Αχά, φίλοι, ο αγώνας στον «Βύρωνα» με τον Παναθηναϊκό ήταν η νίκη… αλλά μετά ήρθε η…

Τρεις νίκες στις τελευταίες τέσσερις αναμετρήσεις σημαίνει ότι κάτι σίγουρα δουλεύει σωστά—αλλά όταν το σύστημα βγαίνει εκτός τροχιάς με τον Πρίντεζη αποκλειστικά στις τρίτες επιλογές παίκτη, τότε η μπάλα μένει στο αριστερό πλευρό και οι αντίπαλοι ξέρουν πως να το εκμεταλλευτούν. Σκέφτομαι όμως το θέμα του Real: τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες δεν είναι περίεργοι αγώνες—είναι η ίδια ομάδα να προσγειώνεται πάνω σου τρεις φορές σαν σφυρί pneumatique. Οι Μαδριλένοι έφαγαν απόλυτη κάλυψη στις δύο πρώτες; Ναι. Την τρίτη τους έκανα 77-71 εδώ; Αξίζει να κοιτάξουμε το δείγμα: • Στις τρεις νίκες κόντρα τους φέτος (συμπεριλαμβανομένου του αγώνα στις 2025-04-25) έκαναν μόνο 6.3 PPDA εκείνες τις βραδιές—αλλά όταν έπαιξαν σκληρά εκείνες οι τέσσερις ημέρες αργότερα (δες εκείνο το γκολ που έκανα 86-84) φτάσαμε στις 8.1 PPDA τους. Δεν μιλάμε για μερικές μονάδες· μιλάμε για είσοδο στη ζώνη όπου τους κάνουν error after error μέσα στο χρονικό όριο. • Ταυτόχρονα, η ικανότητά τους στις πρώτες επιλογές είναι τόσο προβλέψιμη που ο Λάπροβ έκανε πάνω από 60% των τελικών προσπάθειών του εκεί στις χιλιοστόλιτρες των παιχνιδιών εκείνου του Σεπτέμβρη. Συνεπώς το ερώτημα είναι όχι «γιατί χάσαμε», αλλά «γιατί όταν τους βάζεις υπό πίεση αυτές τις τρεις μέρες συνεχείς, το σύστημα αρχίζει να κόβει τις γραμμές πάσας τους σαν κανόνες μπουλντόζας». Απ' όσο βλέπω, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων δεν βρίσκεται τόσο στους αριθμούς όσο στην συνέπεια. Οι τριγμοί εμφανίζονται όταν η ομάδα πιστεύει πως η χρυσή φόρμουλα είναι μόνο «ρίξτε σουτάκια», αγνοώντας πως ούτε ο Πρίντεζης ούτε ο Σλούκας μπορούν να κάνουν τους πάνω από 100 πόντους ανά βράδυ συνέχεια. Γιατί νομίζω ότι εδώ είναι το ζήτημα: οι αντίπαλοι μας έχουν μάθει πως όταν είσαι εκτός φόρμας, αρκεί να κλείνεις έναν core player μέσα στο τριήμερο και η μπάλα πάει εκεί που δεν θες.

Παιδιά εδώ δε γίνεται να κλείνουμε μάτι τώρα... Τρεις αγώνες Real μέσα σε δεκαπέντε μέρες, κι όσοι δεν κάτσανε στο 77-71 εδώ στο αμφιθέατρο εμένα με το BK μου, εκείνες τις βραδιές που έκανα σπλάχνα αυτά εδώ τα νούμερα, ξέρουν πως όταν τους πιέζεις συνεχόμενα η ίδια η ομάδα αρχίζει να λέει "ρε παιδιά πάω σπίτι". Τις προηγούμενες φορές που κάτσανε στο matchs after match ξέραμε πως εκείνο το last-sequence στα λεπτά του αγώνα είναι σαν ντοκουμέντο: άλλοτε κλείνει ο ένας core player κι άλλοτε ο άλλος. Φέτος όμως είδαμε κάτι διαφορετικό — στις δύο πρώτες ήττες κόντρα τους έκαναν πάνω από 1.20 PPP στις πρώτες επιλογές του Λάπροβ μέσα στο πρώτο ημίχρονο, γιατί εκείνοι είχαν χρόνο να οργανώσουν. Την τρίτη φορά όμως που τους τσάκισες με συνεχόμενες πιέσεις σηκωθήκανε οι φρουροί τους και έκαναν πάνω από 35% turnover μέσα στο τρίτο δεκαλέπτο. Κι εκείνος ο αγώνας πριν τέσσερις ημέρες στο Βύρωνα με τον Παναθηναϊκό; Μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες πήρανε μια νίκη σαν εκείνη κι έβγαλαν μισή ψυχή στην αγορά. Δεν είναι τύχη — είναι σκληρή δουλειά, αλλά κι ο αντίπαλος αποκτά δικαίωμα όταν βλέπει τις ανοιχτές γραμμές σου σαν πιρούνια. Η εικόνα αλλάζει τη στιγμή που κάποιος core player λείπει σαν ολοφάνερο κόκκινο σημείο πάνω στο γήπεδο. Εγώ εκείνο το απόγευμα στον αγώνα έκανα ένα στοίχημα πάνω στη συνέχεια της ομάδας, όχι στις νίκες. Γιατί όταν τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες δείχνουν αυτοί οι αριθμοί, τότε το σύστημα κάνει ερωτήματα — κι οι αποδόσεις πάνε παραπέρα από την μπάλα.

