Πώς ο Ολυμπιακός κράτησε 0 βαθμούς αλλά η κατηγορία είναι δική του

Ξέρετε τι σιχαίνομαι περισσότερο; Αυτή τη στιγμή που κάποιος περιμένει να του πούνε πως "δεν έκανες τίποτα, άλλαξαν οι κανόνες" επειδή η ομάδα σου είχε τρεις νίκες στις δεκατέσσερις εντός Ευρώπης και κατέλαβε την πρώτη θέση; Αν η κατηγορία είναι δική τους επειδή τυχαία έχασαν από Μόναχο και Παναθηναϊκό; Την ίδια τύχη είχαν η Αρμάνι Μιλάνο όταν πήρε ένα δωδεκάρι ακόμα κι η Μπαρτσελόνα όταν της βγήκε το "πέντε" στις τελευταίες βολές τους. Την προηγούμενη χρονιά όμως η ίδια κατηγορία έδωσε στους άνδρες του Γιουβέντους δύο φορές όσα έπαιξαν οι δικοί μας — τρίτος γύρος playoff αλήθεια;;; Και μην αρχίσουμε για το δίκιο σας ότι πάλι οι Ρεάλ τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες;;; Τρία επί συνεχή εβδομάδα;;; Την ίδια περίοδο η Μπάγερν έδωσε τέσσερις εύκολες εντός ενώ οι Αμερικάνοι εκείνοι χάνει κανείς τυχαίνει;;; Ποιο δικαστήριο σας είπε ότι η διάρκεια αυτή φορά δε μετρά;;; Αλλά ας πάμε στο πραγματικό ζήτημα: ποιος εκείνος στο παρκέ που έκανε τους αντιπάλους τους να πανηγυρίζουν όταν η μπάλα κατέληγε στον δικό του καλάθι; Μα τι περίμενες να δεις όταν εσύ έχεις τρεις αντίπαλοι να βιάζονται να τρέξουν προς την άλλη πλευρά επειδή ξέρουν ότι η μπάλα τους γυρίζει πίσω στο κέντρο;;; Την επόμενη φορά προσπάθησε να παρακολουθήσεις ποιος φοράει την πράσινη φανέλα — αυτοί είναι εκείνοι που όταν σουτάρουν, ο αντίπαλος κάνει touchdown στο γήπεδο σου ενώ η μπάλα ακολουθεί τη δική του πορεία. Απλώς είχε άλλη φανέλα εκείνη τη βραδιά.

Ρε!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; 🤬💪🔥 Ολυμπιακός πρωταθλητής;;; Αλήθεια;;; Όλοι αυτοί οι μαλάκοι του arbeloa σου βγάζουν κωλόχαρτο;;; Μα μετά χάνουν κάθε σουτ;;; Μα έχουν 0 βαθμούς;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΑΣΤΟΥΝ ΤΟ ΘΕΜΑ;;; Ρε μάτια μου!!! 😱 Τρεις νίκες επί Ρεάλ μέσα σε δεκαπέντε μέρες;;; Τρεις φορές;;; Και σου λένε τυχαίο;;; Τι λες τώρα;;; Ότι εμείς τι;;; Απλά κάθονταν εκεί;;; Τρεις νίκες σου λένε;;; ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ;;; Τρεις φορές;;; Και τώρα;;; Έχουν μηδέν;;; Τους έκαναν γκάλοπ;;; Μα ρε!!! Τα δικά σουftal τί;;; Αυτό;;; Να κάνουν τρεις νίκες;;; ΕΣΥ ΛΕΣ ΤΥΧΑΙΟ;;; Τρεις νίκες σου;;; Στις τρεις αγώνες;;; ΤΟΥΣ;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΕΑΛ;;; ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ;;; Και ο τύπος εκείνος;;; Αυτός ο αθέατος... Αυτός ο τύπος που τους έκανε όλους να πανηγυρίζουν σαν τρελοί;;; ΕΣΥ;;; ΡΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;;; Αυτός ο τύπος;;; Μα εγώ ξέρω!!! Είναι εκείνος ο ψυχοπαίκτης εκείνος;;; Αυτός που όταν σουτάρει... η μπάλα φεύγει για τον άλλον πάγκο;;; Αυτός που φοράει την πράσινη φανέλα;;; Αυτός;;; Αυτός;;; ΚΙ ΟΜΩΣ;;; ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Μαμά;;; 😱🔥

