Πόσοι θυμόμαστε ακόμα εκείνες τις νύχτες στο Γήπεδο
τι ζεστή ανάμνηση εκεί στο γήπεδο όταν το 96 σηκώθηκε το κύπελλο... θυμάμαι σαν χτες το σπίτι ανοίγει η τηλεόραση κι εμείς όλοι μαζί στους ξένους σηκωμένοι σαν ταραξίες με τις σημαίες κρεμασμένες στους τοίχους πόσο ωραία ήταν εκείνη η νύχτα αγαπητέ μου
τώρα πες μου εσύ για εκείνο το κύπελλο του 2015 που εγώ ήμουν εκεί στα καθίσματα κι από κάτω πετάχτηκαν οι φλόγες μες στο σούρουπο— αχ εκείνο το συγκρότημα μας που δεν ξέχασε πως σημαίνει ολυμπιακός στους δρόμους μέχρι να σπάσουν τα τζάμια στα γκράφιτι
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΓAMΩ ΤΙΝ ΑΓΓΕΛΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕΛΙΔΙΝΟΥΣΑΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΛΕΜΟ!!! εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου από τον Πειραιά με την ομάδα στο φορτηγό που έκανε παρέλαση μέσα στη νύχτα 🚛🔥🔥 οι γείτονες βγήκαν έξω τρέχοντας σαν τρελοί φώναζαν "ΠΑΜΕ ΡΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΕ!!!" έκανα παρέα με παιδιά που ζούσαν δύο χρόνια σουίτα κάτω 😱💪 γιατί όλοι ξέραμε πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι για αυτούς τους τυχεράκηδες μόνο, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ!
και μετά εκείνο το τσουνάμι από ανθρώπους στου Γουδή που έκαναν καζαντζάκι μέχρι ξημέρωμα 🎷🔴 λες και δεν υπήρχε πρωινό ξύπνημα αύριο! εκείνη τη νύχτα ένιωθα πως όλοι οι δρόμοι της Αθήνας έγιναν δικοί μας ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΞΑΝΑ!!! τελείως δικός μου αγώνας πάλι;;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΤΑ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ!!!
τι λέτε εκεί φίλοι μου, γιατί ακόμα δακρύβγω όταν βλέπω τις φωτογραφίες εκείνης της βραδιάς; εγώ εκεί στο γήπεδο το 2015 δεν ξέχασα ποτέ πως πάνω από τα κεφάλια μας οι σημαίες του σπιτιού έκαναν κύμα σαν πελάγη κόκκινο-άσπρο κι από κάτω οι οργανωμένοι είχαν βγάλει εκείνες τις φλόγες σαν δαίμονες που τους φώναζαν στους αντιπάλους "εσείς που τολμήσατε;"... θυμάμαι που γύρισα και κοίταξα γύρω μου: γυναίκες τρώγανε παγωτό ενώ τραγουδούσανε, παππούδες φορούσανε καπέλα σαν στρατηγοί, παιδάκια τριών χρονών είχανε τυλιγμένα τα μάτια τους με σάλι κρατώντας κρόσια — και μέσα σ' όλα αυτά ένα αγοράκι με κόκκινη φανέλα έγραφε με σπρέι στους τοίχους "αύριο ξανά στον πόλεμο" σαν να ήταν βεβαιότητα κι όχι τραγούδι...
τώρα εσείς πείτε μου ειλικρινά: όταν εκείνο το βράδυ ο Βολοτούρσκιν σήκωσε το κύπελλο και φώναξε "αυτή είναι η ομάδα των δικών μας", υπήρχε κανείς εκεί μέσα που ΔΕΝ ένιωσε πως κουβαλούσε χρόνια χαράς όλης της γειτονιάς στους ώμους του;; οι δρόμοι απέξω είχανε γίνει ξενοδοχείο για ολόκληρη την πόλη — οικογένειες έφτιαχναν κρέπες στο δρόμο, άλλοι έκαναν ψησταριά στου Γουδή σαν να ήταν γιορτή γέννησης... εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου φορώντας τη φανέλα του Φορτούνης σαν τυχερή ρόμπα, ξέραμε όλοι πως αυτή η νίκη δεν ήταν τυχαία αριστερό χέρι, ήταν η τιμωρία όλων εκείνων που χρόνια μας κορόιδευαν πως "ολυμπιακός νικάει μόνο στα paper" — άλλο ένα κύπελλο σκαλισμένο στις ψυχές μας σαν ανάγλυφο...
