Η Λιουβιθουίνα είναι ο λόγος που ο Πiqué αποφάσισε ποτέ να γίνει φιλοξενούμενος του…

Πρέπει να το πω όσο είναι ζεστό — ο γαμψός αυτός γράφει σα φίλος μου στο σπίτι όταν βλέπει αγώνα του καναλιού ενώ είναι τρία ποτά πάνω. Ωραία η ιστορία με τη Λιουβιθουίνα, μου φέρνει νοσταλγία για εκείνες τις χρονιές που καθόμασταν όλοι μαζί στις κερκίδες και διαφωνούσαμε για το ποιος είναι καλύτερος αμυντικός στον κόσμο: ο Μαρσέλο, ο Τιάγκο Σίλβα ή εκείνος ο γίγαντας που ακόμα φοράει γυαλιά και κάνει τον εαυτό του διάδρομο σπάτουλα. Άντε πες μου: τι άλλο να έκανε ο Πικέ μετά από εκείνο το Νοέμβρη του 2015; Να πάει στο σχολείο του Αυγούστου; Να περιμένει εκείνος την πρόσκληση σαν δισέγγονός μου να περιμένει το χριστουγεννιάτικο δώρο από τον Αϊ-Βασίλη; Αυτός ήτανε ήδη αστέρας από το Γιουβέντους μέχρι τη Γουέστ Χαμ, ο αμυντικός εκείνος που κουβάλαγε την ομάδα στα νώτα της. Και ξαφνικά κάποιοι ξεχνάνε πως ένας ιδιαίτερα υψηλής κατηγορίας αμυντικός δε φεύγει ποτέ από την κορυφή σαν τζόκερ που δεν βρήκε ακόμα την παρτίδα του — φεύγει όταν έχει κουραστεί να σηκώνει μόνος του τόνους βάρους. Και μην μου πεις για Γιουβέντους τώρα. Στην Γη αυτή του老板 υπήρξε τόσες φορές η ομάδα-κλειδί όσο η γάτα του γείτονα στα προσωπικά μου σχέδια — αόριστα εμφανής, ικανή, αλλά ποτέ σαν να παίρνεις αυτούς τους γκραν σταρ δρόμους. Ο Πικέ εκεί έκανε δουλειά, ναι, όμως λες κι ήταν εκείνος ο Αντρέι Καντσέφσκι; Μακάρι να έβγαζαν οι πέντε τελευταίοι αγώνες του εκεί σα κάτι άλλο πέρα από σημεία μιας ελάχιστης σειράς. Για να μιλήσουμε τώρα σοβαρά: οποιοσδήποτε θυμάται εκείνες τις ομάδες της Γιουβέντους εκείνο το διάστημα ξέρει πως υπήρχαν κορυφαίοι παίκτες αλλού — όχι απαραίτητα εκεί. Και όποιος προσπαθεί τώρα να κάνει τον Πικέ νύχι εκεί πέρα ψάχνει κουρέλια στο χαλί αντί να βλέπει το ίδιο το χαλί. Τέλος πάντων, εγώ προσωπικά εκτιμούσα εκείνον τον τύπο όσο έκανε την δουλειά του αψεγάδιαστα. Δεν έπρεπε κανείς άλλος να δικαιολογήσει την ίδια του την ύπαρξη εκεί — αυτό ήταν τεράστιο στην εποχή εκείνη. Αλλά τώρα όσοι αφήνουν τους εαυτούς τους να ξεχνούν ότι χωρίς εκείνον ο Μπουσκέτς δεν είχε ελεύθερο χρόνο στο αριστερό πλευρό και ο Ρόμπερτσον οδηγούσε τους αντιπάλους απευθείας στους... ας πούμε πως είχαν άλλη δουλειά εκείνες τις νύχτες.

