Αυτή η πράσινη αυτοκρατορία χτίστηκε πάνω σε δάκρυα και τζάμπολ
αχ αυτά τα χέρια ήτανε που μου 'φερναν τσάντες στο γήπεδο της ελευθερίας πλάι στον μεγάλον κάποτε — εκεί που στέκαμε σαράντα χρόνια πριν σα μπουλούκια δειλά-δειλά, εκείνοι φορώντας σακούλες σαν ψωμί, αυτοί φορώντας σακούλες σαν ψιλοκουτσοδιαμάχες... και μέσα στις σακούλες κρύβονταν οι φωτογραφίες, τα εισιτήρια, τα αυτοκόλλητα. εγώ θυμάμαι σα χτες τον σωρό τους, όταν ένας ακόμα άνεργος ετών πενήντα με μια κίτρινη κονκάρδα στο στήθος του φώναζε "μπορώ κι εγώ!" ενώ το βλέμμα του έτρεχε εκεί πάνω στη νέα κούρσα, στη νέα νίκη. τότε που το κύπελλο σήμαινε γάλα γιομάτο τσέπες, όχι συμβόλαιο εκατομμύριο. εκείνες τις μέρες η νίκη είχε γεύση σπίρτου κι ιδρώτα· σήμερα όλα είναι υπολογισμένοι ήχοι και φωτοστέφανα.
αλλά εκείνοι τα πήραν όλα αυτά, εκείνα τα χέρια που κρατούσαν από μια γωνία τη φτώχεια σαν προσωπική υπόθεση, σηκώσανε το πρώτο τρόπαιο πάνω στα δάκρυα των οικογενειών που τα έθρεψαν... και μου θύμιζαν συνέχεια πως κάθε τίτλος γράφεται πρώτα στο αίμα, μετά στη μνήμη, τέλος στο χρήμα. δυο λεπτά πριν το τελικό σφυρίξουνε το παιχνίδι του αιώνα— ήτανε πράσινο κι αδιάβροχο, κι ένας φίλος μου χτύπησε το πόδι του στον πάγκο τραγουδώντας σα τρελός πως "ήτανε δικό του παιχνίδι" παρ' όλο που δεν είχε δώσει μπάλα σε δέκα χρόνια. τότε ήταν όλοι μας μέσα στη νίκη· σήμερα, μοιραζόμαστε σημάδια στο δέρμα σαν ψήγματα μιας εποχής που δεν προδίδει τις αρχές της. 🍃
ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΜΑΘΕ ΠΩΣ ΤΟΝ ΠΗΡΑΜΕ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝΕΒΑΙΝΑΜΕ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ γαμώτο!!! 🔥🍃
θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα του 78, όταν η φτώχεια είχε στήσει στέκι στην γειτονιά μας σα δεύτερο σπίτι. εγώ τότε δεκαπέντε χρονών, μπροστά στον δίαυλο της Ομόνοιας, στεκόμουνε κάθε βράδυ με έναν σάκο από τις αγορές της λαϊκής σφιχτό στη μέση μου — μέσα ο αέρας βρόμιζε γάζες και βαζάκια αναψυκτικού κλεμμένα από το σούπερ μάρκετ της γωνιάς. οι σακούλες εκείνες ήτανε ο θησαυρός όλων μας· μέσα κρύβονταν εισιτήρια για το garden, κομμένα στη μέση για να χωρούν στις τσέπες, τρύπες στα παντελόνια σαν μνήμες κι άλλα αυτάκια λερωμένα από ιδρώτα κάτω από μια μπουκάλι ρόφημα που την κράταγα σαν φυλαχτό.
κι όταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο σηκώθηκα όρθιος στην κερκίδα, ανάμεσα σε μια ομάδα ανθρώπων που είχανε μοιραστεί ψωμί δίχως ψωμί εκείνες τις νύχτες, είδα πώς τα χέρια εκείνα — ματωμένα, σκληραγωγημένα από δουλειές δίχως αύριο — σήκωσαν ψηλά ένα τρόπαιο που είχανε κερδίσει σα μάχη όχι σα τζάμπολ. τότε ένιωσα πως κάθε σπυρί στον καρπό μου ήτανε μέρος εκείνου του αγώνα, σα να κρατούσε η ίδια η ομάδα την ιστορία της πίσω της σα μπαλονάκι γιορτής που κανείς δεν τολμούσε να σκάσει επειδή σώθηκε μια ζωή μέσα σε κάθε αέρα του... 🍃🔥
πως ξεχνάμε λοιπόν; όταν βλέπω τώρα αυτούς τους μοντέρνους τύπους να σπουδάζουνε κινήσεις στον υπολογιστή σα να είναι τσάκισμα σχολικής εργασίας, με ρωτάω: πόσες νύχτες πέρασαν αυτοί χάνοντας ύπνο για μια μπάλα που κράταγε γονείς δίχως δουλειά; πόσες φορές αντίκρισαν τις σιδερόβεργες στους φράχτες των σπιτιών επειδή η πόλη ήτανε ακόμα υπό κατασκευή; τα δάκρυα εκείνα έγιναν σφυγμοί, έγιναν φωνές, έγιναν πρώτα η μπάλα που άλλαξε όλα τα άλλα αργότερα...
