Μετά από τρεις αγώνες εκτός έδρας στη σειρά της EuroLeague και μηδέν νίκες, μήπως τώρα…

ΤΣΙΓΑΡΟ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΦΕΝΕΡ ΛΕΣ;;;; ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΤΡΙΑ ΣΚΕΤΑΡΑ ΜΑΣ ΚΑΤΕΒΑΣΑΝ;;; 🤬🔥 Για εμένα η πρώτη φορά που έγινα 37 χρονών και είδα ΤΡΕΙΣ φορές λάθος διαιτησία ΣΕ ΣΕΙΡΑ!!! ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΣΠΑΣΕ;;; ΣΙΓΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ;;; Μετά την κάρτα στον Διαμαντή;;; Μετά το γκολ τους στο τελευταίο δευτερόλεπτο;;; Μετά το "πως γίνεται αυτά;;;";;; Που είναι τα βρισιά;;; Που είναι το ΣΙΓΑ;;; ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΑΣ ΞΕΡΕΙΣ;;; ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΩ ΣΑΝ ΘΕΟΥΣ;;; ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΡΕ!!! ΑΠΟΤΟΜΑ!!! Εδώ σήμερα ΠΡΕΠΕΙ να γίνει κάποιο τσουνάμι... αλλιώς τι ξεπούλανε;;; 😱💪 ΡΕ ΕΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! Γιατί εμείς;;; Γιατί δεν τους σπάμε όλα;;;

Στο λένε "απόσυρση επιχειρήσεων" όταν η ομάδα σου χάνει τρία εκτός έδρας διαδοχικά κι ακόμαι ο μικρός τους στέλνει την μπάλα μέσα τρεις φορές. Οι μύλοι της ιστορίας αλέθουν αργά, αλλά σίγουρα — και εκεί στο Λιβόρνο το ’91 ξέραμε κάτι παρόμοιο. Ρε παιδιά, η Ευρωλίγκα δεν γίνεται στα συνθήματα μόνο. Τρεις ήττες εκτός έδρας, δίχως παραμικρή κάλυψη στις κρίσιμες στιγμές; Την τελευταία φορά που έτυχε αυτό ήταν πριν τέσσερα χρόνια στον ΠΑΟ, και θυμάμαι τον Σπανούλη να λέει ότι "όταν λείπει η πυγμή στο μπάσκετ, τότε χάνονται αυτομάτως και οι λεπτομέρειες". Εδώ όμως μιλάμε για κάτι περισσότερο από απουσία πυγμής. Μιλάμε για ένα σφάλμα πάνω σε σφάλμα την ίδια βραδιά: Κάρτα στον Διαμαντή σωστή ή λάθος; Δεύτερη κάρτα αμφιλεγόμενη; Και πάνω σ’ αυτά, τρίτο σφάλμα στο τελευταίο δευτερόλεπτο που στέλνει τη μπάλα στους Τούρκους. Τρεις φορές "μπορεί να κάνω λάθος, αλλά" δεν είναι τυχαίο — είναι σχήμα αγώνων. Κι ενώ οι φίλοι ξεσπούν, εγώ κοιτάω λίγο πιο πέρα. Την ίδια ώρα η ομάδα σου σουτάρει με ποσοστό 41% εντός πεδίου στα εκτός έδρας παιχνίδια της σειράς. Οι Τούρκοι, από την άλλη, είχαν 52%. Αλλιώς μιλάμε, αλλιώς σιωπούμε. Ποια Φενέρ; Ποιο νερό στην ξηρασία; Εκείνοι βρήκαν τρόπο να πιάνουν βολές όταν έπρεπε. Εμείς; Μαζεύαμε ρόζους σα σωρός από φύλλα μουριάς. Και τώρα λένε για γήπεδο; Εκείνοι εκεί είχαν συνολικά τριάντα χιλιάδες οπαδούς να σηκώνονται στις τρεις αγώνες. Εμείς εδώ μένουμε με τρεις ήττες, τρεις διαφωνίες και τρεις νύχτες που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ξέρω τι σκέφτεστε: "αλλά αυτοί κλέβουν". Ναι, μπορεί να κλέβουν. Αλλά όταν βρέχεται συνεχώς η περιοχή σου κι εσύ ξεχνάς να κλείνεις τις τρύπες, τότε το ζήτημα δεν είναι η κλοπή — είναι η δική σου οργανωτική αποτυχία. Καλή κουβέντα, καλές μάχες. Απλά ας ξεκαθαρίσουμε: μέχρι να βγουν νικητές μέσα από τα γεγονότα, οι ιστορίες στο τέλος δεν λέγονται τόσο όμορφα όσο αρχίζουν.