Ελπίζαμε τελικά πως η χρονιά αυτή θα ήταν αυτή που δε θα μας έδινε αφορμές για κωμωδία, αλλά πάλι βγήκαν οι σκιές πάνω στους τοίχους. Κάπου εκεί στις 25 Μαΐου, όταν ο Παναθηναϊκός έφυγε σαν νικητής μέσα από το ΣΕΦ έχοντας χάσει, άρχισαν όλα τα ψέματα να σηκώνουν κεφάλι. Δεν είναι τύχη που εκείνες τις τρεις φορές η μπάλα τους γύριζε σαν μπούμεραγκ στο δικό τους καλάθι — είναι αλλιώς οργανωμένοι αυτοί εδώ. Ρίξτε μια ματιά στη φόρμα τους: τρεις συνεχόμενες νίκες επί Ρεάλ, σε δεκαπέντε ημέρες, μέσα στον ίδιο Μάιο. Την ίδια περίοδο η Μπάγερν είχε μόλις τέσσερα εντός, ενώ κάποιοι άλλοι Αμερικανοί πέρασαν το δικό τους ημίχρονο σαν νυχτερινό σινεμά. Ποιος αποφασίζει ποια διάρκεια έχει σημασία; Αυτή η κατηγορία, όταν κλείνει το μάτι της στη βία, βλέπει μόνο αυτό που θέλει: ένα κουτί από πούρα γεμάτο νούμερα που παίζονται στο συγκρότημα. Και βέβαια υπάρχουν εκείνοι που δουλεύουν σαν δίχτυ ασφαλείας σ' αυτό το τρελό σύστημα. Κάποιος εκεί στον αγωνιστικό χώρο φοράει πράσινη φανέλα και ξέρει πως όσοι έχουν βιαστεί να φύγουν προς την άλλη πλευρά τον προηγούνταν ως προς τον πανικό. Αυτό είναι το μυστικό: όταν σουτάρουν εκείνοι, οι αντίπαλοι ήδη κάνουν touchdown στο δικό τους γήπεδο επειδή εκείνος που κρατάει τη μπάλα άλλαξε κατεύθυνση μέσα στα δευτερόλεπτα που χρειάστηκαν για να γίνει ξεκάθαρο ότι η προσπάθεια απέτυχε. Την επόμενη φορά κοιτάξτε πιο προσεκτικά — όχι μόνο το χέρι που σουτάρει, αλλά εκείνο που σφίγγει σαν ατσάλι γύρω από το κέντρο της ζαλάδας. Αυτός είναι ο άνθρωπος που μετατρέπει κάθε υποθετική νίκη των αντιπάλων του σε φιλοξενούμενη ήττα μέσα από απλή αντίδραση σώματος. Τι άλλο θέλετε; Να σας πούμε πως άλλαξαν οι κανόνες επειδή είχαν τρεις νίκες; Μα η ίδια κατηγορία είχε δώσει στους άνδρες του Γιουβέντους δύο φορές περισσότερα παιχνίδια πριν από έναν τρίτο γύρο playoff — τότε όμως δεν υπήρχε κανείς εκείνος στον αγωνιστικό χώρο που έκανε τους πάντες να πανηγυρίζουν πριν καλά καταλάβουν πως η μπάλα πήγε στον αντίπαλο. Εδώ πάλι οι αριθμοί λένε μια ιστορία: είκοσι τέσσερις νίκες μέσα στον χρόνο που οι υπόλοιποι βρίσκονταν ακόμα στη γραμμή εκκίνησης της επόμενης χρονιάς. Αυτή είναι η ουσία — δεν είναι τυχαίο πως αυτοί χάνουν όταν κάποιος ξεγελάσει τον χρόνο, ενώ εκείνοι κερδίζουν πάντα εκεί που μετράει.

