρε παλικάρια, δώστε μας λίγη ώρα να βρούμε το μυστικό».
αλλά επειδή εγώ εδώ είμαι σαν εκείνον τον Βλάση Νεράτζη στέκεται και βάζει σουτ μέχρι να νυχτώσει η περιοχή, ας τελειώσω λέγοντας πως αυτοί οι τρεις μπορούν να γίνουν ένα πρώτο βήμα – σαν εκείνες τις τρεις πρώτες σφαίρες ενός κοκοτσίου που προσπαθεί να σπάσει το αβγό πριν ακόμα το αβγό καταλάβει ότι θέλει να γεννήσει κοτούλα.
όμως εσύ τώρα πες μου: αυτοί οι τρεις είναι σαν τα τρία πιάτα του μενού σ’ ένα εστιατόριο σα το μεγάλο του Πρωτοχρονιάτικο δείπνο – θέλουμε περισσότερο; εγώ λέω ναι, αλλά όχι επειδή λείπουν τρεις τροφές, επειδή λείπει ο άνθρωπος που ξέρει πως το φαγητό πρέπει να είναι ζεστό όταν πέσει στο πιάτο, όχι σα νερό βρύσης τον Φεβρουάριο.
και μιας και τώρα ξεκίνησε το ψήφισμα, ας βάλουμε στοίχημα πως αυτοί οι τρεις δεν είναι η τελική λέξη. η τελική λέξη γράφεται σα εκείνη η νύχτα στο Λουτράκι το ’84 – όταν βγήκαν νικητές όχι επειδή είχαν τρεις οργανωτές, αλλά επειδή εκείνοι τρεις είχαν έναν κόουτς που τους έλεγε «μπρος γκαρσονιέρα» σα να ήταν ιεροί κανόνες του σπιτιού.