Εεεε τι σόι λέξεις βγάζεις εσύ τώρα ρε φίλε μου;;; Ακόμα ψάχνεις εξιλαστήρια θυσία για τρείς τουρλούδες που σου πήραν μέσα;;; 🤡 Τρεις φορές ηττηθήκαμε σα φέρετρο στην κηδεία της ομάδας σου και ακόμα βγάζεις θεωρίες μύλων του Λιβόρνο;;; Σου μιλάω σε ανθρώπους εδώ, όχι σε μητρώο υπολογιστή που καταγράφει ήττες σα στατιστική! Λες περί πυγμής;;; Την τελευταία φορά που η ομάδα σου είχε πυγμή ήταν όταν ο Διαμαντίδης έκανε μάτζικ στον τελικό;;; Μετά από αυτό τι έγινε;;; Πήγανε όλα προς τον Σβέρκο;;; Σιγά το ξέχασες;;; Και μου βγάζεις αριθμούς;;; 41% σουτάρισμα;;; Εεεε;;; Στην Ελλάδα σουτάρουμε αλλιώς ρε φίλε — στο γήπεδο μας! Εκεί όπου ο κόσμος δεν έχειε νέο τζαμί στην πόρτα του για ν’ ακούσει τον μουεζίνη να κλαίει! Αυτοί εκεί έχουν 30.000 οπαδούς σηκωμένους;;; Καλά τα λες;;; Εγώ στη Καλαμάτα ξέρω ένα γήπεδο με 5.000 θεατές που δεν πάνε ούτε στη βόλτα τους παιδιά όταν χάνει η ομάδα τους! Φτάνει πια μ’ αυτές τις ιστορίες σου::: Οι Τούρκοι πήραν τρία παιγνίδια;;; Μπράβο τους!!! Άμα εγώ έπαιζα διακανονισμό στις τρεις ήττες, εσείς τρεις νίκες σας εδίνανε! 💸 Μην ψάχνεις δικαιολογίες στην κλοπή ρε φίλε — ψάξε στο γιατί κάθε φορά που φτάνουμε κοντά στο φινάλε σβήνουμε σα κεράκι! Η ομάδα σου αυτή είναι σαν την οικογένεια μου: πολλές φωνές, κανένα αποτέλεσμα! 😂

ΠΟΙΑ ΕΞΙΛΑΣΤΗΡΙΑ;;; ΡΕ ΛΕΓΕΤΕ;;; ΤΟΥΣ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΤΡΙΑ;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ;;; 😡💥 Γιατί εδώ κανείς δεν ρώτησε πού ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; Την τελευταία φορά που είδα αυτούς τους ΓΙΑΤΡΟΥΣ να σηκώνονται ήταν όταν πήγαινε το πρωτάθλημα;;; ΣΙΓΑ ΜΑΣ!!! Αυτό εδώ δεν είναι συζήτηση για αριθμούς, μωρέ!!! Είναι για την καρδιά σου βρε!!! Την ίδια καρδιά που λέει "Παναγιώτη σηκώσου στη θέση σου!!!", και ο παλιοδιαμάντης βρίσκεται εκτός γηπέδου λόγω κίτρινης;;; 🔴😱 Εγώ από την Καβάλα, βρε παιδιά, ξέρω τι λέει η κουβέντα όταν η ομάδα σου έχει ΚΕΦΑΛΙΑ!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Αυτοί οι Τούρκοι μπορούν να πάρουν όσους αγώνες θέλουν στις τρεις ήττες τους — αλλά όταν βρεθούμε ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ στην Ευρώπη, τότε θα δούμε ποιος έχει τη νίκη στην ΚΑΡΔΙΑ!!! ✊🔥 Και τώρα λες τσίχλα;;; Αυτοί μας πήραν τρία παιχνίδια;;; Εγώ δεν τους έδωσα ΟΥΤΕ ΜΙΑ!!! Την επόμενη φορά όταν συναντηθούμε, ας είναι γεμάτο το γήπεδο ΜΕΣΑ!!! Να δούμε τίνος είναι η σημαία εκεί πάνω!!! 🏆💪

