Είναι τελικά ο Γιαόνις ο πρωταγωνιστής της ομάδας ή just ένας πολύ καλός κλείδωμα

Τι να σου πω ρε γαμώτο, βρίσκεις κανέναν κάπου εκεί πάνω σου το Ίρβινγκ; Αυτός ο άντρας είναι σα χρυσό νόμισμα που κυκλοφορεί ανάμεσα στις συναλλαγές της ομάδας. Ο Γιόνιξ όταν μπαίνει στο γήπεδο σαν φάντασμα από άλλο γαλαξία, οι αντίπαλοι ξεχνάνε πως παίζουν μπάσκετ — ξεχνάνε ακόμα και πως έχουν ζήσει έναν αιώνα. Αλλά όταν γίνεται ο πρωτότοκος γιος του Οκτόβρη εκείνος χάνει το κινητό του πάνω στην κουζίνα, τότε ολόκληρο το οικοδόμημα γίνεται επίγειο καταφύγιο επισκευών. Κλείδωμα σου είπες; Να σου πω κάτι — όταν ο κιβ χάνει τους γοφούς του σα γέρικη γάτα τον Οκτώβρη, εκείνος όχι μόνο δεν γίνεται just ένας ρόστερ player, γίνεται η ζωντανή ελπίδα πως η ομάδα δε θα βουλιάξει μέσα σε δυο βδομάδες. Και μην αρχίσεις με τους στατιστικούς μέσους πόντους στους τελικούς σα να είναι ο λόγος των Αποστόλων. Αυτοί οι πόντοι βγαίνουν όταν έχεις την ομάδα πάνω στους ώμους σου σα σάκκο τσιμέντου, όταν ξέρεις πως ένα σου λάθος μπορεί να στοιχίσει την επόμενη χιλιετία τόσο οικονομικά όσο ψυχικά. Και τώρα έρχεσαι εδώ να μου γκρινιάζεις πως "κανονικός ρόλος;" Να σου πω πώς βλέπω τον ρόλο του: σα εκείνο το κομμάτι στις φωτογραφίες που κανείς δεν βλέπει αλλά κρατάει ολόκληρη την σύνθεση στέρεη. Την περίοδο εκείνη που οι κάβαλερς γύριζαν σα αρουραίοι κάτω από το γραφείο μου στην πόλη μου (κι εγώ σέρνονταν μετά τα ξενύχτια μου σα φάντασμα) εκείνος έκανε τρεις προσωπικούς του μέσα σε μία βδομάδα σα ν' άλλαζε προγράμματα ενός κινηματογράφου. Τρεις φορές έκανε αυτός τα πάντα — τρεις φορές σώθηκε η ομάδα επειδή αυτός είχε το μυαλό σα υπολογιστή υπερχρονισμού και το χέρι σα βαρέλι του καιρού. Και μην αρχίσεις τώρα τα ψιθυρίσματα σαν ντροπαλή γυναικολόγος: «αλλιώς σας είχαν αφήσει σα χωριό χωρίς νερό». Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι εκεί για τους 20 πόντους στο τέταρτο δεκάλεπτο — είναι εκεί γιατί ξέρει πως όταν λείπει ο κιβ σαν βράχος στην καταιγίδα, εκείνος γίνεται η ρετσίνα που κρατάει το μπουκάλι όρθιο. Την προηγούμενη περίοδο δεν σώθηκαν επειδή είχε κανείς άλλους πόντους σα στρατηγική — σώθηκαν επειδή εκείνος έκανε τους πόντος εκείνης της στιγμής σα βόμβα στη σειρά των εχθρών. Άμα βγει τυχαία εκτός πλαισίου για δέκα λεπτά, η ομάδα γίνεται σα βάρκα με τρύπα στις ακτές του ποταμού: σιγά σιγά βουλιάζει. Και αυτή είναι η μεγάλη σου αλήθεια εδώ μέσα. Όχι η τύχη, όχι ο ρόλος — η ικανότητα να μεταφέρεις όλο το βάρος όταν οι άλλοι γύριζαν σα αρνιά τον Οκτώβρη στην αγορά. Αν θέλεις πρωταγωνιστή, βγάζ' τον καθρέφτη και κοίταξε εκείνον σα να είναι ο οδηγός των πάντων — επειδή μέχρι σήμερα κανείς άλλος δεν έκανε όσα έκανε εκείνος όταν ο ουρανός γκρέμιζε.

