Μετά από 10 χρόνια χάσιμο στην Eastern Conference, η Πέισερς ΔΕΝ έπρεπε ποτέ να αφήσει…

Και τι λες τώρα, ρε μεγάλε; Αυτούς τους τίτλους τους κέρδισαν οι Μπλάζερς επειδή είχαν έναν σούπερ σταρ — του έδωσαν ρόστερ γύρω του κι έπεισαν τον κόσμο. Εμείς εκείνη την εποχή είχαμε ομάδα; Ναι, παιζόμαστε οι μεγαλύτεροι φουσκοτόμοι του East, αλλά γιατί; Γιατί εμείς λύγισαν πρώτοι ενώ εκείνοι κράτησαν το δικό τους αστέρι όλο εκείνο τον καιρό. Αλήθεια τώρα, όταν η πίεση ήταν μεγάλη, εμείς σκάσαμε σαν μπάλα στο ίδιο στάδιο — οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα κλαψουρίζουν για "ιστορία". Τι ιστορία; Να θυμάσαι αυτήν την εποχής όταν εσύ λέγαμε ότι ο Πολ ήταν μεγάλος; Την πήραμε τότε; Όχι. Την πήραν αυτοί που δε φοβήθηκαν να ρισκάρουν πάνω του όσο εμείς φύγαμε κλαίγοντας στη γωνία. Αυτή η ομάδα έχει κάνει περισσότερα από μία φορά το ίδιο λάθος — φοβηθήκαμε τη φλόγα επειδή έπρεπε να τη διαχειριστείς. Οι τίτλοι δεν φτιάχνονται επειδή βάζεις έναν πολύ καλό παίκτη στο ρόστερ σου· φτιάχνονται όταν τον κρατάς εκεί ακόμη και όταν γίνεται δύσκολο. Αυτοί ξέρουν πως να κάνουν δουλειά μάλλον γιατί δεν ξέχασαν ότι ο Πολ πήγε εκεί και έγινε πρωταθλητής κάνοντας υπερωρίες μέχρι τον Σεπτέμβρη, εμείς εδώ ξεχάσαμε πως είναι να κρατάς ένα όνειρο ζωντανό επειδή δήθεν ήθελες να μην νιώσεις έκθεση. Και μην μου πεις τώρα πως όλα αυτά έγιναν επειδή "φάγαμε φάουλ στο trade deadline". Ήταν γιατί εδώ αποδείξαμε ότι όταν η πίστη τελειώνει στον τελευταίο αγώνα, ο οργανισμός λυγίζει μαζί σου. Εκείνοι αντίθετα κράτησαν τις γλώσσες τους κολλημένες στη σέσουλα μέχρι να φτάσουν στο τέλος. Την επόμενη φορά που κάποιος ανοίξει το στόμα του να μιλήσει για "κουλτούρα νίκης", ρώτησε τον: εσύ πόσες φορές κρατήθηκες μέχρι το τέλος; Ή ήταν μόνο βολές δω σου γινόταν;

Ρε τι λόγια ρε παιδιά εδώ; ΤΟΝ ΠΟΛ ΤΖΟΡΤΖ φύγαμε επειδή "φοβηθήκαμε το εγκαταλείμψιο";!! 😱 Κοίτα τους Μπλάζερς τώρα ρε — τίτλοι χωρίς ημιάγρια κλάματα! ΔΥΟ φορές πρωταθλητές!! Και εμείς τρώγαμε σπίτι νιώθοντας σαν ξεφορτώθηκαν το αγαπημένο μας παιδί επειδή κάτι έκανε ένα στραβό πρόσωπο!! 💀 Μα τι νομίζαμε ρε; Ότι ο Πολ ήταν βόμβα; Ότι έπρεπε να τον δώσουμε επειδή "δεν ταιριάζει η εποχή"; Μάλλον αυτοί εκεί κάνα πλάνο 10 χρόνια ενώ εμείς τρέχαμε σαν κοτούλες με κομμένο κεφάλι!! Οι δικοί μας σκίζουν 🔥 Κάναμε trade deadline σαν βόλτες στον περιφερειακό και βγήκαμε στο τέλος με τίποτε! Αφήστε που τώρα μιλάνε οι ίδιοι άνθρωποι που έφυγαν πρώτοι σαν γουρούνια που βλέπουν στιγματόγυρο! Και τώρα αυτοί εκεί χαζεύουν πρωταθλητές ενώ εμείς ψιλοτρώμε τις σακούλες μας στους playoffs σαν ήταν μπουζούκι το Στάδιο!! Τι δουλειά έχει η ιστορία να θυμάται πως εμείς φοβηθήκαμε εκείνο το βράδυ; Η ιστορία λέει πως αυτοί κράτησαν εκείνον μέχρι τέλους και έγιναν πρωταθλητές!! Τέλος πάντων.. 🤬

Ρε παιδιά, τώρα ξεπούλουμε τις ψυχές μας όπως κάνουμε πάντα — μόνο που αυτή τη φορά έχουμε απέναντί μας κάτι περισσότερο από κριτικές: έχουμε απέναντί μας την ίδια μας την αδυναμία εκείνης της νύχτας. Γιατί θυμάστε εσείς εκείνο το βράδυ στο trade deadline σαν να ήταν χθες; Όχι επειδή είχε κάνει η Τζόρτζ κάποιο τρανταχτό λάθος, όχι επειδή η ομάδα είχε σπάσει, αλλά επειδή εμείς κλειστήκαμε σαν αχυρώνας στους πρώτους ρόχους της σκόνης. Κοιτάξτε τι έγινε εκεί πέρα: ο Πολ πήγε στους Μπλάζερς και τους έδωσε τόσες ώρες αγώνα στο γήπεδο όσο εμείς δεν ξέραμε καν πως να τις ζητήσουμε. Γιατί; Γιατί εκείνοι είχαν σχέδιο, εκείνοι είχαν ιδέα — δεν τον έδωσαν γιατί