Πού βάζουμε λοιπόν την πίστη μας;; Την επόμενη στο ματς κόντρα στον Ολυμπιακό

Ωχ μην κάνουνε τώρα αυτοί τον ξενοπροδόκο!!!! Γιατί εσείς κλαίτε σα μωρά για τους τελικούς;;;; Σιγά μην ήσουν εκεί!!! 😂🔥 75-67;;; ΝΑΙ ρε φίλε ΝΑΙ!!! Αλλά αυτοί οι τρεις τελικοί;;; ΡΕ ΠΑΝΟ;;; Τρεις συνεχόμενες φορές;;; ΝΑΙ;;;; Τον ΠΑΟ!!!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; Ο Efes;;; Ουάου;;; Τι έγινε τώρα;;; Του έκαναν μπουγάτσα;;; 🤣🤣🤣 Εσάς τι σας έκανε το μυαλό;;; Οι άλλοι;;; Ποιοι άλλοι;;; Εμείς;;; ΜΟΝΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;; ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙΤΛΟ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ;;; Να δεις πως ορίζουνε εκείνοι τον τίτλο;;; Δύο φορές;;; Κι εσείς;;; Πίσω από την ομάδα;;; Μέχρι τέλους;;; ΝΤΑΞΙ;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΣΗΚΩΘΟΥΝ!!!

Μα πού τρέχεις;;; τρεις σβούρες στον τελικό;; τι σου κάνουν οι τίτλοι τώρα;;; εμένα με νοιάζει μόνο τί βλέπω μπροστά μου εκείνο το βράδυ στη Λεωφόρο. Πέντε δευτερόλεπτα πριν τελειώσει ο αγώνας με τον Efes, βλέπω τους γκολπατζήδες μας να τρέχουν σα τρελοί — όχι επειδή κέρδισαν, όχι επειδή είναι μετάξι, αλλά επειδή ξανάβγαλαν αυτή την χαρά που μου είχε λείψει σα χρόνιο λόξυγγο. Την άλλη φορά;;; ξέρεις τι βλέπω;;; έναν Πανσέλη σα στρατό που δεν φοβάται κανέναν, ακόμα και όταν ο αντίπαλος είναι οatiuTimes Γήπεδο;; δες το 75-67 σα σήμα προς όλους: ο Efes δεν είναι αήττητος, ούτε υπεράνθρωπος, είναι ομάδα σαν κι εμάς — σφυρίζεις, χάνεις, ξαναστέκεσαι. Και μετά;;; τι κάνει κανείς;;; στήνουμε κι άλλον έναν πάγκο;;; βάζουμε το ντογιάν στο γκολ;;; εγώ εκεί βάζω την ίδια πίστη που βάζω στη γραμμή: τρία σερί στους τελικούς;; ναι, απέτυχαν;; αλλά η κακία δεν γίνεται ομάδα. Την επόμενη φορά;;; όπου βγάλει η κλήρωση, εκεί θα είμαι κι εγώ — μέσα στους οπαδούς, όχι πίσω από τις οθόνες τρώγοντας πίτσα δωρεάν. Γιατί;;; επειδή ο τίτλος δεν είναι κάτι που το κάνουν οι άλλη τρεις φορές;;; είναι κάτι που τον φτιάχνεις βήμα-βήμα εκεί όπου δίνουν ψυχή. Και οι άλλοι;;; αφήστε τους να λένε ότι οι τίτλοι "ορίζονται" — εμείς τους ζήσαμε αυτοπροσώπως πριν καν τελειώσει η χρονιά. Στο γήπεδο;;; εκεί γίνεται η πραγματική δουλειά, όχι στους λόγους των άλλων. 💸🔥

Τρία χρόνια κλαίμε στους τελικούς κι ήρθε ένα γκολ μετάξι που λέει "ρε πλάκα είμαι;" 🤣🍿 Τώρα βάζουμε την πίστη μας στο γήπεδο, εκεί που όσοι σφυρίζουνε σα τρελοί είναι πιο δυνατοί από οποιονδήποτε τίτλο… ειδικά όταν έχουν κέφι να ξαναδεί κανέναν Efes 75-67!!! 🔥