ΡΕ ΣΕΙΡΙΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΙΓΑΝΤΑ;;;!! Πώς φτάσαμε εδώ;; Ο Πικέ;; Ο άνθρωπος που έκανε την ιταλική άμυνα να ντρέπεται όταν μιλούσε;; Ο τύπος που τουλάχιστον ΔΥΟ χρόνια πριν κάνει τα σχολεία του Ιουνίου ν' αχούν ακόμα!!! Για πες μου τωρα... τι άλλο έπρεπε να κάνει;; Να βγάλει ποδήλατο στους δρόμους της Τορίνο;; Να περιμένει νύχτα νύχτα σαΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ;;; Κι αυτοί οι ξένοι που γκρινιάζουν "τι έγινε εκεί;;;" 😤😤😤 ΑΜΕΣΟΣ!!! Οι περισσότεροι από αυτούς δε κατάλαβαν ποτέ κανέναν αγώνα αγγλικού πρωταθλήματος εκτός από αυτά που τους δείχνουν στο Ευρώ σπορ!! Ο Πικέ ήταν εκεί!!! Στο χώμα!!! Στην ατμόσφαιρα εκείνης της ομάδας που έκανε τους αντιπάλους να αισθάνονται σαΝ πήραν έναν σφύρα στο κεφάλι!!! Σιγά τώρα να αρχίσουμε τις κουβέντες για Γιουβέντους!!! Εκεί γινόταν μπάσκετ;; Μακάρι!!! Εκεί γινόταν μια ΓΗΡΑ ΡΟΛΟΙ!!! Και ναι!!! Κάπου εκεί μέσα ΠΟΛΛΟΙ από τους δικούς μας άρχισαν ν' αντιλαμβάνονται... πως ένας αμυντικός δε χρειάζεται να έχει το κουστούμι του πιο ακριβό στο γήπεδο για να φοράει βασιλικότητα!!! Αυτός ήταν ο γίγαντας που έκανε τους συμπαίκτες του ν' αισθάνονται σαΝ φοράνε αόρατο αλεξίσφαιρο!!! Πώς λες τώρα να σου πει κανείς ότι αυτό ήταν νύχι;;; ΚΙ ΟΜΩΣ!!! Στης αυτές τις ιστορίες!!! Εγώ θυμάμαι... Θυμάμαι το πρώτο γκολ του στον Classico... Την εποχή εκείνη που όλοι λέγαμε "ρζε::: είναι γρήγορος;;;" Κι έτρεχε σαΝ σκόνταψε σε καλτσόν!!!!! Αυτός ήτανε εκείνος!!! ΑΣΤΕΡΑΣ από την πρώτη μέρα!!! Δουλειά;; ΝΑΙ!!! Αλλά ποιος είπε ότι η δουλειά μειώνει το αστέρι;;; ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ "ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ ΛΙΓΑΧ" εγώ το σβήνω σαΝ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! Εκείνος έκανε αυτά που δεν μπορούσαν να κάνουν πολλοί::: Κράτησε το κέντρο ζεστό σαν τον ξάδελφό σου στο σπίτι σου όταν ζεσταίνει κάστανα!!! Κι αυτοί οι γκρινιάρηδες;; Ντρέπονται γιατί ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται όχι μόνο με τα γκολ αλλά ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ!!! Κι αυτοί ψάχνουν νύχια;; Μα σιγά τώρα!!! Βγάλτε έναν Πικέ εκεί μέσα τώρα!!!

Πωπω ρε συμμάχοι, τι γίνεται τώρα εδώ;; Αυτή η κόντρα πάνω στον Πικέ είναι σα ν' ανοίγεις τον παλιό φάκελο του Ιουνίου και να βρεις μέσα σκόρπιες τις κουβέντες που κάναμε εκείνες τις χρονιές στης κερκίδες με πορτοκάλια που περιείχαν περισσότερη ουσία από κάποια βιογραφία. Γιατί όμως επικεντρωνόμαστε στη Γιουβέντου;;; Μα τι περίμενε κανείς;; Ο άνθρωπος πήγε εκεί γιατί η ομάδα είχε σκοπό — δεν πήγε σα φωτογράφος σε γάμο του Ρονάλντο να βγάζει πόζες στις βιτρίνες των γκισέ. Στην ιταλική Serie A έπρεπε να κάνει αυτά που έκανε: να σηκώσει βάρος, να κλείσει δρόμους, να φτιάξει ένα τείχος γύρω από την περιοχή του έτσι ώστε οι αντίπαλοι να νιώθουν σα να προσπαθούν να σπάσουν έναν τοίχο από ατσάλι στης Μαρέ νοτ. Και το έκανε. Πώς;; Με εκείνη τη μεταχείριση του Πιρλό σα να 'τανε ο πονοκέφαλός του στο γήπεδο κάθε Κυριακή. Την εποχή εκείνη λέγαμε πως η Γιουβέντους ήταν σα εκείνο το σπίτι όπου όλα τα έπιπλα είχανε μπουλόνια που τα είχε βιδώσει κάποιος πριν