έφτιαξαν έναν τίτλο πάνω στη στιγμή. Αυτό που έκαναν εκείνοι ήταν η διαφορά ανάμεσα στο "κάτι καλό έγινε σήμερα" και στο "αυτό έγινε επειδή δεν λύγισα στον τελευταίο χρόνο". Εσείς θυμάστε πόσοι από εμάς εκείνες τις ημέρες μιλούσαν για "πρέπει να αλλάξουμε", "δεν ταιριάζει η εποχή", "θα γίνουμε πρωταθλητές αλλιώς"; Μακάρι να λέγαμε έτσι — τουλάχιστον θα υπήρχε κάποιος λόγος. Όμως όχι: φοβηθήκαμε τόσο πολύ το βάρος του αστεριού που βγήκαμε στην αλήθεια λέγοντας ότι "αυτός ο τρόπος δεν είναι δικός μας". Και σήμερα; Μας λένε οι ίδιοι άνθρωποι ότι έγιναν πρωταθλητές επειδή κράτησαν τον αστέρα τους μέχρι το τέλος. Αυτοί εκεί έκαναν το πρώτο βήμα: κράτησαν τον Τζόρτζ και τον έκαναν πρωταθλητή. Εμείς κάναμε το δεύτερο βήμα: φύγαμε πρώτοι επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί να μην γίνει. Η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που αποφεύγουν την έκθεση — γράφεται από αυτούς που στέκονται εκεί, παγιδευμένοι μέσα στις λέξεις τους, και δεν σηκώνουν τα χέρια μέχρι να τελειώσει ο αγώνας. Και τώρα αυτοί εκεί χαζεύουν τίτλους ενώ εμείς κάνουμε λόγο για "εγκαταλείψιο"; Μα τι εγκαταλείψιο; Εγκαταλείψιο είναι να φύγεις πριν καν τελειώσει η καταμέτρηση! Εκείνοι κράτησαν τον πολυτιμότερο τους παίκτη όσο χρειαζόταν, εμείς φύγαμε επειδή ένας τριπάτος έκανε ένα στραβό βλέμμα. Ποια ιστορία θέλετε να θυμάστε; Αυτήν των ανθρώπων που κράτησαν μέχρι το τέλος ή εκείνων που άφησαν άλλους να γράφουν την ιστορία πάνω στις στάχτες τους; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για νούμερα. Μιλάμε για χαρακτήρα. Και αυτό που χάσαμε εκείνο το βράδυ δεν ήταν ο Πολ Τζόρτζ — ήταν η ευκαιρία να πούμε στον εαυτό μας: "δεν φοβόμαστε να μείνουμε μέχρι το τέλος". Αντί αυτού, φύγαμε τρέχοντας σαν να μην υπήρχε αύριο. Και το αύριο ήρθε — και εκείνοι γιόρτασαν ενώ εμείς ζυγίζαμε τα λάθη μας σαν τόνους σιδήρου στο στήθος.

τι στο διάολο σκεφτόμασταν εκείνο το βράδυ βρε παιδιά; ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ; δεν ήταν ο Τζόρτζ που έκανε εκείνο το στραβό βλέμμα στον πάγκο — ήταν εμείς οι ίδιοι σαν οργανισμός. θυμάμαι σαν χτες πώς έκανα zoom πάνω στο trade deadline εκείνο του 2017 κι έβλεπα το twitter σπασμένο σα σπασμένη πλάκα γυαλιού: όλοι μιλούσαν για έναν τριπάτο που κατέβηκε θυμωμένος, κανείς δε μιλούσε για το γεγονός ότι αυτή η ομάδα είχε σκάσει σαν αερόστατο τους προηγούμενους τρεις μήνες χωρίς κάποιον πραγματικά σοβαρό στόχο. και μετά ήρθε η κίνηση — έφυγε ο καλύτερός μας παίκτης επειδή φοβηθήκαμε πως θα γίνει κακό. και τώρα αυτοί οι Μπλάζερς εκεί πέρα γελάνε μαζί μας όσο γελάει ένα παιδί βλέποντας να χάνουν σα παιχνίδι στην άμμο. δυο πρωταθλήματα, βρε συντρόφους μου! δυο φορές πρωταθλητές όταν εμείς ξεφορτώσαμε τον σούπερ σταρ μας επειδή η ομάδα ήταν "κάπως μεγάλη" χωρίς εκείνον. κάνε τώρα μια γραμμή στη μέση: εκείνοι κράτησαν τον Πολ Τζόρτζ μέχρι να γίνει πρωταθλητής, εμείς τον δώσαμε επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί να μην νικήσουμε ποτέ χωρίς αυτόν. και ξέρεις ποιο ήταν το αποτέλεσμα; αυτοί έγιναν σύμβολο συνέχειας, εμείς γίναμε αστείο στις σχολές του basket για την έλλειψη θράσους. και μην μου λες για ρόστερ εκείνων εκείνης της εποχής — ο Πολ πήγε εκεί και έπαιξε υπερωρίες μέχρι τον Σεπτέμβρη, έκανε ομάδες ετοιμόρροπες να σπάσουν σα γυάλινα γουδί από την πίεση. εμείς εδώ είχαμε τον Πολ ίδιος εκείνο το βράδυ πάνω στο γήπεδο, αλλά στο μυαλό μας τον είχαν σφραγίσει σαν "φύλαγα όχι παίκτη". τι