Αυτή η φωτογραφία μας θυμίζει ότι η Ρεάλ δεν είναι απλά ομάδα, είναι ιστορία σπουδαίων στιγμών!

40 χρόνια μετά κι ακόμη η καρδιά μου τρέμει όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ που βρισκόμουν παρέα με τον παππού μου στο σπίτι των γονιών μου στη Πάτρα...ειδικά η μαμά είχε στήσει κανακευτό τραπέζι με σουβλάκι και γύρο 🔥 κάτι γιατί ήταν μεγάλη επιτυχία η Ρεάλ εκείνη τη χρονιά, ήξερε πως αυτό ήταν το βράδυ των μεγάλων γεγονότων! Ξαφνικά εκείνο το γκολ του Χουάνιτο πάνω στον ρύπαρ... ο τρόμος στα μάτια του σχολιαστή, οι φίλοι ξεσπάσανε φωνάζοντας σαν τρελοί στο δωμάτιο, ο παππούς όρθιος χτυπώντας το ποτήρι στο τραπέζι ενώ η μαμά έκανες "συγγνώμη" γιατί είχε ξεχάσει να βάλει περισσότερα πιάτα κι εγώ...εγώ τρέξα έξω στο μπαλκόνι φώναζοντας σαν μικρό παιδί που μόλις έμαθε πως πήρε 20 στο διαγώνισμα 😱 Κι όταν σήμανε η κορυφή του Matador.... βρε αδέρφια... εκείνο το αριστουργηματικό σουτ... Η τηλεόραση έκανε σβήστρα εκείνο το ηλιοβασίλεμα του Παρισιού όσοι είδαμε αυτό το εικόνα εκείνο το βράδυ ζούμε αυτή την ιστορία μέσα μας κάθε φορά που βλέπουμε το κίτρινο σήμα 💪 Δεν λέω τίποτα άλλο...η ιστορία αυτή γεννάει φίλους μέχρι σήμερα...κι όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω πως εκείνος ο νικητής είναι πάνω μας κάθε φορά που φοράμε τη φανέλα 🔴❤️

ποιος θυμάται εκείνον τον χειμώνα του ’93 όταν ο Σάντιλανας έκανε αυτή την ομάδα κυρίαρχο χωρίς πολλά λόγια και οι οπαδοί κρεμόντουσαν από τις κεραίες του κέντρου στην τάδε γειτονιά των Χανίων; τότε η πόλη είχε τρεις δορυφορικούς αποκλειστικά για το τσάι του γκολ και περίμενε κάθε Κυριακή σαν βήμα προς τη λύτρωση — εκείνος ο Φεβρουάριος μπήκε στη χορεία μας σαν άλλη μία ωραιοποιημένη ανάμνηση όταν στο 93’ εκείνης της εποχής η πλάκα έσπασε στον αέρα κι ο Καρβαχάλ κλώτσησε εκείνο το χρυσό φύλλο που έκανε τη μεγάλη στροφή. εγώ εκείνο το βράδυ πήγα στη ταράτσα μου όσοι έκανα έτσι γιατί δεν άντεχα τη πίεση μέσα στο σπίτι — λες και μπορούσες ν' αγοράσεις τη νίκη κι από εκεί πάνω. μέχρι εκείνης της στιγμής όλοι ξέραμε πως κάτι μεγάλο γίνεται, αλλιώς γιατί ν' ανέβει ολόκληρη η γειτονιά στο ποτάμι; εκείνος ο ιδιωτικός παράδεισος επί χόρτου όπου οι παππούδες έκαναν τις σπουδές τους με τις κραυγές των γλάρων σαν υπόκρουση... εκείνο το γκολ έγινε σύνθημα για δεκαετίες: όταν κάτι φαίνεται αόριστα δύσκολο, η Ρεάλ βγάζει έναν από το πουθενά. όπως εκείνος ο χωριανός μου που δούλευε σε υδραυλικά κι εκείνο το βράδυ χτύπησε την πόρτα μου φωνάζοντας πως έκανε τη μεγάλη αλλαγή στη δουλειά του γιατί είχε μια σιγουριά μέσα του πως η ομάδα του εκείνο το βράδυ του άλλαξε το πεπρωμένο — λέω τώρα, σήμερα βλέπεις τα λόγια του σαν προφητικά. τέλος πάντως, ξαφνικά νιώθω πως αυτά τα χρόνια είναι σαν τις οικογένειες εκείνων των δεκαετιών: όσο κάνουν παιδιά τόσο μεγαλώνουν οι ιστορίες μαζί τους ❤️

Τι καφρίλα βλέπω εδώ μέσα τούς λόγους ντου… σα δάσκαλος πρωτάρης ντου συνδικάτου βάζει στο χυλό του στο κατάστημα! 🤣🍿 Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του ’93 που η γιαγιά μου είχε κλείσει το ραδιόφωνο γιατί νόμιζε πως είχε βγάλει σβέρκο η ομάδα — κι εγώ κρυφά έφαγα τρεις φορές ζαχαρωτά μέχρι ντου πήγα στο σχολείο, προσποιούμενη πως έχω γρίπη που δεν είχα! Τη νύχτα εκείνη ξύπνησα στις τέσσερις παρά τρεις κι έκανα κλήση στους γείτονες για ντου δούμε τον αγώνα — αυτοί όμως είχανε κοιμηθεί πάνω στο σκόρπισμα του κι εγώ πάγωσα ντου η μίζα της TV είχε κλείσει σα βλέπεις ξανά σήμερα! Μας έφερε τρεις φορές στο δρόμο ντου ο Καρβαχάλ εκείνος, να πιστεύεις τώρα που φοράω μια φανέλα τριάντα χρόνων να είναι ακόμα σιδερένια; 😂🔴❤️ Ρεάλ μας, η πιο κουτουλιάστρα ομάδα — πάλι πρώτη πρωταθλήτρια εδώ, εντάξει;