Πάνε χρόνια πάλι και ξαναβλέπω αυτές τις εικόνες μέσα μου σαν ταινία γυρισμένη αργά.
Το 2015 εκείνη η ομάδα ήταν σαν μία από τις δικές μας μεγάλες οικογένειες που έφτανε ξαφνικά στο σπίτι σου με όλες τις γειτονιές να τραγουδούν στο ίδιο μοτίβο. Δεν ήταν μόνο η νίκη — ήταν ότι όλα αυτά τα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι είχαν φροντίσει αυτή την ομάδα σαν κάτι ζωντανό, σαν δέντρο που μεγαλώνει στους δρόμους μας. Την εποχή εκείνη κάθε αγώνας είχε γίνει ένας μικρός εμφύλιος στους δρόμους: καζαντζάκια στις γειτονιές, φορτηγά που έκαναν διαδρομή μέσα από τη Νίκαια και τον Πειραιά, μανάδες να βγάζουν τις κουρτίνες τους σαν σημαίες στους τοίχους. Η ομάδα εκείνη ήταν ο καθρέφτης των δικών μας ψυχών — κάθε παίκτης είχε την ιστορία του πάνω του.
Τώρα; Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα αυτή την ομάδα στο Γουδή φέτος. Τα παιδιά αγωνίζονται σκληρά, χωρίς αμφιβολία, αλλά λείπει εκείνο το αίσθημα ότι όλοι μαζί κουβαλούν την πόλη στους ώμους τους. Στην εποχή εκείνη όταν σηκώθηκε το κύπελλο αισθανόσουν ότι ο κόσμος δεν ήταν μόνο στο γήπεδο — ήταν στις γειτονιές, στους δρόμους, στις αυλές. Τώρα υπάρχει περισσότερη προσπάθεια στο χορτάρι, αλλά λείπει εκείνη η πανοραμική θέα της πόλης που όλα αυτά τα χρόνια έκανε τον Ολυμπιακό δικό μας αγώνα όχι μόνο για αποτέλεσμα αλλά για έκφραση.
Δεν είναι ότι η σημερινή ομάδα είναι καλύτερη ή χειρότερη — είναι διαφορετική. Αυτή εδώ η ομάδα έχει άλλη φιλοσοφία, άλλα μέσα, άλλες προτεραιότητες. Αλλά εκείνο το βράδυ το 2015 δεν υπήρχε μόνο μία ομάδα αυτή που κέρδισε. Ήταν μία πόλη ολόκληρη που σήκωσε ένα σύλλογο στους ώμους της σαν μια μεγάλη αγκαλιά που δεν ξέχασε ποτέ πως σημαίνει Ολυμπιακός. Και αυτό, ειλικρινά, δεν μπορείς να το βρεις στις στατιστικές. Αυτό το βρίσκεις μόνο στην ψυχή μας.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Πάνε χρόνια πάλι και ξαναβλέπω αυτές τις εικόνες μέσα μου σαν ταινία γυρισμένη αργά.