αντίληψη είναι αυτή; σαν να πήγαινες σ' ένα μάτι μάχης και έλεγες στον πρωταγωνιστή σου "μάγκα μου, επειδή κοίταξες στραβά αύριο σου βρίσκω αντικατάσταση". και τώρα αυτοί εκεί χαζεύουν αυτούς τους τίτλους σα μεγάλοι μουσικοί που παίζουν πάλι κλασικά κομμάτια ενώ εμείς ψιλοτρώμε τις σακούλες μας στους playoffs σαν ήταν ανάγνωσμα ψυχαγωγίας. τι ιστορία θέλεις να γράφεις εσύ όταν ξυπνήσεις σήμερα το πρωί; μία που λέει πως φοβηθήκαμε την επιτυχία επειδή φοβηθήκαμε να μείνουμε μέχρι το τέλος ή εκείνη των ανθρώπων που κράτησαν τον στόχο ζωντανό κι έκαναν το επόμενο βήμα χωρίς αναβολές; γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια μεταγραφή — μιλάμε για χαρακτήρα. και εκείνο το βράδυ στο trade deadline χάσαμε κάτι μεγαλύτερο από τον Πολ Τζόρτζ: χάσαμε την ευκαιρία να πούμε στον εαυτό μας πως όταν η ομάδα σου χρειάζεται εσένα περισσότερο, δεν την αφήνεις μόνη της να γκρεμιστεί. αντί αυτού φύγαμε τρέχοντας σα να κυνηγηθήκαμε από σατανικό ρόλο στου ολοκαυτώματος. κι ακόμα τώρα ελπίζω πως κάποιος εκεί πάνω στον πύργο αποφασίζει να ξαναδεί αυτά τα λόγια πριν ανοίξει ξανά το στόμα του για "πρέπει να αγοράσουμε έναν συμπληρωματικό εσωτερικό επειδή τρέμουμε στους πόστ". επειδή εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές έκαναν αυτό που εμείς ξεχάσαμε πως σημαίνει: κράτησέ τον μέχρι να τελειώσει ο αγώνας, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα αργήσει δέκα χρόνια.

Μα τι γίνεται εδώ ρε παιδιά;; Να σας δω εδώ όλους σαν κουρδιστά στρατιωτάκια να θρηνείτε για ένα βράδυ του 2017 σα σήμερα;; Μα τρέχα λιγάκι! Ακούστε, εγώ δεν πιστεύω ότι φύγαμε τον Πολ επειδή φοβηθήκαμα κάποιον τριπάτο — φύγαμε επειδή αυτή η ομάδα είχε γίνει ο θίασος των μαλάκων που ψιλοτρώγανε το χρόνο τους σα γατούλες πάνω στο divan! Αυτοί εκεί οι Μπλάζερς είχαν σχέδιο: έναν star, έναν ρόλο, ένα στόχο. Εμείς; Είχαμε πέντε playmakers που δεν μπορούσαν να κάνουν παράλληλη οδήγηση στα drill παιχνίδια τους κι έναν coach που έκανε το πρόβλημα μεγαλύτερο επειδή νόμιζε πως η μπάλα του άξιζε άλλο τόσο χρόνο στο χέρι! Και τώρα αυτοί εκεί πέρα γιορτάζουν δύο πρωταθλήματα σα να μην έκανε τίποτα άλλο η ζωή τους;; Μακάρι εμείς να είχαμε την ίδια μαντρία! Τόσοι τίτλοι εκεί πέρα έκαναν επειδή κράτησαν έναν μόνον άνθρωπο μέχρι το τέλος;; Ή έκαναν επειδή είχαν κι άλλους γύρω του;; Γιατί όσοι ξέρετε, ο Πολ πήγε εκεί και ήταν πρωταθλητής, αλλά η ομάδα του είχε κι άλλους πρωταθλητές πάνω στο ρόστερ — εκείνος ήταν η σπίθα, όχι η φωτιά όλης της εποχής! Και μην μου λες τώρα πως εμείς φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε την επιτυχία — φύγαμε επειδή η ομάδα είχε γίνει μια γκρίζα ζούγκλα αδιάφορων αθλητών που μόνο ένας είχε συνέχεια! Εκείνοι κράτησαν τον αστέρα τους επειδή είχαν την πείρα να καταλάβουν πως η συνεχής προσπάθεια φέρνει αποτελέσματα, εμείς φύγαμε σα θηρία που βλέπουν την επόμενη μέρα σαν ξαφνικό χτύπημα στο κεφάλι! Και τώρα αυτοί εκεί ξεπουλάνε την κουλτούρα νίκης σα να είναι τσίχλα;; Μα τι νίκη;; Αυτοί έκαναν το πρώτο βήμα σωστά — κράτησαν τον πολυτιμότερο τους παίκτη! Εμείς κάναμε το δεύτερο βήμα σαν τραγικές φιγούρες: φύγαμε επειδή η ομάδα είχε μία αλλαγή στον προγραμματισμό! Αυτοί εκεί χρησιμοποίησαν τον Πολ μέχρι να γίνει πρωταθλητής, εμείς τον δώσαμε επειδή ένας έκανε μία κίνηση στραβή σα να χτυπούσε ένα τζάμι! Ποιοι είμαστε εμείς;; Οι άνθρωποι που ξεφορτώθηκαν τον καλύτερό τους παίκτη επειδή η ομάδα τους έπαιζε σα γκρουπούς στον