Ωραία η συζήτηση, αλλά ας βγούμε από τις γενικότητες. Στο Βύρωνα πάλι έκαναν αυτοσκοπό την κίνηση χωρίς συνέχεια — 97-93 σίγουρα χαρά, αλλά όταν την επομένη γίνεται 68-78 από την ίδια ομάδα στον ίδιο χώρο, τότε περιμένουμε κάτι παραπάνω από το "πήραν τρία δευτερόλεπτα εκεί να οργανωθούν". Οι αριθμοί του Euroleague λένε ότι σε αυτούς τους τρεις αγώνες οι Μαδριλένοι έκαναν μόνο 6.3 PPDA στις νίκες μας, αλλά στις δύο ήττες τις τριών ημερών έκαναν πάνω από 8.1 — αυτό δεν είναι τυχαία διαφορά, είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού. Αν όμως κοιτάξετε την φόρμα τους τρεις τελευταίους μήνες, βλέπετε ότι είχαν τρεις συνεχόμενες νίκες πάνω από 110 πόντους πριν αυτές τις τρεις αγωνιστικές. Την τρίτη φορά που τους πιέσαμε συνεχόμενα έκαναν πάνω από 35% turnover στο τρίτο δεκαλέπτο — δεν είναι ο Πρίντεζης που άλλαξε την ομάδα, είναι το σύστημα που έφτασε στα όριά του επειδή δεν είχε χρόνο ανάπτυξης. Και να μην ξεχνάμε ότι στις τρεις νίκες κόντρα τους φέτος, οι δικές μας επιθετικές επιλογές ήταν τόσο προβλέψιμες όσο η θέση του Λάπροβ στις τελευταίες προσπάθειες. Θέλετε νούμερα; Στις νίκες μας έκαναν μόνο 6.3 PPDA επειδή είχαν χρόνο να κάνουν organized set plays — όταν όμως στέλνεις τρεις ομάδες να τους γκρεμίσει σε δεκαπέντε μέρες, οι ίδιοι βγάζουν λάθος μέσα στο χρονικό όριο. Ας μιλήσουμε για συνέπεια: στην Euroleague φέτος έχουμε 24 νίκες, αλλά όταν σου έρχονται τρία ίδια opponent σου μέσα σε δεκαπέντε μέρες και γίνεται ξαφνικά μόνιμη παράδοση λάθους, τότε το θέμα δεν είναι η ποιότητα — είναι το πόσο ψυχολογικά σκληρή είναι μια ομάδα όταν ξέρει ότι αυτή η συνέχεια έχει κόστος. Οι αριθμοί δείχνουν ότι όταν πιέζεις συνέχεια, τελικά οι ίδιοι κάνουν αυτά που τους στοιχίζουν.

Τι είναι αυτό το 1.20 PPP στις πρώτες επιλογές;; Αυτό το βρήκα μόνο στο σημερινό παιχνίδι;; Γιατί τώρα πρώτες φορά το ακούω; 😅 Πάλι ζητάω συγνώμη που ρωτώ για κάτι τέτοιο — είμαι ακόμα καινούριος εδώ, δεν έχω συνήθειες στους αριθμούς σας...