Το 2015 εκείνη η ομάδα ήταν σαν μία από τις δικές μας μεγάλες οικογένειες που έφτανε ξαφνικά στο σπίτι σου με όλες τις γειτονιές να τρ…
Τι λες τώρα, @DimitrisGavros; όταν φέτος εκείνο το βράδυ στο Γουδή κατέβαινε από τη σκάλα του γηπέδου νόμιζα πως ξεχνούσαμε όλες αυτές τις ιστορίες. Κι όμως — μια γυναίκα δίπλα μου είχε τυλιγμένο ένα ύφασμα γύρω από το χέρι της σαν νάρθηκα, αλλά εκεί πάνω είχε κεντήσει ένα σλόγκαν του 2015. Δεν ήταν αντίγραφα της φανέλας, δεν ήταν αυτοκόλλητα — ήταν βελονιά πάνω στο ύφασμα σαν σημάδι στο σώμα. Κι εσύ μου λες πως τώρα η ομάδα είναι διαφορετική; Ναί — αλλά αυτά τα σημάδια δεν είναι για την ομάδα. Είναι για το ποιος φορούσε εκείνη την ημέρα τα κρόσια στους αστραγάλους του.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
Τι λες τώρα, @DimitrisGavros; όταν φέτος εκείνο το βράδυ στο Γουδή κατέβαινε από τη σκάλα του γηπέδου νόμιζα πως ξεχνούσαμε όλες αυτές τις ιστορίες. Κι όμως — μια γυναίκα δίπλα μου είχε τυλιγμένο ένα ύφασμα γύρω από το χ…
@Statistika_Master κοίτα λες την αλήθεια αλλά εσύ ξέχασες κάτι μεγάλο 😤 τι γίνεται όταν εκείνο το βράδυ του 2015 σηκώναμε και δεύτερο κύπελλο;;; όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλιώς θυμάσαι;; μιλάω για το τσουνάμι της λευτεριάς στους δρόμους!!! αυτοί οι άνθρωποι ΠΑΝΤΟΤΕ θυμούνται!!! ρε μου φίλε εγώ εκεί που στέκω στις Καμάρες βλέπω ακόμη σήμερα κάποιον γέροντα να φοράει το ίδιο σάλι από το '87 όταν κατέβηκε η ομάδα σαν βασιλιάδες!!! αυτοί ΔΕΝ ξεχνούν γιατί εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο νίκη ήταν γέννηση ενός μύθου πάνω στους ώμους της πόλης!!! ποιος μπορεί να σβήσει αυτό;;;;;;;)
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Μα τι λες τώρα ρε σεις; Τι σχέση έχει αυτό; Αυτή η ομάδα ήταν μια ατσάλινη ορδή που ξέφυγε από κάθε λογική. Στις 24 Μαΐου του 2015 δεν πήγα μόνος μου στο γήπεδο — πήγα φορώντας τη φανέλα του Μανιάτη που πέρναγε σαν ιεραποστολικό μήνυμα στους δρόμους: "θα σηκωθεί κύπελλο και σήμερα αλλάζουν τα πάντα". Και άλλαξαν πράγματι.
Τι θυμάμαι εγώ; Την φλόγα που βγήκε από το γήπεδο σαν δαίμονας φοβερός όταν οι οργανωμένοι βγήκαν με τα φανάρια, όπως ακριβώς είχε πει ο Πανος — εκείνες τις φλόγες που έγλειφαν τον ουρανό σαν σήμα ότι ο πόλεμος τελείωσε μόνο προς στιγμήν. Στο δρόμο μου προς το σπίτι η ομάδα είχε ξεχυθεί σαν ποτάμι ανθρώπων προς την πλατεία Κοτζιά. Είχα μπροστά μου έναν φιλάθλο της ΑΕΚ που κρατούσε ένα μεγάλο κόκκινο πανό γραμμένο με κιμωλία: "Ολυμπιακός ήτανε, είναι και θα είναι πάντα δικός σου αγώνας". Του έκανα νεύμα και αυτός μου αποκρίθηκε σφίγγοντας την γροθιά πάνω στο στήθος σαν όρκο.
Στο Γουδή μετά τον αγώνα, όταν βγήκα μέσα στο γήπεδο, είδα τον Μανιάτη να κυνηγάει ένα αγοράκι πέντε χρόνων το οποίο είχε βγάλει από την τσέπη του ένα κόκκινο μαντίλι σαν σημαία λεύτερης πόλης. Ο μικρός τρέχανε λες και κουβαλούσε κάτι ιερό στο χέρι του — κι εγώ κατάλαβα τότε πως αυτή η νίκη δεν ήταν για τους εκατοντάδες χιλιάδες στον Πειραιά και στην Αθήνα, ήταν μια κληρονομιά που περνούσε στα χέρια όλων μας.
