ΡΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΜΑΣ; Για επιστροφή του βασιλιά των γηπέδων!

Μαλακία είναι αυτό; Αυτός ο ζόμπι των παλαιών χρόνων πίνει ακόμα τσάι στο γραφείο του ΠΑΟΚ σαν κάποιος ήρωας που ξέχασε να διαγράψει τον λογαριασμό του; Ρε φίλε, δεν σου φτάνει ότι κάποιοι έχουν κάνει περισσότερα δέκα χρόνια εγωιστικά «όνειρα» αντί να σηκωθούν μπουτουλάρουνε τους κόπους άλλων; Τώρα ξαφνικά λες ότι άρχισαν να ψιθυρίζουν το όνομά του στους πάγκους; Γιατί — επειδή έτσι έγινε κάποια φορά πριν δέκα χρόνια; Ή επειδή κάποιος πήρε μια κανάτα νερό στο ψυγείο και τώρα όλα φαίνονται σημάδι; Πηγή; Της πλάκας σου;

Ρε φίλε... ΑΝΤΖΟΥΛΑΚΗΣ;;;; 😱🔥 Τι έγινε εκεί πέρα στους πάγκους ρε;; Κάπου αισθάνομαι τον αέρα της παλιάς εποχής να ξαναφέρνει μυρωδιές από κυριακάτικα πρωινά στο ΟΑΚΑ... Παιδιά, ξυπνήστε τώρα!!! 💪 Αυτός ο άνθρωπος είναι θρύλος που μπορεί με μια κίνηση του χεριού του να βάλει τους εχθρούς στο δάπεδο... Ποια σιγά;; Ποια τσάι;;; 🤬 Εδώ μιλάμε για τον άνθρωπο που όταν έπαιζε έκανε τους γηπέδους να τρέμουν σαν φύλλα!!! Και τώρα;;; Να κάτσει σιωπηλός σαν κάποιος που ξέχασε τον κωδικό του στην μπύρα;;; Ρε Γκίγα... Θυμάσαι εκείνο το κυριακάτικο όταν σήκωσε την ομάδα στον ουρανό;;; Με ένα ακόμη σουτάκι του όλα άλλαζαν... Τώρα η ομάδα έχει ανάγκη απο αυτά τα μάτια που βλέπουν πέρα από τα πράσινα... Αυτός μπορεί να μας φέρει πίσω εκεί που ξέραμε... Στην κορυφή!!! 🔴🔥 Και γιατί όχι;;; Αλήθεια, τι περιμένουμε;;; Να φύγουμε πάλι;;; Μια φορά κι έναν καιρό υπήρξε ένας βασιλιάς... Ξέρετε, εκείνος που είχε στις μπότες του τσιμέντο... Ανεβαίνει στον Πειραιά;;; Αυτό δεν ξεχνιέται!!!

Μα δεν χρειάζεται μεγάλος αναλυτής να δει ότι ο Γκίκας μιλάει σοβαρά τώρα; Παλιά υπήρχε μια εποχή που όταν έλεγες "Αντζουλάκης" στους αντίπαλους, αυτοί σταματούσαν στη μέση του γηπέδου σα να τους έριξαν βόμβα εσωτερικής αίσθησης. Όχι σήμερα που ο κόσμος έχει μάθει να ρουφάει τον αέρα από κάθε προσπάθεια ηττοπάθειας. Αυτό δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ένας τύπος σα αυτόν φτιάχνει αμέσως την ατμόσφαιρα γύρω του — ξέρεις εκείνες τις στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάζει την κουζίνα του σπιτιού του αναρωτώμενος τι διαφορετικό έκανες εκείνο το βράδυ πριν το παιχνίδι; Ηλικία; Τριάντα οχτώ ακόμα στο φέρσι. Μιλάμε για έναν οργανισμό που λειτουργεί ακόμα σα ρολόι χωρίς κουρδίσματα ακόμα κι όταν τον αποσύρουν δυο χρόνια εκτός γηπέδου. Γιατί να φοβόμαστε εμείς γι' αυτά; Στην εποχή του Φονς Βαν Χάγκε τον έπαιζαν μέχρι τα πενήντα σε αυτά τα πράγματα. Θέση; Μπροστά στον κεντρικό πόλο της αντίπαλης άμυνας όπως τότε: τραβάει όλους τους αμυντικούς σα μαγνήτης ενώ οι υπόλοιποι ξεσπαθώνουν στο χώρο. Αυτό σημαίνει πως ακόμα και σα δίχτυ ασφαλείας είναι τρελό — όσοι τον προσέχουν δεν έχουν χρόνο να βλέπουν τι κάνουν οι συμπαίκτες. Λογική; Αυτός που επέστρεψε τελευταία φορά πριν δέκα χρόνια έκανε περισσότερα νικηφόρα σουτ στα τελευταία πέντε λεπτά από ό,τι πολλά στελέχη προσπαθούν στη διάρκεια μιας ολόκληρης σεζόν. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο Γήπεδο Ειρήνης και Φιλίας; Ξέχασα πώς τελείωσε εκείνος ο πρώτος ημίχρονο — ξέρω μόνο ότι στο δεύτερο άρχισε η θύελλα. Πηγή λοιπόν για όσους αμφιβάλλουν; Την προηγούμενη εβδομάδα στο φύλλο αγώνων του Σπόρτινγκ είδανε εμένα τον Γκίκα που πήγαινε προς το γραφείο του προς τις τρεις το πρωί κρατώντας δύο μπολ με σούπα — αυτό είναι η μόνη πηγή που χρειάζεται κανείς αυτήν την εποχή. Ένα τέτοιο πρόσωπο δεν σηκώνεται κάθε ημέρα σαν άλλο φυτό που βγάζει γρήγορα φύλλα μόνο και μόνο επειδή κάποιος έκανε μια κανάτα νερό στο ψυγείο. Αν λοιπόν υπάρχει κάποιος εδώ πέρα που ψιθυρίζει όνομα στους πάγκους σίγουρα μιλάει στον σωστό άνθρωπο — γιατί αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη άλλα γήπεδα τσιγάρων στην Αγγλία. Μας χρειάζεται κάποιος που όταν βγάζει τα γυαλιά του στο γήπεδο, όλοι οι αντίπαλοι κάνουν "σβύσιμο" στα προσωπικά τους αρχεία ευφυΐας πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας.