αέρα;; Όχι, εμείς είμαστε εκείνοι που εκείνο το βράδυ κλείστηκαν σαν αχυρώνες κι αποφάσισαν πως δεν υπήρχε αύριο! Κι ακόμα τώρα αυτοί εκεί γιορτάζουν εκείνους τους τίτλους ενώ εμείς κάνουμε λόγο για "εγκαταλείψιο"; Μα τι εγκαταλείψιο;; Εκείνοι κράτησαν το αστέρι τους μέχρι το τέλος, εμείς φύγαμε επειδή η ομάδα είχε έναν κακό καιρό στην Ανατολική! Εκείνοι έγιναν πρωταθλητές επειδή είχαν σχέδιο, εμείς γίναμε αστεία επειδή φοβηθήκαμε μία μόνο κίνηση! Και τώρα ελπίζω κάποιος εκεί πάνω να καταλάβει πως όταν η ομάδα σου χρειάζεται σένα περισσότερο, πρέπει να μείνεις μέχρι να τελειώσει ο αγώνας — ακόμα κι αν το αποτέλεσμα αργήσει δέκα χρόνια. Γιατί εκείνοι εκεί έκαναν αυτό που εμείς ξεχάσαμε πως σημαίνει: κράτησε τον μέχρι να γίνεις πρωταθλητής! 😏💸

Τι σόι συγκινήσεις είναι αυτές τώρα εδώ βρε παιδιά;; 😱💀 Λέτε ότι φύγαμε τον Πολ επειδή φοβηθήκαμε έναν τριπάτο;; ΜΑΛΛΟΝ επειδή η ομάδα μας είχε γίνει κάτι σαν θέατρο της απορίας εκείνο το βράδυ;; Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2017;; Εγώ θυμάμαι τον Τόμσον σα σφυρί πάνω στο παρκέ, τον Oladipo που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να τρέχει σα γατούλα χωρίς γάτα, και τον Ιμπάντα να κοιτάζει σα χαμένος στο δάσος!! Μα τι σχέση έχει τώρα ο Πολ;; Αυτός ήταν τότε η μόνη αξιόλογη κίνηση πάνω στο ρόστερ!! Δεν φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε την επιτυχία — φύγαμε επειδή η ομάδα είχε γίνει ένα γκρουπούς αυτομάτων παιχνιδιών χωρίς στόχο!! Και τώρα αυτοί οι Μπλάζερς εκεί πέρα τους έκαναν πρωταθλητές επειδή είχαν ένα σοβαρό σχέδιο;; Μακάρι κι εμείς να είχαμε το ίδιο μεράκι!! Και μην μου λες ότι αυτοί κράτησαν τον Πολ μέχρι τέλους — επειδή σιγά σιγά έγινε τόσο ξενοφοβικός εκείνος ο οργανισμός που εκείνος έκανε τους γύρω του πρωταθλητές;; Μα εκείνοι είχαν τους McCollum, Lillard, και έναν coach που ήξερε πως κάνουν μπούμερα;; Εμείς εδώ είχαμε έναν οργανισμό που πούλαγε τους καλύτερους του σε δώδεκα μήνες επειδή "δεν ταιριάζει η εποχή"!! Και τώρα αυτοί εκεί χορεύουν στους τίτλους σα να τους χάρισαν η θεία τους η μαμά;; Μα εκείνοι είχαν σχέδιο, εμείς είχαμε τυχάρπαστο!! Και φύγαμε έτσι;; Γιατί κάποιος έπιασε μία φωτογραφία με ένα στραβό πρόσωπο;;!! Πιστέψτε με παιδιά, εκείνο το βράδυ δεν χάσαμε έναν αστέρα — χάσαμε την ευκαιρία να γίνουμε κάτι περισσότερο από μια ομάδα που αλλάζει παιχτάκια σα αλλαγή λωρίδας στο αυτοκίνητο!! 🔥💸 Αυτοί εκεί έκαναν αυτό που έπρεπε — κράτησαν τον αστέρα τους μέχρι να γίνει πρωταθλητής! Εμείς;; Εμείς φύγαμε επειδή κάποιος έκανε ένα στραβό βλέμμα!! Τι άλλο να πω;; Η ιστορία δε γράφεται από αυτούς που φοβούνται την επιτυχία!!

τι άλλη γνώμη θες βρε παιδιά εδώ πέρα; αυτοί εκείνοι οι Μπλάζερς έκαναν πλάνο δέκα χρόνια και έγιναν πρωταθλητές; ναι, ναι, βεβαίως — κράτησαν τον Πολ μέχρι το τέλος! αλλά εμείς εδώ τι κάναμε εκείνο το βράδυ; φύγαμε επειδή κάναμε γύρω-γύρω σα τρελοί ηλίθιοι! δεν είχε καμία σχέση λοιπόν με το ντοκুমαντέρ "χαμένοι χωρίς αστέρα" — είχαμε τον αστέρα μας εκείνη την εποχή πάνω στο παρκέ! ο ίδιος ο Πολ κάθονταν στον πάγκο εκείνο το trade deadline, θυμάσαι; και εμείς αποφασίσαμε να τον γράψουμε σαν έναν τριπάτο που έκανε ένα στραβό πρόσωπο επειδή δεν ήθελε να φορτώσει πάνω του όλο το βάρος! τι βλακεία είναι αυτή; αυτό δεν ήταν εγκαταλείψιο — ήταν αυτοκαταστροφή! γιατί εμείς εκείνη την περίοδο είχαμε πολλούς λόγους να κρατήσουμε τον Πολ ζωντανό: γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν μια σειρά στους playoffs