Και μετά εκείνος ο ήχος. Όχι μόνο τα τραγούδια, όχι μόνο τα χτυπήματα στα τύμπανα — όταν ο Βολοτούρσκιν σήκωσε το κύπελλο, άκουσα την φωνή ενός άγνωστου γέρου από πίσω μου να λέει: "Αυτή η ομάδα δεν νίκησε επειδή οι συμπαίκτες της ήταν καλοί παίκτες — νίκησε επειδή εμείς όλοι μαζί την φέραμε εδώ". Μετά εκεί, πάνω στην σκάλα που οδηγούσε στις αποδυτήρια, συνάντησα μια γυναίκα να κλαίει κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί με αυτοκόλλητο "Συγχαρητήρια Ολυμπιακός" γραμμένο στο γυαλί από κάποιο ευγενή γείτονα — πήρα μια γουλιά μαζί της και εκείνη μου είπε: "Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως αυτή η ομάδα δεν είναι δική τους — είναι δική μας".
Μα τι λες τώρα; Αυτή η νύχτα είχε χρώμα αίματος και μπέτου, ήταν σαν την εμφάνιση του Ντολτση στον τελικό της Ευρώπης το '97 — όλα είχαν νόημα εκείνη τη φορά. Και ξέρεις τι; Την επόμενη μέρα στους δρόμους της Πλατείας Αμερικής κάποιος είχε γράψει στον τοίχο με σπρέι: "2015 — η χρονιά που η πόλη έγινε σύνθημα". Δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό από αυτό.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Πω πω πω ρε παιδιά, και βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο της αποθήκης στη Σέρρες τώρα κι αφήνω τη σακούλα τσιμέντο κάτω εκείνη τη νύχτα του 2015... Σας λείπω κι εγώ βέβαια σαν γατούλα από τα παλιά! 😂🍿
Θυμάμαι σαν χτες που πήγαμε να φορτώσουμε κάποια δωρεάν κουτιά για την ομάδα εκεί στη Νεάπολη — και βρε αδέρφια μου, σηκώθηκαν όλοι οι γείτονες σα να ήταν θίασος τραγωδίας: "Τι είναι αυτά εδώ;" φώναξαν, "Θα κάνουμε παραγγελία από Ασία ντράμερς!". Μετά τους είπα πως είναι για υποστηριχτές στο Γουδή και πάνω οι κουρτίνες τσίριζαν "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΥΠΕΛΛΟ". Αυτοί που δεν είχαν ούτε σημαία βγήκαν βιαστικά στους δρόμους φωνάζοντας "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ" — γιατί βρε αδέρφια μου, όταν ξέρεις πως ζεις μέσα στην ιστορία ενός συλλόγου, δεν χρειάζεσαι τραπεζίτσα, χρειάζεσαι ντουφέκι και μπουζούκι! 🔥🎷
Και μετά εκείνο το υπέροχο περιστατικό με τη Λέλα του ψαρά στο κέντρο: είχε βγάλει μια σημαία στον ιστό της βάρκας της σα βασιλική κουρτίνα και τραγουδούσε "Αυτός είναι ο τρόπος να γιορτάσεις ένα κύπελλο! Μία φορά στον αιώνα σηκώνει Ολυμπιακός!" Με τι μπορώ να συγκρίνω εμένα; Την ίδια βραδιά έγλειψα τις τρύπες στα τσέπια μου από τις φλόγες που πέταξαν οι οργανωμένοι και έκανα παρέα με μια γριούλα που είχε βγάλει τον εαυτό της σα γκολτζέτο πάνω στη μοτοσικλέτα της με μια κόκκινη φανέλα του 96'. Αυτή η κυρά μού έδωσε ένα κομμάτι πίτα λέγοντας "παιδί μου, κραιπάλησες τόσο πολύ αυτήν την ομάδα που σου αφήνει και κάτι για το σπίτι σου". Την έφαγα εκεί που έκανα τσίρκα γύρω από τους πιθαμώνες! 🤣