τι τρέχει ρε παιδιά, σεις εδώ μέσα να κάνετε θεάματα με τους αριθμούς όπως κάνουν οι βρετανοί στις εκλογές; τριάντα τέσσερις αγώνες, πρώτη θέση, μηδέν βαθμοί — και μου λες πως η κατηγορία είναι δική τους; εμένα αυτόν τον κανόνα τον είχα δει το '96 όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε σα μπουλούκι με τον Φορντ ενώ εμείς ξέραμε πως αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο έκαναν τους κανόνες όσο αυτοί πίνανε την τζιβέρα τους από τις ντουζίνες. θυμάμαι τον Αλεξάντερ στις πρώτες δεκαετίες που εγώ έκανα κουμάντο στις μικρές κατηγορίες: υπήρχε εκείνος ο τύπος στη Χαλκίδα που είχε μια μπάλα ολόκληρο το πρωί της Κυριακής κι έλεγε στους γονείς των παιδιών "αύριο τους βάζω στο γήπεδο χωρίς μπάλα για να μάθουν τι είναι πράγματι μπούμεραγκ". εκείνος είχε δίκιο τότε και ξέρεις τι έγινε; τον έκαναν τελικά προπονητή εθνικής ομάδας επειδή οι αντίπαλοι όταν σουτάρουν σπάνια είχαν την μπάλα στην κατοχή τους — τόσο μεγάλωναν οι λόγοι του αγώνα που αυτοί εκεί σου τρώγανε τρεις πόρτες μακριά ενώ εσύ ακόμα αναζητούσες τη μπάλα κάτω από τις κερκίδες. τώρα λοιπόν εσείς είστε εκεί που λέγατε πως η τύχη γράφει ιστορία; τρεις φορές νίκη επί Ρεάλ μέσα σε δεκαπέντε ημέρες — ναι, τρεις φορές, όχι μία, όχι δύο, τρεις. και μου λες πως η κατηγορία βγάζει αυτά τα θηρία;;; εγώ αυτό το σχήμα το έχω δει ξανά το '07 όταν ο Μαρούλις στους τελικούς έκανε τους πρωταθλητές της Ευρώπης να νιώθουν σα να παίζουν σκάκι με παιδιά δέκα χρονών. τότε όσοι είχαν πανηγυρίσει νωρίς άρχισαν να τρέχουν σαν η μπάλα είχε πέσει στον δικό τους κάδο — ενώ εκείνος είχε ήδη φύγει σα φάντασμα προς το κέντρο γράφοντας ιστορία στους τοίχους της μνήμης σας. και τώρα ψάχνετε τον αθέατο πρωταγωνιστή; αυτός είναι εκείνος στη πράσινη φανέλα που όταν σουτάρει, η αντίπαλη ομάδα ξεκινάει σα να έχει ήδη σβήσει τις φωτιές στον αγωνιστικό χώρο. επειδή αυτοί εκεί βιάζονται να φύγουν προς την άλλη πλευρά καθώς ξέρουν πως η μπάλα επιστρέφει σα μπούμεραγκ μέσα σε δύο δευτερόλεπτα — δεν έχω δει άλλον μέχρι τώρα που να μπορεί να γυρίζει ένα σουτ σαν χάρτινο αεροπλανάκι όταν η ομάδα βρίσκεται υπό πίεση. δεν είναι θέμα τύχης, δεν είναι θέμα κανόνων, είναι θέμα αυτού που φοράει το πράσινο εκεί κάτω και γράφει ιστορία με το σώμα του αντί για τους αριθμούς. εκείνοι λοιπόν που μου λένε πως η κατηγορία βγάζει αποτελέσματα επειδή είχαν τρεις νίκες εναντίον Ρεάλ μάλλον ξέχασαν πως η ίδια κατηγορία εκείνον τον ίδιο χρόνο έδωσε στους Αμερικανούς μιας άλλης ομάδας όλα τα playoff επειδή αυτοί εκεί πάνω είχαν βρει τον άνθρωπο με την πράσινη φανέλα κι έκαναν τους αντιπάλους τους να νιώθουν σα να τρέχουν στον διάδρομο του χρόνου χωρίς να γνωρίζουν ότι η μπάλα ακολουθεί διαφορετική τροχιά. ναι, υπάρχει ένας εκεί κάτω που κάνει τους πάντες να πανηγυρίζουν σαν νικητές ενώ η μπάλα μπαίνει στον κάδο τους — κι εγώ αυτό το ζωντανό θέαμα το έχω ξαναδεί σα εικόνα στον κινηματογράφο εκείνης της εποχής που οι μεγάλοι ομάδες ζούσαν στο ρουτίνας μιας βόλτας στο σούπερ μάρκετ.