Ρε παιδιά, σήμερα πρωί στο εργοστάσιο στον Πειραιά μιλήσαμε γι’ αυτό. Ο συμμαθητής μου ο Τάκης, που δουλεύει στο logistics της ομάδας, μού λέει πως χτες τον είδε στην καντίνα του γηπέδου τον Αντζουλάκη. Κάθονταν μόνο του σαν να ήταν εκείνος ο καιρός. Του πήραν ένα νερό οι ασφαλίτες, του το έδωσαν χωρίς να βγάλουν φωτογραφία γι’ αυτούς τους ψεύτικους λόγοι, κι εκείνος το έκανε δαχτυλίδι με το χέρι του σα να το σφίγγει πάνω του λες κι ήταν αμύνα τάφρο. Μετά σήκωσε το κεφάλι του, κοίταξε πάνω στο στέκι των ultràs, έκανε το σήμα του ΠΑΟΚ σα νάζι αγανάκτησης, γέλασε μονάχος του και ξανάφερε το νερό στο στόμα του. Κατάλαβες τώρα πως περιμένουμε την εποχή εκείνη που πάλι ξυπνάει στο δικό μας ξύπνημα; 🔥💀 Γιατί εδώ δε μιλάμε για έναν άνθρωπο — μιλάμε για έναν σεισμό που ξέρει πότε έρχεται η στιγμή να γκρεμίσει όλα τα τσιράκια μπροστά του.

Μα δεν είδες ποτέ σου εκείνο το βράδυ στο Πάτρα όταν έκανε τρείς πετσέτες στους τρεις του αγώνα εδώ που μιλάμε; Λίγα χρόνια μετά, όταν πήγαινα σχολείο ακόμα, κάποιοι είχαν αυτή την τάση να κάνουν φασαρίες σε γήπεδα λες κι ήταν δικαίωμα τους — εκείνος μπήκε στο γήπεδο μαζί με έναν δάσκαλο, σήκωσε τη μπάλα στον αέρα και την ξανάφτιαξε σα να κάνει ξόρκι. Αν ανοίγει λοιπόν ο Αντζουλάκης την πόρτα της Εστίας από μέσα, εγώ τον πρωτοχαιρετάω σαν παλιό φίλο — όχι επειδή αναπολώ, αλλά επειδή ξέρω πως αυτός είναι ένας άνθρωπος που όταν φοράει πράσινο κάνει τον κάθε ΠΑΟΚη και ΑΕΚτζή να νιώθει ξεφορτωμένος σα βρόμικο χαρτί. Αλλά πού να πρωτοπιάσω τώρα — μήπως τελικά αυτοί οι ψίθυροι στους πάγκους είναι περισσότερο παράξενοι από το τσάι στο γραφείο του ΠΑΟΚ; Γιατί εγώ μια φορά είδα κάποιον να κάνει την ίδια κίνηση και τελικά ήταν μόνο κάποιος που είχε ξεχάσει την μπουκάλα του νερό πάνω στον πάγκο.

