Ποιος μπαίνει στην ομάδα για να κάνει τον Μπέντζεμα να γελάσει - κι όχι με δάκρυα

Καλά ρε φίλοι, τώρα τελείως πλάκα μου βγήκε στους φανταρίνους της Μπαρτσελόνα που ξέχασαν πως ο Ντέστανιε κάνει πιροσκαφίσματα αμόκ κάθε τριάμισι λεπτά; Αυτόν τον Ρόκιους τον είδα μια φορά σα μουρζούζου στον ιστό των highlights — όχι πως λέω πως δεν τρέχει σαν το ρεύμα στην Λάσ Πάλμας, μα γιατί γελούν αυτοί τόσο εύκολα; Να μου δείξουν ένα κανονικό highlight όπου ο ΜπέντΖΕΜΑΣ δέχτηκε μια πάσα από έναν ξένο και γύρισε προς το σούρουπο με γέλιο επεισοδίου κωμωδίας! Από εμένα δεν τους πέφτει τίποτα. Ακόμα κι οι λίγοι αγώνες του ήταν ευκαιρίες "αχ ρε" για εμάς στη Μαδρίτη — όχι βάλτε μου άλλον έναν φρέσκο Σόφιαν Ασριμπί αριστερό σπίθα.

ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΛΛΕΞΕΙ ΛΑΘΟΣ, ΡΕ;;; Φίλε μου, ένας τύπος που κινείται σαν ηλεκτρισμένος σκαντζόχοιρος στο χόρτο!!! Μας λείπει ΑΥΤΗ η μανία στο γήπεδο, αυτή η ψυχή που δεν κοιτάει τι γίνεται στο κέντρο της επίθεσης αλλα ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ σαν να τον κυνηγάει ο διάβολος!!! Ξέχνα τους Σόφιαν Ασριμπίδες της εποχής! Αυτό εδώ είναι ΜΑΓΕΙΑ! Πώς να μην γελάσει ο Μπέντζα όταν του φορτώνεις μια πάσα σαν σφεντόνα μέσα από τρία άτομα και εκείνος πριν πιάσει την μπάλα έχει ήδη γυρίσει το κεφάλι του ξερό γέλιο;;; Ο Μπέντζα δεν παίζει 10 χρόνια στη Ρεάλ για νάρθει αυτός ο ΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ ΤΡΕΛΟΣ ν' αγοράσουνε ατύχημα!! Πιστέψτε με, αυτό το παιδί ΚΟΒΕΙ τις αναπνοές!!! Δεν είναι transfer — ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ!!! Να δεις πως στήνει εκατό κιλά σωματικό βάρος πάνω σου σαν νάθε κάτι ενώ όλα γύρω σου πέφτουν!! Είναι ο τύπος που όταν βγάζει την μπάλα έξω από το χώρο οι αντίπαλοι στέκουν σα χαμένοι βλέποντας ποιος έκανε το μάγκα!! Και τέλος πάντων, αυτοί στη Μπαρτσελόνα ψάχνουνε σκάλα;; ΑΥΤΗΝ την σκάλα δεν την βγάζεις από σκάλα — ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ!!! Μας κάνουν λάθος αυτοί οι καταραμένοι!!! Ρεαλ Μαδρίτης 2024: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΛΕΤΩΝ!!!

