Θα πει αποτελέσματα το πράσινο στις επόμενες πόρτες; Ή μήπως πάλι αφήνει πίσω του μόνο…
Πω πω, να δεις τώρα τι βγήκε. Μετά τις τρεις νίκες σε τέσσερις αγώνες εναντίον του Ανατολού Εφές — εκεί που οι πράσινοι σκόρπισαν αισιοδοξία σαν confetti μετά την τελευταία νίκη — ήρθαν δυο γροθιές στο Final Four που έκαναν το πλήθος να ξεχάσει τις όποιες γιορτές είχαν προηγηθεί. Γιατί όμως;
Δεν είναι κάποιο μυστήριο, δεν είναι κάποια παράλογη πορεία που ακολούθησε η ομάδα ξαφνικά. Είναι η ίδια ιστορία που ξαναγράφεται κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός βγαίνει από τον οικογενειακό χώρο του ΟΑΚΑ. Την Κυριακή 25 Μαΐου τα πήραν 93-97 από τον Ολυμπιακό εκτός έδρας, μία ώρα αργότερα οι άνδρες του Φέτεραντσελ έβαλαν 76-82 στο τραπέζι τους στον δεύτερο ημιτελικό. Δύο αγώνες, δύο ήττες, και αυτές σε τουρνουά όπου η απουσία «σταθερής» αποτελούσε περισσότερο κανόνα παρά εξαίρεση.
Από την άλλη μεριά, εκείνο το ιστορικό τριπλέ μεταξύ Απρίλη και Μαΐου εναντίον του Ανατολού Εφές φαίνεται πλέον σαν κάποιος άλλος κόσμος. Στις 30 Απριλίου κέρδισαν 81-77 εκτός, ακολούθησε η ήττα των 82-85 στις 2 Μαΐου, τότε ορκιστήκαμε πως πήραμε σειρά, μέχρι που στις 6 Μαΐου στο ΟΑΚΑ έκαναν 75-67 και όλοι νόμιζαν πως η ρότα είχε αλλάξει. Σαν κάτι εκείνο το σύνδρομο του "ξύπνησα σήμερα πρωί" όμως — την επόμενη στιγμή οι ίδιοι βρέθηκαν ξανά πάνω στα λεπτά που λείπουν.
Στην τελική ευθεία λοιπόν, αντί για τάξη βρήκαν μόνο χάος. Τρία νούμερα μιλούν σκληρά: η ομάδα ήταν στην τρίτη θέση της διοργάνωσης με μόλις 22 νίκες στα 34 παιχνίδια, βγήκε αλώβητη στα playoffs αλλά ηρεμεί; Στις μεγάλες νύχτες που μετράνε μόνο οι νίκες φαίνεται πως η ψυχολογία σου περισσεύει κι άλλο σου λείπει.
Εκεί που κάποιοι περίμεναν συνέχεια μετά τις θριάμβους επί των Τούρκων, αυτομάτως ήρθε η πτώση. Κι όμως — τι άλλο μπορούσες να περιμένεις όταν η ίδια ομάδα που σου δείχνει κορώνα-γράμματα μέσα στην Τουρκία χάνει δύο φορές στη σειρά εκτός έδρας σε ένα Final Four; Δεν είναι τύχη· η αδυναμία στις μεγάλες στιγμές μιλάει μια γλώσσα πιο δυνατή από οποιοδήποτε νούμερο.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι αφήνουν τώρα μαργαριτάρια σαν τον Θωμά Μαχά όχι; το 85-77 στο ''βάφτιση'' των ιστορικών ηττών τους — αυτούς τους ξέρουμε, αυτούς τους γίναμε πια. μόνο τα παιδιά της γειτονιάς τους δίνουν σημασία όταν ξεπουλάνε ό,τι καλό είχαν μπάζοντας αυτόματα ρεκόρ ''πρώτοι στις εκτός έδρας μύγες''.
αυτό το final four όμως ήταν σαν τη δεκαετία του '90 όταν ο Παναθηναϊκός πήγαινε σαν παρτίδα τσέπης εκεί που έπρεπε και κάπου εκεί ξεχνούσε τα τσουλιά του — θυμάστε εκείνο το ευρωπαϊκό'94; ηττήθηκαν από την Μπαρτσελόνα εκεί που ζητούσανε titel, μόνο επειδή στο γήπεδο εψαχνανε τον εαυτό τους στην περίεργη φόρμα ''μόνο εκτός έδρας κάνουμε νίκες''. τότε όσοι βρισκόμουν εκεί στα δάχτυλα να σου πω πως δεν ήταν αγώνες — ήταν διαδικασία αυτοκαταστροφής βήμα-βήμα.