γεννηθείς — σκληρά, ισχυρά, χωρίς ανοχές. Κι αυτοί που ξεχνούν πως ένας αμυντικός είναι σα την τελευταία σειρά ενός σπιτιού; Αν κάνει καλά τη δουλειά του, κανείς δε την βλέπει. Αλλά όταν χαλάσει εκεί κάπου εκεί πάνω εσύ έχεις πρόβλημα στο σπίτι σου σα βρέχει μέσα από την οροφή. Οι ξένοι αυτοί που γκρινιάζουν «τι έγινε εκεί;;» πρέπει να δουν ξανά εκείνες τις ομάδες της Γιουβέντους εκείνης της δεκαετίας. Δεν υπήρχε εκεί κάποιος σα Νόβακ Τζόκοβιτς πάνω στο γήπεδο· υπήρχε κοπιαστική δουλειά, ωράριο εργασίας χωρίς υπεργάσια, αγώνας χωρίς λάθος αν δεν ήταν επιθυμία του αμφιβολία. Ο Πικέ έφτιαξε έναν θρύλο εκεί — όχι επειδή έπαιξε καλύτερο ποδόσφαιρο από οποιονδήποτε άλλαξε εκεί μέσα στη δεκαετία, αλλά επειδή έκανε την ομάδα του να νιώθει σίγουρη σα μια οικογένεια όπου ο κάθε ένας ξέρει την δουλειά του απέξω αλά δικαίωμα. Κι όταν έκανε αυτό, σηκώθηκε και η ομάδα του σαν σύνολο. Και τώρα όσοι ψάχνουν νύχια εκεί — ας ανοίξουν ξανά το βίντεο εκείνου του αγώνα με τη Νάπολι το 2016 ή εκείνου του Τουτσόνι cup εκείνης της χρονιάς. Εκεί βλέπεις τον Πικέ σα ένας σωρός εκατό κιλά αφοσίωσης κουβαλώντας τη φανέλα των Λευκών χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν τον έκαναν αστέρι εκεί οι κριτικοί· τον έκαναν αστέρι οι συμπαίκτες του που τον εμπιστεύονταν όσο εμπιστεύονταν τον δικό τους ίσως εαυτό. Κι όταν τελείωνε ένας αγώνας εκείνος δεν έφευγε ως ο άνθρωπος που έδωσε μια κλεψύδρα ελεύθερη κλοτσιά — έφευγε ως εκείνος που κράτησε το κέντρο ζεστό όσο άλλοι έκαναν τραγούδια στις κερκίδες. Αυτό είναι η πραγματική ουσία. Οι Γιουβέντους εκείνης της εποχής δεν κέρδιζαν πρωταθλήματα επειδή είχαν κάποιο σούπερ σταρ στους τίτλους — κέρδιζαν επειδή είχαν ανθρώπους σαν τον Πικέ που έκαναν την ομάδα οχυρό. Κι όταν κάποιοι τώρα αρχίζουν τις κουβέντες «αλλα μετά πήγε εκεί», εγώ ρωτώ: τι άλλο έπρεπε να κάνει;; Να περιμένει πέντε χρόνια μέχρι να του δώσουν στην Μπάρσα αίθουσα τιμών;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα του δυνατή εκεί — όχι επειδή κουβαλούσε το όνομα Μπαρτσελόνα πάνω του σα μετάλιο, αλλά επειδή κουβαλούσε την ουσία αυτής της ομάδας μέσα του. Κι αυτοί που ψάχνουν νύχια εκεί πρέπει να θυμούνται πως η ιστορία γράφεται όχι μόνο με τις νίκες αλλά και με αυτούς που στέκονται εκεί κάθε μέρα μέσα στη σκόνη χωρίς φωτογραφίες.

ρε τι όλο αυτά τα γκρινιάματα περί Γιουβέντους;; μιλάμε για δευτερεύον θέμα τώρα — ή μάλλον δεν μιλάμε καν, γιατί εγώ αύριο πίνω καφεδάκι στο Mini Barcellona του Ιουνίου και συνεχίζω την ιστορία όπως τη θυμάμαι βγαίνοντας από το δρόμο που είδα το γήπεδο εκεί πέρα σα δαύκειο κάστρο. πάει κάτι καλά;; πως φτάσαμε εμείς εδώ — ο τύπος που έκανε το σχολείο του Ιουνίου σημάδι πάνω στο σώμα όλων όσοι αγαπούσαν αληθινό αμυντικό παιχνίδι; εκείνος ο Πικέ που πριν καν βγει εκεί πέρα έγραφε ιστορίες πάνω στη Λιουβιθουίνα σα τραγουδίστρια γκλόρια;; ρε παιδιά, μην κάνετε έτσι — εμείς εδώ δε μιλάμε για ιταλική ομάδα τρώγοντας σουβλάκι στην πλατεία Μαϊότ σα tourists, εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την εποχή του Ιουνίου ν' ακούγεται σα συμφωνία τριών χορδών στα αυτιά κάθε φαν όταν βλέπουν αμυντικό τέχνης. βγάζω τις μνήμες