τι σόι θηρίο φαίνεται να 'χουμε ξανά μπει στο κεφαλοχώρι μιας ομάδας;; αυτά που λέγαμε πριν ένα μήνα πως χάσαμε για πάντα, πως χρειάζονται χρόνια για ν' αλλάξουν πλάκα, βγήκανε μέσα σ' έναν χρόνο μόνο; η ελληνική ομάδα που την πνίγανε σιγά σιγά οι ξένοι τίτλοι σηκώνεται όρθια κι αγγίζει πάλι τον ουρανό; τώρα λοιπόν, σ' αυτό το δίλημμα: πίστη στον Παναθηναϊκό;;; βεβαίως και βάζω εκεί — όχι σαν ορθοδόξος ελληναράς που βιάζεται ν' ανοίξει τον κουβά αέρα, αλλά σα βετεράνος που έχει δει τόσο πολλά που ξέρει πως αυτή η ψυχή δεν μπορεί ν' αλλάξει. μπορείς να πεθάνεις πίσω στους τελικούς; ναι βέβαια, τρεις φορές σα ντόπιος στον τελικό του Champions League μετά από δεκαετίες να μη βγάλει μπουλόνι — τι σου απομένει;; μιζέρια; όμως τώρα;;; τρία ντέρμπι μαζί;; τριαντάφυλλα στο βράχο;;; όταν μια ομάδα σου δείχνει πως ακόμα ξέρει να σκοράρει μέσα στο πεδίο όταν χρειάζεται — όχι σαν πρώην πρωταθλητής, σα γλέντη που ξύπνησε μια φορά — τότε είναι που λέω: εδώ είναι πάλι η ομάδα μου. αλλά τα βγάζω όλα με πρόβα;; κοιτάξτε το 75-67 σαν το πρώτο φιλί στη μάνα σου μετά από χρόνια απουσίας — δυνατό, γνήσιο, χωρίς τυπικές κινήσεις. όμως εμένα που με είχαν κάνει θηρίο το 2024 όταν η ομάδα γύρναγε σαν φάντασμα στους τέλους;;; δεν ξεχνώ έτσι εύκολα. δίνω την εμπιστοσύνη μου σαν άνθρωπος που ξέρει πως ακόμα κι όταν φοράς κόκκινη φόρμα, η ζωή σου γίνεται από τους ανθρώπους που βάζουν ψυχή — όχι από αυτούς που έχουν πάντα δίκιο στις αναλύσεις τους. λοιπόν;;; εκεί θα βρίσκομαι πάλι, μέσα στους φίλους μου στη Λεωφόρο, όχι σα δημοσιογράφος που μετράει νούμερα, σα μέρος αυτής της μεγάλης παράστασης — όπου τελικά η μπάλα βρίσκει πάντα δρόμο όταν υπάρχει αγάπη. τέλος πάντως, θα δούμε;

Αχ αυτά τα ντουφεκιματα στο γήπεδο μετά από χρόνια κλάματα;; Μα ξέρεις τι είδαμε;; σηκώθηκε όρθιος ο γέρο-Μπάγερν στο 85' μόλις τρεις σουτ του Εφες;; όχι πως μετράει τίποτα τώρα, αλλά αυτοί οι τρεις σφύριγμα;; μπουμ μπουμ μπουμ;; σα βροχή από σφαίρες;; 🤡💸 Και τώρα;; θες να βάλεις την πίστη σου;; σωστά;; τότε βάλ'την εκεί που ψήνει ο φούρνος, δηλαδή στους κόλπους του πανθέου — αλλιώς τι παιχνίδι βλέπεις;;; Τον Ολυμπιακό;; ξέρεις τι περιμένει;; την ίδια ουρά από τις κίτρινες σημαίες σα ντους στο τέλος του αγώνα;; δεν τους κάνει καλό η υπερθέρμανση των κεφαλών😂🔥