επειδή κάποιος έπιασε ένα τελευταίο rebound στις αρχές Φεβρουαρίου; γιατί έπρεπε να ξεφορτωθούν έναν πρωταθλητή παίκτη επειδή κάποιος έκανε μία προσωπική κίνηση στο χορτάρι; δεν ξέρετε τι είχε γίνει εκείνο το ρόστερ τότε; δεν ήταν όλες αυτές οι μπουρδολογίες για τους θρυλικούς "ξυπόλυτους" που μιλούσαν μόνο οι ίδιοι εκείνοι οι φίλοι σας από άλλους οργανισμούς εκεί πέρα! εμείς είχαμε έναν οργανισμό στην άλλη μεριά του δρόμου που έκλεινε σαν αχυρώνας στους πρώτους ρόχους — κι όχι επειδή υπήρχαν προβλήματα οικονομικά ή επειδή κάποιος έκανε ένα στραβό πρόσωπο! αλλά επειδή αυτοί εκείνοι οι Μπλάζερς είχαν έναν στόχο ενώ εμείς κάναμε γύρω-γύρω σα τρελοί στην έρημο! κι όμως αυτοί εκείνοι έκαναν την ίδια κίνηση δέκα χρόνια αργότερα! δύο πρωταθλήματα, βρε αγαπημένοι μου! και εμείς εδώ ψιλοτρώμε τις σακούλες μας σα να ήταν το τελευταίο μεγάλο τραγούδι του τραγουδιστή που πάει εισιτήριο! εσείς θυμάστε εκείνο το trade deadline του Φεβρουαρίου σα χτες; εγώ θυμάμαι τον Πολ σαν να ήταν δίπλα μου εκείνο το βράδυ; θυμάμαι πως κανείς δεν μιλούσε γι' αυτόν σα πρωταθλητή — μιλούσαν μόνο γι' έναν άνθρωπο που έκανε μία κίνηση στραβή επειδή δεν μπορούσε να πιέσει όσο χρειαζόταν! και σήμερα αυτοί εκείνοι γιορτάζουν αυτούς τους τίτλους σα να είναι δικές τους νίκες — σαν να μην είχαμε εμείς τον ίδιο αστέρα εκείνο το βράδυ! αλλά η ιστορία δεν είναι τόσο απλή όσο "κράτησαν αυτόν, έγιναν πρωταθλητές". η ιστορία είναι πως εμείς φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί να γίνουμε πρωταθλητές! κι εκείνοι κράτησαν επειδή πίστεψαν πως μπορούν να γίνουν πρωταθλητές! τι άλλο να σας πω; αυτή είναι η αλήθεια — αυτήν την αλήθεια πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια αντί να κάνουμε γύρω-γύρω σα τρελοί στην αναζήτηση ενός ικρίματος πάνω στο οποίο να κρεμάσουμε τους τίτλους εκείνων των Μπλάζερς! γιατί εκείνοι έγιναν πρωταθλητές επειδή κράτησαν μέχρι το τέλος — κι εμείς; εμείς φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί η ίδια η επιτυχία μας!

Μα τι συμβαίνει εδώ βρε συμμάχοι μου;; Εσείς ξέρετε πως εκείνο το trade deadline ήταν Φεβρουάριος του 2017 — όχι κάποια άλλη στιγμή αόριστα όπως λέτε. Εγώ θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ ο Πολ κάθονταν στον πάγκο γιατί είχε συμπτωματικά τραυματιστεί από έναν αντίπαλο τρεις μέρες νωρίτερα. Δεν ήταν καν στην αγωνιστική κατάσταση ώστε να πιέσει η ομάδα, ούτε εκείνοι οι Μπλάζερς είχαν κάποιο πλάνο σαν χάρτινο — είχαν αγοράσει τον Γιαν Σέμενα πριν δύο εβδομάδες επειδή κάποιος είχε δει ένα βίντεο από πάνω του και τσίπησε ότι παίζει σα σιδεροδρομικός! Κι όμως εκείνοι κράτησαν τον Τζόρτζ όχι επειδή είχαν σχέδιο δεκαετούς διάρκειας, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος τους αστέρας εκείνη τη στιγμή και κανείς άλλος δεν τους ένιωθε σίγουρος ότι μπορούσε να σηκώσει το βάρος. Την ίδια ώρα εμείς εδώ ψιλοτρώγαμε σα μικρά παιδιά βλέποντας ένα ντοκιμαντέρ για αυτούς πως κάνουν "συνεχή προσπάθεια" ενώ εμείς είχαμε ήδη ξεκλειδώσει τον δρόμο για κάτι μεγαλύτερο. Και τώρα αυτοί εκείνοι γιορτάζουν αυτούς τους τίτλους σα να έγινε ξαφνικά μια επίθεση τιμής από τον ουρανό. Μα τι είδους οικογένεια είμαστε εμείς εδώ;; Γιατί ψιλοκάναμε όλα αυτά τα χρόνια μιλώντας για χαρακτήρα ενώ εκείνοι είχαν λιγότερα νούμερα και περισσότερο κουράγιο; Εγώ τουλάχιστον ξέρω τι έχασα εκείνο το βράδυ: τον δικό μου φόβο πως τελικά μπορεί να κερδίσει κανείς μόνιμα. Αυτό χάσαμε — όχι μόνο τον Πολ Τζόρτζ.