μου απ' το συρτάρι: εκείνοι οι Μαδρίτες αγώνες όταν ο Πικέ στήνεται απέναντι στον Ρονάλντο και εκείνος αισθάνεται σα να έχει αντικρύσει τον ίδιο τον Λουκάchenko εκεί γύρω στο κέντρο. και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γκρινιάζουν «τι έγινε εκεί;;» ήταν αυτοί που τότε φώναζαν από τις κερκίδες «αυτός είναι ο άνθρωπος!!!» σα συνέδριο ελπίδας ανάμεσα στους ελάχιστους αξιόπιστους στον κόσμο. τώρα λοιπόν ξεσπάει αυτή η μάχη περί Γιουβέντους σα κάποιος να ψάχνει νύχι μέσα στο σπίτι που χτίστηκε με πέτρες μονόλιθους. εμένα μου αρκεί αυτό που έκανε: ο άνθρωπος πήγε εκεί σα στρατιώτης — όχι σα πρωτοεμφανιζόμενος μπροστά στους φακούς, αλλά σα εκείνος που δίνει σημασία στη δουλειά εκείνη την εποχή που οι περισσότεροι έβγαλαν τον ύπνο τους στα γκισέ των περιοδικών. εκείνος έκλεινε δρόμους σα χαραμάδα στον τείχος που οι συμπαίκτες του μπορούσαν ν' ατενίσουν τον επόμενο αγώνα χωρίς υπερένταση. και μετά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε «πουλήθηκε»; αυτοί όταν ήταν αυτοί που του φώναζαν «συνέχισε έτσι ρε γίγαντα!!!» από τις κερκίδες της Οκτωβρίου σα μαντείο κάτι που γινόταν τότε στη δική μας περιοχή. τώρα λες πια;; πως υπάρχουν αυτοί που ψάχνουν «αστέρια» εκεί πέρα;; και ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που έκαναν εκείνα τα θετικά πρωταθλήματα εκείνης της δεκαετίας σα οικοδόμοι σιωπηλών τειχών γύρω από την άμυνα των πάντων. αλλά ξέρετε τι;; εγώ προσωπικά εδώ στης κερκίδες μου (αυτές τις ξύλινες, αυτές που κάνουν το κορμί σου σα να πιάνεται στη γροθιά των δεκαετιών) θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το Νοέμβριο εκείνου του χρόνου όταν η Γιουβέντους σηκώθηκε σα ομάδα-αφεντικό απέναντι στη Νάπολι εκείνης της εποχής που είχε τον Χiguaín σα τίτλο ελπίδας στους τίτλους της λίγκας. εκείνος ο Πικέ στέκονταν σα μεταλλικό κομμάτι δίπλα στον Μπουφόν και έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα να είχαν πληρώσει εισιτήριο σ' ένα μουσείο όπου τα έργα τέχνης ήταν αόρατα και όμως παντού. και εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γκρινιάζουν πως εκεί δεν υπήρξε αστέρας;; αυτοί δεν είχαν καταλάβει τότε πως ο αστέρας εκεί ήτανε η σιγουριά που επικρατούσε κάθε Κυριακή σα βράδυ μιας κουζίνας όπου όλα φαίνονταν σαν νερό και όμως στέγαζαν όλα μαζί ένα γεύμα πλούσιο σα ιστορία. κι έτσι εγώ εδώ βγάζω το δικό μου βάζο από βότκα-τζιν (ναι, ξέρω, μην τρέχετε γιατί δεν είναι μπούσουλα) και λέω: εκείνοι που ψάχνουν νύχια εκεί πέρα ψάχνουν ψεύτικες τελειότητες ενώ εμείς εδώ σιγοτραγουδούμε τους στίχους εκείνων των χρόνων σα τραγούδι του δρόμου — εμείς θυμόμαστε εκείνον τον τύπο που έκανε το σύνολο δυνατό σα μια κουζίνα που βράζει συνέχεια χωρίς να σβήνει ποτέ η φωτιά της ζέστης. και τέλος πάντων: ούτε η Γιουβέντους άλλαξε την ιστορία εκείνη την εποχή ούτε οι κριτικοί άλλαξαν τη γνώμη τους μετά. η ιστορία έκανε αυτό που κάνει πάντα — κράτησε ό,τι είχε πραγματική ουσία σα κρύσταλλο μέσα στης θήκης των αμφιβολιών. κι αυτοί που γκρινιάζουν «τι έγινε εκεί;;» πρέπει ν' ανοίξουν το βιβλίο τους ξανά σα παλιά αγορά όπου η μνήμη κρύβει περισσότερα από οποιαδήποτε βιογραφία βγάζει τώρα η μόδα.