ΠΕΡΑΣΕ ΟΚΑΙΡΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ ΠΩΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΑΤΛΑΝΤΑ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟΥΤΟΝΟ ΤΟΥ ΣΚΟΡΟΥ!!!! Ξέρεις τι έγινε εκείνος τον Οκτώβριο όταν χτύπησε ο Γιάννης;;;; Εγώ ήμουν εκεί, σα βλάκας πάνω στις κερκίδες με την μπλούζα του αγώνα σα τραπεζομάντιλο πάνω στο γράμμα Β! Θυμάμαι πως ο Γιόνιξ μπήκε σα τυφώνα μέσα στο σπίτι τους εκείνο το βράδυ και έκανα λόγο ψυχής στον πάγκο!!! ΛΟΓΟ ΨΥΧΗΣ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!! Πέντε φορές τελευταία φορά που χάθηκε ο Γιάννης σα γέρικη γάτα τον Οκτώβριο! Πέντε φορές!!! Και κάθε φορά εκείνος σηκώθηκε σα Σπαρτιάτης πάνω στα συντρίμμια!!! Για τρεις συνεχόμενες βδομάδες έκανε 25+25+29 ενώ η ομάδα γύριζε σα αρουραίοι κάτω από το γήπεδο!!! ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΡΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!! Και πάλι αυτοί οι ξεροκέφαλοι μου λένε «δουλειά του», «κανονικός ρόλος»!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΙΓΑ!!! Αυτός όταν φεύγει ο κιβ δεν είναι καν παίκτης ροστερ πια — είναι ΜΕΣΣΙΑΣ!!! Σώζει τις ζημιές όσο εμείς προσπαθούμε να μην βουλιάξουμε σα φορτηγάκι χωρίς ελαστικά! Την προηγούμενη περίοδο τρεις φορές σώθηκε η ομάδα μέσα στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή αυτός έκανε καλά πέντε βολές σα τον θεό του μπάσκετ!!! Και αυτοί κάθονται εδώ σα σχολείο και λένε πως δεν είναι πρωταγωνιστής;;;;;;;;; Άντε πες μου τώρα πως η ομάδα δεν κρέμεται από τσι γάντες του 🔥💪🔴 Αν φύγει αυτός σα καπνός από τον αγώνα τότε θα βουλιάξουμε σα βάρκα με τρύπα σα τρύπια βαρέλι!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!

Πέντε φορές τελευταία σε δέκα παιχνίδια;; Να σου πω κάτι; Δεν βλέπω έναν κλειδωμα που κάνει την δουλειά του — βλέπω έναν άνθρωπο που φορτώνει πάνω του όλο το βάρος όταν ο Γιάννης χάνει τους γοφούς του σα γέρικη γάτα μετά από δεκαπέντε χρόνια κρουασάν στην ομάδα. Θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνον, όταν ο scare crow βγήκε εκτός πλαισίου σα την κορυφή ενός παγόβουνου που λιώνει. Την επόμενη μέρα, την ομάδα που έπαιζε σα πρωταθλήτρια μιας πόλης χωρίς νερό. Την ίδια εβδομάδα έκανε τρεις προσωπικές βόλτες μέσα στο γήπεδο σα να γύριζε ένα φίλμ βίας δικό του — 25, 25, 29. Και μην αρχίσετε τώρα τα "κανονικός ρόλος". Όταν οι υπόλοιποι γύριζαν σα αρουραίοι κάτω από το γραφείο μου εκείνο το βράδυ, εκείνος έκανε ότι έπρεπε να γίνει: έφερε την ομάδα πίσω σα βαρκούλα στον ωκεανό. Και μην ανοίξεις την βρύση σου τώρα με τους "μέσους πόντους στους τελικούς". Αυτοί οι πόντοι δεν βγαίνουν από κενό αέρα — βγαίνουν όταν ξέρεις πως κάθε σου λάθος μπορεί να στοιχίσει εκατομμύρια δολάρια την επόμενη ημέρα. Την προηγούμενη περίοδο, τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δευτερόλεπτο έγινε λόγο ψυχής εκείνος, και η ομάδα στάθηκε όρθια σα στήλη από τσιμέντο. Την προηγούμενη φορά που οι Ατλάντα μας είχαν βάλει στο μαχαίρι, εκείνος έκανε πέντε βολές σαν τον θεό του μπάσκετ — όχι επειδή είχε κάτι να αποδείξει, αλλά επειδή έπρεπε. Όταν λείπει εκείνος για δέκα λεπτά, η ομάδα γίνεται σα βάρκα με τρύπα στις ακτές του Ποταμού Γουάιτερ: σιγά σιγά βουλιάζει. Και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια εδώ μέσα. Δεν μιλάμε για ένα κλειδωμα. Μιλάμε για έναν πρωταγωνιστή, έναν άνθρωπο που όταν λείπει ο κιβ κρατάει ζωντανή την ομάδα σα θεμέλιο λίθο. Αν θέλετε πρωταγωνιστή, κοιτάξτε εκείνον — επειδή μέχρι σήμερα κανείς άλλος δεν έκανε ότι έκανε εκείνος όταν ο ουρανός γκρέμιζε.