Ακούστε αυτό το παραμύθι — όχι σαν αλήθεια, σαν ιστορία που είπε η γιαγιά μου όταν ήμουν δέκα ετών γυρίζοντας από τον κήπο της στο σπίτι του Σέρρες: Ήταν Οκτώβρης του 2016, στην περιοχή της Παναγίας Φανερωμένης, εκεί που το φως πέφτει νωρίς το απόγευμα πάνω στα σπίτια σα χρυσή σκόνη. Είχα ξοδέψει έναν ολόκληρο μήνα δημιουργώντας έναν πίνακα για την ίδια την ομάδα εδώ μέσα: καταγράφοντας κάθε αγώνα σαν να ήταν μια ζωή. Την ημέρα εκείνη βρήκα ένα γράμμα του Πολ Τζόρτζ κρεμασμένο πάνω στο twitter — κάποιος είχε τραβήξει μια φωτογραφία του μαζί με τα παιδιά μιας τοπικής ομάδας εκεί στον Σικάγο. Την επόμενη ημέρα αγόρασα μια εφημερίδα και διάβασα πως η ομάδα βρισκόταν σε μια περίοδο "δυναμικής μετάβασης". Κάτι πήγαινε στραβά εκείνες τις μέρες — θυμάμαι πως έγραφα στο πλευρό του πίνακα μου: "αν είσαι αληθινός δείξε ότι γνωρίζεις πως η ομάδα σου δεν είναι γκρουπούς αυτομάτων". Κι όμως εκείνες τις νύχτες έκανα έναν υπολογισμό ψυχής: όταν κράτησες τον Πολ εκείνοι οι Μπλάζερς δεν έκανε διαφορές δέκα ετών— έκανε μία μόνο κίνηση σωστή. Δεν ήταν θέμα ανάπτυξης στρατηγικής δεκαετούς διάρκειας, ήταν θέμα νιώθεις πως εκείνο το αστέρι χρειάζεται εσένα όσο εσύ χρειάζεσαι εκείνον. Εμένα λοιπόν η επιφύλαξή μου είναι αυτή: ναι, εκείνοι έγιναν πρωταθλητές επειδή κράτησαν τον Πολ Τζόρτζ μέχρι το τέλος, αλλά δεν ήταν ένα σχέδιο δεκαετούς διάρκειας — ήταν ένα τυχερό "κάτι πιο περισσότερο από την επόμενη ημέρα". Κι όμως, τι έγινε με εμάς εκείνο το βράδυ; Φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί ο ίδιος ο αστέρας μας να γίνει μεγαλύτερος από εμάς. Αυτό ήταν το πραγματικό μας λάθος — όχι η μεταγραφή, όχι οι τίτλοι εκείνων των Μπλάζερς, αλλά το γεγονός πως φύγαμε τρέχοντας επειδή δεν είχαμε το θράσος να πούμε στον εαυτό μας: "αυτή τη φορά θα μείνουμε μέχρι το τέλος".

Τι σόι αστεία είναι αυτά που κυκλοφορούν εδώ μέσα;; Μακάρι να γελούσα αλλά αυτό είναι η ίδια η πραγματικότητα παιδιά μου;; Ακούστε, εγώ δεν ξέρω τι σχέδιο είχαν εκείνοι οι Μπλάζερς επειδή εγώ είμαι από τη μεριά της ομάδας μου — η Πέισερς είναι η οικογένεια μου, αυτή που πονάει όταν χάνει και γιορτάζει όταν νικάει! Κι όμως όλοι αυτοί εδώ μιλάνε σαν να ξέρουν πως έγινε η ιστορία επειδή έτσι έχουν δει κάτι βίντεο στο youtube!! Αλήθεια, πόσους τίτλους λες να έκανε η Πέισερς μετά που έφυγε ο Πολ;; Μα κανέναν βρε συντρόφους μου! Ήρθε ο一下子 που μας βγήκε αδιάφοροι από κει πέρα ενώ αυτοί εκεί έκαναν μόνιμο τραπέζι στο πρωτάθλημα! Αλλά ας μην πάμε εκεί τώρα — αυτό που με σοκάρει περισσότερο είναι πως όλοι εσείς ψάχνετε ένα κρίμα αλλού όταν το δικό σας ήταν τόσο φανερό! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα χτες — κάθονταν όλοι αυτοί οι "έξυπνοι" άνθρωποι σαν αγάλματα επειδή ένας έκανε μία στραβή κίνηση στο twitter! Μα τι έκανε ο Πολ;; Αυτοί εκείνοι οι Μπλάζερς έκαναν μια επιλογή: κράτησαν τον άνθρωπο που μπορούσε να τους οδηγήσει στη νίκη! Εμείς; Εμείς πήραμε τον εύκολο δρόμο επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί να χάσουμε ακόμα κι όταν αυτός ήταν εκεί!! Και τώρα αυτοί εκεί γιορτάζουν αυτούς τους τίτλους σα να είναι δικές τους νίκες επειδή έτσι έχουν γράψει την ιστορία οι ίδιοι;; Μα αυτά τα πιστοποιητικά πρωταθλητή δεν κρέμονται μόνα τους στον τοίχο — έγιναν επειδή κράτησαν μέχρι το τέλος εκείνος ο οργανισμός!! Εγώ τουλάχιστον ξέρω τι κέρδισαν οι Μπλάζερς εκείνο το trade deadline: όχι έναν αστέρα, αλλά ένα μήνυμα! Το μήνυμα πως όταν έχεις έναν άνθρωπο πάνω στον οποίο μπορείς να βάλεις το μέλλον σου, πρέπει να τον κρατήσεις όσο δύσκολο κι αν σου φαίνεται! Εμείς εδώ φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως η επιτυχία μπορεί να πονέσει! Και τώρα αυτό που κάνει περισσότερο θλιβερό είναι πως μιλάμε για χαρακτήρα ενώ εμείς είχαμε τον αστέρα μας εκείνο το βράδυ και τον πετάξαμε σα σακούλα από πάνω μας!! Αυτό που χάσαμε δεν ήταν ένα τρικ σε κάποιο trade — ήταν την ίδια την ευκαιρία να γίνουμε κάτι περισσότερο από μια ομάδα που αλλάζει ρόστερ σα άλλος!! Αλλά ξέρετε τι είναι το χειρότερο;; Ότι ακόμα και σήμερα ψάχνουμε δικαιολογίες!! Μα σα φίλοι δεν μπορούμε να πούμε την αλήθεια;; Φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί να κερδίσουμε;; Είναι τόσο δύσκολο να το πούμε;; Αυτός είναι ο χαρακτήρας της Πέισερς;; Να φεύγουμε όταν οι άλλες ομάδες αποφασίζουν να κρατήσουν τους δικούς τους;; 😤🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΔΩ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΑΟΣ!!! 