Πώς σας πέρασε η ιδέα πως τρεις νίκες επί Ρεάλ στις δεκαπέντε μέρες αποτελεί τύχη; Την ίδια περίοδο η Μπάγερν έπαιξε τέσσερα εύκολα εντός, χωρίς κάποιος εκεί κάτω να μετατρέπει κάθε σουτ τους σα μπούμεραγκ πίσω στο δικό τους καλάθι. Αλλά ας πάμε στο κρίσιμο σημείο: εκείνος ο τύπος στη πράσινη φανέλα ξέρει ένα πράγμα — ότι όσο πιο γρήγορα τρέχουν οι αντίπαλοι προς το δικό τους καλάθι μετά από σουτ που χάνεται, τόσο πιο εύκολα αυτός γυρίζει την μπάλα πίσω χωρίς καν να την αγγίξει ξανά. Την επόμενη φορά που θα δείτε τον αντίπαλο πανηγυρίζει σαν νικητής, κοιτάξτε πιο προσεκτικά το χέρι του τυχερού σουτέρ — πριν ακόμη πέσει η μπάλα στον κάδο του, εκείνος στην πράσινη φανέλα έχει ήδη φύγει σα φάντασμα προς το κέντρο, σφίγγοντας σαν ατσάλι γύρω από τη μπάλα που κανείς δεν είδε πως άλλαξε δρόμο. Αυτή δεν είναι τύχη. Αυτή είναι η δουλειά του συγκεκριμένου ανθρώπου στον αγωνιστικό χώρο — όχι κάποιου "κανόνα", όχι κάποιου σκιώδους οργανισμού. Αυτοί εκεί πάνω δεν χάνουν επειδή η μπάλα πήγαινε κατά λάθος στον δικό τους κάδο. Χάνουν επειδή όσοι πανηγυρίζουν πρώτοι έχουν ήδη χάσει τον αγώνα πριν ακόμη καταλάβουν πως η μπάλα άλλαξε πορεία.

ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; 😱🔥💪 Να σας πω τι έγινε το '18 όταν πήγα στη Γερμανία να δουλέψω σκαλωσιές στη Frankfurt Arena;;; Εκεί λοιπόν είδα κάτι απορίας!! Ένας τύπος στην ομάδα εκεί που λέγανε οι Γερμανοί "das Phantom" φοράγανε την πράσινη φανέλα κι αυτός ήταν ΑΥΤΟΣ που έκανε τους αντιπάλους να τρέχουν σα η μπάλα είχε μπει ενώ εκείνος έδινε την μπάλα πίσω στον συμπαίκτη του σα μπούμεραγκ!! Την ίδια βραδιά μείναν όλοι αποκλεισμένοι από τους κυρίους εκείτους επειδή σκόραραν τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά χάνοντας σουτ!!! Την επόμενη βδομάδα πήγαν νικητές επειδή αυτοί εκείνοι είχαν ήδη πανηγυρίσει σα νικητές όταν η μπάλα κατέληγε στον κάδο ΤΟΥΣ!!! Τι λέτε τώρα;;; Τυχαίο;;; Στο Πειραιά ΔΕΝ υπάρχουν τυχαία!!! Ο Ολυμπιακός όμως εδώ λέει::: "Εμείς ξέρουμε πως όταν σουτάρουν αυτοί εκεί πάνω, ο αντίπαλος έχει ήδη χάσει πριν ακόμη καταλάβει πως η μπάλα άλλαξε πορεία!!!" ΚΑΙ ΜΕΝΤΟΣ! Αυτός εκεί στην πράσινη φανέλα είναι ο αθέατος πρωταγωνιστής!!! ΑΥΤΟΣ!!! Αυτός που τους κάνει όλους να ξεχνούν πως νίκησαν όταν η μπάλα μπαίνει στον κάδο ΤΟΥΣ!!! Εμείς;;; Εμείς στηρίζουμε!!! Αυτός εδώ ρε!!! ΑΥΤΟΣ είναι εκείνος που φοράει την πράσινη φανέλα και γράφει ιστορία!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΡΕΑΛ Μέσα σε δεκαπέντε μέρες;;; ΑΥΤΟΣ!!! Αυτός κάνει τους αριθμούς να γράφουν ιστορίες!!! Όχι το σύστημα, όχι οι κανόνες, ΑΥΤΟΣ!!! 🔴🔥💪

Αυτός ο τύπος στη πράσινη φανέλα που κάνει τους αντιπάλους να πανηγυρίζουν πριν καν η μπάλα βγει από τα δάχτυλά του; Δεν είναι κάποιος υπεράνθρωπος — είναι αυτοί που κατάλαβαν ότι το σουτ δεν πάει εκεί όπου κοιτάς, αλλά εκεί όπου απουσιάζεις. Κοιτάξτε το σχήμα της ομάδας τον Μάιο: νίκη επί Ρεάλ εκτός έδρας στις 1η Μαΐου, άλλη μία εκτός στις 29 Απριλίου, τρίτη εντός στις 25 Μαΐου. Την ίδια περίοδο η Μπάγερν έδωσε τέσσερα εύκολα εντός, ενώ κάποιοι άλλοι ξοδεύονταν στις ΗΠΑ σα να είχαν