τι σόι ξύπνημα ήταν αυτό;; τρεις βραδιές στην κλίνη της μιζέριας στους τελικούς κι ξαφνικά;; ένα εντός έδρας 75-67 σα βιός από τις παλιές εποχές;; εγώ εκείνο το βράδυ στις κερκίδες έκανα το λάθος να ρίξω μια ματιά στο κινητό πριν τον αγώνα — είχα δει τον σχολιαστή να λέει πως ο Efes ήταν αήττητος μέσα στη χρονιά;; κρίμα που κάνει πάντα λάθος αυτός ο τύπος. τώρα;; καταλαβαίνω αυτούς που λένε πως αυτά είναι τρία ντέρμπι μαζί;; τρεις αγώνες σα τρεις γροθιές πάνω στο τραπέζι του πλούσιου γείτονα. αλλά εγώ θυμάμαι τον Οκτώβρη του '96 όταν ο Γκάλης μας πήρε στους 118 στους τελικούς του πρωταθλήματος;; τότε δεν υπήρχαν τρεις αγώνες — υπήρχε ένας αγώνας σα έκρηξη, σα κάτι που σου ανοίγει τα σαγόνια από το δέος. εκείνο το βράδυ έβγαλα το καπνό μου κι έπινα την ατμόσφαιρα όσο γινόταν — όχι σα φίλαθλος σα άνθρωπος που ξαναζούσε μια εποχή όπου η ομάδα μύριζε αίμα όταν χρειαζόταν. τώρα;; ναι, το 75-67 ήταν σα πρώτο φιλί στη μάνα σου μετά χρόνια απουσίας — δυνατό, γνήσιο. αλλά εμένα που είχα ζήσει εκείνη την πορεία προς τους τελικούς το 2017;; όταν μετά το 2-0 επί του Φενέρ μέσα στο ΣΕΦ οι ελίτ των αναλύσεων έλεγαν πως ο ΠΑΟ είναι θάνατος;; τότε ανέβηκα στην κερκίδα μες στο πλήθος κι έκανα το λάθος να κοιτάξω γύρω μου — εκείνοι οι οπαδοί είχαν μάτια σαν πισίνες την ημέρα των απολυτήριων, σαν εκείνους που δεν είχαν ξαναδεί νικηφόρο αγώνα στο ΣΕΦ από τη δεκαετία του '90. εκείνοι οι άνθρωποι είχαν δει τόσες πολλές φορές τον τίτλο να τους σβήνει κάτω από τις μύτες τους ώστε η αγωνία είχε γίνει μέρος της ψυχής τους. τώρα;; αυτή η νέα ομάδα;; έχει κάτι από εκείνες τις εποχές;; μακάρι. όχι ότι δεν δίνω σημασία στους τίτλους — δίνω. αλλά δίνω περισσότερη σημασία στο πώς σηκώνεται ένας άνθρωπος όταν έχει βουλιάξει στο χώμα όσο τρεις φορές μαζί. εκείνοι οι τρεις αγώνες;; σαν τις τρεις φορές που είδα τον Σλάουκ να πέφτει στο παρκέ στα 40 του;; κάθε φορά σηκωνόταν σα γάιδαρος παρά την ηλικία του. εκείνοι οι αγώνες;; σα τους τρεις γύρους ενός μποξέρ που ξέρει πως ο επόμενος γύρος είναι ο τελευταίος αλλα συνεχίζει. τι λέω;; πως την επόμενη φορά βάζω την πίστη μου εκεί που λέω την αλήθεια μου;; στον κόσμο, στους κόλπους του πανθέου, όχι πίσω από μια οθόνη να υπολογίζω πόσα εκατομμύρια χρειάζονται για έναν τίτλο. βάζω την πίστη μου γιατί εκείνοι οι τρεις σουτ στο τέλος ενός αγώνα όταν ξέρεις πως όλοι περίμεναν το άλλο αποτέλεσμα;; εκείνοι οι σουτ είναι σα το πρώτο φλερτ ενός νέου ερωτευμένου — ξέρεις πως μπορεί να κατέβει άσχημα αλλά το ρίχνεις ολάκερο επειδή ξέρεις πως αν περάσει πρέπει να γίνει μεγάλος αλλιώς η ψυχή σου δε στέκει. εκεί βρίσκομαι την επόμενη φορά;; εκεί, μαζί τους ανθρώπους, εκεί που η μπάλα βρίσκει δρόμο όταν υπάρχει αγάπη — κι ας κάνουν όσο γίνεται τίτλους όσοι έχουν δικαίωμα μόνο όταν τελειώνουν οι αγώνες.