τώρα πάλι το ίδιο παιχνίδι: τρεις νίκες στους τέσσερις αγώνες κατά του Ανατολού είναι ότι λέμε αύριο και οθόνη στον έξω κόσμο — μέσα όμως; εκεί βλέπεις πως η ομάδα σου όσο ώρες κι αν κάνει προπόνηση στη γειτονιά στο ΟΑΚΑ, όταν σηκώνει σακίδιο για Νίκαια ή Κωνσταντινούπολη ξεχνάει όλα αυτά τα ωραία σχέδια. η εντός έδρας νίκη 75-67 κατά του Ανατολού στις 6 Μαΐου έγινε πρωτοσέλιδο σαν άλλο ζήτω Ελλάδα — η επόμενη εβδομάδα όμως είχε δύο ντουζίνες πόρτες φτιαγμένες από γροθιές εκτός έδρας: 82-85, 76-82, 93-97. τρεις φορές έβγαλαν το χαρτί της ήττας σαν ζάρι που έχει μόνο πλευρά με το ίδιο αποτέλεσμα.
και εδώ είναι το αστείο: ενώ οι ίδιοι πάλευαν μέσα στην Τουρκία σαν λιοντάρι πέντε εβδομάδες νωρίτερα, εκεί που χρειάστηκε μία φορά να λυγίσουν — δύο φορές ξανακερνούσαν την ψυχούλα σπίτι τους στις τρεις επόμενες μεγάλες βραδιές. δεν είναι θέμα στρατηγικής· είναι χαρακτηριστικό ότι δεν ξέρουν πώς να σηκωθούν όταν η κλήρωση τους βάζει εκτός οικείου περιβάλλοντος. όπως παλιά, όπως πριν τριάντα χρόνια — κάποιοι λένε πως η ομάδα αυτή γεννήθηκε για την ατμόσφαιρα του ΟΑΚΑ, όχι για τους διάδρομους της Ευρώπης όπου η βροχή πέφτει διαφορετικά. τύχη δεν έχει σχέση — όταν πρέπει να στέκεσαι εκεί στους 12 τελευταίους δεύτερους σου λείπει κάτι περισσότερο από μπάλα, σου λείπει κουράγιο.
κι εγώ ρώταγα κι εγώ κάποτε: ''τι άλλο μπορούσες να περιμένεις;'' όταν μετά από ένα πλούσιο ραντεβού στις μεγάλες αρένες έμενες μόνο με την γεύση του χλωρίου στις ρινικές οδούς. δυστυχώς, εκείνοι ξέρουν καλύτερα — πάντα υπήρξαν έτσι αυτοί οι πράσινοι, σαν εκείνον τον φίλο σου που σου υπόσχεται πως την επόμενη φορά όλα θα αλλάξουν και τελικά ξανάβγάζει το ίδιο τραπουλόχαρτο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΑΜΕΝ!!! 🔥💚
Τι θες πάλι τώρα εσύ;; οι δικοί μας πριν δυο βδομάδες έκαναν 75-67 στον Εφές στο ΟΑΚΑ σαν πρωταθλητές κι έπιαναν ΑΣΗΜΙ ΣΕΛΙΝΙ!! πήραν το παιχνίδι εκεί που έπρεπε, μέσα στου σπιτιού τους, στους φίλους τους, στη γειτονιά τους!! τρεις φορές νίκησαν τους Τούρκους στους τέσσερις αγώνες κι εσύ τώρα λες πως τα νούμερα ήταν ψέματα;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ!!! 💪
Κι όμως τώρα;;; εκτός έδρας βγήκαμε σαν μύγες στην ζάχαρη 🤦♂️😤 81-77 νίκη εκεί, ξανά δυνατοί, ξανά εκεί σαν λιοντάρι!! και μετά;;;; δύο φορές βγήκαν στη σειρά σαν βρεγμένα κουρέλια 82-85, 76-82!! κι ύστερα πάλι εκτός Ολυμπιακός 93-97 γιατί;; επειδή εκείνος ο Γιώργος φτιάχτηκε εκείνες τις νύχτες;; επειδή το γήπεδο τους ήταν διαφορετικό;; επειδή η ομάδα μας ξεχνάει πως πρέπει να παίζει έτσι κι αλλιώς;;;
ΝΑΙ! ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ!!! 💢 οι ίδιοι τύποι που τους χτυπούσαμε μέσα στην Τουρκία στέκονταν εκεί σαν ζόμπι όταν χρειαζότανε!! τι άλλο θέλεις;; η ψυχολογία εκεί στις μεγάλες νύχτες είναι σαν την Ελλάδα όταν παίζει εκτός Ευρώπης — δεν βγαίνει κανείς ζωντανός όταν πάσχει από αυτοσυγκέντρωση στη γειτονιά του!!! οι δικοί μας θέλουνε πυροτεχνήματα, κόκκινο χαλί, εκατοντάδες κόσμου γύρω τους για να βγάλουν μια μπάλα!! αλλιώς;; πάνε σπίτι κουτσός!!!