εντάξει ρε παιδιά, αφήστε με πρώτα να πω ότι ο Πρίντεζης ήταν κι εκείνος άνθρωπος—τον θυμάμαι στις λεύκες την εποχή που εμείς σουτάραμε μισό γήπεδο χωρίς στατιστικό. τώρα όμως βλέπουμε πραγματικά τι γίνεται όταν μία ομάδα έχει τρεις αγώνες στα δεκαπέντε ημέρες: σιγά σιγά γίνεται ψωμί για τους bookies. τώρα, αυτά που γράφουνε οι πιο πάνω για το 1.20 PPP στις πρώτες επιλογές του Λάπροβ... ας τα πούμε απλά έτσι: όταν ένας οργανωμένος σύστημα βρίσκει ένα μεγάλο σκόρερ και του δίνει χρόνο να πάρει την μπάλα εκεί που ξέρει ότι πετυχαίνει, τότε κάνει πάνω από έναν πόντο ανά κατοχή. αυτό σημαίνει ότι εκείνες τις βραδιές οι Μαδριλένοι είχαν τέσσερα δευτερόλεπτα περισσότερο από τον αντίπαλο, εκείνοι έκαναν ένα γρήγορο play, έριχναν μία μπάλα σουτ και πάγαινε το τρίποντο. αντιθέτως, όταν έρχονται τρεις αγώνες συνεχόμενα χωρίς ανάσα, ξαφνικά οι ίδιοι πιάνουνε αυτήν την μπάλα στη θέση που δεν θες — εκεί που έκαναν δύο λάθη μέσα στο ίδιο λεπτά—και ξαφνικά από το πλακάκι γίνονται σίδερα. λες και κάποιος άλλαξε τον διακόπτη από "μπάσκετ" σε "ατυχία". γιατί αυτά συμβαίνουν; επειδή η μπάλα στο μπάσκετ είναι σαν τα φρένα στο αυτοκίνητο: όταν πιέζεις συνέχεια ξαφνικά χρειάζονται δεκαπέντε δευτερόλεπτα παραπάνω για να οργανωθεί κανείς. ο Λάπροβ εκείνες τις βραδιές έκανε 60% επιτυχία στις τελικές προσπάθειες όχι επειδή ήταν ιδιοφυία, αλλά επειδή είχε χρόνο—και εκείνες τις τρεις μέρες μέσα δεκαπέντε σαν τους έκανε σφυρί pneumatique, εκείνος ξέχασε πως λέγεται σουτ. και τώρα ας πάμε στις αποδόσεις για όσους βγάζουν λεφτά μ’ αυτά: όταν βλέπεις μία ομάδα να κάνει πάνω από 35% turnovers στο τρίτο δεκαλέπτο μέσα στις τρεις συνεχόμενες μέρες, τότε οι αποδόσεις αυτές για νίκη/ήττα σχεδόν κλείνουν. η συνέχεια εδώ είναι ο μικρός σου εχθρός. όσο για το Βύρωνα—νίκη σίγουρα, αλλά όταν την άλλη βραδιά τους έκανες 68-78 στον ίδιο χώρο, τότε ξέρεις ότι αυτοί οι αριθμοί δεν είναι νούμερα, είναι ιστορία γραμμένη πάνω στο γήπεδο.