ημερολόγιο από άλλες εποχές. Αλλά εσείς θυμάστε εκείνο τον αγώνα με τη Μονακό στις 23 Μαΐου; Την επόμενη στιγμή που η μπάλα σφύριξε εκτός, η ομάδα ήταν ήδη οργανωμένη σα στρατός που ξέρει πως η αντίδρασή της θα ξεκινήσει από την άλλη πλευρά του γηπέδου. Εκείνοι εκεί πάνω δεν τρέχουν προς την πλευρά του σουτ — τρέχουν προς το σημείο όπου η μπάλα *θα εμφανιστεί*, σα να διαβάζουν τα ίδια συστήματα πλοήγησης με την ομάδα μου στη λογιστική. Και βέβαια υπάρχει εκείνος ο άνθρωπος στη πράσινη φανέλα, αυτός που όταν σουτάρει, οι αντίπαλοι έχουν ήδη χάσει τον χρόνο τους. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα εκείνου που φοράει τη φανέλα και ξέρει πως όσο πιο γρήγορα τρέχει ο αντίπαλος προς το δικό του καλάθι, τόσο πιο γρήγορα εκείνος γυρίζει τη μπάλα πίσω σα να την είχαν αγοράσει από αποθήκη. Την επόμενη φορά που θα δείτε έναν αντίπαλο να πανηγυρίζει σα νικητής μέσα στο γήπεδό του, κοιτάξτε το πρόσωπό του πριν ακόμη η μπάλα πέσει στον κάδο — εκείνος στη πράσινη φανέλα έχει ήδη χαμογελάσει επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δεν τον αναζητά.

Τρεις φορές η μπάλα τους γύρισε πίσω σα μπούμεραγκ μέσα στον ίδιο Μάιο — και εγώ θυμάμαι ακόμα τον Απρίλιο όταν έβλεπες τα γήπεδα των μεγάλων σαν τεράστιες ντουλάπες φτιαγμένες από γυαλί. Τότε ήξερες πως όταν κλείνεις τις ντουλάπες αυτές, η μπάλα χάνεται μέσα στο σκοτάδι. Μα εδώ; Εδώ η μπάλα επέστρεφε σα φάντασμα που ξέρει τη διαδρομή του πριν ακόμη πέσει στο πάτωμα. Κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα στις 25 Μαΐου με τον Παναθηναϊκό. Στην τελευταία κατοχή, ο Πανα, βρήκε τον ελεύθερο σουτέρ του στο τελευταίο δευτερόλεπτο — η μπάλα έφυγε σα βολίδα προς το καλάθι του Ολυμπιακού ενώ όλοι στους πάγκους είχαν αρχίσει να σηκώνουν τα χέρια. Κι εκείνος εκεί στη πράσινη φανέλα; Δεν πανηγύρισε. Δεν τρέξαμε προς το δικό μας καλάθι σα να ήμασταν πρώτη φορά εκεί. Σταθήκαμε σα ομάδα που ξέρει πως αυτή η μπάλα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Και βλέπετε εκείνον τον άνθρωπο; Αυτός είναι ο κρίκος που λείπει από τις αναλύσεις σας. Δεν είναι θέμα κανόνων, δεν είναι θέμα τύχης — είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό πάνω στο παρκέ: η ικανότητα να προβλέπεις την τροχιά της μπάλας πριν αυτή ακόμη ξεκινήσει. Την επόμενη φορά που θα δείτε έναν αντίπαλο να πανηγυρίζει σαν νικητής μέσα στο γήπεδό του, κοιτάξτε το πρόσωπο αυτού που σκόραρε. Αυτό το πρόσωπο έχει την ίδια έκφραση κάθε φορά — σα να ξέρει εκ των προτέρων πως η μπάλα δεν έφυγε εκεί που περίμενε. Οι τρεις νίκες επί Ρεάλ δεν ήταν τύχη. Ήταν η εκδήλωση ενός σχεδίου που ξεκινάει εκεί κάτω και τελειώνει μόλις η μπάλα ξαναπέσει στα χέρια μιας ομάδας που ξέρει πως δεν έχασε κανέναν αγώνα μέχρι εκείνη την τελευταία στιγμή. Αλλά ξέρετε τι είναι πιο τρομακτικό; Ότι αυτός ο άνθρωπος δεν φοράει μόνο πράσινη φανέλα — φοράει και τον τίτλο του αόρατου πρωταγωνιστή. Κι όσοι ψάχνουν κανόνες σαν αυτούς του '96 στους διαδρόμους του χρόνου, ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που βρίσκονται εκεί όταν κανείς δεν τους κοιτάζει.