Μα τι αστείο αυτά τα νούμερα που βγάζουν αυτοί στη Μπάρκα; Ο Μαρκ Ρόκιους είναι ξεκάθαρα ένας τύπος που τρέχει σαν τρελός — κι ας φορά κίτρινο, σαν να πήρε έναν υγρό αντίχειρα από κάποιον φιλάθλο του ΠΑΟΚ. Τι λέγαμε πριν; Ακολουθία στην επίθεση; Αυτό εδώ είναι ένα burnout χωρίς αβγά! Δεν αμφισβητώ πως τρέχει σα διαλυμένη αυτοκινητοδρόμος την ώρα της κυκλοφορίας, αλλά ας βάλουμε κι εμείς τα μυαλά μας πάνω στο τραπέζι: ένας εκατόντα που έχει ξοδέψει χρόνια στην Ουτρέχτη, έναν ρόλο άσχετο με τη θέση του, μπορεί να βγει σκοτεινός σαν τον Την Αυγή τον Οκτώβριο από το Πρωτάθλημα Ολλανδίας; Και μια χαρά είναι το ότι οι Μπλουνάγουνοι ψάχνουνε κάτι τέτοιο — μάλιστα, τους το εύχομαι. Όμως, παιδιά, σκεφτείτε το πώς παίζουνε την μπάλα αυτοί οι Βόρειο-Πόλειςδες. Ο Πλέιμεϊκερ δεν είναι θέση, είναι κατοχή ζάχαρης γυρισμένη σε κακό πρωινό. Εμένα πάντως μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου που αγόρασε μια BMW αγνώστου προέλευσης και όταν έφτασε στο γήπεδο κατάλαβε πως η μπαταρία δεν έπιανε βραδινό ρεύμα. Ο Ρόκιους είναι σίγουρα διασκεδαστικός σα μωρό γάτας που κυνηγάει μπάλα φάντασμα, αλλά η μετάδοση του Μπέντζα δεν είναι ίδιο πράγμα με τον αυτόματο κλώτσο στον τοίχο. Στη Ρεάλ Μαδρίτης όμως ξέρουμε πως η μεταγραφή πρέπει να είναι περισσότερο σαν ένα εορταστικό σουβλάκι — ντόπιο κρέας, σωστή σούβλα, και σιγουριά πως δε θα σου δώσει ξαφνικά τροφική δηλητηρίαση. Κάτι τέτοιο δεν θα του έκανε καλό, άλλωστε οι τραυματισμοί στους εκατόντες σπάνια τελειώνουν έτσι φωτεινά σαν θέαμα τσίρκου. Εγώ τουλάχιστον ψάχνω περισσότερο σαν εκείνον τον τύπο που φορά πάντα μαύρο και φωνάζει ατάκες στους προπονητές όταν βγάζουν τις φανέλες — όχι οποιονδήποτε ξερόchentρο που τρέχει σα μπακ στο γήπεδο, κι ας είναι γρήγορος σα λαγός των αγρών της Νότιας Γαλλίας. Γιατί τώρα τελευταία βλέπουμε πολλά για πρώτη φορά —— αλλά η πραγματικότητα συχνά είναι διαφορετική από την ταινία τρόμου.

Ακούστε, παιδιά, εγώ σήμερα ξύπνησα στο Σαν Χουάν με μια κρίση γέλιου βλέποντας το συγκρότημα της Μπαρτσελόνας να κυνηγάει τον Ρόκιους σαν ηλίθιοι. Γιατί; Γιατί αυτοί εκεί πάνω πιστεύουν πως ένας εκατόντας που έκανε αρκετά χρόνια στην Ουτρέχτη — όπου άλλοτε έδινε πέντε πάσες σε έναν αγώνα κι ο συμπαίκτης του έκανε αυτογκόλ επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει νούμερα — μπορεί ξαφνικά να γίνει η πριγκίπισσα της Δανίας για την επίθεση; Κι ενώ οMX απορεί γιατί αυτοί ψάχνουν σκάλα — εσείς τι περιμένετε; Να σας πω κι εγώ τι βλέπω εδώ μέσα: αυτό το χάλι περιέχει περισσότερο νερό από τις σούπες της μανάς μου όταν ήμουν μικρός και προσπαθούσε να μας γεμίσει μέχρι πάνω. Ο Μαρκ Ρόκιους, αλήθεια; Αυτός ο τύπος που όταν βρέχει πάει και φορά το κίτρινο γιατί «δεν είσαι εσύ», λες κι η ομάδα του τρώει από τα φαβορίτες και το προσπέρασμα των ποδηλατών. Μα είναι σοβαρά αυτοί εκεί; Ο εκατόντας δεν είναι ζητιάνος στο περιθώριο της επίθεσης· είναι η στήλη εκεί που ολόκληρο το οικοδόμημα στηρίζεται. Και όχι, δεν πρόκειται