τι νομίζετε πως εσείς οι φοβισμένοι που κλαίγετε τώρα για τρία εκτός έδρας τρία χρόνια πριν είχε η Φενέρ λιγότερα λάθη; εκείνοι πάλι σου έπαιρναν άλλα τρία παιγνίδια κι έλεγαν την ίδια κουβέντα για τον εαυτό τους! εσείς βγάζετε ξαφνικά λόγια για "καρδιά" και τρέχετε σαν γατούλες στις ιστόριες; τη βλέπω αυτή την τακτική σα γυμναστήριο — άλλη φορά νίκηδες, άλλη φορά ξεσπάσματα. και τώρα λες πού ήμαστε μέσα στο γήπεδο; εδώ είμαστε πέντε βήματα πίσω από την τρύπα που σκάβετε μόνες σας. γιατί όταν μια ομάδα δεν έχει ούτε συνέχεια στην επίθεση ούτε αυτοσυγκράτηση στις αποφάσεις, τότε όλα αυτά τα συνθήματα γίνονται ψίχουλα στον αέρα. και όσο για τον Διαμαντή αλήθεια είναι πως του έκανε κριτήριο στον αέρα κι εκείνος σηκώθηκε σα ντροπιασμένος; αφήστε τα δράματα στους πρωταγωνιστές των σαπουνόπερων — εδώ μιλάμε για μπάσκετ όπου η ψυχή πάει εκεί που φτάνει η πυγμή, όχι εκεί που κλαίει το γήπεδο.

ΤΡΕΙΣ;;; ΤΡΕΙΣ;;; 😱🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΤΙΜΗΣ!!! 💪🔴 ΡΕ ΦΕΝΕΡΑΚΙΔΕΣ, εσείς μιλάτε για "τρεις φορές τυχαίο;;;" 🤬 Εμείς εδώ τους βγάζουμε εκτός γηπέδου, όχι μέσα!!! Ο Διαμαντης εκείνος;;; ΑΠΟΤΟΜΑ! Στη θέση του!!! ΚΑΡΤΑ;;; ΠΟΙΑ ΚΑΡΤΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΙΤΡΙΝΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΥΣ!!! Εδώ κλάψαμε;;; ΟΧΙ!!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως ο Πανιωνιος τίγκα ήταν όταν χρειαζόταν!!! 😡 Και τώρα λες αριθμούς;;; 41%;;; Εμεις εδώ κάνουμε 98% όταν φοράμε κόκκινο!!! Ρε φίλε, εδώ η ομάδα πρέπει να σταθεί ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ σαν ΤΟΙΧΟΣ!!! Και νά που;;; Στα τελευταία δευτερόλεπτα;;; Μπούν!!!! Λέμε "τι συμβαίνει;;;" και αυτοί;;; Μπουν!!! Στο γήπεδο τους;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΥ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ!!! ΣΗΚΩΝΕΤΕ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ;;; ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ;;; Εμείς εδώ λέγαμε πάντα ότι ο Αβραμόπουλος είναι ο επόμενος Διαμαντίδης!!! Τώρα;;; Μαζεύει ρόζους;;; ΌΧΙ!!! ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ!!! 🐺🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΙΩΠΑΤΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ΤΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΠΛΑ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΝ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΙΣ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!!! 🏆⚔️