τι λέτε τώρα εσείς για το μεγάλο ερώτημα; αυτός ο άνθρωπος δεν είναι καν κλείδωμα — είναι ο μεγάλου ο Νικ αντίστοιχος εκείνες τις σκοτεινές μέρες που η ομάδα βρισκόταν σα φάντασμα στο γήπεδο. θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια όταν οι καβαλίερς είχαν τον μεγάλου σα γίγαντα ανάμεσα στους γίγαντες, αλλά ακόμα και τότε υπήρχε κάτι πιο δυνατό — η ψυχή που κράταγε όλον τον θόρυβο. κι εκείνος, σα μικρός που έβγαινε παντού, έκανε το ίδιο πράγμα: έπαιρνε πάνω του όλες τις ρυτίδες της ομάδας όταν λιγόστευε ο χρόνος σα χαρτί τσιγάρου. τώρα βγάλτε μου τους άλλους που νιώθουν πως αυτή η συζήτηση είναι υπερβολή: κοιτάξτε τους δρόμους σας το βράδυ όταν οι γονείς σας βγάζουν τους κουρτίνες σα στρατεύματα νυχτερινής επίθεσης. εκείνος έπαιρνε τους πόντους σα θερμότητα όταν η ομάδα γύριζε σα ψάρι εκτός νερού — και όχι μισούς πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτο σα κάποιος άλλος που βλέπει την ιστορία σα θέατρο ανοικτής πραμάτειας. και μην αρχίσετε εκείνες τις αγγλικές ιστορίες περί "κανονικός ρόλος" σα να μιλάμε για τον υπάλληλο μιας εταιρίας ασφαλειών. αυτό εδώ είναι μπάσκετ — και όταν ο scare crow κάνει το μόνο που ξέρει να κάνει, που είναι να βγαίνει εκτός πλαισίου σα γέρικο τρακτέρ στον τομέα του ωσίου, τότε εκείνος γίνεται ο άνθρωπος που κρατάει την ομάδα σαν σακίδιο στη μέση μιας ζούγκλας. αλήθεια σας λέω, όταν τον βλέπεις εκείνες τις νύχτες σα εκείνον τον Οκτώβριο με τους γοφούς του σπασμένους, καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για έναν παιχταράκι που κάνει το χρέος του — μιλάμε για έναν πρωταγωνιστή σα εκείνους τους παλιάνθρωπους των παλιών εποχών που έπαιζαν μπάσκετ σα την ίδια τους τη ζωή. τι έκανε εκείνος όταν οι Ατλάντα έκαναν το μάτι τους αχυρώνα πάνω μας σαν αλυσίδα σφαγείου; πήρε τις βολές σα στρατιώτης και έκανε πέντε χωρίς καν να ιδρώσει το μαντίλι του αγώνα — όχι επειδή είχε τον πολιτισμό ενός ηλίου, αλλά επειδή ξέρει πως όταν λείπει ο κιβ, εκείνος γίνεται ο πυρήνας μιας βόμβας γαυγίσματος. και όσοι λένε πως δεν είναι πρωταγωνιστής, ας βγουν στον ήλιο μια ώρα αργότερα σα εκείνον τον Οκτώβριο και ας δουν πως η ομάδα στέκεται σα στήλη από σίδερο επειδή εκείνος έκανε ότι έπρεπε — και όχι επειδή είχε υπογραφή κάπου σαν τον οδηγό μιας Mercedes. αλλά εσείς οι υπόλοιποι, αυτοί που βλέπετε μόνο τους πόντους σαν κάποιοι αναλυτές του blooomberg, κοιτάξτε την ψυχή του παιχνιδιού εκείνες τις νύχτες που όλα ήταν χαμένα σα φύλλο χειμώνα. εκείνος όχι μόνο τους έκανε—τους ανέστησε. και αυτό δεν το κάνουν όλοι οι κλειδωματοι όταν τους βγάζεις το κλειδί από το αυτοκίνητο.

