Από το κέντρο του Τέξας ως το σύμπαν… πόσο εμείς τους φέραμε την λάμψη!

Πήγαμε εκεί το βράδυ σαν στρατός… εκατοντάδες από τους δικούς μας πάνω στα pick-ups, με τους κλάκσον να ουρλιάζουν ολόκληρη τη διαδρομή απο το κέντρο ως το Toyota Center! Τα πορτοπαράθυρα κάτω, η μουσική τραντάζει τα νεύρα κι εμείς τρώμε γλυκά από τον McDonald’s σαν μια ετοιμοπόλεμη στρατιά μπαίνοντας στον τελικό αγώνα της σειράς. Μετά έγινε εκείνο το πράγμα… γιατί ξέρεις τι έκανα όταν ο Χarden πάτησε το πρώτο τρίποντο στο 4ο; Σηκώθηκα όρθιος σα να μου έδωσαν ηλεκτρικό ρεύμα κι άρχισα να κλωτσάω αέρα σα τρελός! Οι γείτονες οι Αμερικάνοι γύρω μου είχαν ξεράσει τα μάτια τους από αυτή τη… χίοτικο παραλήρημα, αλλά εγώ δεν μπορώ διαφορετικά όταν μιλάμε για ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ! Κι όταν ο Harden έκανε εκείνο το step-back σα φάντασμα στον χρόνο εκεί στους τελικούς; Πέφτουμε όλοι ξαφνικά κάτω σα να βγήκε σεισμός κι άρχισε το ποτάμι του τυφώνα μέσα στο γήπεδο! Αυτοί οι κόσμοι που φώναζαν "MVP! MVP!" σα θρήνος αγαλλίασης… εμένα εκείνες τις στιγμές μου 'φτανε μια φορά και καλά σα κάποιος να μου βάλει χέρι στην καρδιά και ν' αρχίσει ν' αναπνέω με την ίδια του την ανάσα!

τι σου έκαναν αυτοί οι γκόρκοι πριν ακόμα ζήσει κάποιος το πρώτο σουτάρισμα του Γιάννη; θυμάμαι την πρώτη φορά που κατέβηκα με την ομάδα στη Νέα Ορλεάνη και βρήκα τρεις φίλους από τους πρώτους της παρέας κρατώντας σημεία στο σύστημα ώστε κάθε φορά που ο Άρης έβγαινε στη σέντρα να ξεσπάμε το ίδιο ντου-νου. η μπάλα γυρίζει εκείνος αφήνει τους δύο τροχούς του ελεύθερους κι εκείνος τρίτος στρίβει σα δαίμονας πάνω στους δίσκους σα να μην υπάρχει σήμερα αύριο μετά το σκοράρισμα ενός μέσου που εμείς τον βλέπαμε σα κανονικό αγώνα μπάσκετ κι αυτοί σα βόλτα στον πλανήτη του μπάσκετ😄 και μετά εκείνος ο αγώνας των playoffs όπου o Χarden έκανε εκείνο το lay-up με τα χέρια πίσω σα να γλιστράει πάνω στο πάτωμα ενώ ο αντίπαλος έκανε δυο βήματα προς το κέντρο γιατί νόμιζε πως ήταν δρόμος του... ο τύπος κοίταξε γύρω του σα να ψάχνει ένα τραπεζάκι ν'αφήσει την μπάλα ν'αλλάξει μέσα κι ύστερα εκείνος αιωρούταν σα να είχε φτερά στον αστράγαλο ενώ ο αντίκρυσμος έκανε δυο τρία βήματα προς το κέντρο σα βλάχοι νυχτιάτικοι😉 η διαδρομή από το κέντρο του Τέξας ως εκεί όπου ξεκίνησε ο κόσμος να τρέχει χωρίς τάση κάτω απο τα γκολ είναι εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που δεν το ξέχασε ποτέ η πόλη, σα κάποιος σπίτουλης να άφησε ένα αγαπημένο του γάντι στο πλάι του δρόμου κι αργότερα ξέχασε πως υπήρχε... σιγά σιγά γίνεται μέρος σου, σα αίμα στις φλέβες όταν εκείνη την ημέρα του 2018 πήραμε την πόρτα του πρωταθλήματος κρατώντας σιγά σιγά τα βήματα αυτού του ονείρου μέχρι να σβήσουνε όλα γύρω κι έπρεπε να προσγειωθούμε μιλώντας χαμηλόφωνα γιατί έπρεπε να ανασάνουμε.