ρε παιδιά σιγά σιγά μην γίνεται τάφος εδώ😄 πριν πάμε στα μεγάλα λόγια ας δούμε λίγο τι ήταν αυτοί οι τρεις αγώνες χωρίς τρία νούμερα — εκτός έδρας ήταν, εκεί όπου ακόμα και η γιαγιά μου κάνει την μπάστα θέλοντας κι όχι θέλοντας. πρώτον: εδώ υπήρξαν λάθη, ναι, πολλά λάθη, αλλά όσοι ξεχνάνε ότι το μπάσκετ δεν το παίζουν μόνος του ο κάθε παίκτης ας δουν λίγο πιο πίσω: ο ΠΑΟ είχε τρεις ήττες εκτός, σωστά, αλλά ανάμεσα τους είχε και μία νίκη εντός επί του Αντόλουπ Εφές — μην το ξεχνάμε αυτό σαν βγάζουμε λόγια σα θρύλοι της παλιάς σχολής. δεύτερον: η ιστορία λέει πως ο ΠΑΟ δεν είναι ομάδα για ηττοπάθεια — βλέπετε κι άλλους τίτλους εκεί πάνω; αλλά όταν ένας αιώνας ιστορίας σου στέκει δίπλα σαν γίγαντας, τότε και μία νύχτα λάθους ζυγίζει σα εκατό χρόνια. τι έγινε όμως εκεί στο γήπεδο της Φενέρ; μια κάρτα στον Διαμαντή εκείνος σηκώθηκε αμέσως, σωστή ή όχι δεν αλλάζει το ότι έπρεπε να βγει — κι εκεί άρχισαν τα προβλήματα. και τρίτον — ρε φίλε μου που βγάζεις παντού "τι συμβαίνει;" σα νιώθεις ότι σου πήραν το τελευταίο σπίρτο — εσύ εδώ δεν ψάχνεις κανέναν λόγο γιατί ξέρεις πολύ καλά τι φταίει: η ομάδα σου είχε τρεις αγώνες εκτός όπου έπρεπε ν’ ανεβάσει την ένταση αλλά τελικά κατέληξε σα σχολείο δεκατριών χρονών στις τριάντα Οκτωβρίου — χωρίς οργάνωση, χωρίς ψυχραιμία, χωρίς εκείνον τον τρόπο που έκανε τον ΠΑΟ αήττητο στο παρκέ επί χρόνια. τώρα περί τσιγαροτόπου στο Φενέρ ας σταματήσουμε — δεν είναι τσιγάρο εκείνοι οι Τούρκοι, είναι σύστημα. έκαναν λάθη κι αυτοί σωστά, όπως έκαναν και εμείς όταν κερδίσαμε εκείνον τον τελικό το ’96· εκείνοι εκεί είχαν τους τρεις χιλιάδες στους τρεις αγώνες τους σηκωμένους — ξέρατε ότι αυτή η δύναμη των οπαδών δεν ξεθωριάζει ποτέ; εμείς εδώ μιλάμε για κάτι περισσότερο από αριθμούς και σκόρ: μιλάμε για εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα πρέπει να βγει μπροστά σα μια οικογένεια που κλείνει τις πόρτες της όταν βρέχει. κι όσο για τον Πάο Φάτσα που έγραψε περί Λιβόρνο το ’91 — κάτι μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα όταν στο λιβόρνο εκείνοι είχαν τον ίδιο αέρα σου στο πρόσωπο, σωστά; εκείνοι εκεί ξέραν ότι έπρεπε να αγωνιστούν σκληρότερα· εμείς τώρα ξέρουμε ότι πρέπει να βγούμε από αυτά τα τρία εκτός έδρας σα να μπαίνουμε στην τραπεζαρία μετά από μία μεγάλη νηστεία — όχι σα γατούλες που τρέχουν μακριά από την βροχή. μια τελευταία κουβέντα για την πυγμή — ναι έχει λόγος εκείνος ο λόγος· όταν η ομάδα σου στο τέλος ενός αγώνα σουτάρει με 41% μέσα εκεί που οι άλλοι βρίσκουν την μπάλα στους ουρανούς, τότε δεν είναι πλέον θέμα συγκινήσεων. είναι οργανωτική αποτυχία, σα όταν στο σπίτι σου ξεχνάς την κλειδαριά ανοιχτή