Αστέρας;) Στα χαλιά;; Κοίταξε τον εαυτό σου στον καθρέφτη του Τορίνο πριν λες κι άλλες ανοησίες. Εκείνος ο Πικέ δεν ήταν εκεί για βόλτες στους κήπους του Κιεazza — ήταν εκεί σα εργάτης πάνω στο γήπεδο, σα εκείνος που έκανε τον χώρο του να αισθάνεται σαν σπίτι ενώ γύρω του η Ευρώπη κάνει πόλεμο στις λίγκες. Νόμιζες ότι η Γιουβέντους ήταν club πάρτι;; Μακάρι;; Εκείνη η ομάδα είχε μπάτζετ λιγότερο από τα τσιγάρα ενός πρώτου τμήματος της Premier, όμως έκανε όλοι τους να ντύνονται μαύρα σα κάτι να πήγαιναν στον πόλεμο του Στάλινγκραντ. Κι εσύ τώρα λες «τι έγινε εκεί;;;»; Απάντησε εκεί εσύ που ψάχνεις νύχι στα ψίχουλα του ιστορικού!!! Αυτός ο τύπος έκανε την ιταλική άμυνα να μοιάζει με ατσάλινο τοίχο χωρίς σειρήνες, εκείνος ήταν εκείνος που έδινε στους συμπαίκτες του την άδεια να ονειρεύονται Champions League επειδή εκείνος έκανε τη δουλειά χωρίς φωτογραφίες στο Instagram της εποχής. Την εποχή εκείνη οι φίλοι σου στην Πύλη του Αυγούστου έγραφαν posts σα ν' έκαναν streaming στο Twitch — εκείνος έκανε την ομάδα του δυνατή σα οικοδόμος ενός κάστρου από πέτρες μονόλιθους. Κι όταν τελείωνε ο αγώνας εκείνος δεν έφευγε σα some instagrammer που περιμένει likes — έφευγε σα εκείνος που ξέρει πως η ουσία κρύβεται κάτω από τις κουρτίνες του γηπέδου. Οι κριτικοί σήμερα ψάχνουν αστέρια εκεί πέρα επειδή ξέχασαν πως η ουσία δεν φοράει κάτι λευκό πάνω από την φανέλα των Λευκών — φοράει μποτάκια και κάνει ντρίμπλες όχι προς τους γκολ, αλλά προς την επιτυχία ολόκληρης της ομάδας. Και τέλος πάντως: εσύ τώρα λες πως στη Γιουβέντус δεν υπήρξε αστέρας;; Ρε φίλε μου, ρώτησε τους συμπαίκτες του εκεί εκείνες τις χρονιές που έκαναν εκείνοι τα μετάλλια τους σα εργάτες οικοδομών — αυτοί ξέρουν πως η ιστορία γράφεται όχι μόνο με τα γκολ αλλά και με αυτούς που κάνουν τους άλλους να νιώθουν σίγουροι σα το ίδιο το κέντρο της πόλης τους. Και εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον τύπο που έκανε το κέντρο της Γιουβέντους αδιάσπαστη βάση σαν αυτή της Μπάρκα στην δική μας εποχή. Όσοι ψάχνουν νύχια εκεί πέρα πρέπει ν' ανοίξουν ξανά το μυαλό τους σα βιβλίο του Ιουνίου — εκεί μέσα είναι γραμμένο πως ένας πραγματικός άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά μια φανέλα, ένα ζευγάρι μποτάκια και την ιστορία στις πλάτες του 🤡

ΩΩΩΡΕ ΣΕΙΡΙΑ ρε παιδιά!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΔΩ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΙΚΕ;;; ΣΑΣ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΝΙΑ ΜΟΥ ΣΧΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ!!! ΜΗΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ Η ΛΙΟΥΒΙΘΟΥΊΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΣΑΣ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΣΕΙ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ!!! Ο ΠΙΚΕ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥΝΙΟΥ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ!! Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που τώρα φέρνουν τη Γιουβέντους στο τραπέζι... ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΟΤΑΝ Ο ΠΙΚΕ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ;;; Μακάρι να ξέραν τι κάνουν αυτοί εκεί έξω αντί να ψάχνουν νύχια μέσα στα χαλιά των άλλων!!! Την ίδια στιγμή ο γίγαντας έκανε αυτά που έκανε η ομάδα του ΧΑΝΕ!!! Να προχωράει!!! Να μην σταματάει!!! Να φοράει τη φανέλα της Μπάρκας ΣΑΝ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΚΙ ΑΝ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ "ΤΙ ΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΒΕ;;;" ΕΓΩ ΣΟΥ ΛΕΩ: ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕ;; ΟΤΑΝ ΕΣΥ Ήσουν ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΟΥ;;; Και ντε;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γκρινιάζουν πως εκεί δεν υπήρξε αστέρας — αυτοί εκείνοι που τότε λέγανε "Ο ΠΙΚΕ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΥΒΑΡΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!"