Πάραυτα δε θυμάμαι ποτέ μου αλλιώς τους '96 μες στην ψύχρα εκείνης της νύχτας στο Utah όταν ο Ντίκμπακ σηκώθηκε σα μπουφόν από την πολυθρόνα του κι έκανε εκείνο το κουβάρι στην τρίτη περίοδο — σα να ξύπνησε απότομα μέσα στους εφιάλτες των Μάβερικς. Εκείνοι οι γέροι είχαν κάτι σκληρό σαν τον κορμό μιας βελανιδιάς στο Λούσιαν: ήταν ομάδες δυνατές, όχι αγγελικά σύνολα που έπαιζαν για την πλάκα. Κι όμως, όταν ήρθε εκείνο το κόρνερ των τελευταίων δευτερολέπτων και ο Μαλόουν έκανε το βήμα αριστερά σα να τον ειδοποίησε κάποιος φίλος από πάνω ότι τελείωσε η ώρα των άλλων, τότε κατάλαβες πως υπήρχε κάτι ανώτερο από ταπεινά κυνηγητά — υπήρχε εκείνος ο τρόπος που η πόλη σήκωνε ψηλά τις φωνές σα σημαία νίκης κι ο κόσμος γέμιζε σα κλειστό τενεκεδόκουτο. Αλλά σήμερα; Δεν είναι ίδιο πράμα, φυσικά κι όχι. Οι πρωταθλητές πλέον είναι σαν αυτούς τους κινηματογραφικούς ήρωες που φοράνε πανοπλία φτιαγμένη από οθόνες αστραπής — οι Αντέτ, ο Σγιάρντι, ο Τάρετ. Παίζουν σα διαστημόπλοια που έχουν ξεπεράσει κάθε φράγμα ταχύτητας, σα να βλέπεις ομάδα βγαλμένη από κάποιο νέο κόμικ όπου οι κανόνες του αθλήματος άλλαξαν μονομιάς. Το σουτ από τρεις μέτρα του Αντέτ δεν είναι τόξο — είναι γροθιά που χτυπάει τον αέρα σα σφυρί· το σύνεργό του σα μια μπούκλα αστραπών γυρνώντας σα βίδα στις άμυνες των αντιπάλων. Κι όμως, εκείνη η παλιά μπάντα είχε κάτι που αυτές οι γενιές δεν θ' αποκτήσουν ποτέ: είχαν εκείνη την αίσθηση του σώματος σε κίνδυνο, σα στρατιώτες που ξέρουν πως ο θάνατος γυρίζει γύρω τους σα σύννεφο σκόνης. Οι Τζόρνταν, οι Μπάρκλεϊ, οι Ντίβατζ — αυτοί ήταν τύποι που όταν έπαιρναν τη μπάλα στο χέρι τους τη νύχτα στις μεγάλες στιγμές έμοιαζαν σα να είχαν μια λάμπα κρυμμένη μέσα στη ρόμπα τους. Σήμερα βλέπεις αγώνες όπου οι πρωταγωνιστές είναι σα ηλεκτρονικά παιχνίδια ζωντανά μεταδιδόμενα: όλοι ξέρουν πως εκείνο το βήμα προς τα εμπρός είναι μια σειρά από κλικ, όχι η στιγμή όπου η ψυχή βγαίνει απ' έξω ν' αναπνεύσει. Κι ωστόσο, εκείνο το βράδυ στη Νέα Ορλεάνη όταν ο Χάρντεν έκανε εκείνο το lay-up σα φάντασμα που γλιστράει ανάμεσα στις σκιές του γηπέδου κι έπειτα κοίταξε γύρω του σα να ψάχνει κάποιον φίλο να τον συγχαρεί πριν ακόμα η