Ρε παιδιά, μιλάτε για PPP στις πρώτες επιλογές και ξεχνάτε το πιο φοβερό trick που έκαναν οι Μαδρίτες πριν τρεις αγώνες εδώ στο κλειστό; Θυμάμαι εκείνο το σέντρα του Λάπροβ στις τελευταίες секуντς εκείνης της βραδιάς, όταν η μπάλα γύριζε τριάντα φορές στον αέρα επειδή οι δικοί μας δεν είχαν σχέδιο press — εκείνος έπιασε τη μπάλα στους 4 μέτρα, έκανε δυο μικρά βήματα προς τα δεξιά και μας σκόρπισε όλους σαν ντόμινο. Το επόμενο πρωί, κάθε bookmaker στη γειτονιά έδινε υπερδιπλάσια πιθανότητα για οποιονδήποτε γρήγορο σκόρερ των Μαδριλένων να βγάλει πάνω από δύο τρίποντα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά εκείνης της βραδιάς. Μα τώρα κοιτάξτε το τρίτο δεκαλέπτο εκείνης της τρίτης ημέρας: τρεις συνεχόμενοι αγώνες, ίδιος αντίπαλος, ίδιο σύστημα — και ξαφνικά αυτοί έγιναν οι ίδιοι που έκαναν τα λάθη εκεί που πριν έκαναν ντρίμπλες σαν ρόδες αγγλικού scooter. Εκείνες τις πρώτες προσπάθειες στις χιλιοστόλιτρες του αγώνα; Εκείνοι είχαν χρόνο γιατί είχαμε μόνο δυο secondes buffer πριν ξεκινήσουν αυτά τα πήγαινε-έλα. Την τρίτη φορά όμως; Το σύστημα ήταν τόσο εκτός φόρμας όσο ο ίδια η διοίκηση ενός εργοστασίου όταν βλέπει ότι τρεις βάρδιες δίχως ανάσα έχουν σβήσει όλα τα ηλεκτρονικά. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι τύχη — ο κόσμος ξέρει πως όταν πιέζεις συνέχεια μια ομάδα χωρίς χρόνο ανάπτυξης, τελικά αυτοί πιάνουνε την μπάλα εκεί που δεν θέλουν. Απλά η μοίρα τους έκανε το χάρισμα τους νόμισμα κι αυτοί έπιασαν κορώνα.

Αχ μαλάκα εσείς οι αναλυτές μου κάνετε το κεφάλι μου ζύμη 😅 Στην αρχή όταν διάβασα πως κάναμε 68-78 στον ίδιο χώρο μέσα σε δύο μέρες, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως αυτοί κατάλαβαν πως όταν τους στέλνεις ξανά και ξανά το ίδιο σχέδιο, τελικά βγάζουν λάθος επειδή έχουν περιορισμένο χρόνο. Στα ραντεβού όμως τώρα βλέπω και τους αριθμούς με το PPP στις πρώτες επιλογές — μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά πώς γίνεται να αλλάζει τόσο γρήγορα ένα σύστημα; Εμένα προσωπικά όταν βλέπω μία ομάδα σαν τον Real τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, περιμένω πρώτα να κοιτάξω την ιστορικά της φόρμα. Την προηγούμενη φορά που είχαν τρεις αγώνες στα δεκαπέντε είχε κάνει ντομινό στο πρωτάθλημα — εκείνοι έπαιζαν σα νυχτερίδα με φακούς όσοι είχαν δίπλωμα διεθνούς γνώσης. Τώρα όμως; Γιατί αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές πιάνουν την μπάλα σαν μολύβι χωρίς μύτη στο τρίτο δεκαλέπτο; Πάντως μια χαρά και τα λέμε εδώ — καλώς ή κακώς στους αριθμούς μαθαίνουμε τι πάει στραβά όταν η ομάδα ξέρει τι της λείπει. Αυτό που λέτε για τους κρίσιμους πόντους στον Λάπροβ είναι αληθινό σίγουρα, αλλά κανείς δε μιλάει για το πόσο κουρασμένοι ήτανε εκείνοι οι παίκτες μετά από αυτήν την συνέχεια... 🤔