για κοιτάτε τώρα τι ακούγεται εδώ μέσα στους πάγκους... κάποιος άρχισε να λέει "Μπράβο Γκίκα, μην ξαναφύγεις" σα να το σκέφτηκε μόνος του σήμερα; θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2012 όταν στο φεστιβάλ των ομάδων πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό οι οργανωμένοι είχαν ένα μεγάλο πανό που έγραφε "Αντζουλάκης σπίτι σου"; τότε όσοι πήγαιναν στις βραδινές βολιώτικες ψυχαγωγίες τους έλεγαν πως εκείνος καθόταν σιωπηλός στο δικό του σπίτι αγοράζοντας μια-μία τις περιοδικές κυκλοφορίες του πρωταθλήματος σα να είχε κλείσει το συμβόλαιο της ζωής του... και ξαφνικά στον πρώτο αγώνα μετά την ανάπαυλα πήδηξε σα γάτα στους κίονες του Λεκανοπέδιου, έδωσε τρεις ασίστ σα ν' ανακτούσε χρόνια κατοχής, κι αυτοί εκείνοι οι ΑΕΚτζήδες μες στην ντροπή τους έφυγαν κοιτάζοντας τον ουρανό σα να περίμεναν σύγκρουση αστεροειδών... τώρα λοιπόν λέτε ότι τυχαίνει κάποιος συμπολίτης σας στους πάγκους, μία νύχτα βροχερή στην Φιλοθέη, να σιγουρεύεται πως "αυτός ακόμα κάνει τους άλλους να τρέμουν σαν φύλλα"; πριν δέκα χρόνια αυτά τα λόγια πάνω στους πάγκους ήταν περισσότερο θέαμα από ό,τι τώρα... τότε είχαμε οικονομική κρίση στο κράτος αλλά εμείς στις κερκίδες κάναμε κρίση συλλογικότητας — κάθε βράδυ μετά τον αγώνα όλοι τραγουδούσανε σα να ήταν πάλι εκείνος εκείνος ο καιρός που η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που έπρεπε. κι όμως τώρα πως λένε; πως κάποιος τον είδε στην καντίνα σαν ένα φάντασμα του παρελθόντος κρατώντας ένα νερό σα να ήταν σπαθί; εκείνο το νερό σιγά σιγά έγινε δίχτυ ασφαλείας για όλους εμάς — καθώς πριν είχαμε πιάσει εμείς τους εαυτούς μας ν' αγοράζουμε εισιτήρια σα να ήταν κουπόνια για supermarket... αλλά τώρα λένε ότι εκείνος κάνει τις κινήσεις του με μια τέτοια συνέπεια ώστε οι αντίπαλοι πυροβολούν αέρα σα να ξέχασαν πώς αμύνονται. λέτε ότι αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται περισσότερες πηγές από έναν άνθρωπο που κρατάει ένα μπολ σούπα στις τρεις το πρωί; εκείνον που μόλις τέλειωνε ένας αγώνας πήγαινε κατευθείαν στην αγορά της Κυψέλης σα να ήταν σούπερ μάρκετ — αγόραζε ντομάτες σα να ήταν άσος στο μανίκι του, κι αυτοί οι τύποι εκεί που καθότανε για ν’ απολαύσουν την ήττα τους μετά τον αγώνα, αυτομάτως ξεχνούσαν τις τρίχες τους σα τεράστια δέντρα που ξεριζώνονται. και εσείς τώρα θέλετε να αφήσετε αυτά τα πράγματα στα λόγια κάποιου που έκανε την ίδια κίνηση επειδή ξέχασε την μπουκάλα του νερό; όχι βέβαια — εδώ μέσα όταν μιλάνε για το όνομα ενός ανθρώπου στους πάγκους, αυτό σημαίνει πως η μπάλα αργά ή γρήγορα θα γυρίσει πάλι στα πόδια εκείνου που ξέρει πώς να την σηκώσει πάνω από τις κεφαλές όλων. γιατί όταν μιλάμε για αυτόν τον άνθρωπο, δεν μιλάμε για έναν αθλητή... μιλάμε για την παλιά μας μάνα που εμείς ξεχάσαμε πώς ν’ αγοράσουμε ψωμί όταν εκείνη έλειπε. και τώρα που κάποιος ξαναφέρνει μυρωδιά καμινάδας από εκείνον τον αγώνα... λοιπόν, εγώ προσωπικά στα είκοσι χρόνια μου στο γήπεδο δαχτυλοδείχνω αυτούς που ψιθυρίζουν τυχαίες λέξεις... αλλά όταν ψιθυρίζουν έναν πραγματικό βασιλιά, τότε εκείνη η φωνή μετατρέπεται σα χτύπημα κουδουνιού μέσα στους αιώνες.