για έναν τρελό που τρέχει σαν αστραπή επειδή του έριξαν μία μπύρα εκτός ωραρίου. Πρόκειται για έναν τύπο που πρέπει να έχειHEADSPACE πάνω από όλα. Να ξέρει τι γίνεται γύρω του σαν το βιβλίο της ιστορίας της πόλης του — όχι σαν κάποιος που κοιτάει το κινητό του στο γήπεδο επειδή περίμενε το επόμενο επεισόδιο των "Stranger Things". Αλλά αυτός εδώ ο Μαρκ λέγεται πως τραβάει την μπάλα προς όλες τις κατευθύνσεις χωρίς να γνωρίζει καν την έννοια του risk-reward. Στο σχολείο του προπονητή μου υπήρχε ένας γκαρσόνι που έκανε το ίδιο στον γηπέδου της Πάτρας — τον έπαιρνες, του έκλεινες το δρόμο, κι εκείνος αντί να δώσει μια φοράπή έδινε τρεις κλοτσιές στην μπάλα κι έβγαινε έξω ντροπιασμένος. Την επόμενη βδομάδα μας ξανάκανε λάθος κανά αγώνες επειδή κάποιος τον άφησε να τρέξει ξανά ανάμεσα στις γραμμές. Ο Μπέντζα; Αυτός έχει φάει όλο τον χρόνο της Ρεάλ να του περνάει βόλεϊ τόσο σφιχτά που μπορούσες να του φορτώσεις ξύλινο ψωμί μέσα από τρία άτομα. Γι' αυτό σου λέω: θέλουμε κάποιον που θα του πετάξει την μπάλα μέσα από ένα πλέγμα αντιπάλων χωρίς να κάνει καν το κόλπο του καλλιτέχνη. Κάποιον που όταν τελικά ο Μπέντ έχει την μπάλα στα πόδια του, εκείνος να στέκεται εκεί σα σιδεροδέσιμος σαν ένα ερπυστριοφόρο αυτοκίνητο στον πόλεμο — όχι σα ζητιάνος που περίμενε μια μπουκιά. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε το obvious: η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι φιλανθρωπικό σωματείο των ξένων συμπαθών μου. Εδώ θέλουμε έναν εκατόντα που όταν αγγίζει την μπάλα, η ομάδα παίρνει οξυγόνο σα διασωλήνωση αεροδρομίου. Όχι έναν που όταν πλησιάζει η μπάλα, η ομάδα κάνει τρία βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση επειδή φοβήθηκε την κίνησή του. Άλλος ένας λόγος που σας λέω όλα αυτά; Γιατί αυτοί στη Μπαρτσελόνα κάνουν το ίδιο λάθος κάθε φορά: αγοράζουν έναν τρελό δρομέα κι μετά προσπαθούν να τον κάνουν νοικοκυρεύτικο μπακ. Λες κι ο ρόλος είναι να τρέχεις σαν τρελός χωρίς κάποιο σχέδιο — μπας και βρεις την μπάλα τυχαία. Μα οι τυχαίοι παίκτες στον κόσμο του ποδοσφαίρου είναι σπανιότεροι από νόμους στις περιοχές της Ελλάδας. Μείνετε σπίτι σας λοιπόν μέχρι αυτοί να συνειδητοποιήσουν ότι το ποδόσφαιρο είναι σκάκι με πόδια, όχι τρελή καταδίωξη. Την επόμενη φορά που κάποιος θελήσει να σας πει ότι ο Ρόκιους είναι η λύση, δείξτε του το βίντεο εκείνου που προσπέραζε αυτοκίνητα σα λαγός κι άφηνε πίσω του μόνο ένα σύννεφο σκόνης κι έναν οδηγό που έκλαιγε. Κι ύστερα πείτε του: «Αυτό εδώ χρειάζεται μια ομάδα, όχι ένα αγνώστου προελεύσεως ψυχολογία.»

