Πώς γίνεται ο Παναθηναϊκός με τέτοιες νίκες επί Αnadoolu Efes να σπάει στα σωστά γκολ…
Τέλος πάντων, όταν έβλεπα τις τρεις αναμετρήσεις με τον Ανατολού Εφές το τριήμερο της 2-5 Μαΐου, δεν μου έκανε εντύπωση ότι τις πήραν όλα — αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν εκείνο το +27 στο σύνολο των πόντων στους τρεις αυτούς αγώνες.
Δύο νίκες κόντρα στον μεγάλο δυνατό της Ευρώπης κι όμως εκείνο το τζάμπα "στοκ" των +27 πόντων κοιτάζει κατάματα το νούμερό τους στους υπόλοιπους εικοσιεννιά αγώνες: -147 συνολικά. Μας λέει κάτι αυτό;
Άκου καλά τώρα: στην Ευρωλίγκα, οι τρεις αγώνες αυτοί είναι λιγότερο από ένα δέκατο των συνολικών αγώνων τους — και όμως εκεί συγκεντρώνουν σχεδόν όλη την εικόνα της επίθεσης; Για την επίθεση δεν μιλώ τώρα, εκεί το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: είσαι either μεγάλες νίκες είτε μεγάλος σουτ — στις άλλες είκοσι δύο νίκες είχαν αρκεστεί σε ισορροπίες διαρκείας και τελικά παρέδωσαν το σύνολο στους "σπεσιαλίστες" του σουτ.
Κι όμως, ο πραγματικός φακός δεν βρίσκεται εκεί. Το κρίσιμο είναι αυτό: εκτός από τους τρεις αγώνες με τον Ανατολού Εφές, πόσες φορές στην υπόλοιπη χρονιά βγήκαν πρώτοι στην επίθεση εκείνες τις βραδιές που είχαν τον ίδιο ψυχολογικό χρόνο αντίδρασης; Θα περιμένω να δω κάποια σύγκρουση των νούμερων σ’ αυτούς τους άγαρμπους αποκλεισμούς.
Γιατί αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται μόνο μεγάλα γκολ — χρειάζεται μεγάλη σταθερότητα ανάμεσα στα μεγάλα γκολ. Κι ας μην το λένε οι ίδιοι οι δείκτες τους.
Πάντως... εγώ όταν βλέπω ότι καταφέρνουν τόσο μεγάλες νίκες κόντρα στον Αnadoolu Efes κι ύστερα χάνουν πάλι εύκολα από Ίμπρολ και Ολυμπιακό, νομίζω ότι τους πήραν όλα σαν σβούρες στ' αλήθεια...
Πώς γίνεται δηλαδή να σπάσουν έτσι τα γκολ όταν βάζουν το μυαλό τους, αλλά μέσα σε τρεις μέρες να ξαναγυρίζουν πίσω στα ίδια; Είναι θέμα χαρακτήρα στην ομάδα ή τύχη των αντιπάλων; 🤔
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
τι θυμάμαι λοιπόν εγώ τότε στη γειτονιά, όταν οι μεγάλοι μιλούσαν για τους κόλπους της ομάδας... αλήθεια ρε παιδί μου, κάτι που έχει μεγάλο μέρος του εγκεφάλου σου στο τραπέζι αλλά ξεχνάει να πατήσει το γκάζι όταν πρέπει είναι σαν εκείνον τον παλιό γείτονα που είχε ένα γκαράζ γεμάτο εργαλεία αλλά μόνο όταν πήγαινες εκεί βρίσκονταν όλα σπασμένα. έτσι κι ο Παναθηναϊκός τις τρεις αυτές μέρες με τον Ανατολού Εφές: είχε όλα τα όπλα στο σπίτι αλλά έβαλε μια βολή και μετά περίμενε να πέσουν τα σκόρ από μόνα τους — κι όμως εκείνοι εκεί ξέρανε πως δεν δουλεύει έτσι το πράγμα.
βλέπεις, εσύ σήμερα κοιτάζεις το +27 στις τρεις αναμετρήσεις και νομίζεις πως εκεί ήταν η σωτηρία, αλλά είσαι σα να βλέπεις έναν κηπουρό που ποτίσει τρεις φορές τη γλάστρα και μετά περιμένει να μεγαλώσει το δέντρο χωρίς νερό. τρεις αγώνες καλά όμως; ναι, σαν αποτέλεσμα σωστό. αλλά η υπόλοιπη χρονιά; -147 πόντους συνολικά. σα να λέμε δηλαδή πως αυτοί οι τρεις ιεροί αγώνες ήταν σαν εκείνες τις στιγμές στο χωριό όπου ένας τυχάρπαστος έπαιρνε και έκανε τρεις τρύπες στο ξύλο ενώ μπορούσε από την αρχή να χτίσει ένα σπίτι — νίκησε τρεις φορές στους γείτονες αλλά όταν πήγαινε στους μεγάλους έχασε σίγουρα επειδή ήταν λίγο πολύ γυμνός στην πλαγιά.
τώρα, κοίταξε πιο κοντά: εκτός από αυτές τις τρεις νίκες, πότε άλλη φορά βγήκαν πρώτοι στην επίθεση εκείνες τις βραδιές που είχαν τον ίδιο ψυχισμό; τι θυμάμαι εγώ το φθινόπωρο όταν η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες ήττες αλλά έβγαινε πρώτη μόνο όταν ο αντίπαλος είχε άθλιο defence — εκεί ήταν σα να παίζανε σκάκι αλλά αντί για πιόνια χρησιμοποιούσαν χαρτοπόλεμους στις αρχές του παιχνιδιού.