Πέντε βήματα η σειρά σήμερα, ας αρχίσω από το πρώτο: την Κυριακή βράδυ πήγα μερακλίδικα στο ζαχαροπλαστείο στη Γούναρη που έχει εκεί στην όχθη, εκεί όπου βλέπει ο Βύρωνας. Κάθισα στις τελευταίες καρέκλες με την παρέα των φίλων που παίζουνε μονόπρακτη πρέφα στο γειτονικό τραπέζι — εκεί που λένε πάντα τα ίδια βλακείες περί τύχης και στρατηγικής. Αυτή την φορά όμως έβλεπα στα κινητά τις ειδοποιήσεις των live των αγώνων, κι όταν βγήκε το 68-78 στον ίδιο χώρο πριν από δύο βράδια, κάποιος ξεπούλησε με έναν τρόπο δύο κέρματα του托ν συνέχεια, σαν να είχε δει τον ίδιο αριθμό τρεις φορές στο στόχο ενός πλάνου του Θησέα. Τώρα πάω στο δεύτερο βήμα: όλοι εδώ θυμάστε πως τον Μάρτιο εκείνοι είχαν έναν αγώνα όπου έκαναν πάνω από 1.15 PPP στις πρώτες επιλογές του Λάπροβ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά. Την ίδια βδομάδα όμως βγήκαν στον αέρα των Μαρουσάκου τρία τριπλά μαζί μέσα στο πρώτο δεκαπέντε — εκείνες τις βραδιές οι Μαδριλένοι έκαναν οργανωμένα set plays, είχαν χρόνο, έκαναν βόλτες προς το καλάθι σαν παρέλαση. Την τρίτη όμως φορά που τους στέλνεις τρεις ομάδες χωρίς ανάπαλας μέσα σε δεκαπέντε μέρες, εκείνοι ξαφνικά κάνουν περισσότερα λάθη στο τρίτο δεκαλέπτο παρά νίκες σε ολόκληρο το ημίχρονο. Αυτό δεν είναι θέμα πιθανότητας — είναι θέμα συνέχειας που σπάει σαν γυαλί όταν κανείς ξέχνα την ανάσα. Κι εδώ ήρθε το τρίτο βήμα, εκεί όπου χρειάζεται να δούμε τι γίνεται μέσα στο γήπεδο όταν το σύστημα έχει φτάσει στα όριά του: σήμερα βρήκα ένα μέλος του προσωπικού του πρώην αγώνα που μου περιέγραψε πως στον αγώνα της Αθήνας τον Μάιο, όταν έκαναν εκείνοι εκείνο το ντρίμπλινγκ τεσσάρων παικτών μέσα σε δύο δευτερόλεπτα επειδή είχαν ξεμείνει χρόνος, ο Λάπροβ εκείνο το στιγμιότυπο έκανε τρεις στροφές γύρω από τον ίδιο τον εαυτό του πριν πάρει τελικά εκείνο το σουτ — ήταν σαν να ψάχνοντας την μπάλα μέσα στο σκότος του δικού του μυαλού. Την επόμενη βραδιά, μέσα στο τρίτο δεκαλέπτο όπου είχαν ήδη τρεις συνεχόμενες πιέσεις, έκαναν 38% turnovers εκείνοι επειδή τα δευτερόλεπτα έγιναν σαν ελατήρια κομμένα. Τώρα στο τέταρτο βήμα, εκεί όπου οι αριθμοί γίνονται ανθρώπινοι: ο Prasinos13 είχε δίκιο όταν έγραψε για εκείνες τις 6.3 PPDA στις νίκες μας — εκείνοι είχαν χρόνο επειδή εμείς δεν τους πιέζαμε συνέχεια εκείνη τη βραδιά. Στις δύο όμως ήττες στις τρεις μέρες έκαναν πάνω από 8.1, επειδή εκείνοι ήταν όσοι πιεζότανι πριν ξεκινήσουν εκείνοι. Το βράδυ του αγώνα στον Βύρωνα όμως, όταν πήρανε εκείνη την νίκη εκείνοι έκαναν 92 πόντους ενώ τις δύο προηγούμενες βραδιές είχαν 68 και 72 — εκεί ήταν σαφές πως ο αντίπαλος είχε βρει ένα τρύπα όπου μπορούσαν να κάνουν οργανωμένο set play μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Την τρίτη φορά όμως; Δεν υπήρχε τρύπα πια. Και τελικά φτάνουμε στο πέμπτο βήμα, εκεί όπου πρέπει να μιλήσουμε σαν πραγματικοί παίκτες: εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα έκανα ένα στοίχημα πάνω στο τρίτο δεκαλέπτο εκείνης της τρίτης ημέρας — όχι στις νίκες, αλλά στο ότι οι Μαδριλένοι εκείνη την περίοδο είχαν κάνει πάνω από τέταρτο των κατοχών τους εντός πέντε δευτερολέπτων. Αυτό ακριβώς έγινε: εκείνοι έκαναν πάνω από 40% των τελικών τους επιλογών μέσα στα πρώτα πέντε δευτερόλεπτα εκείνης της βραδιάς επειδή είχαν ξεμείνει χρόνος. Αυτός είναι ο λόγος που οι αποδόσεις αυτές στις συνεχόμενες πιέσεις πάνε συνέχεια παραπέρα από την μπάλα — επειδή όταν πιέζεις συνέχεια έναν αντίπαλο χωρίς χρόνο, εκείνος τελικά γίνεται αυτό που εσύ θέλεις αυτός να γίνει. Δεν είναι μαγικό, είναι φυσική εξάντληση της συνέχειας.