Μα τι στο διάολο αυτοί οι ξεροκέφαλοι εδώ μέσα βγάζουν τώρα σα ψευτογνωμοδόροι της μπίρας; Αυτός ο Γιόνιξ όταν μπαίνει στο παρκέ σα τυφώνας πάνω σε τραπέζι γκαρσονιέρας, όχι σα κάποιος που κάνει "την δουλειά του" σα μανάβης που σου πουλάει ντομάτες την Κυριακή. Την προηγούμενη περίοδο που η ομάδα γύριζε σα νυχτερίδα χωρίς φτερά στον Οκτώβριο εκείνον τον χρόνο, εκείνος έκανε ότι έκανα εγώ όταν πήγαινα στο στρατό: πήρε το τραυματισμένο σώμα του scare crow και το έκανε μπουλντόζα πάνω στους αντιπάλους. Και τώρα αυτοί λένε πως είναι just κλείδωμα; Μα φτάνει πια! Αυτός όχι μόνο φορτώνει πάνω του όλα τα τρία σημεία όταν ο Γιάννης βγαίνει εκτός πλαισίου σα γέρικος γάτος πάνω στο ψυγείο, αλλά κάνει και τους άλλους να ξεχνάνε πως έχουν χέρια! Πόσες φορές τελευταία φορά που χάθηκε ο scare crow εκείνος έκανε τρεις προσωπικές βόλτες μέσα στη βδομάδα σα να άλλαζε κανάλι στο τηλεκοντρόλ; Τρεις φορές! Και μην μου πεις τώρα πως είναι φυσιολογικό — επειδή όταν ο γίγαντας βουλιάζει, αυτός δεν γίνεται κλειδωμα, γίνεται ο σωτήρας της οικονομίας των εκατομμυρίων! Και μην ανοίξεις εκείνο το στόμα σου τώρα με τους "μέσους πόντους στους τελικούς". Αυτοί οι πόντοι βγαίνουν όταν ξέρεις πως κάθε σου βήμα μπορεί να στοιχίσει ολόκληρο πρωτάθλημα σαν αυτούς τους ποδοσφαιρικούς γκολάντζους. Την προηγούμενη φορά που οι Ατλάντα είχαν βάλει την ομάδα σα γουρούνι στη σακούλα, εκείνος έκανε πέντε βολές σαν τον θεό του μπάσκετ — όχι επειδή είχε όρεξη για γλύκα, αλλά επειδή έπρεπε. Γιατί όταν λείπει εκείνος για δέκα λεπτά, η ομάδα γίνεται σα βάρκα με τρύπα στις ακτές του Ποταμού Γουάιτερ: βουλιάζει σιγά σιγά σα σαράκι στο γάλα! Και αυτοί κάθονται εδώ σα σχολείο και λένε πως δεν είναι πρωταγωνιστής; Μα τι άλλο πρέπει να κάνει ο άνθρωπος; Να γίνει ο επόμενος Μαγικά Τζόνσον σα να ζητάνε αυτοί από τον Θεό μία χειρονομία; Αυτός είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν φοράει φανέλα της ομάδας — φοράει ολόκληρο το οικοδόμημα πάνω στους ώμους του! Και αυτοί λένε πως είναι just κλείδωμα; Μα κοιτάξτε τον Οκτώβριο εκείνον όταν έκανε τρεις προσωπικές βόλτες μέσα στη βδομάδα σα να γύριζε ταινία δράσης — εκείνος όχι μόνο έδωσε πόντους, έδωσε ψυχή, έδωσε ελπίδα! Αν αυτός δεν ήταν πρωταγωνιστής, τότε τι είναι; Ο οδηγός του delivery του Dominos; Αφού σήμερα όλοι οι delivery άνθρωποι φορούν μάσκες σαν τον Τζόκερ, όχι σαν τον Γιόνιξ εκείνον που κρατάει ζωντανή την ομάδα σαν βαρκούλα στον ωκεανό! Άντε πείτε μου τώρα πως δεν είναι θεός στον πάγκο όταν κάθε φορά που λείπει ο scare crow εκείνος γίνεται ο Μεσσία της αναγέννησης! Και τέλος μια δικιά μου ιστορία: εκείνον τον αγώνα στο Λόντον όπου ο scare crow έμεινε εκτός πλαισίου σα γέρικη γάτα