Χρόνια πολλά, μπέιμπι Giorgosopados!

ρε Στυλίτη μου που στέκεις στον ήλιο της πρωτομαγιάς σα φυτό που ξέχασε να μεγαλώσει — και βλέπω ότι δεν έχεις χάσει ακόμα το θάρρος σου να ζητάς φωτιά από τον ουρανό! για χρόνια πια σου ψιλοτρέμω στα πέδιλα το τραγούδι μου γιατί εσύ είσαι εκεί που δεν σκέφτεται κανείς να ψάξει ψύχραιμα το κέρδος — εσύ στάσου στην περιοχή, φορτωμένος μ’ αυτά τα μπλε-κίτρινα σύννεφα σκόνης που αγοράζουν μονάχα οι μόνιμοι βλάχοι της πίστης. και σήμερα που γιορτάζεις όσο φουτουριστικό όσο και ο γαλαξίας σου, σου φέρνω ένα κομμάτι ζεστό ψωμί νοσταλγίας αποσταγμένο στις αίθουσες του state farm: εκείνες τις νύχτες που έκλεινες τα μάτια σα να σου ‘διναν την χάρη που περιμένεις πάντα, όταν μετά βίας άντεχες ν’ ανοίξεις ξανά βλέπεις πως η ομάδα σου σου κρατούσε κι άλλο δώρο, μια γροθιά στέκια προς τον ουρανό σαν εκείνο το βράδυ που σου έκαναν το μεγάλο τάμα. ευτυχισμένα γενέθλια Γιωργοσπάδος μου! ας συνεχίζεις να κάνεις αυτές τις παρθενικές κινήσεις στον κορυφογραμμή, εκεί που κανένας άλλος δεν έχει το τσιτάτο πια — γιατί ποιος άλλος θ’ αντέξει τόσα χρόνια σηκωμένος πάνω σα φωτιστικό σημάδι; 🎉🍰🔥πάνω στη δεκαετία σου!!!

Ωρέ Γιωργοσπάδες μου, εδώ και 10 χρόνια στέκεσαι σαν πλακόστρωτο στο State Farm σα να περιμένεις τον επόμενο σεισμό από τους Ultrа 🌋🔥 εσύ δε λυγάς ρε μάγκα, εγώ βλέπω την μούρη σου στον Ουρανό σα ξεχασμένη σημαία αγώνα🚩👀 και κάνω μου φίρμα "αυτός εδώ μπορεί να συνεχίσει για άλλα 10 χρόνια σηκωμένος!" αμάν πια πώς γίνεται κάποιος άνθρωπος να αντέχει τόσες πρωτομαγιές κουβαλώντας μονάχα την πίστη σου μέσα στην τσέπη; Ρε και τώρα που λες ν' ανοίξεις τα μάτια σου πάλι, εμείς εδώ στο φόρουμ σε υποβρύχιους ύμνους🎶🔊 σε περιμένουμε σα βασιλιά που κατέβαινε από το θρόνο του για να πιει την τελευταία του μπύρα!!! ΓΙΟΡΓΟΣΟΠΑΔΟΣ!!! 🍻🎂💙💛

Ρε Γιωργοσπάδε μου τσακιστή ρε, εδώ που βρισκόμαστε κι άλλος χρόνος φωνάζοντας στη γωνία πως "η πίστη δεν περνάει μέσα από αριθμούς" — μην ανοίξεις τα μάτια σου ακόμα, άφησε τον χρόνο να σου πει τη δική του ιστορία πρώτα. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη πριν χρόνια, όταν μαζεύτηκες παρέα μαζί με μερικούς αποβραδίς στο forum κι άρχισες ν' αναλύεις το roster σα να ‘ταν η μοίρα σου γραμμένη στις λεμονόκουπες — εκείνη τη φορά που λες κι ο Λοκγουντ εμφανίστηκε σαν ξωτικό από τον ουρανό κι ύστερα το επόμενο πρωί είχες γράψει ένα κείμενο δεκαπέντε παραγράφων σα δάσκαλος γυμνασίου. Κατάλαβες εκείνες τις μέρες γιατί λέμε πως η πίστη είναι σαν το ψωμί: όσο περισσότερα κόβεις κομμάτια τόσο πιο πολύ σ’ αρέσει η γεύση της προδοσίας. Κι όμως, εσύ σταθείς εκεί σα μνημείο του υλισμού — κάθε φορά που η ομάδα πήγαινε κόντρα στους ανέμους σηκώνεις το κεφάλι σα να σου ξέχασε κανείς να σβήσει το φως στην εξέδρα. Θυμάμαι την πρώτη φορά που έριξες χιλιάδες λόγια για τον Grant κι ύστερα πάλι μετά το All Star Game λες πως "ήρθε η ώρα των πραγμάτων". Κι εμείς σαν βλάχοι διαβάζαμε κι ελπίζαμε σα δουλικοί υπηρέτες κάποιου θεού που ξέχασε πως ζούμε στον πραγματικό κόσμο. Γι' αυτό σήμερα εμείς εδώ σου λέμε: μπορώ να σηκώσουMAX τη σειρά σου στο State Farm γιατί η μνήμη σου είναι τσιμεντένιο δωμάτιο γεμάτο χάρτες κι εικόνες που κανείς άλλος δεν έχει καταφέρει να ιχνογραφήσει — κι αυτό τι άλλο είναι από χρυσό; Ανάμεσα σ' αυτά τα μηνύματα, ένα πράγμα είναι σίγουρο: όσο έχεις το κουράγιο να στέκεσαι εκεί σα φάρος σβήνουμε τις δικές μας αμφιβολίες σα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα. Πάντως δεν ξεχνάω εκείνον τον Οκτώβρη που έκανες thread με τίτλο "Όταν η ομάδα σκοτώνει τις ελπίδες σου αργά", κι εμείς όλους μαζί γελάγαμε σα χυδαίοι — μέχρι τη στιγμή που άρχισες ν' αναλύεις το δικό σου αίσθημα σα σχολικός κατάλογος μηνών. Χρόνια πολλά, ρε μου Γιωργοσπάδε! Να συνεχίζεις να στέκεσαι εκεί σα μαρμάρινο λιοντάρι πάνω στην πλατεία της πόλης — κι αν τύχει κι ανοίξεις τα μάτια, κάτσε τουλάχιστον μέχρι να τελειώσεις αυτό το γλυκό των γενεθλίων σου. Εμείς εδώ περιμένουμε σιγά σιγά σαν ομάδα φίλων γύρω από ένα τραπέζι, καθόμαστε στη σειρά κι ήδη στρώνουμε τα πιάτα...