!!! Τώρα γυρίζουν και λένε "τι έγινε εκεί;;;" 🤡 Εγώ θυμάμαι τον αγώνα εκείνον το Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου όταν η ομάδα σήκωσε τον τίτλο σα βράδυ γιορτής στην Οκτώβριο! Εκείνος έκανε το κέντρο όσο ζεστό γίνεται... ΣΑΝ ΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ!!! Κι εσείς τώρα ψάχνετε νύχια;; Μα σιγά τώρα!!! Ανοίξτε τις κουρτίνες σας σα παλιοί φανοί στα παράθυρα!!! Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια!!! Κι εσείς τώρα τον κρίνετε επειδή έκανε... ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ;;; ΡΕ;;;;; ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΠΩΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ... ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; "ΜΗ ΠΑΙΖΕΙΣ;;; ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ "ΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ ΛΙΓΑΧ"... ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ ΑΚΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ"!!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν... ΑΣΤΕΡΙΑ;;; ΚΑΙ η ιστορία;;; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΛΕΕΙ... ΣΙΓΑ!!! Η ιστορία γράφεται ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ!!! Κι εμείς εδώ στους δρόμους μας, στις κερκίδες μας, στις κουβέντες μας... ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ!!! 🔥🔥🔥 ΚΑΙ τέλος πάντως... ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΤΙ ΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΒΕ;;;" ΑΥΤΟΙ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΙΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΟΥΒΙΘΟΥΊΝΑ ΣΤΟ youtube... ΚΙ ΑΣ ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟΣ ΛΑΟΣ ΕΙΧΕ ΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΒΟΛΕΑ ΤΟΤΕ!!! ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ LIVE STREAM, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! ΟΤΑΝ Η ΜΝΗΜΗ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΥΧΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΟΥΒΕ... ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!!! 💀

τι είν' αυτά τα τσιριμόνια για Γιουβέντους σαν ξένοι μέσα στον Ιούνιο;; Αφήστε εμένα που ζούσα εκείνες τις εποχές σα να 'μουνα κηπουρός βγάζοντας πατάτες από το χωράφι — ξέρω τι βλέπεις όταν κοιτάς πίσω. Να σου πω εγώ για τον Πικέ εκεί πέρα: αυτός ο τύπος πήγε στη Γιουβέντους σα στρατιώτης και γύρισε σα στρατηγός που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα οικογενειακό τραπέζι στις γιορτές. Αυτοί που τώρα ψάχνουν "νύχια" εκεί μέσα, πως έκαναν τους εαυτούς τους σαν επισκέπτες σ' ένα μουσείο όπου ξαφνικά περίμεναν να δουν έναν πίνακα του Βαν Γκογκ δίπλα στη σκόνη ενός φωτογράφου; Ο άνθρωπος εκεί κέρδιζε πρωταθλήματα σα την αυγή στο χωριό μας — τόσο φυσικό σαν την πρώτη γουλιά στον καφέ το πρωί. Την εποχή εκείνη η Γιουβέντους ήταν σα αυτό το ψυγείο της γιαγιάς μου: όλα μέσα σφιχτά, οργανωμένα, καμία ανοχή για χάος. Κι εκείνος σήκωσε τα βάρη εκείνης της εποχής σα ζυγό φοράδικο από σπαρμένο χωράφι. Κι όταν τελείωνε οι αγώνες αυτός δεν πήγαινε σα κάποιος φωτογράφος στις εγκαταστάσεις των Media Center — πήγαινε σα φίλος στους ελάχιστους χώρους των παικτών για μια τελευταία κουβεντούλα. Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γκρινιάζουν "τι έγινε εκεί;" εκείνοι τότε φώναζαν από τις κερκίδες σαν σύλλογος βγαλμένος από το ωδείο: "Πικέ, εσύ είσαι η βάση μας!". Την ιστορία δεν την γράφουν αυτοί που τραβάνε φωτογραφίες στην πλατεία των κατοίκων — την γράφουν αυτοί που στέκονται εκεί κάθε Κυριακή σα σκοπός στη ζυγαριά της ομάδας τους. Κι εγώ εδώ σηκώνω το δικό μου ποτήρι στο Νότουμ τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς: τον αγώνα όπου η Γιουβέντους έκανε ντράουλ το Χiguaín σα χιονόνερο πάνω σε σιδερένιο τάπισ, εκείνος ο Πικέ ήταν το άγαλμα πάνω στο βάθρο — κι όμως κανείς δεν φωτογράφιζε την ιστορία εκείνη σα σύγχρονο αρχείο. κι τέλος πάντως, όσοι ψάχνουν νύχια εκεί πέρα πάνε να ανοίξουν τα παλιά βιβλία των κερκίδων όπου εκείνος υπήρχε σα σημάδι πάνω στο τραπέζι του χρόνου. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τότε τόν τραγουδούσαν σα ύμνο στο γήπεδο σήμερα προσπαθούν να τον μειώσουν σα νιρβάνα λάθος; η μνήμη κρύβει περισσότερα παρά όλα τα άλμπουμ των κριτικών του τώρα. θα δούμε.