α! πώς έγινε και βγήκα εδώ μέσα ο κουτός που ξέχασε ότι φέτος η Ρεάλ παίζει σαν ντουφέκι στη θάλασσα;; έτσι κι αλλιώς, σίγουρα δε βρίσκεται η λύση στον... πορτοκαλί τυφλοπόντικα που αγοράζει η Μπάρσα επειδή του άρεσαν οι μπότες του Ντέστανιε;;; και μιλάμε για έναν τύπο που όταν δίνει πάσα στον Μπέντ ζει σα ν' ανέβηκε στον δωδέκατο όροφο με σκάλα χαρτιού — νομίζω πως έπρεπε πρώτα να τον αφήσουνε να κανονίσει τα ψυχοφάρμακα του πριν βάλουνε την ομάδα πάνω στους ώμους του! μπορείτε ένα πράγμα να πιστέψετε: πως εδώ στην Μαδρίτη έχουμε βρει έναν εκατόντα εδώ κι δεκαπέντε χρόνια που στέκεται πάνω στο γήπεδο σα σιδερένιος πύργος και λέει «βρε βρε, αυτή είναι η μπάλα εδώ!» — χωρίς να χρειάζεται πεντάλ αριστερά-δεξιά γιατί του αρέσει η γυμναστική. δεν μιλάω για κάποιον τυχαίο βλάχο που αγοράστηκε από την Κύπρο επειδή έκανε μια φορά ένα σουτ εκτός περιοχής γελώντας σα νάσαι σου ψιλοπαιγμένος! δεν ξέρω πώς ακούστηκε εκεί έξω ότι ψάχνουνε άλλον έναν τρελό δρομέα — αυτοί ξέχασαν πως η επίθεση της Ρεάλ τρέχει σα πολύ αργή ταινία θρίλερ όταν δεν έχει ξένους παρεμβολές;;; εδώ πρέπει να βάλουμε έναν σκασιαρχείο παρά έναν εκατόντα; γιατί σιγά σιγά γινόμαστε το μουσείο τροχαίων της Premier League! ο Μπέντζα δε χρειάζεται κάποιον να του κάνει χιουμοριστικές κινήσεις ανάμεσα στους αντίπαλους — χρειάζεται έναν στημένο σαν τον Μόντριτς εκεί στις μεγάλες νύχτες όπου όλοι οι άλλοι κοιμούνται στο καλάμι! εκείνος ξέρει πότε να παραδώσει τον ρόλο στο περιθώριο κι όταν ν' ανοίξει δρόμο σα γυάλινο σωλήνας στο χέρι χειρούργου! και τέλος πάντων, η Μπαρτσελόνα μπορεί να συνεχίσει να ψάχνει σκάλα όσο θέλει — εμείς εδώ ξέρουμε ότι η λύση βρίσκεται σε κάποιον που όταν βγάζει το κεφάλι του δεν αναρωτιέται «πού πήγαν όλα αυτά;» αλλά λέει «εντάξει, εδώ βρίσκεται η μπάλα, ας κάνω το δικό μου!». εγώ τουλάχιστον περίμενα χρόνια μέχρι να δω έναν πραγματικό ξιφομάχο στα πλάγια — όχι έναν που τρέχει σα ν' ανάβει φωτιά κάτω από το γλουτό του! η Ρεάλ έπαιξε όλες τις άλλες ομάδες εκείνες τις εποχές όπου οι εκατόντες στέκονταν σιωπηλοί σα πέτρινοι γίγαντες ανάμεσα στους συμπαίκτες! αυτοί εκεί ψάχνουνε τον Ρόκιους επειδή τους αρέσει η κινούμενη εικόνα — εμείς ψάχναμε τον χαρακτήρα που κάνει τους αντίπαλους να κοιτάνε τον χάρτη για το δρόμο της επιστροφής!

α η άλλη φορά που ψάχναμε κανέναν ν' ανάψει τα γέλια στον Μπέντζα — κι όχι βάλτε μου κάποιον από εκείνους τους "φυσικούς κωμικούς" που γύριζαν τότε σαν τρελοί στους πάγκους; θυμάστε τον Κροάτη εκείνον τον σέντερ φορ, τον Φάνο που είχε σκάσει τότε στις προσθήκες; όλοι έλεγαν πως αυτός είναι ο άνθρωπος! «θα του φορτώσει μία πάσα έτσι που ο Μπέντ να γυρίσει προς το διαιτητή σα μεγαλοφυής», έλεγαν. κι εγώ τους έλεγα πως περιμένουμε χρόνια έναν σοβαρό σκασιαρχείο και μας φέρνουνε έναν που κατάλαβε το ποδόσφαιρο σα να του διάβαζαν τον κανονισμό της οικονομικής κρίσης. αυτή η ιστορία τελείωσε εκείνος στο Λουγκάνο αφήνοντας δύο γκολ στους οπαδούς και τρεις ημέρες ανοιχτές στις εισπράξεις από τα εισιτήρια — τι χιούμορ σώθηκε εκεί; ή πάλι εκείνος ο τύπος από την Μπρέσια, ένας Αργεντινός με γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο επειδή δε μπορούσε να αντέξει το φως της μεγάλης σκηνής; αυτόν τον έφεραν σαν τον "νέο Μέσι" επειδή έκανε ένα ψεύτικο σουτ εκτός περιοχής και κράτησε τη μπάλα για δεκαπέντε δευτερόλεπτα κοιτάζοντας γύρω σα λαγός στο φανάρι. ο Μπέντζα εκείνο τον αγώνα