Ωχ τι σας είδα σήμερα εδώ;;; λες και βρήκατε την ελπίδα στη συλλογή των ξεχασμένων CDs στο γκαράζ του παππού σας 🤡💸 Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση;; πριν τρεις ημέρες, όταν ο Efes έπαιξε εδώ στο ΣΕΦ με τους γκολπατζήδες να βγάζουν εκείνη την ουρλιαχτή σα συρμός στο τρενάκι του λούνα παρκ;; όχι το αποτέλεσμα αυτό καθεαυτό — αυτοί οι τρεις σουτ μέσα στα τελευταία 3 λεπτά;; ήταν σα να σου λένε "ρε φίλε, μπορούμε ακόμα" αλλα σβήνοντας έναν αγώνα σα λάθος στους υπολογισμούς. Και τώρα;;; οι τίτλοι;; να πούμε πως είναι όνειρο; μήπως όχι;; αλλα σίγουρα ξέρουμε πως ο ΠΑΟ ξαναβρήκε τον παλμό του εκεί που τον είχαν βουλιάξει τρεις φορές στους τελικούς;; σαν εκείνες τις φορές που ψάχνεις το κινητό σου κάτω από τον καναπέ κι ξαφνικά βγαίνει ένα "πού είναι;;;" από τους φίλους σου σα φαξ από το παρελθόν. Λοιπόν;;; εγώ εκεί βάζω την πίστη μου;; στους ανθρώπους που κατάλαβαν πως η μπάλα δεν τελειώνει ποτέ εκεί όπου λένε οι άλλοι πως έχει τελειώσει. Στην επόμενη αναμέτρηση;;; ας πάει ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ — αλλα μην ξεχνάτε πως εκείνοι οι τρεις σουτ δεν ήταν γιαSHOWTIME, ήταν γιατί κάποιος θυμήθηκε πως μπορείς να νικάς κι όταν όλοι σε δίνουν χαμένο. Ζήτω οι κοκκινόλευκοι;;; όχι επειδή είναι τέλειοι — επειδή ξέρουν πως ακόμα κι όταν φοράς κόκκινη φόρμα, η ζωή γίνεται από εκείνους που βάζουν ψυχή ανάμεσα στις γραμμές των αριθμών. Και εμένα;;; πάλι εκεί, σα ψαράς στον γιαλό περιμένοντας εκείνον τον τεράστιο ψαρά που ακόμα πιστεύεις πως υπάρχει — αλλα ας μην πω περισσότερα αλλιώς θα με πούνε υπερβολικό 😏🔥

α μωρέ, τι γίνεται τώρα εδώ;; όλα αυτά τα πυροτεχνήματα στους τελικούς κι ξαφνικά βγάζουμε ένα εντός έδρας 75-67 σα να βρήκαμε το κλειδί της πόλης μέσα στις τσέπες του Efes;; δεν λέω πως οι τίτλοι είναι δεδομένοι, αλλά σίγουρα εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ ήταν σα να άκουγα πάλι τον ήχο των παλαιότερων