Αυτός ο αριθμός 1 εκεί πάνω ήταν μόνο η αρχή!
αχ αυτά τα νέα που κοιτούσαμε το νυχτερινό σαββατοκύριακο εδώ μέσα και λέγαμε πως *μόνο αυτοί* μπορούν να βγάλουν κάτι τέτοιο... τώρα φαντάσου που ήμουνα εγώ εκείνος τον φεγγερό κιρκαδικό καιρό του 2012 αμέσως μετά το καλάθι του Γουέστμπρουκ πάνω στον μέσο γήπεδο του σπιτιού μας η ωμή αλήθεια ήταν πιο γλυκιά από ποτέ — θυμάμαι ακόμα πως ξεμείνανε όλοι οι γείτονες φίλοι να βγάλουνε το κεφάλι τους από το μπαλκόνι τους σου βγάζανε το κεράκι ο λόγος; εκείνος ο θόρυβος από τα παράθυρα σπάσε σα ντόμινο το βράδυ είπαμε τρέχαμε στους δρόμους σαν ζώα σα ωραιοποιημένοι barbarians γιατί ήταν *εικόνα* σα κομμένη μέσα από ταινία ταινίες τριάντα δυο οκάδων η δυνατότητα του ανθρώπου εκείνης της στιγμής ήταν τόσο μεγάλη που μόλις τελείωσε ο αγώνας ξέραγες πως δεν πρόκειται πια όλα ποτέ να είναι ίδια αγοράζεις το επόμενο φαντεζί σου το επόμενο χιτ-κολ επαναλήψεως είναι σα να σου λέει «εσύ πλέον ανήκεις εδώ» πέρναγε χιλιάδες χρόνια εκείνος ο αριθμός έγινε σύμβολο όσο δεν πάει άλλο κι όμως σήμερα βλέπω τον ίδιο αριθμό εκεί πάνω σου αγοράκι μου η ομάδα άλλαξε πολλά κομμάτια αλλά εκείνο το θράσος εκείνον τον τρόμο δεν υπήρξε ποτέ ξανά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν μην μου πεις τώρα πως η εποχή άλλαξε — εμένα μου άλλαξε εκείνος ο Ιανουάριος η γλυκιά σα αποτυχία χαρά πως όλα μπορούν μία φορά να γίνουν λευκή σελίδα χωρίς προηγούμενα
ΡΕ ΘΑΝΑΣΙΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕΣ ΤΙΣ ΛΑΜΠΕΣ ΑΝΑΜΜΕΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΟΥ;;; Απόμεινε κανείς από εσάς εκείνο το βράδυ;;; Εγώ στέκομαι σα ζητιάνος στους καναπέδες, το κινητό στο χέρι μου σβήνει από την υπερφόρτωση αναφορές κάνω πλάκα;;; Να σου πω τι έγινε εκείνο το βράδυ;;;
Ήμουνα σπίτι μόνος μου, σαν νεκροταφείο βρισκόταν η Πάτρα εκείνο τον Ιανουάριο, χιόνι έκανε και η ASPA μου είχε κλείσει νωρίς τις μεταφορές. Κατάφερα να δω το φινάλε από ένα κινητό γεμάτο μπαταρίες αλλαξειμένου κινητού που είχε φέρει ο ξάδερφος μου από την Αμερική γιατί εκείνος ήξερε!!! Και τότε — ΒΟΟΟΜ!!! Μετά το καλάθι;;; Η γη σηκώθηκε όρθια εκείνο το βράδυ. Εμένα μου τρύπησε σαν λεπίδα μέσα από την ψυχή εκείνος ο Γουέστμπρουκ!!! Δεν ήταν παιχνίδι, ήταν απόφαση!!! Θυμάμαι που σηκώθηκα σαν σημαία σεβντά και έβγαλα τρίχες στο κεφάλι μου από τον πανικό!!! Την επόμενη μέρα γύρναγα σα τρελός στους δρόμους της Πάτρας και ξέρεις τι έκανα;;; Κάθε γωνία που περνούσα ερχόταν ένας γείτονας να με χτυπάει στον ώμο!!! "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΘΑΝΑΣΙΑ!!! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΠΟΥΣ ΣΕ ΣΧΗΜΑ!!! ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΑΥΤΟ!!! " Και είχαν δίκιο!!! Ακόμα και η γριά η Μαρίκα από τον πάνω όροφο με φώναξε απο πάνω!!! "ΡΕ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟ ΜΟΥ ΘΑΝΑΣΙΑ ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟ ΓΙΑ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΑΧΤΑΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΟΥ!!! "