έκανε τρεις αυτογκόλ επειδή τον προσπέρασαν τρεις φορές στον ίδιο χώρο — όχι επειδή ήταν αργός, επειδή είχανε χάσει κάθε εμπιστοσύνη! και τώρα αυτοί στη Μπάρκα φέρνουνε τον πορτοκαλί τυφλοπόντικα σα να μην υπάρχουν άλλα ζώα στον πλανήτη; αυτό εδώ θυμίζει εκείνον τον θίασο των ηθοποιών που είχανε αναλάβει ρόλο κωμικού στον γηπέδου της Βερόνας — αυτό τελείωσε όταν ο στόπερ τους έκλεισε την είσοδο στον δρόμο επειδή κουβέντιαζαν τη μπάλα σαν σειρά από σαπουνόπερα! εγώ τουλάχιστον όταν βλέπω αυτούς τους φανταρίνους της Μπάρσα να κυνηγάνε κάτι τόσο... κινητικό στο ρόλο του εκατόντα, μου 'ρχεται αμέσως η εικόνα εκείνου του τυφλοπόντικα που προσπαθούσε να κρατήσει την μπάλα για περισσότερο από τρία δευτερόλεπτα πάνω στο χορτάρι. κι όσο αργούσε τόσο η ομάδα του περίμενε σα μπουλούκι γύρω από ένα πτώμα! εκείνοι ξέχασαν πως ο ρόλος του εκατόντα δεν είναι να τρέχει σα κλωτσιά μπουλούκι στο Στάδιο Καραϊσκάκη, αλλά να προσφέρει μία βάση σιγουριάς όπως τον κορμό ενός δέντρου όταν φυσάει ο αέρας. κι όμως αυτά τα παιδιά εκεί πάνε λες κι έχουνε βρει τον Άγιο Δισκοπότηρο μέσα σ' έναν σωρό από πορτοκάλια! αυτοί εκεί λένε πως θέλουν έναν εκατόντα που να κάνει τον Μπέντζα να γελάσει — εγώ πιστεύω πως αυτοί ούτε καν ξέρουν πως ο Μπέντζα γελάει όταν του φορτώνεις μια πάσα τόσο σφιχτή που του κόβεις τον αέρα σα μαχαίρι! αυτό δεν έχει να κάνει με κίνηση, έχει να κάνει με νόημα! όσοι ψάχνουνε λύσεις μέσα από τα highlights σίγουρα θα πέσουν πάνω σ' έναν σωρό από highlights — και μετά θα αναρωτηθούνε γιατί η ομάδα τους συνεχίζει να χάνει σα πρώτος γύρος Κυπέλλου! κι ενώ αυτοί εκεί ψάχνουνε τον "πιο γρήγορο εκατόντα", εμείς εδώ στην Μαδρίτη αφήνουμε τον Γιώργο Αρίας εκεί που στέκεται σα γρανάζι στα δόντια ενός ρολογιού — εκείνον που ξέρει πως δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από ένα βράδυ που ο Μπέντ ζει πάνω του σα να ισορροπεί στο τέλος μιας σχολής ιππασίας! αυτοί εκεί ψάχνουνε έναν τυφλοπόντικα και εμείς έχουμε τον θησαυρό δίπλα μας! θέλουν λοιπόν να κάνουν τον Μπέντζα να γελάσει; βάλτε τον εκεί πάνω μαζί με έναν εκατόντα που όταν τον αγγίζει η μπάλα νιώθει σα τον πρωταγωνιστή μιας ταινίας δράσης — όχι σα αυτόν τον τύπο που κάποτε είδαμε να τρέχει σα καταδιωκόμενος επειδή πήρε την μπάλα κατά λάθος στο χέρι του στην Ουτρέχτη! εκείνον τον αγώνα κέρδισε η ομάδα του επειδή οι αντίπαλοι έκλεισαν όλα τα δρόματα λόγω πανικού — όλο αυτό το γέλιο τελείωσε όταν εκείνος γύρισε και δήλωσε πως "δεν ήταν η μπάλα, ήταν το ντους που μύριζε περίεργα"! αφήστε τους λοιπόν εκείνους τους φανταρίνους να ψάξουνε τους "τάχυς εκατόντάδες" — εμείς εδώ στην πόλη των γηπέδων ξέρουμε πως η ψυχή της ομάδας βρίσκεται σ' εκείνους που δίνουν σιγουριά όπως ένα νερό πλαστικό μπουκάλι γεμάτο στη μέση της ερήμου. ο Μπέντζα λοιπόν χρειάζεται έναν εκατόντα σα το επόμενο σουβλάκι στη σούβλα — όχι σα εκείνον τον τυφλοπόντικα που κάποτε είδαμε να σέρνει την μπάλα σα νάτανε ζόμπι στο δρόμο για την παράσταση της Μικρής Γοργόνας!