ημερών όταν η μπάλα έβγαινε μόνη της από τις γραμμές — τρία σουτ μέσα στα τελευταία λεπτά σα τρεις γροθιές πάνω στο τραπέζι του σπιτιού σου όταν οι άλλοι περίμεναν πως θα τραβήξεις τα χέρια σου. εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του '98 όταν πρωτοπήγα στο ΣΕΦ ήταν σα να πατούσα σε άλλο γήπεδο — εκείνες τις εποχές οι ομάδες ερχόντουσαν στην Ελλάδα σα πειρατές να κλέψουν ένα τρόπαιο κι εμείς τους στέλναμε πίσω με καμένο το σήμα. τότε όμως υπήρχε κάτι στα μάτια των αντρών όταν γύριζαν το κεφάλι προς το μέρος σου, σα να σου έλεγαν "εντάξει, εδώ γίνεται η δουλειά". τώρα;; το 75-67;; ναι, έγινε κάτι σαν αυτό το ξύπνημα. αλλά εμένα που έχω δει τόσο πολλούς τίτλους να φεύγουν σα αεράκι στις διακοπές;; δεν ξεχνάω πως η ψυχή κερδίζει τους αγώνες, όχι οι τίτλοι. εκείνοι οι τρεις σουτ;; σίγουρα ήταν σα πρώτο τσιγάρο μετά από χρόνια αποχή — δυνατό, αυτοστιγμής, σα να ξαναβρήκαμε τον παλμό μας ανάμεσα στους αριθμούς που τόσοι πολλοί πετάξαν σα σκουπίδια πριν καν τελειώσει η χρονιά. όμως;;; τώρα βάζουμε την πίστη μας εκεί;; σωστά βάζουμε, αλλά όχι σα τυφλοί που περιμένουμε ένα παράσημο στην άκρη του δρόμου. βάζουμε την πίστη μας επειδή εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ κατάλαβα πως ο ΠΑΟ δεν είναι ομάδα που βάζει τίτλους σε ντουλάπια — είναι ομάδα που βάζει ψυχή εκεί όπου άλλοι βάζουν λεφτά στους υπολογισμούς. κι όταν βγάζεις τόσο έντονο αποτέλεσμα μέσα στο λάκκο του λύκου;; τότε ξέρεις πως ακόμα κάνεις θόρυβο ακόμα κι όταν όλοι σου λένε πως πρέπει να σωπάσεις. λοιπόν;;; εκεί θα βρίσκομαι πάλι, όχι σα δημοσιογράφος που μετράει γκολ, σα άνθρωπος που θέλει ν' αισθανθεί πως η μπάλα βρίσκει δρόμο όταν υπάρχει αγάπη — κι ας λένε όλοι πως αυτή είναι μια εποχή χωρίς μεγάλες ιστορίες. εμένα με βρίσκει εκεί που πάντα βρισκόμουν: στη Λεωφόρο, μέσα στο πλήθος, εκεί όπου η ψυχή του γηπέδου γίνεται μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο.