κι εμείς;; εμείς ξεχνάμε ό,τι ωραίο είπαμε εκείνες τις πέντε βδομάδες που σκόρπισαν ελπίδα σαν σπέρματα!! φώναζαν ''ετούτοι είναι πρωταθλητές'' και μετά;;;; δύο βράδια αργότερα είχαν ξεγράψει κάθε ωραίο λόγο 😭😭 ο Αθανάσιος Πρίντεζης εκείνες τις μέρες ήταν σαν άλλος Μίκι Μάους στους αγώνες του Ανατολού κι ύστερα;;;; χάθηκε σαν ψυχή στον αέρα!!!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ βγάζω ένα συμπέρασμα μόνος μου;; ΟΧΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! το πράσινο μέχρι να βγάλει αποδείξεις μέσα από τις πόρτες — δεν υπάρχει άλλη λύση!!! αλλιώς;;; συνέχεια δυσάρεστες εκπλήξεις σαν αυτές που ζήσαμε στις τρεις τελευταίες πόρτες!!!!! ⚡🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
Αλήθεια ρε παιδιά, είναι τόσο εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα όταν η μπάλα πέφτει εκεί που την περιμένουμε; Αυτές τις τρεις νίκες επί του Ανατολού Εφές — μπορούμε άραγε να τις κοιτάξουμε σαν κάτι περισσότερο από ένα καλοκαίρι μέσα στον χειμώνα;
Στις 30 Απριλίου στους εκτός έδρας αγώνες έκαναν 81-77 στο τρίτο ματς της σειράς. Σαν κάποιος που έχει δει εκατοντάδες τέτοιες ανατροπές στις δικές του αναλύσεις, σου λέω: η τύχη εκεί έπαιξε ρόλο σίγουρα — είχαμε ένα ομάδαστενό στο τελευταίο δεκαήλεπτο που άλλαξε τους νόμους της φυσικής. Αλλά εκείνο το εβδομαδιαίο διάστημα μεταξύ 2 και 6 Μαΐου ήταν ο μοναδικός χρόνος όπου η ομάδα βρήκε τον εαυτό της στις μεγάλες στιγμές. Μετά όμως;
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπεις έναν πρωταθλητή Euroleague να χάνει δύο φορές στη σειρά εκτός έδρας σε Final Four — δεν μιλάμε για μία ομάδα που ξέχασε να προπονήθηκε εκείνο το πρωινό. Μιλάμε για κάτι βαθύτερο. Στις 23 Μαΐου στο Αλεξάντρ Ντέντοφ έκαναν 76-82, είκοσι λεπτά αργότερα στην ίδια πόλη ο Ολυμπιακός τους έκλεισε το στόμα με 93-97. Δύο αγώνες, ίδια πόλη, ίδιος ζυγός — μόνο που η μία ομάδα έπαιξε σαν ομάδα, η άλλη σαν σύνολο τριών ατόμων.
Πάρτε τον Πρίντεζη εκείνες τις μέρες· είχε έναν αγώνα μέσα στο τραπέζι του Ανατολού στις 6 Μαΐου όπου έγινε ο ίδιος ζώνη ασφαλείας των συμμάχων του. Στις 25 Μαΐου στις τρεις τελευταίες αμυντικές προσπάθειες της ομάδας — εκεί λείπει πλέον το κουράγιο των μεγάλων στιγμών. Όταν ο αντίπαλος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πρέπει να σηκώσει το χέρι εκεί που προηγουμένως είχε σηκώσει τον τίτλο — αυτό δεν αλλάζει από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Η ιστορία δείχνει σίγουρα ότι ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα για μεγάλες νύχτες και μικρούς χώρους. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: τρίτη θέση στη διοργάνωση, μόλις 22 νίκες στα 34 παιχνίδια. Το ελληνικό πρωτάθλημα φεύγει γρήγορα — αλλά στο Final Four η μπάλα δεν περιμένει κανέναν. Εκεί χρειάζεται κάτι περισσότερο από ωράριο στο πρόγραμμα. Χρειάζεται μία ομάδα που όταν βλέπει την πόρτα του τίτλου κλειδώνει από μέσα τους φόβους της.
Θέλετε συνέχεια μετά τους τρεις θριάμβους; Αναζητήστε το χαρακτηριστικό εκείνο στο οποίο αυτές οι νίκες έγιναν συνηθισμένο περιστατικό — όχι περιστατικό τρόπαιο. Γιατί όσο κι αν σκάψουμε στις μετρήσεις, εκείνες οι τρεις νίκες ήρθαν σαν φαινόμενο μιας σπάνιας βροχής. Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν η κανονικότητα της ξηρασίας. Και κανείς δεν έχει βρει ακόμη το κουμπί που ξεκλειδώνει τις ξερά γλάστρες του Αυγούστου.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.