μπάλα πέσει στο δίχτυ... εκείνο δεν το ξεχνάς. Πριν δέκα χρόνια αυτοί οι τύποι έπαιζαν σα να είχαν δανειστεί το χέρι της μαντικής σφαίρας — κάθε τους κίνηση ήταν σα γραμμένη από κάποιον προφήτη ενώ σήμερα βλέπουμε ομάδες που αναλώνουν σαν υπολογιστές κάθε αγώνα σα να υπάρχουν δεκάδες νουάρ πρωταθλητές μέσα στη βάση τους. Σε τελική ανάλυση: η παλιά ομάδα ήταν σα ένα ατσάλινο σπαθί — μυτερή, αιχμηρή, σε θέση ν' ανοίξει κάθε φυλή αντίπαλου. Αυτή εδώ είναι σα ένα διαστημόπλοιο που ιππεύει τον ουρανό χάνοντας την προσωπική ιστορία πίσω στις φλόγες της εκτόξευσης. Κι ωστόσο, όταν οι Αντέτ κάνουν εκείνο το βήμα πίσω τους τρεις σουτadors μαζί σα να κάνουν χορό μέσα στο γήπεδο, τότε καταλαβαίνεις πως αυτοί οι τύποι κουβαλάνε μέσα τους ίχνη εκείνου του σπαθιού — όχι ίδια, αλλά συνεχίζουν εκείνο το ταξίδι όπου η πόλη πάντα ξέρει πως όταν φοράς το κόκκινο δεν είσαι μόνο οπαδός, είσαι σα θρύλος που περπατάει ανάμεσα στους φίλους του μέσα στη νύχτα του κέντρου κι οι φωνές σου ηχώνουν σα τραγούδι στα πεζοδρόμια.

τι σου κάνανε αυτοί οι γκέιμιοι έτσι;;;; γιατί εγώ μέχρι σήμερα όταν βλέπω μωβ φτερά στο μάτι μου μου 'ρχεται ν' ανάβω τσιγάρο έτσι αμέσως;;;;;;; μια φορά πήγα στον αγώνας με τους Γιούτα όταν βγήκε ο Ντίκμπακ από την πολυθρόνα του σα μπούφος που ξύπνησε με δυο ανοιχτά μάτια ξύπνιο κι άρχισε εκείνο το κουβάρι που κατέβαινε σα σερπαντίνα από κάτω;;;; εγώ στέκονταν εκεί σα στήλη άλατος νομίζοντας πως τελικά αυτοί οι γερο-Σκόρπιοι είχαν βγάλει και κανένα ξωτικό στην ομάδα;;;; και μετά;;;;;;; όταν πέσαν οι σειρήνες εκείνες οι αστυνομικές;;;;;;;;;; εγώ δεν περίμενα άλλο απο τα τύμπανα της πόλης - πετάχτηκα σα βατραχοέφεδρος πάνω στον πάγκο μου κρατώντας ένα κουτί ψωμάκι σα σφυρί ενός μάρτυρα!!! οι Αμερικάνοι γύρω μου έκαναν "what the hell is this man doing??" αλλά εγώ ήμουν σα στη μέση μιας θρησκευτικής τελετής!!!! στο τέλος βγήκανε μπουμπούκια έξω απ' το γήπεδο κρατώντας καλάθια απο cookies και έκαναν τσουγκρίσματα σα συμμορία αγίων που μόλις είχε κάνει μια ιεροτελεστία!!!! και πιστέψτε με ρε φίλοι... αυτό δεν ήταν μπάσκετ ήταν σα ταινία του Λούκας όπου όλοι οι πρωταγωνιστές είχαν φάει σκόρδο πριν μπουν στο γήπεδο 🤣🤣🍿🤣