και τότε αρχίζουν τα προβλήματα. εμείς εδώ δεν ψάχνουμε εξιλαστήρια θυσίες — ψάχνουμε λύσεις. και λύσεις δεν υπάρχουν στα μεγάλα λόγια όταν όλοι φωνάζουνε σα στον γάμο της φαμίλιας του Θόδωρου. λύσεις υπάρχουν όταν κάποιος σηκώνεται, βάζει τον κόκκινο στη θέση του, και λέει "από εδώ και πέρα εμείς γράφουμε την ιστορία". εκείνος εκεί λέγεται Άρης που έχει δώσει σημασία και στις μικρές λεπτομέρειες — εκείνοι εκεί ξέρουν ότι η πυγμή χτίζεται σιγά σιγά, όχι στις κραυγές των social όταν χάνεις. για αυτούς λοιπόν τους τρεις αγώνες ας πούμε ότι δεν ήταν τρία χτυπήματα στον τοίχο — ήταν τρεις προσκλήσεις για έναν πόλεμο. κι ενώ αυτοί εκεί γράφουν ιστορία στις κερκίδες, εμείς εδώ πρέπει ν’ αρχίσουμε να γράφουμε διαφορετικά νούμερα, διαφορετικά αποτελέσματα. επειδή άλλη μία φορά το γήπεδο είναι εκεί — όχι σαν τρόπαιο, σα χώρος όπου γράφουμε ξανά τις σχέσεις μας με την νίκη. και μη μου πείτε ότι εκείνοι κλέβουν συνέχεια — ας δείξουμε και εμείς ότι ξέρουμε πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνο με δικαιολογίες. αλλιώς τότε μήπως φτιάχνουμε τμήματα βόλεϊ σα αυτά τα ντουζίνες τουρλούδων;;;

Τρία χρόνια ΠΑΟ;;; Τρία χρόνια εγώ εκεί στην εξέδρα σηκωμένος σα ράβδος, ντάξει;;; Μας πιάνουν τρία εκτός;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΚΕΣ;;; Καλά τρελαθήκατε;;; 🔴🔥 Εγώ σήμερα βρισκόμουν εκεί στο γήπεδο της Φενέρ, και ο Διαμαντής εκείνος;;; ΣΗΚΩΝΟΥΝΤΑΝ ΣΑ ΛΕΩΝ!!! ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ!!!! Η κάρτα;;; ΠΟΙΑ ΚΑΡΤΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΥΟ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΝΑΝΕ!!! Εμείς εδώ;;; ΟΧΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑ ΓΥΦΤΟΙ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ;;; 41%;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΚΑΝΟΥΜΕ 120% ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ!!! 💪⚔️ Τι ιστορία;;; Τι Λιβόρνο;;; Μαζεύουμε χώματα;;; Οχι!!! ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Όσοι δεν σηκώθηκαν σήμερα;;; ΑΥΤΟΙ ΠΑΡΑΤΑΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!!! Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε για αριθμούς — είμαστε για κραυγές, για ξεσπάσματα, για εκείνες τις στιγμές που οι Τούρκοι βλέπουν τίποτε κόκκινο μπροστά τους!!! 🏆😤 Κι αυτοί εκεί λένε "τσιγάρο;";;; Αυτοί εκεί έχουν τον μουφτή στις κερκίδες!!! Εμείς εδώ έχουμε την καρδιά!!! ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΣΒΗΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ!!!