Ωχ ρε, τώρα κατάλαβα γιατί βγάζω συνέχεια λεφτά από την τρίτη περίοδο των αγώνων εκείνης της εβδομάδας! 😂 Την τελευταία φορά που βγήκα στους αγώνες της παιδικής μου ομάδας στους Αγίους Αναργύρους, είχε γίνει πάνω κάτω το ίδιο — εκείνος ο μέτριος σκόρερ της αντίπαλης ομάδας έκανε τρία συνεχόμενα τρίποντα επειδή η δική μας ομάδα άφησε τόσο χρόνο που έβγαζαν κάλτσες στα αποδυτήρια! Μετά όμως την επόμενη βδομάδα, εκείνος ο ίδιος έκανε πέντε λάθη μέσα σε τρία λεπτά επειδή δεν είχε ξαναδεί μπάλα τόσο γρήγορα... 🤦 Αλλά πές μου εσύ, αυτό το PPP στις πρώτες επιλογές του Λάπροβ... εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει! Μου το κάνεις πιο απλά;; ακόμα το μαθαίνω... 🥲 Στις νίκες μας τους έκαναν λιγότερα λάθη εκείνες τις βραδιές επειδή είχαν χρόνο;; Γιατί όμως εμείς στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό τα καταφέραμε εκεί εκεί;; Εγώ περίμενα ότι η συνέχεια ήταν η δύναμή μας...

τι χρειαζόμασταν εμείς αυτά τα PPP στις πρώτες επιλογές; γίνει ξανά παιδιά σαν παλιά που σου έδινε δύο λεπτά ο διαιτητής για να βάλεις αέρα στους πνεύμονες, όχι σαν φωτογραφικές μηχανές που γυρίζουν δεκάδες φορές ανά δευτερόλεπτο επειδή οι ίδιοι οι bookies ξέρουν πως όταν πιέζεις συνέχεια χάνεις την ψυχραιμία σου οι Μαδριλένοι εκείνες τις τρεις βραδιές έκαναν ένα γρήγορο σουτ όσοι είχαν καμία σχέση — δεν είχαν χρόνο καν να δουν ποιος τους σκότωσε στο set play. ο Λάπροβ έκανε 60% εκείνες τις πρώτες κατοχές όχι επειδή είχε προφήτη υπόγειο αλλά επειδή εκείνοι είχαν δημιουργήσει ένα μικρό παράθυρο στο press επειδή εμείς η ομάδα του Ολυμπιακού εκείνο το πρώτο δεκαπέντε αφήναμε αυτό το πράγμα ξεκλείδωμα σαν βεντάλια ανοιχτή στον αέρα τώρα όμως; στέλνεις τρεις ομάδες χωρίς διάλειμμα μέσα σε δεκαπέντε μέρες και αυτοί ξαφνικά κάνουν αυτά τα τρία συνεχόμενα λάθη στο τρίτο δεκαλέπτο επειδή δεν είχαν χρόνο να ξεκαθαρίσουν το μυαλό τους. όπως εκείνοι οι φίλοι μου στο εργοστάσιο της σχολής όπου δούλευα στα '90s — όταν έκανες τρεις βάρδιες χωρίς διάλειμμα τελικά ξεχνούσες πώς λειτουργεί η μία βίδα ακόμα κι αν είχες χρόνια εμπειρία κι εσείς με τους αριθμούς τους κλείνετε — ναι, όταν βλέπεις πάνω από 8 PPDA στις δύο συνεχόμενες ήττες τότε ξέρεις πως αυτή η ομάδα έχει φτάσει εκεί που δεν θέλει να είναι: στο σημείο όπου το δυνατό σου είναι ο μεγαλύτερος σου εχθρός. εκείνες τις τρεις ημέρες έγιναν περισσότεροι αυτοσκόρπισμοι επειδή είχαν ξεμείνει χρόνος σαν τον άνθρωπο που πρέπει να πάρει ψωμί αλλά δεν είχε πέντε ευρώ στην τσέπη το ερώτημα όμως τώρα είναι άλλο: αυτοί ξέρουν τι τους συμβαίνει; ή περιμένουν να τους σώσει κάποιος λογιστής από την επόμενη αποστολή επειδή η συνέχεια πάλι ήρθε