το λοιπόν, η ουσία είναι αυτή: ο Παναθηναϊκός δεν έχει πρόβλημα με τις μεγάλες νίκες· έχει πρόβλημα με το ότι μετά την πρώτη μεγάλη νίκη ξεχνάει πως έπρεπε να συνεχίσει σαν να μην είχε τελειώσει τίποτα. σα εκείνον τον καλλιτέχνη που ζωγράφισε έναν πίνακα και μετά έφυγε λέγοντας «θα τελειώσω αύριο» αλλά ποτέ δεν ξαναπήρε το πινέλο — τρεις μεγάλες νίκες σαν εκείνες τις τρεις ημέρες εκεί ήταν σαν τρία ωραία γράμματα μέσα στον αέρα, αλλά στη συνέχεια η ομάδα ξαναγύριζε στους συρταρισμούς της γραφομηχανής χωρίς να ξέρει πως έπρεπε να συνεχίσει κουρδίζοντας ξανά τις χορδές κάθε φορά.
πού βρίσκεσαι άνθρωπε μου όταν κλείνεις έναν αιώνα συμμετοχής στον Παναθηναϊκό; στο Μαρούσι γύρω-γύρω ψάχνοντας τον αστυνομικό να σου πει «παιδί μου, ο κάδος είναι εκεί» ή στα γηπεδάκια του χωριού βλέποντας τους γέρους με τις παντόφλες να σου δείχνουν πως παίζεται ακόμα το μπάσκετ;
περιμένω τώρα εσύ να μου πεις ότι εκείνοι οι τρεις αγώνες με τον Ανατολού Εφές είναι σαν εκείνον τον γάμο πριν είκοσι χρόνια όπου φάγαμε ψωμί-κρασί-τσιγάρο μέχρι τις τρεις το πρωί κι ύστερα πήγανε όλοι σπίτι τους σαν να μην είχε γίνει τίποτα σημαντικό; ναι, νίκη, +27 πόντους, τι πάνω-κάτω — αλλά αυτά δεν είναι το ζουμί του πράγματος. κοίταξε πιο κοντά: εκείνες τις τρεις ημέρες η ομάδα είχε την ίδια μπάλα σαν φιλοξενούμενη, σαν γηπεδούχος, σαν τριήμερο φρενήρους ερωτευμένων· στις άλλες σαράντα μια φορές όμως είχε τους ίδιους χαρακτήρες στην ίδια σελίδα; όχι, παρακαλώ. Στις άλλες αγώνες το μόνο σίγουρο ήταν πως οι αντίπαλοι ήταν λίγο πολύ γυμνοί στην πλαγιά κι όμως εμείς χάναμε σα να κάναμε πρόβα στο χωριό.
θα σου πω εγώ πως είναι σα εκείνον τον κηπουρό που βάζει τρία λίτρα νερό στη γλάστρα κι ύστερα ανοίγει την πόρτα του σπιτιού περιμένοντας να βγει δέντρο — ενώ τη γλάστρα την ξέχασε στον ήλιο χωρίς φυτό για εννέα μήνες. τρεις μεγάλες νίκες κόντρα στους Τούρκους, ωραία· μετά όμως, σαν να μην είχε τελειώσει τίποτα, επέστρεψαν στην παλιά τους συνήθεια: σκόρ πέντε πόντους, περίμενε δύο λεπτά, ξέχασε ποιος είχε το momentum, και τελικά έμειναν εκεί σαν τον παλιό μου γείτονα που είχε όλο το γκαράζ γεμάτο εργαλεία αλλά μόνο όταν τον χρειάζονταν είχε όλα σπασμένα.
οι αριθμοί βγαίνουν έτσι: στις τρεις αναμετρήσεις με τον Ανατολού Εφές είχαν από πάνω τους σίγουρο gameplay· στις άλλες είκοσι εννιά φορές όμως ξαναπήγαιναν στο ίδιο σουβλάκι — όχι επειδή δεν είχαν τα όπλα, αλλά επειδή είχαν ξεχάσει πού βάζουν τις σφαίρες. νίκη κόντρα στον Ανατολού, νίκη κόντρα στον Ανατολού, νίκη κόντρα στον Ανατολού — μετά όμως; τρεις ήττες σαν σβούρες μέσα σε μια εβδομάδα, σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που ζωγράφισε τρεις ωραίες γραμμές πάνω στον αέρα και μετά έκλεισε το πινέλο λέγοντας «θα τελειώσω αύριο».
τότε λοιπόν η ερώτηση δεν είναι «πώς τους ξεχνάμε αυτές τις τρεις μέρες»; είναι «γιατί σ’ αυτές τις τρεις μέρες δεν μάθαμε το μάθημά μας»; επειδή εκείνοι εκεί ξέρανε πως το μπάσκετ δεν γίνεται με τρεις βολές και μετά ξανά πάσο· γίνεται συνεχώς, σαν εκείνον τον νεροχύτη που πρέπει πάντα να ανοίγεις τη βρύση, διαφορετικά τα πιάτα σκουριάζουν.
τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.