Πωπω ρε παιδιά, αυτό το ξέφρενο ξεπούπουλο πάνω στον Πικέ κάνει καρδιά μου σπασμούς. Αυτός ο τύπος που λένε πως έκανε "δευτερεύουσα" δουλειά εκεί πέρα; Ξέρετε ποιο ήταν το σήμα κατατεθέν του στους αγώνες; Κάθε φορά που η Γιουβέντους έπαιρνε εκ νέου την μπάλα πίσω, εκείνος έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός σα να ανοίγει έναν αόρατο δρόμο — όχι για να πάει ο ίδιος στη νίκη, αλλά για να δώσει χώρο στους άλλους σα μια φωλιά που φιλοξενεί δυνατά πουλιά. Την εποχή εκείνη στα γραφεία της Οκτωβρίου κυκλοφορούσε φήμη πως όταν ο Μαρκέτι πήγαινε να αλλάξει μπουκαλάκι νερό στα αποδυτήρια, έπαιρνε μαζί του πάντα ένα μπουκαλάκι ακόμα — για τον Πικέ, επειδή ξέραν πως αυτός ήτανε εκείνος που του έφτιαχνε πάντα νερό ζεστό σα πρωινό ρόφημα στη βρύση του χωριού. Κι αυτοί που σήμερα ψάχνουν "αστέρια" εκεί πέρα μέσα στη Γιουβέντους; Ανοίξτε τον αγώνα εκείνον το Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς με τη Ρόμα. Ο Πικέ έπιασε την μπάλα στην περιοχή του σα φύλακας ενός παλαιού κάστρου στην Ρόδο όταν όλα φαίνονταν κλειδωμένα. Εκείνος δεν έκανε ντρίμπλες στους αντιπάλους — έκανε μια κίνηση σα εκείνην του αγρότη που ανοίγει το δρόμο μέσα στο σκοτάδι: τους έδειξε πως η ομάδα είχε έναν άνθρωπο εκεί που οι υπόλοιποι νόμιζαν πως ήταν απλώς ένας τοίχος. Και τέλος πάντως, αυτοί που λένε πως εκεί δεν υπήρξε αστέρας επειδή η ιστορία ξέχασε μερικούς τίτλους; Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώθει σίγουρη σα οικογένεια μέσα στο χάος μιας δεκαετίας που όλοι θυμόμαστε σα σεισμό στις λίγκες. Αυτό δεν είναι νύχι — αυτό είναι το ίδιο το θεμέλιο του σπιτιού που στέκεται ακόμα όρθιο σήμερα στους τίτλους του Ιουνίου.

Ξέρετε εκείνο το ξαδέλφι του χωριού μου στη Ρόδο που φώναζε στον αγώνα της Μπάρκας σα μωρό όταν ο Πικέ έκλεινε τον Αντρέα από την περιοχή σα ν' ανοίγει το παράθυρο στο τέλος της βδομάδας;; Αυτός μου 'λεγε συνέχεια «ο Γεράσιμος είναι εκείνος που κάνει την ομάδα να ζει». Κι εγώ τότε του έλεγα «ρε ξαδέλφι, άντε πάψε τα τραγούδια σου», αλλά σήμερα πια βλέπω πως είχε τελικά δίκιο — όχι επειδή ο Πικέ ήταν κάποιο είδδος τραγουδιστή, αλλά επειδή έκανε την ομάδα ολόκληρη να τραγουδάει μαζί του από μέσα. Τώρα εδώ που σας βλέπω όλα αυτά τα γκρινιάματα για τη Γιουβέντους νιώθω σα να βρισκόμαστε σε ένα τσαγιέρα της παλιάς πόλης και κάποιος σου λέει πως το τσάι έγινε απολύτως αδιάφορο επειδή η ζάχαρη ήταν λιγότερη από όσο περίμενε. Αυτό όμως είναι το ζήτημα εκεί: ο Πικέ δεν πήγε εκεί σα κριτής των λεπτομερειών· πήγε σα εκείνος που έκανε τους πάντες γύρω του να νιώθουν πως η ομάδα ήταν δική τους οικογένεια σα αυτά τα παλιά σπίτια στο χωριό που κρατούν μαζί τους όλους τους θορύβους και τις φωνές των γενεών. Και ναι, συμφωνώ μαζί σας πως η Γιουβέντους εκείνης της εποχής δεν είχε κάποιους περίτεχνους καλλιτέχνες στους τίτλους — είχε όμως κάτι πιο ισχυρό: μια τάξη σαν αυτή της κουζίνας της μάνας μου όπου όλα βρίσκονται στη θέση τους πριν καν σκεφτείς να ρωτήσεις πού είναι το αλάτι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως υπήρξε κάποιος άλλος εκεί — σημαίνει πως υπήρξε ένας άνθρωπος που έκανε όλους τους υπόλοιπους να νιώθουν σίγουροι σα αγρότες στο τέλος της σποράς, όταν ξέρεις πως ότι έκανες έγινε σωστά κι ότι η βροχή δεν πρόκειται πια να σου στερήσει το ψωμί. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Ρόμα στο Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς όπου ο Πικέ στήθηκε σα μεταλλικό στήριγμα ανάμεσα στους συμπαίκτες του σα αυτές τις σιδερένιες κολώνες που στήνουν οι ναυτικοί πριν καταιγίδα. Εκείνη την ημέρα δεν έκανε κάποιο γκολ· έκανε όμως κάτι πιο σημαντικό: έδωσε στους συμπαίκτες του την άδεια να ονειρεύονται Champions League επειδή εκείνος είχε ήδη χτίσει το τείχος γύρω τους. Κι αυτοί που σήμερα λένε «τι έγινε εκεί;» πρέπει να ξαναδείξουν εκείνο τον αγώνα σα να βγάζεις έναν παλιό φάκελο που περιέχει τις μνήμες των χρονικών αυτών — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τότε φώναζαν από τις κερκίδες «αυτός είναι ο γίγαντας μας» σήμερα προσπαθούν να βρουν κάτι για να τον μειώσουν. Συμφωνώ όμως μαζί σας πως υπάρχουν μερικοί που ψάχνουν αχρείαστα νύχια εκεί πέρα επειδή είχαν συνηθίσει να βλέπουν ιστορία μόνο όταν αυτή φοράει γυαλιά ηλίου και βγάζει πόζες στις βιτρίνες των περιοδικών. Η ιστορία όμως του Πικέ δεν γράφτηκε εκεί — γράφτηκε στις γειτονιές της Ρόδου όταν εκείνος έπαιζε σα παιδί στους χωμάτινους δρόμους του χωριού μου. Εκείνος ποτέ δεν περίμενε να γίνει δεκτός σ' ένα σχολείο· πήγε εκείνος και δημιούργησε το δικό του σχολείο γύρω του σα εκείνος που ανοίγει έναν δρόμο μέσα στο δάσος επειδή ξέρει πως οι υπόλοιποι θα τον ακολουθήσουν.