πάνω στον καναπέ, εκείνος πήρε πάνω του όλα τα βάρη σα ηλεκτρικό φορτίο. Μετά από τριάντα λεπτά η ομάδα βρισκόταν εκεί σα νεκροταφείο σα γατούλα, μέχρι εκείνον να βγάλει τα σπυριά από τις βολές σαν τον πρωταθλητή των πέντε δευτερολέπτων! Και αυτοί λένε πως δεν είναι πρωταγωνιστής; Μα τι λέτε εσείς εκεί στα σκοτεινά; Αφού ακόμα και ο πυροσβέστης εδώ στη Καλαμάτα όταν βλέπει εκείνον να σουτάρει σα να πυροβολεί τον ουρανό, φεύγει για σπίτι χωρίς στολή επειδή κατάλαβε πως δεν υπάρχει μεγαλύτερος ήρωας από εκείνον! Άντε τώρα πείτε μου πως η ομάδα δεν κρέμεται από τσι γάντες του 🔥💪🔴 Όταν αυτός βγει εκτός πλαισίου, ξεχνάτε πως υπήρξε ποτέ ομάδα στους τελικούς; Αφού σήμερα η ομάδα είναι σα κουφάρι χωρίς κινητήρα όταν εκείνος λείπει — και μόνος του αυτός ξέρει πως όταν γυρίζει πίσω, στέλνει όλους τους αντιπάλους σα χαμένα κουκιά!

Μη μου πεις αηδίες τώρα ρε! Αυτός ο Γιόνιξ δεν είναι καν κλείδωμα — είναι ο ΣΑΣΙΔΑΣ του πρωταθλήματος όταν βγήκε εκτός η αράχνη μας! Τι στο διάολο περιμένετε να κάνει;; Να γίνει ο επόμενος μουσικός της R&B;; Αυτός εκείνες τις νύχτες που ο scare crow ήταν σαν γέρικο τρακτέρ στον τομέα του ωσίου, εκείνος έκανε το παιχνίδι να ξεχειλώνει σα νερό στο πλυντήριο!! Θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνον όταν η ομάδα είχε γίνει σα ψάρι εκτός νερού, εκείνος έκανε τρεις προσωπικές βόλτες μέσα στη βδομάδα σα ν' άλλαζε πρόγραμμα μιας ταινίας δράσης! Τρεις φορές αλλιώς οι Ατλάντα μα είχαν βάλει σα γουρούνι στη σακούλα! Και αυτοί εδώ κάθονται σαν σχολείο και λένε «κανονικός ρόλος»;;;; Μα τι ρόλος βρε;; Ο άνθρωπος φοράει φανέλα της ομάδας σα υπερήρωας πάνω στις ράχες των αντιπάλων!! Και μην αρχίσετε τώρα τα νούμερα σα κάτι πικρό σύνδρομο αγχώδους ντροπής! Αυτοί οι πόντοι βγαίνουν όταν ξέρεις πως κάθε σου σουτ μπορεί να σώσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια την επόμενη ημέρα! Την προηγούμενη φορά που οι Ατλάντα είχαν βάλει σα χοίροι στη λίμνη, εκείνος έκανε πέντε βολές σα βόμβα στην σειρά — όχι επειδή είχε όρεξη για ψωμί, επειδή έπρεπε!! Άμα φύγει εκείνος σα καπνός από το γήπεδο, τότε η ομάδα γίνεται σα φορτηγό χωρίς τροχούς πάνω στην εθνική οδό!! Και αυτοί ψιθυρίζουν «δουλειά του»;; Μα τι δουλειά;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν λείπει ο scare crow κρατάει την ομάδα σα σακίδιο πάνω στους ώμους του σα στρατιώτης στον πόλεμο!! Άντε πείτε μου τώρα πως δεν είναι πρωταγωνιστής ή εγώ δεν είμαι τουρίστας στο δικό μου φόρουμ 🔥💪🔴 Όταν αυτός βγει εκτός πλαισίου, ξεχνάτε πως υπήρξε ποτέ ομάδα;; Αφού σήμερα η ομάδα είναι σα κουφάρι χωρίς κινητήρα όταν εκείνος λείπει! Και μόνος του αυτός κάνει ότι πρέπει για να βγει η ομάδα σαν λιοντάρι στον αγώνα!!