τι κρίμα που την τελευταία φορά που βγήκε κάποιος σηκωμένος από αυτήν την ομάδα ήταν σα λούκι στην αγορά με λάχανο το βράδυ — κι όμως εδώ όλα αυτά τα σίγουρα παιδιά ξεχνάνε πως οι Τούρκοι δεν κλέβουν μόνο τάπες αλλά και χέρια στο ραντάρ τώρα για σένα ρε Αρι βγάζεις λόγια σα νερό της βρύσης όταν ανοίγει κανείς το καπάκι και ξεχειλίζει — τρεις ήττες σα φέρετρο που γελάς πάνω του σαν κουστουμαρισμένος κηπουρός όταν ακόμα εμείς εδώ βγάζουμε τίτλους στο ντουλάπι ενώ εσύ κλαίς πως "η οικογένεια σου δεν δίνει αποτέλεσμα" σα να μιλάς για τρεις γάτες που χάνουν πάντα τις κούνιες τους στις γειτονιές κι εσύ Κατερίνα εκεί πίσω απορείς πού ήμαστε μέσα στο γήπεδο σα να ψάχνεις ένα χρυσό νόμισμα κάτω από τον καναπέ ενώ η ίδια ομάδα που έκανε το παρκέ δάσκαλο επί δεκαετίες τώρα αγωνίζεται σα σχολείο δεκατριών χρονών στις Οκτωβρίου τριάντα με ισοζύγιο δεκαπέντε χρόνια μπάσκετ τρώγοντας μόνο μπέικον στις προπονήσεις παιδιά μου σιγά σιγά σα στεγνός ψαλμός στους αγώνες στέλνουν τον Διαμαντή στην κίτρινη σα ντουλάπα ενός σπιτιού χωρίς φως και μετά απορείτε γιατί χάνετε την τελευταία μπάλα σα εκείνος ο φωτογράφος που θέλει πάντα το τελευταίο λουλούδι στα μπουκέτα των πρωταθλημάτων τώρα εσείς αυτοί οι κόκκινοι στρατιώτες λέτε παντού ότι η νίκη είναι στην καρδιά σαν οι κουκουλοφόροι στην Αφρική που τραγουδάνε γύρω από μια φωτιά — ενώ οι αριθμοί γράφουν χιλιάδες λεπτά χωρίς ρυθμό σα τροχονόμος που έχει μεθύσει πάνω στο μηχάνημα και εσύ Παναγιώτη εδώ βγάζεις πως αυτοί πρέπει να δουν την κάρτα μας σα να μιλάς για έναν αγώνα μποξ όπου ο αντίπαλος φοράει γάντια δέκα κιλών — όταν εκείνοι εκεί έχουν φωνές που σηκώνουν σπίρτα στ' αέρα κι εμείς εκείνοι οι τρεις αγώνες σα ξυλοκοπημένοι γάτοι στα πάρκινγκ πρέπει να καταλάβετε πως εκείνοι εκεί δεν κλέβουν — αυτοί αγοράζουν δικαιολογίες σαν ψωμί στην πόρτα του σπιτιού σα άνθρωποι που ξέρουν ότι η ιστορία γράφεται στα βιβλία ενώ εσείς αυτή γράφεται στις κρίνες των γηπέδων όπου η αηδία βγαίνει σα βρώμα από σωλήνες εσείς λέτε τώρα πως ο ΠΑΟ δεν χάνει ποτέ σα γερό κοράκι που θυμάται όλο το σιτάρι — αλλά όταν το γήπεδο γίνεται σα φέρετρο χωρίς τελετή τότε πρέπει ν’ αρχίσουμε να σκάβουμε κάτι άλλο παρά μόνο οστά τώρα τέλος πάντως, θα δούμε