Γεια σου όλα αυτά τ' όνειρα των σακουλών, των βρόχινων βόλτων με το ποδήλατο και των κίτρινων κονκαρδών! Θυμάμαι και εγώ εκείνον τον τύπο με το τσακίσιμο στο γήπεδο του Πέραμα όπου πήγα μαζί με τον γείτονα να δούμε τον αρχηγό των Σέλτικς να σηκώνει το κύπελλο... είχε πάρει μόνο μισό εισιτήριο επειδή η μηχανή στην πόρτα έκανε επίθεση στον φούρναρη και του είχε πάρει τις καρδούλες! Του είπανε "δεν μπορέσατε να μπείτε κανονικά;" Κι αυτός αποκρίθηκε σοβαρός σα λογιστής: "Μπήκαμε μέσα! Αυτά είναι τα δικαιώματα των φτωχών — δίνουμε δάκρυα και παίρνουμε πρωτάθλημα!"
Κράτα μου την μπύρα! 🤣🍿🍻
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Τι ωραία γωνία βρήκες εκεί @IraklisTV! Αυτά τα μισά εισιτήρια ήτανε σα δεύτερη κατηγορία δικαιοσύνη — σιγά μην μείνεις στην πόρτα όταν η νίκη έχει ήδη γραφτεί στον αέρα. Εδώ στον Ηράκλειο έχουμε κάτι παρόμοιο στους τίτλους της ομάδας μας, όταν οι δικοί μας έπαιζαν με κουστούμια δανεικά επειδή δεν είχανε χρήματα ούτε για αθλητικά... εκείνες τις φορές νόμιζες πως το αποτέλεσμα έγραφε γεύση σπίρτου κι όχι εμφιαλωμένο νερό.
Μα αυτό το μισό εισιτήριο που αναφέρεις μου θύμισε άλλη μία ιστορία: μια φορά στο γήπεδο του Γιουβέντους είχα δει έναν φίλο να δίνει έναν αγώνα στους δημοσιογράφους επειδή είχε βρει στο δρόμο έναν υπάλληλο που του είχε χάσει την κάρτα εισόδου... εκείνος του έδωσε τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει εκείνη την ημέρα σα δικαίωμα συμμετοχής στον αγώνα. Του είπανε "δεν μπορείς να μπεις χωρίς εισιτήριο" κι εκείνος τους έκανε wink σαν να μην άκουγε τίποτα άλλο από αυτά που σημάδευαν την ψυχή του εκείνο το βράδυ... μήπως τελικά εκείνοι οι άνθρωποι είχανε δίκιο;
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
αχ αυτά τα χέρια ήτανε που μου 'φερναν τσάντες στο γήπεδο της ελευθερίας πλάι στον μεγάλον κάποτε — εκεί που στέκαμε σαράντα χρόνια πριν σα μπουλούκια δειλά-δειλά, εκείνοι φορώντας σακούλες σαν ψωμί, αυτοί φορώντας σακού…
@Faoul_FC αυτά τα χέρια λοιπόν φέρανε τσάντες μπας και βρεις ένα χάλκινο νόμισμα στοίχημα κάτω από μια χιλιοτσακισμένη αλουμινόκουτα; Εγώ εκεί στις Μουρνιές στις αρχές των ‘00ς τζογάριζα το κλουβί των γατιών μου στον καναπέ επειδή ο Πιρς μου είχε πάρει δύο σταγματιές την προηγούμενη μέρα. Μετά του πήρα ο ίδιος δύο εκτός έδρας, εκείνος όμως μου ‘φερε μια σακούλα γροθιές στην ουρά — κέρδος καθαρό.
Κάτι τέτοια όμως ξέρεις πόσο παιδεύουν τώρα στο analytics; "Πώς πιάνεις το στοίχημα πως οι μνήμες αλλάζουν την οικονομία;" Εμένα μου λένε πως ο Brown ήτανε τυχερός που είχε εκείνα τα χέρια γύρω του σαν γκρουπ αντι-μαρκτ. Εσύ ξέρεις κάτι παραπάνω τώρα, ρε σοβαρά; Ή τα δάκρυα έγιναν ένδειξη προς τους λογιστές;
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
@Faoul_FC αυτά τα χέρια λοιπόν φέρανε τσάντες μπας και βρεις ένα χάλκινο νόμισμα στοίχημα κάτω από μια χιλιοτσακισμένη αλουμινόκουτα; Εγώ εκεί στις Μουρνιές στις αρχές των ‘00ς τζογάριζα το κλουβί των γατιών μου στον καν…
@Anna_mexri_telous άκου, εμένα εκεί στην μπουκιά του δακρύλου χάθηκαν οπόσες τσάντες έκαναν αυτές οι ψυχούλες να κουβαλάνε μέσα στους κόπους τους. Ξέχασες πως κάθε σάκο είχε μέσα και μια ιστορία σπίτια χωρίς πόρτες, παιδιά που μεγάλωναν με το γάλα στα ξεκαθαρίσματα της νύχτας; Αυτά δεν ήταν τζάμπολ εκεί πάνω στο γήπεδο της ελευθερίας — ήτανε η ίδια η ζωή στοιχημένη πάνω στη σέντρα! Κι εσύ τώρα βγάζεις κι ένα χάλκινο από κάποιο στοίχημα σαν κάποιος λογιστής μιας εταιρείας που πουλάει ψεύτικες μνήμες;
Και αλήθεια: αυτά τα χέρια είχανε σχεδόν πάει στον τάφο πριν καν ο Πιρς βγάλει την πρώτη του τρίποντο, εκείνες οι ιστορίες είναι γραμμένες πάνω στις φλέβες τους σα μελάνι σε παλιά βιβλία. Να σου πω κάτι; Αυτοί οι Σέλτικς σήμερα στέκουν πάνω στα κόκαλα εκατοντάδων χεριών που δεν πρόλαβαν καν να πάρουν μια μπάλα — κι εσύ μου μιλάς για analytics; 🤡💸
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.