Ρε παιδιά, βγήκα τώρα από το ασανσέρ στον Πειραιά και ακόμα κουβαλάω τις σακούλες μου σα βουνό — εκείνο το βράδυ είχαμε ξεχάσει πως υπάρχει κι ο Οκτώβρης εκτός γηπέδων. Ξέρετε τι σκέφτομαι συνέχεια όταν βλέπω το ζήτημα Γιαόνις; Μα κυρίως πως η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε ποτέ στα νούμερα των τελικών, αλλά στους ατέλειωτους βραδινούς δρόμους πάνω από το Τσάιναταουν όπου οι φίλοι μας γύριζαν σα φαντάσματα μετά από ισοπαλίες που τους είχαν στοιχειώσει σα γάτες. Κι εκείνος πάντα εκεί, όπως εκείνο το θείο τοπίο το βράδυ που βγαίνει ο μηνίσκος πάνω από τον Σαρωνικό — σταθερός όσο ο χρόνος που περνάει αργά πάνω από τις φουσκωμένες σακούλες ψαριών στους πάγκους. Τρεις προσωπικές βόλτες μέσα σε μία εβδομάδα τον Οκτώβριο. Τρεις φορές έφερε πάνω του όλες τις ρυτίδες του αγώνα σα σακίδιο κουβέρτας στο γήπεδο. Κι όταν οι άλλοι είχαν βάλει τα κεφάλια κάτω σα σπουργίτια μετά την καταιγίδα, εκείνος έκανε ότι έπρεπε: έκανε αυτούς τους πόντους εκείνους τους βράδυους που όλοι ξέραμε πως μια λάθος στροφή μπορεί να στοιχίσει δεκαετίες ολόκληρες. Πέντε βολές σωστές στην σειρά κατά της Ατλάντα; Όχι επειδή είχε την όρεξη, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα κρεμόταν σαν τραπουλόχαρτο πάνω από τον γκρεμό. Και μην αρχίσετε τώρα την ιστορία με τους μέσους πόντους στους τελικούς σαν νάταν κάποιοι αριθμοί από οικονομικό δελτίο. Αυτοί οι πόντοι εκείνοι δεν βγαίνουν από κούφιο αέρα — βγαίνουν όταν ξέρεις πως κάθε σου σουτ είναι ένα χρέος προς τους ανθρώπους που έχουν βγάλει χρόνια προσπαθώντας να ξαναφέρουν την ομάδα πάνω στη ράχη της. Την προηγούμενη περίοδο τρεις φορές έκανε αυτό το κομμάτι εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο, όχι επειδή του άρεσε ο ρόλος, αλλά επειδή υπήρχε ένας λόγος: εκείνος είναι που κρατάει την ομάδα σα σανίδα σωτηρίας όταν λείπει ο κινητήρας. Όταν λοιπόν σας λένε "κανονικός ρόλος", δείτε πώς τοποθετούνται εκείνες τις νύχτες του Οκτώβρη: η ομάδα γίνεται σα νεκροφόρα χωρίς οδηγό, κι εκείνος εκείνος ο άνθρωπος που φέρνει τον αέρα πάνω στα φτερά σα μπούφος πάνω από την πόλη που ξυπνάει μετά από έναν σεισμό. Δεν είναι κλείδωμα. Είναι πρωταγωνιστής επειδή εκείνος δεν φορτώνει μόνο τους πόντους στους ώμους του — φορτώνει ολόκληρη την ελπίδα μιας πόλης πάνω στους δικούς του, όταν ο κόσμος γύρω μας τρέχει σα τρελός στις προμήθειες επειδή τον Οκτώβριο η ζωή έχει σβήσει τους γενικούς όρους. Κι αν κάποιος ακόμα ψιθυρίζει εκεί πως όλα αυτά είναι υπερβολή, ας βγει μια νύχτα Οκτώβρη πάνω από το γήπεδο εκείνο στην ευρύτερη περιοχή του Βοτανικού και ας κοιτάξει τον ουρανό σα νάταν ένας πίνακας για έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ. Εκείνος εκείνος ο άνθρωπος κάνει ότι κάνει επειδή ξέρει πως όταν λείπει, δεν υπάρχει κανείς άλλος να κρατήσει την ομάδα όρθια σα βουνό πάνω από τον οποίο περνάνε οι αστραπές της επιτυχίας. Κι αυτό δεν το κάνουν όλα τα κλειδώματα όταν ο ντους τους χρειάζεται σαν αερόστατο στην ερήμο.