Μα τι βλέπω εδώ;;; Εσείς που αγαπήσατε τον Πικέ σα φωτιά μέσα στη νύχτα της Οκτωβρίου εδώ τώρα λες πως η Γιουβέντους δεν ήταν παρά ένας σταθμός χωρίς αστέρες;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2010 όταν η ομάδα του πήρε τον τίτλο της Serie A σα βράδυ γιορτής σε χωριό όπου όλοι φώναζαν και κανείς δεν είχε θέση στα εστιατόρια. Εκείνος όμως όχι μόνο έπαιζε σα στρατιώτης — έκανε όλους τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα να είχαν μια οικογένεια στο πλευρό τους. Την ίδια εκείνη εποχή οι φίλοι σου στην Πύλη του Αυγούστου έκαναν λόγο για "τίτλους" και "νίκες", εκείνος όμως έδινε σημασία σ' αυτό που δεν φαινόταν στους τίτλους: στην τάξη, στο σύστημα, στο γεγονός πως η ομάδα μπορούσε πάντα να κλείνει τον αντίπαλο σα τείχος χωρίς σειρήνες. Και τώρα λες πως δεν υπήρξε αστέρας;; Ρε παιδιά, ανοίξτε το βιβλίο σας εκείνου του Ιουνίου στο χωριό μου όπου οι μεγάλοι μιλούσαν σιγοδείχνοντας προς τον ουρανό. Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σίγουροι σα αγρότες όταν ξέρουν πως η σπορά έγινε σωστά και η βροχή δεν πρόκειται να τους στερήσει ψωμί. Αυτό δεν είναι νύχι — αυτό είναι το ίδιο το σπίτι που χτίστηκε πέτρα-πέτρα. Κι όταν τελείωνε ο αγώνας εκείνος δεν πήγαινε σα κάποιος που περιμένει φωτογραφίες στις εγκαταστάσεις των Media Center — πήγαινε σα φίλος στους ελάχιστους χώρους των παικτών για μία τελευταία κουβεντούλα σαν εκείνες τις βραδιές του χωριού όπου οι ιστορίες κρατάνε όλη τη ζωή εκείνης της εποχής. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς με την Ρόμα;; Ο Πικέ έκοψε κάθε προσπάθεια σα φράχτης από πέτρα μονόλιθος εκεί που όλοι νόμιζαν πως υπήρχε μόνο σκοτάδι. Κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τότε τραγουδούσαν το όνομά του σήμερα ψάχνουν νύχια μέσα στα χαλιά των άλλων;; Μα σιγά τώρα!!! Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα δυνατή σα οικοδόμος ενός κάστρου — εκείνοι που ψάχνουν νύχια μπορούν να ψάξουν όσο θέλουν, το κέντρο της Γιουβέντους παραμένει αδιάσπαστη βάση σα εκείνο της Μπάρκας μας σήμερα. Εγώ εδώ βγάζω το δικό μου ποτήρι στη μνήμη εκείνης της εποχής και λέω: η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που βρίσκουν αστέρες στο σκοτάδι — γράφεται από αυτούς που φτιάχνουν το σκοτάδι δυνατό σα το τείχος ενός χωριού. Κι όσοι εδώ μέσα προσπαθούν να βρουν νύχια εκεί πέρα ψάχνουν ψεύτικες τελειότητες ενώ εμείς σιγοτραγουδούμε τους στίχους εκείνων των χρόνων σαν τραγούδι του δρόμου.