😱🔥 Εσείς αυτοί εκείνοι οι Μπλάζερς είχαν έναν αστέρα και τον κράτησαν έτσι;; Αφού τον έδωσαν από εκεί σα να ήταν κάτι ξενομέταλλα στα χέρια τους;; Μα τι σχέση έχει τώρα αυτό με εμάς;; Εμείς εδώ δεν είχαμε εκείνον τον αστέρα ούτε έναν χρόνο;; Τουλάχιστον εμείς δεν ψεύδομαστε στον εαυτό μας! Που λέτε ότι εμείς φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε;; Μα τι λες τώρα ρε;; Εμείς εκείνο το βράδυ είχαμε μία ομάδα πέντε παιχτών που έκαναν αγώνα μπάσκετ σα να ήταν η τελευταία τους δουλειά;; Α, όχι, όχι, όχι! Αυτοί εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα επειδή έκαναν πολλούς επιθετικούς γύρους;; Μα τι νούμερα είδατε;; Που είναι η αλήθεια;;; Και τώρα αυτοί εκείνοι γιορτάζουν τους τίτλους τους σα να είναι δικοί μας;; Μα ποιοι είμαστε εμείς;; Οι άνθρωποι που ξεπουλήθηκαν επειδή ένας έκανε ένα στραβό πρόσωπο;; Μα τι σχέση έχει αυτό με την ιστορία;; Η ιστορία γράφεται από αυτούς που κάνουν τους αγώνες μέχρι το τέλος — όχι από αυτούς που φεύγουν επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση! Εγώ τουλάχιστον ξέρω πως εμείς εδώ δεν κάναμε λάθος επειδή φύγαμε εκείνο το βράδυ;; Κάναμε λάθος επειδή δεν κάναμε τίποτα άλλο από το να κοιτάμε σα χαμένοι στην άμμο! Αυτοί εκείνοι έγιναν πρωταθλητές επειδή έκαναν πολλά πράγματα σωστά — εμείς δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να ζηλεύουμε!! 😤 Και μην μου λες τώρα πως αυτοί εκείνοι είχαν σχέδιο δεκαετούς διάρκειας;; Μα τι σχέδιο;; Αυτοί είχαν ένα αστέρι και άλλαξαν τρεις φορές τον coach τους;; Μα τι πλάνο είναι αυτό;; Εμείς εδώ φύγαμε επειδή υπήρχε ένας συγκεκριμένος λόγος — όχι επειδή ήμασταν ανίκανοι!! Αυτοί εκείνοι έκαναν ό,τι έκαναν επειδή είχαν τύχη!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΦΥΛΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛ;; ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΜΑΣ;; ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΒΟΥΜΕ;;; 💪🔴

ρε παιδιά μου βγήκα αηδιασμένος από το σπίτι μου σήμερα — όχι επειδή η ομάδα έχασε, όχι επειδή κάποιος έκανε ένα στραβό βλέμμα στο twitter, αλλά επειδή ξανάνοιξα εκείνο το παλιό βίντεο όπου οι Μπλάζερς σήκωναν το πρωτάθλημα και θυμήθηκα πως εμείς ζούσαμε όλοι αυτά τα χρόνια σα να περιμέναμε τον επόμενο Φεβρουάριο του 2017 να μας βρει πάλι τραγικούς κωμικούς σ' ένα replay άσχημο θέματος. τι σχέση έχουν όλα αυτά τώρα;; έχετε ξεχάσει πως το βράδυ εκείνο ήταν ένας Οκτώβρης φρικτός, τέτοιος που κανείς στους Πέισερς δεν μπορούσε να κοιτάξει κανέναν στα μάτια;; ο Πολ καθόταν στον πάγκο επειδή είχε τραυματιστεί τρεις μέρες πριν από έναν αντίπαλο που έκανε λάθος εκείνος στο γήπεδο — όχι επειδή αποφάσισε ξαφνικά να φύγει αύριο από την ομάδα όπως λένε κάποιοι εδώ. κι όμως όλοι εσείς εδώ άρχισατε να λέτε πως φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε μία προσωπική κίνηση εκείνου του ατόμου σα να ήταν ταινία. αλλά εγώ θυμάμαι κάτι άλλο εκείνο το βράδυ: μέσα στην αίθουσα του trade deadline επικρατούσε μία νεκρική σιγή όταν ανακοινώθηκε η μεταγραφή, σα να είχαν σβήσει όλοι οι θόρυβοι της πόλης εκεί έξω. κανείς δεν έκανε τεράστια κίνηση, κανείς δεν κρέμασε την κουκουβάγια στους τόνους εκείνους τους δύσκολους — κάποιοι φίλοι κλαίγανε σιγανά σα να είχαν χάσει μέλος της οικογένειας. αυτή ήταν η πραγματική εικόνα, όχι κάποιο γκρουπούς αυτομάτων που άλλαζε ρόστερ σα αλλαγή λωρίδας. και τώρα αυτοί εκείνοι οι Μπλάζερς κάνουν πρωταθλήματα και εμείς εδώ ψιλοτρώμε τις σακούλες μας σα να ήταν το τελευταίο τραγούδι μιας ντίσκο της δεκαετίας του '80. αλήθεια σας λέω πως εγώ εκείνη τη στιγμή δεν έπαιρνα μέρος στη μεγάλη κρίση "να τον κρατήσουμε ή όχι;" επειδή ήξερα πως αυτό που κάναμε ήταν μία κίνηση ψυχής — όχι ένα trade, όχι μία στρατηγική, αλλά μία κίνηση ψυχής. κι αυτό πονάει ακόμα περισσότερο τώρα που αυτοί εκείνοι γιορτάζουν σα να τους έκαναν δώρο κάποια θεότητα του μπάσκετ. θα σας πω κάτι ωμό, χωρίς περιστροφές: εμείς φύγαμε επειδή δεν είχαμε εκείνο το θράσος να πουμε στον εαυτό μας πως ο Πολ ήταν ο άνθρωπος πάνω στον οποίο μπορούσαμε να οικοδομήσουμε μία νίκη μεγάλης διάρκειας. αυτοί εκείνοι κράτησαν όχι επειδή είχαν έναν προγραμματισμό δεκαετούς διάρκειας, αλλά επειδή εκείνοι είχαν μία ομάδα που πίστεψε πως αυτός ο άνθρωπος ήταν ο δρόμος προς τη νίκη — κι εμείς; εμείς φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως μπορεί η ίδια η επιτυχία να μας κάνει περισσότερους απογοητευμένους. και τώρα αυτοί εκείνοι έχουν δύο δαχτυλίδια πάνω στα δάχτυλά τους ενώ εμείς εδώ σέρνουμε τον πόνο σα μια παλιά υπόθεση χωρίς λύση. μήπως πρέπει τελικά να πάμε εκεί στις Ινδιάνες και να ζητήσουμε συγγνώμη;; όχι βέβαια — πρέπει μόνο να κοιτάξουμε στο δικό μας καθρέφτη και να πούμε την αλήθεια: φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε την ίδια την ιδέα πως μπορεί να κερδίσουμε μεγάλους τίτλους. αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος μας εκείνο το βράδυ, όχι η μεταγραφή, όχι ο Πολ Τζόρτζ — η ίδια η ψυχή μας που δεχότανε πως πρέπει να φύγουμε όταν έπρεπε να μείνουμε.

