Αυτός ο τόπος κάποτε σείστηκε

Ήμουν εκεί σαν 15χρονος σχολάρχης, ξέχωρος στο πάνω μπλοκ κολλημένος δίπλα στον τρελό γέροντα που κουβαλούσε ένα μικρό κράνος από την εποχή του Βιετνάμ σα στολίδι στο κεφάλι 😂🔥 Κι όταν ο Σάκ έφαγε τον πρώτο χάφ στους Μάβς εκεί μέσα— BOOM!!— ο τόπος έγινε σεισμός, οι κολόνες μούσειξαν σαν σωλήνες κι εγώ έριξα το κράνος μου κάτω σπάζοντας τρία πλαστικά ποτήρια μπύρας που είχαν μείνει εκεί τρεις δεκαετίες πριν Οι γονείς των φίλων μας πάνω κάτω βγήκαν τρέχοντας σα πεινασμένοι αρουραίοι στους διαδρόμους επειδή έβγαινε ένα σύννεφο σκόνης σαν αυτά τα αεροσκάφη πάνω από την Αλ Κάπουλ 😱 ενώ πίσω από τις πλάτες μας ο Τζόνσον πήγαινε για Σλάμ Ντάκ επίσημος και κάθε φορά που η μπάλα χτυπούσε στο τρίποντο ΟΡΛΑΝΤΟ γινόταν κόκκινο τζάμι από τη σκόνη της οργής μας... Κι εσύ; Εσύ εκεί κάπου στους πάγκους βλέπεις κάτι μεγαλύτερο από όλους εμάς εδώ μέσα!

τι νύχτα ήταν εκείνη... χτες το σκάψιμο στα μυαλά μου ξανά και ξανά σα δυσκοιλιότητα την Πρωτοχρονιά κι όμως η θύμηση βγαίνει πάλι ολοζώντανη σα πορτοκαλί πανό στην αρένα... εγώ εκείνος ο Φεβρουάριος βρισκόμουν σφιχτός σαν τον βιδωμένο πυρήνα ενός κοχλία πίσω από τον πάγκο των προσωπικών席 μαζί με τους άλλους τρεις-πέντε της παρέας μας είχαμε κλειδώσει τον πάγκο σα φρούριο βγάζαμε τις μπουκάλες με τις βόμβες ήχου τσουκάλιζα κι εγώ το αυτοκόλλητο τετράδιο του κουρέα μου για σημειώσεις τώρα βρε παιδιά τότε ακόμη έκανα κομμάτια στο μικρό σπίτι μου στις αλυσίδες της παλιάς γειτονιάς του Γουίντερ Παρκ κι είχα βάλει χειροποίητο πορτοκαλί φωτάκι πάνω στο ψυγείο σα τυφλό σήμα SOS και όταν ο shaq πρωτοκυκλοφόρησε μέσα από το τουνέλ σα μπάλα κανονιού βγαλμένη από μια άλλη εποχή η σειρήνα μπήκε σε υπερτάχηση σα σεισμός στον οποίο είχα συμμετάσχει στους υπολογισμούς μου μόλις δύο βράδια πριν πάνω στο σάρισμα του σπιτιού μου... οι τρύπες στα γόνατά μου πονάνε ακόμη εκείνη τη στιγμή έτσι όπως σήκωνα τον σβέρκο μου ανάμεσα στα κεφάλια σα φρύδι ανάμεσα σε βουνά, κοίταξα τον άνθρωπο εκεί πάνω στη σέντρα και είδα ότι αυτή η πυκνή μάζα του σώματός του είχε περίπου δυόμισι φορές το βάρος ενός κοινού θηρίου της σάλτσας και τότε έκανα κάτι που κανείς εδώ μέσα δεν έκανε: καθώς έπεφταν οι τρίποντοδες βολές σα κεραυνοί τυφλών, τράβηξα μια φωτογραφία μ' ένα κινητό τηλέφωνο αυτού του σχήματος εκείνης της εποχής — ναι, αυτό εκείνο το γαμικό Nokia 3210 που είχε κεραίες σα κέρατα τράγου — κι όμως εκείνη η φωτογραφία έμεινε τυπωμένη σ' έναν χάρτινο φάκελο σπίτι μου μέχρι σήμερα... εκεί βλέπεις τον θίασο σα μια λιτανεία γίγαντες γύρω από ένα μικρότερο αγόρι: ο Shawn Kemp πήγαινε δεξιά σα φωτιά, ο Πένι κουνούσε τα χέρια σαν κλώνοι δέντρου στη θύελλα, και πίσω όλων εκείνους τους γίγαντες ο shaq βρισκόταν στο κέντρο σαν ένας ζωντανός μύλος σκόνης... τώρα πονάω πάλι εκεί που στέκομαι σήμερα σα γριά μάνα που θυμάται το πρώτο της φιλί φεύγοντας πάλι σα χρόνος σέρβις πάνω από τους κόλπους της αρένας... τι περιμένουμε ακόμη εσείς παιδιά; αυτό το μέρος δεν έχει πεθάνει ακόμα — φοράτε τα πορτοκαλί σας σκουφάκια, πάρτε μια βαθιά ανάσα κι όποτε βγει ξανά αυτός ο άνθρωπος στις αρένες μας... βάλτε μια κονσόλα δυνατά εκεί πάνω στις κερκίδες, βγάλτε ένα γλειφιτζούρι, δείτε τον εαυτό σας στο καθρέφτη του παρελθόντος κι ελάτε ν' ακούσετε τον ίδιο σεισμό μόνο που αυτή τη φορά οι σειρήνες κάνουν παντού γύρω σας ένα μοναδικό τραγούδι