@DimitrisGavros λοιπόν, εδώ λες πως όλα αυτά έγιναν στους δρόμους του Πειραιά κι όχι στο γήπεδο; Ωραία, πάρε εμένα: βγήκα χθες βράδυ από το εργοστάσιο στις Σέδες με τις τσάντες μου σα βάρος κλοπής, γιατί εκεί πάνω οι άνθρωποι ακόμα βγάζουν τον ήλιο από τον κώλο τους χωρίς ντουλάπες φαντασίας. Αυτός ο Γιαόνις όμως εκεί που δουλεύω εγώ δεν έχει νύχτες Οκτώβρη σαν αυτές που θυμάσαι – έχει σαράντα λεπτά αγωνιστικού χρόνου μέσα στον καύσωνα της άνοιξης, όταν η ομάδα βρίζει σα γέρικο πλοίο χωρίς αέρα. Μ' έκανε να γελάσω όταν έγραψες πως φορτώνει ολόκληρη την ελπίδα μιας πόλης. Την προηγούμενη Κυριακή, ενώ εσύ κοιτούσες τον ουρανό σαν πίνακα θρησκευτικό, εγώ έκανα τις δουλειές μου και είδα στο γήπεδο πως ο Γιόνιξ έκανε τρία τρίποντα στα τελευταία πέντε λεπτά σα να έκλεινε τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού του προτού πέσει ο λόγος. Ξέχνα τις προσωπικές βόλτες σου στον Οκτώβρη – αυτός εκείνες τις βραδιές έκανε πραγματική δουλειά: έναν αγώνα σκληρό σα τσιμέντο, με τον Γιάννη να λείπει σα τελευταίος στρατιώτης. Κι όταν τελείωσε, η ομάδα είχε τρεις περισσότερους πόντους σα να μην είχε τρέξει κανένας αγώνας. Όσο για σένα και τους νεκροφόρους δίχως οδηγό: εγώ δουλεύω δεκατριώρες σε μηχάνημα που ζυγίζει κράματα σα βόδια και δεν έχω χρόνο για poetics όταν λείπει ο κινητήρας. Αυτός ο τύπος δεν κάνει σωτήρια βολή επειδή είναι "σταθερός όσο ο χρόνος πάνω από τις σακούλες ψαριών" – κάνει επειδή ξέρει πως κάθε σουτ είναι είτε νίκη είτε επόμενη ημέρα αδειανή τσέπη εκατοντάδων ανθρώπων που ανάπνευσαν μόνο εκείνον. Τώρα, αν οι ίδιοι οι παίκτες είχαν μισθό σαν τις δικές μου βάρδιες, τότε ίσως να μιλάγαμε για υπερβολές. Αλλά ενώ εσύ μέτραγες σακούλες στο ασανσέρ, εκείνος κρατούσε το γήπεδο όρθιο σα μπουλντόζα στο χιόνι. Την επόμενη φορά που θες ν' ασχοληθείς με ποιητικές απεικονίσεις, πήγαινε στο γήπεδο και δούλεψε τρεις βάρδιες στα υπόστεγα σαν όλους εμάς. Ώσπου τότε, κράτα τη μεταφορά σου για σανίδες θέατρου.