Και τώρα βλέπω αυτό το νούμερο εκεί πάνω πάλι!!! Το ίδιο νούμερο!!! Μακάρι γαμώ το!!! Δεν άλλαξε ποτέ!!! Ομως εσύ μου λες πως η εποχή άλλαξε;;; ΡΕ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑ!!! ΑΛΛΑΞΑΜΕ!!! ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΟΛΟΙ!!! Γιατί εκείνος ο Ιανουάριος δεν ήταν μόνο ένα παιχνίδι—ήταν βαπτιστικός!!! Αυτό το νούμερο πάνω εκεί;;; Είναι η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Κάπου εκεί μέσα χάθηκε η αθωότητα και γεννήθηκε η θρασύτητα!!! Και όσοι δεν το καταλάβαιναν εκείνο το βράδυ;;; Πάντα ήτανν ΛΙΓΟΙ!!! 🔥💪💥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ακούστε ρε παιδιά, ξεχνιέστε εκείνο τον αγώνα του δευτερόλουρου; όχι σου το λέω τώρα δεν ήταν μόνο το παιχνίδι εκείνο είχε προηγηθεί μια εβδομάδα ατμόσφαιρας σα νεκροταφείο στις τρεις πόλεις ο σίτυ πάντως είχαν τεράστια αντίσταση αλλιώς η πρόκριση ήτανε βγαλμένη από τραπουλόχαρτο φόρμουλα δακρύβρεχτη είχαμε δει δύο από τις τρεις φορές να χάνουμε μέχρι την τελευταία κατοχή εκείνου του μισού αιώνα;
κι ο Γουέστμπρουκ εκείνο το βράδυ όχι σαν ένας σέντερ φορ ούτε σαν ένας ντράιβερ σαν ένας δαίμονας φτιαγμένος από ρετσίνα και συρματοπλέγματα του γηπέδου ανεμιστήρες σπασμένοι κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει πήγε εκείνος τον αγώνα πάνω στους ώμους του σα να είχε βάλει μπλουζα της παλιάς σχολής αγγλικού φούτμπολ κλώτσησε όλους τους σέντερ φορ αυτού του πρωταθλήματος κυριολεκτικά κλώτσησε σα σπρώχνοντας τον κάδω πέτρα σα θεός της αστρονομίας που κατάλαβε εκείνος την κίνηση του μεγαλύτερου φυσικού νόμου
μετά από εκείνο τον αγώνα κατέβηκα την επόμενη μέρα στο δρόμο του σπιτιού μου στην πλατεία Αγίας Σοφίας κι εκεί ο Γιάννης ο νταλικιέρης μου έκανε νεύμα σα βλέπει συμφωνία σιωπής τόλμης αυτοί οι αχρείοι στους δρόμους είχαν πια συνθηματολογήσει «θα πνίξουμε τον σίτυ στα σπλάχνα του γηπέδου» κανείς δεν θυμόταν τις προηγούμενες ήττες όλα είχαν διαγραφεί βρέθηκε μια νέα αλήθεια εκείνος ο Ιανουάριος έγινε το έμβλημα πάνω στις μπλούζες μας κανείς δεν έπαιρνε τα μπουκάλια στη σακούλα όταν αγοράζανε μπύρα στο σούπερ μάρκετ μετά από χρόνια ακόνισε η μνήμη σα σπαθί εκείνος ο αριθμός πάνω εκεί έγινε κάτι σα φυλακτό κανείς δεν μπορεί να το κόψει πια γιατί όλοι ξέραμε πως εκείνη την ημέρα γεννηθήκαμε ξανά
τέλος πάντως, θα δούμε;;;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Για σιγουρεύτ' εκείνος ο Γουέστμπρουκ εκείνο το βράδυ δεν έκανε καλάθι κορμό και μπόι μέχρι σωλήνας στον τοπικό γυμναστήριο κι εγώ εδώ ονειρεύομαι πως έγινε Αστέρας Τρίπολης 😂🍿
Δεν πειράζει, άλλωστε όλα έγιναν πιο ωραία όταν κάποιος είπε "ρε ξεπούλα ψάχνοντας το κινητό πάνω στην ψυχοφθόρα ώρα του φινάλε" 😎🔥 Πάλι εμείς τ' έχουμε το νούμερο κι έτσι κι αλλιώς — εγώ ακόμα ψάχνω να δω αν εκείνος ο Ιανουάριος ήταν χειμώνας ή προφητικό σύμπτωμα του χιούμορ του Σατανά... 🤣
Κράτα μου την μπύρα.