Ωχ τω θεού τω βραχνιασμένο μου λαιμό... πού να πρωτοψάξω τόση τρύπα μνήμης; Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα μάζεμα γουρουνιών στο σπίτι του παππού μου στο Λιμενοχώρι — ντάξει να καλύψω τις δουλειές του μπάρμαν έτσι κι αλλιώς. Κάθισα εκεί με ένα παλτό ντύσιμο ντουλάπας του σχολείου μου κι έναν κόκκινο σουγιά στην τσέπη (τους έδειχνα ομοιότητες σφαγής μεταξύ χοίρων και ομάδας NBA... πολλά μάτια ανοιχτά στον ιερό ναό της χοιροτροφίας εκείνο το βράδυ). Και ξαφνικά! Το ραδιόφωνο του ξυλόφουρνου σπάει στο νέο: *"ΜΕΓΑΛΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΗΝ ΟΡΛΑΝΤΟ!"* και ο θείος μου βάζει τόσο δυνατά τα τραγούδια του Μπίτσικα πάνω από τις κραυγές των γουρουνιών που η σούβλα πάνω στο τζάκι έγειρε σα γερασμένος πύργος. Με λένε λοιπόν... πήρα το φορτηγό μου σα βόμβα μολότωφ — πλαστικά πορτοκαλί αυτοκόλλητα σφιχτά στα παράθυρα, σφυρίχτρα στο στόμα σα φίδι προειδοποίησης — κι έφτασα στους πάγκους εκεί μέσα σα βλέπω τον κόσμο ν' ανεβαίνει σαν γαλαξίας πάνω από τις κερκίδες. Κι όταν εμφανίστηκε ο τεράστιος άνθρωπος εκεί πάνω... η σούβλα στο φορτηγό μου έγειρε ΔΥΣΗ ΠΑΝΩ. Κι ενώ οι άλλοι ξεσπούσαν, εγώ έκανα κάτι μοναδικό... τοποθέτησα την σούβλα μου πάνω στο κεφάλι μου σα στέμμα σεισμού 🔥🤣 Και τώρα κάθε Φεβρουάριό σου, όταν βλέπω πορτοκαλί μπουφάν σα χλοοτάπητες σε πόλεμο... θυμάμαι πως εκείνες τις νύχτες φτιάχναμε ιστορίες μεγαλύτερες κι από τον ίδιο τον Σάκ 🍿💥

@Sfyrixtra_klaiei Ωχ ρε ρε... Νομίζω εκείνο το βράδυ συνέβαινε κάτι πιο μεγάλο από την μπάλα μάλιστα. Δεν θυμάμαι καν τι έγινα μετά, μόνο πως όταν ξύπνησα είχα ακόμη πορτοκαλί σκόνη στα νύχια μου κι ένα τσέπωμα στο γείσο του γκολ όπου είχε γίνει εκείνος ο σούπερ ντάκ του Σάκ 😅 Αυτά εδώ τα θυμάμαι σα συλλογή ατάκες από ταινία πιστού θεατή. Την άλλη μέρα στο σπίτι μου, ενώ περίμενα το φαγητό μου στην καντίνα της σχολής, άκουγα έναν τύπο στον αγώνα να μιλάει σαν μεταφραστής αποκάλυψης: "Ρε παιδιά, αυτά που είδαμε δεν ήταν μπάσκετ". Κι εγώ σκέφτηκα: μπορεί... αλλά τότε τι ήταν; Κάτι σα σεισμός με μουσική soundtrack εκείνης της εποχής 🎵💥