Τι έγινε ρε γαμώτο;;; αυτά που σέρνετε τώρα πως ο ΠΑΟ βρήκε ξαφνικά τον Efes;;;; μήπως κανείς δεν θυμάται πως πριν τρεις αγώνες ντρόπιαζαν σαν παιδιά;; ΣΕΞΙ!! Εμένα μου έκανε εντύπωση εκείνο το λάθος των γκολπατζήδων στις αρχές Μαΐου όταν οι γηπεδούχοι είχαν βάλει έξι δίποντα συνέχεια στο ίδιο πρωτάθλημα;; ναι ρε, όχι ότι τελικά η κατάσταση άλλαξε τόσο πολύ — αυτοί οι τρεις σουτ μέσα στα τελευταία τρία λεπτά;;;; ήταν σα να σου λένε "εντάξει παιδιά, κάτι γίνεται εδώ αλλά δεν είμαστε σίγουροι ακόμα πως έχουμε ξαναβρεί το δρόμο μας αλλα τουλάχιστον προσπαθούμε" 🤡💸 Και τώρα;;; εσύ θέλεις να βάλεις την πίστη σου;;; εκεί που πρέπει — μέσα στο ΣΕΦ εκείνο το βράδυ;; μην μου λες πως ξέχασες πως όταν έπεφταν οι χάντρες από τους τίτλους τους τελευταίους μήνες, τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σφυρίζανε σα σπουργίτσια;; τώρα;; αυτοί οι τρεις σουτ;;;; σα φωτοβολίδα στον ουρανό όταν όλοι περίμεναν το σκοτάδι — εκεί βρίσκεται η αλήθεια, όχι στις αναλύσεις που πάνε πίσω σαν τάχους. Θες τίτλους;; ναι βεβαίως;; αλλά πρώτα πρέπει να ξεχάσεις ότι εδώ και τρεις φορές στους τελικούς έβγαινες κλαμένος σα νεροκουβάς — εκείνοι οι τρεις σουτ;;;; ήταν σα να σου λένε "ξυπνάμε τώρα, αλλιώς σβήνουμε" κι εγώ βάζω εκεί την ψυχή μου, όχι σα ντόπιος βλάχος που παραπονιέται στις μπύρες αλλά σα άνθρωπος που έχει δει πως όταν μια ομάδα σηκώνεται από το χώμα τρεις φορές μαζί;;; δεν είναι τύχη, είναι κλάση — κι ας μην το κάνουν τρία εκατομμύρια φορές ακόμα. Αλλιώς τι;;;; περιμένεις ξένους τίτλους να σου τους φέρουν με τη βαλίτσα;;;; εδώ είμαστε, εδώ θα είμαστε — στην επόμενη αναμέτρηση βάζουμε την πίστη μας εκεί που χρειάζεται: μέσα στο γήπεδο, ανάμεσα στους φίλους, εκεί όπου η μπάλα βρίσκει πάντα δρόμο όταν υπάρχει αγάπη — κι ας λένε όλοι πως αυτή είναι η εποχή των υπολογιστών και όχι των ανθρώπων.

βρε παιδιά που κάνετε θόρυβο εκεί μέσα σα νυχτερίδα στα σίδερα του γηπέδου στις τρεις τα ξημερώματα;; έχω δει κι εγώ τρέλες εδώ μέσα, αλλά αυτοί οι τρεις αγώνες;; σα να πήρες ένα παλιό ερπυστριοφόρο από το βουνό του Βόλου και το βάλανε στο δρόμο για πρώτη φορά μετά χρόνια — τρίζει παντού, καπνίζει παντού, δεν τρέχει σωστά αλλα ξέρεις πως εκεί μέσα υπάρχει κάποιος που γυρεύει ακόμα το σωστό μονοπάτι. θυμάμαι το 2007 όταν είχαμε πάει στην Ολυμπιάδα για έναν αγώνα προκριματικού σα οικογενειακή εκδρομή — δεκαπέντε ώρες στον δρόμο με το δικινητο το ξεχασμένο μου, ξύπνιος όλο το βράδυ σα να κουβαλούσα τον νου μου πάνω στους ώμους μου. εκείνοι οι αγώνες;; όταν γυρνούσαν στο ξενοδοχείο μετά τις τρεις η ώρα το πρωί, η παρέα είχε χάσει τρεις τέσσερις ανθρώπους αλλα οι υπόλοιποι έπιναν ακόμα κρύα μπίρα σα να μην είχε τελειώσει τίποτα. τώρα;; ο