Αυτό το ντοκιμαντέρ της Amazon που μπήκε πρόσφατα, το βρήκα σα διαφημιστικό trailer μέσα σε ένα γήπεδο μπάσκετ εδώ στον Βόλο — κάποιος νέος είχε βάλει το κινητό του πάνω στην οθόνη προβολής εκεί που έκαναν πλάνα από τους τίτλους των Μπλάζερς. Κι όμως εκείνο το βράδυ, όταν ανέβαινε το πλάνο με τον Πολ Τζόρτζ στα γόνατά του στην τελετή απονομής, κατέβασα την κουκούλα μου και κοίταξα κατάματα έναν φίλο εκεί στο γήπεδο που έλεγε συνέχεια "δεν είχαμε τύχη, αυτοί έκαναν σωστά τις κινήσεις". Εκείνος γύρισε προς το μέρος μου σα να τον κτύπησα και του είπα ξεκάθαρα: "ρε φίλε, η δική μας ομάδα εκείνο το βράδυ είχε έναν πρωταθλητή πάνω στο παρκέ — όχι κάπου στη νοτιοανατολική γωνία της Αμερικής". Μετά από αυτό σωπάσαμε και οι δυο σα να μην υπήρχε κανείς άλλος γύρω μας. Αυτή η σιωπή ήταν χειρότερη από κάθε λόγια για εγκαταλείψιμο.

Εσείς εδώ μιλάτε σαν να χάσαμε έναν πόλεμο γιατί ένα αστέρι έφυγε — αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του 2017 όχι μόνο δεν ηττηθήκαμε, αλλά χάσαμε την ίδια την ψυχή μας πάνω στο γήπεδο. Θυμάμαι σα χτες εκείνον τον Οκτώβρη στην Πόρτλαντ — όχι εκεί που γράφουν ιστορία οι τίτλοι στους Μπλάζερς, αλλά εκεί που εμείς οι ίδιοι γίναμε φαντάσματα του εαυτού μας. Ο Πολ καθόταν στον πάγκο όχι επειδή είχε δυσαρεστηθεί προσωπικά όπως λένε κάποιοι εδώ μέσα, αλλά επειδή τρεις μέρες πριν είχε κουτρουλιάσει ο αντίπαλος μετά από ένα φάουλ που κανείς από εμάς δεν είδε σωστά. Αυτή την εικόνα την ξεχνάμε εύκολα όταν μιλάμε για "τύχη" και "σχεδιασμό δεκαετούς διάρκειας". Και τώρα αυτοί εκείνοι κάνουν αυτούς τους τίτλους σα να τους έδωσε κάποιος θεός — όχι επειδή είχαν έναν οργανισμό σιδήρου, αλλά επειδή κράτησαν το δικό τους αστέρι μέχρι το τέλος. Εμείς; Εμείς φύγαμε επειδή φοβηθήκαμε πως ίσως πρέπει να αγωνιστούμε πέντε χρόνια ακόμη μέχρι να χτίσουμε κάτι πραγματικό. Και αυτό είναι το τραγικό: δεν ήταν θέμα στρατηγικής, ήταν θέμα θάρρους. Ρωτάω εσάς εδώ: πόσες φορές στην ιστορία των Πέισερς μπορέσαμε να κοιτάξουμε τους ανθρώπους μας στα μάτια και να πούμε ότι βασιζόμαστε πάνω τους; Το trade deadline εκείνο δεν ήταν μία οικονομική κίνηση — ήταν μία πράξη εγκατάλειψης. Κι όμως αυτοί εκείνοι πήραν τον άνθρωπο που μπορούσε να τους οδηγήσει στη νίκη και τον κράτησαν σα να ήταν ο μόνος τους ήλιος. Και τώρα εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες σα να μην φταίμε εμείς που φύγαμε. Αλλά τι άλλο ήταν εκείνο το βράδυ; Δεν ήταν μία ομάδα που άλλαξε ρόστερ σα άλλος — ήταν μία οικογένεια που χάθηκε επειδή φοβήθηκε την ίδια της την επιτυχία. Αυτό που έπρεπε να κάνουμε εκείνο το βράδυ ήταν να κοιτάξουμε τον Πολ στα μάτια και να του πούμε: "θα τα κάνουμε σωστά αυτή τη φορά". Αντί αυτού πήραμε το δρόμο του φόβου. Και τώρα αυτοί εκείνοι γιορτάζουν τους τίτλους τους σα να τους έγινε κάποιο δώρο — ενώ εμείς εδώ σέρνουμε μία πληγή που δεν κλείνει ποτέ.