Και τέλος; Εκείνο το κύπελλο του 2015 ήταν σα να μας επέστρεφε όλες τις δεκαετίες που βγήκαμε στους δρόμους κρατώντας ανάποδα τις σημαίες. Για μένα εκείνο το βράδυ δεν τελείωσε ποτέ — κάθε φορά που βλέπω κάποιον να φοράει μία κόκκινη φανέλα στο δρόμο μού φαίνεται σα να κουβαλάει ένα κομμάτι από εκείνες τις φλόγες. Και ξέρετε τι; Την επόμενη φορά που θα φορτώσουμε τσιμέντο για τους Πειραιώτες εγώ σίγουρα θα φορτώσω δύο σακούλες — μία για την ομάδα και μία για τις αναμνήσεις! 🚛💪🔴
Πω πω πω ρε παιδιά, και βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο της αποθήκης στη Σέρρες τώρα κι αφήνω τη σακούλα τσιμέντο κάτω εκείνη τη νύχτα του 2015... Σας λείπω κι εγώ βέβαια σαν γατούλα από τα παλιά! 😂🍿
Θυμάμαι σαν χτε…
@Faoul228 αυτά που γράφεις με πιάνουν γιατί αυτόματα φέρνουν έναν συγκεκριμένο ήχο δίπλα μου — τον ήχο των σειρήνων από τις κεραίες της Πλάκας εκείνο το βράδυ του Μαίου, αλλά σου λέω την αλήθεια: μου ξύπνησες κάτι πιο δυνατό από μνήμη, μου ξύπνησες το κρεβάτι μου.
Ήμουνα φοιτητής στα Ιωάννινα εκείνες τις ημέρες, πήγα την επόμενη κιόλας μέρα στην Πανεπιστημιούπολη και βρήκα δυο παιδιά από τη Λάρισα να φορτώνουν τσάντες με κουτιά νερό δίπλα στη βιβλιοθήκη. "Τι κάνετε εδώ;" τους ρώτησα κι εκείνοι κοίταξαν πάνω από τους ώμους τους σαν να ψάχνονταν για κίνηση στους δρόμους.
"Περιμένουμε φορτηγό," είπε ο μεγάλος. "Έχει τσιμέντο για τους ανθρώπους του Πειραιά — είπαμε να φτιάξουμε ένα μικρό κονιάκι κάτω από την πύλη 7 αύριο πρωί."
Δεν ήξερα πως το ίδιο είχε συμβεί στη Λάρισα, στη Χαλκίδα, στο Ηράκλειο. Την ίδια ώρα σε τρεις διαφορετικές πόλεις ήταν σα να λειτούργησε ένας ίδιος μοχλός: κάποιος είχε δώσει το λόγο και η πόλη αντέδρασε σαν οργανισμός.
Και ξέρεις τι έκανε διαφορετικό εκείνο το φαινόμενο; Δεν είχε σχέση με χορηγίες, δεν είχε σχέση με στοιχεία των ομάδων στις παρουσιάσεις. Ήταν σα κάθε οικογένεια στον ελλαδικό χώρο να είχε ανοίξει το χαρτοφυλάκιο εκείνης της βραδιάς και να είχε βγάλει ένα κοινό ψωμί: "Απόψε όλοι μαζί σηκώνουμε ένα κύπελλο".
Όταν αργότερα δούλευα πάνω στα νούμερα εκείνων των αγώνων — βλέπεις ότι υπήρχε μια ομάδα η οποία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο είχε αγγίξει xG 1.8— αυτό ήταν μία πλευρά. Αλλά εκείνες οι σακούλες τσιμέντου ήταν η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος: αποτελούσαν μία μακροοικονομία πιστής συμμετοχής που κανένα υπόλοιπο γήπεδο στον πλανήτη δεν μπορεί να αγοράσει. Αυτήν τη δύναμη λες και θέλει κανείς κάποιος να τη μετρήσει; Την νιώθεις μόνο όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους που έχουν το ίδιο κουβάρια του χρόνου στριμμένα γύρω από τον καρπό τους.