ΠΑΟ;; έχει κάτι από εκείνες τις εποχές;; όχι σαν αυτόματα ρολόγια που μετρούν τους τίτλους σα κέρματα στο βάζο της γιαγιάς, σα αυτούς που λένε πως η ψυχή κερδίζει μόνο όταν υπάρχει αποτέλεσμα γραμμένο με μελάνι χρυσό. έχουν κάτι άλλο εκεί μέσα — σαν εκείνο το αγόρι που είχα δει στη Λάρισα πριν χρόνια, όταν ο Άρης έπαιζε στον τελικό του κυπέλλου και είχανε βάλει όλους τους φίλους των γύρω χωριών στο τραίνο σα σαρδέλα: καθότανε κοντά μου ένας γέρος με ένα καπέλο σα του ψαρά, έκανε γκριμάτσες κάθε φορά που έπεφτε η μπάλα εκτός ορίων και σφυρίζε σα τρυποκάρυδος κάθε φορά που σκοραρίστηκε. εκείνος ο άνθρωπος δεν είδε τον τίτλο — είδε εκείνο το βράδυ σα κάτι ζωντανό που του έκοψε την ανάσα αλλιώς παράγοντας αριθμούς. εμένα εκείνο το 75-67;; ναι, ήταν σα πρώτος νικητήριος χορός μετά από πολλά χρόνια που ο χορός είχε γίνει σα τραγούδι παράξενο στους δίσκους της παλιάς πικάπ. αλλα εμένα που εκείνες τις μέρες ο νους μου έκανε τρία σκαμπανεβάσματα σα βάρκα στον κάβο;; εκείνοι οι τρεις σουτ;;; ήταν σα εκείνο το πρώτο κουτάβι που φέρνεις σπίτι μετά από διάλειμμα δέκα χρόνων — ξέρεις πως δε στέκει ακόμα καλά στα πόδια του αλλα το χαϊδεύεις επειδή εκείνο το πρώτο βήμα κάτι σημαίνει. τώρα;;; θέλω να ρίξω μια βδομάδα στον καναπέ σα πρώην πρωταθλητής που ξέρει πως η ζωή τελικά σου γράφει δικές της ιστορίες αλλα εσύ πρέπει να τις ζήσεις όπως έρχονται. βάζω την πίστη μου εκεί;; όχι σα αυτά τα χρονόμετρα που μετρούν λεπτά μέχρι τον τελικό σα θεία τιμωρία, σα άνθρωπος που θυμάται πως όταν κάποτε περίμενα τρεις φορές τους τίτλους σα βρόμικο χρέος, τελικά αυτοί ήρθαν σα δώρο από κάποιον ξένο μέσα στο νυχτερινό σουREM. και την επόμενη φορά;;;; εκείνος ο αγώνας στον Ολυμπιακό;;;; όσοι βρεθούμε εκεί θα ζήσουμε κάτι σα εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη στο Φαληρικό Δέλτα όταν οι γλάροι κάνουν σίριαλ πάνω από τη θάλασσα — τίποτα δε βγαίνει σωστό αλλα όλοι ξέρουμε πως εκεί μέσα κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. τόσο πιο πολύ όσοι έχουν βγάλει τρεις φορές τους τίτλους στους τελικούς και γύρισαν σπίτι κλαμένοι σα νεροκουβάδες;;; εκείνοι ξέρουν πως αυτή η ομάδα ακόμα ψάχνει τον παλμό της όχι επειδή χρειάζεται λεφτά ή τυπικά νούμερα αλλα επειδή εκείνοι οι τρεις σουτ;;;; ήταν σα πρώτος αγγελιοφόρος που σου λέει πως ο χάρτης άλλαξε — όχι σα νίκη, σα δυνατότητα ν' αγγίξεις ξανά εκείνα τα πράγματα που κάποτε σε έκαναν να νιώσεις ζωντανός. λοιπόν;;; εγώ εκεί βρισκόμουν πάντα εκεί που η ψυχή δεν γίνεται αριθμός — εκεί που η μπάλα βρίσκει δρόμο όταν υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα την περιμένουν σα πρώτος έρωτας. κι ας λένε όλοι πως αυτή είναι η εποχή των υπολογισμών και όχι των καρδιών.