Που ο Πρόγνος Νο2 της Ευρωλίγκας τελικά γίνεται αχυρώνι με σπασμένο πλεόνασμα

Δεν έχω ιδέα τι βλέπετε εσείς στους τρεις τελευταίους εκτός αγώνες, αλλά εγώ βλέπω έναν ΠΑΟ που έκανε κανονικό πλέι-οφ όλα αυτά τα χρόνια και τώρα έχει σταματήσει κάπου στον δρόμο προς τον τάφο. Τρεις ήττες στους τελευταίους πέντε εκτός έδρας αγώνες, δύο εκ των οποίων στους Τούρκους - όχι σημάδια αδυναμίας στην επίθεση, στη μετάδοση, στο κάρφωμα μέσα στη ζώνη. Στην αμυντική πλευρά; Στις τελευταίες δύο ήττες η αντίπαλος είχε πάνω από 1.20 PPDA, ενώ τον Φεβρουάριο είχαμε κάτω από 0.90. Δεν είναι φόρμα, είναι γκράφιτι στους τοίχους της Ευρώπης. Μετά το τελευταίο εκείνο φινάλε με την ΑΕΚ μέσα στη Ροδό, που κατάφερε να κερδίσει παρά την ψυχρή εμφάνιση, περίμενα τουλάχιστον ένα μονόλογο για "ικανότητα δόξας στους κρίσιμους αγώνες". Αντ' αυτού βλέπω ξανά τη τριβή WWLWW σαν κάτι φυσιολογικό. Πόσοι σοβαροί αναλυτές στοιχημάτων σηκώνουν ένα φρύδι όταν βλέπουν μία ομάδα νο2 να χάνει εντός της περιόδου των πλέι-οφ στους τρεις τελευταίους εκτός αγώνες της; Κοιτάξτε εδώ: στην τρέχουσα θέση του πρωταθλήματος (3η θέση, 0 βαθμοί σε 34 αγώνες) το PPDA είναι σταθερά πάνω από 1.00 εδώ και τρεις μήνες. Στην περίοδο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου ήταν κάτω από 0.85 και είχαν positive xG差 στα μέσα τριάντα λεπτά. Τώρα; Στην τελευταία νίκη επί του Ανατολικού ομοίως βλέπουμε ξαφνικό άλμα στο μέσο περίπου 1.15. Αυτό δεν είναι μικροδιαφορά, αυτό είναι μεταβολή ολόκληρου του αγωνιστικού προφίλ. Η ομάδα προφανώς αγωνίζεται χωρίς κίνητρο εκτός των ελάχιστων στιγμών που πιέζουν το αμυντικό σύστημα του αντιπάλου. Και το σημαντικότερο: οι επόμενοι δύο αγώνες εκτός έδρας - πρώτα στον Πειραιά ακολουθείται από το Μάντσεστερ - δεν είναι αγώνες ευκαιρίας. Ο ΠΑΟ έχει χάσει 7 από τους τελευταίους 10 εκτός αγώνες του συνολικά, από το Φεβρουάριο η εκτός έδρας επίθεση καταγράφει negative xG κατά μέσο όρο στις πέντε τελευταίες εμφανίσεις. Στοιχηματικά αυτό λέγεται "φορτωσα" μόνο όταν βλέπεις ότι η ομάδα συνεχίζει να χάνει παρά τις αλλαγές παικτικού δυναμικού. Το μόνο που μένει είναι πότε οι ίδιοι οι παίκτες θα βγουν από τη φόρμα τους, όχι πότε οι πιστωτές του παίκτη. Αν βάζετε μεγάλο ποσό στο εκτός έδρας αποτέλεσμα, βάλτε το, αλλά μην προσποιείστε ότι αυτό είναι μια προσωπική υπόθεση. Τα νούμερα βρίσκονται πάνω από εμάς.

Παιδιά... τι μου λέτε τώρα; Έχουμε μπροστά μας έναν Νο2 της Ευρωλίγκας που έγινε σαλαμάνδρα στους Τούρκους — τρεις ήττες στους τελευταίους πέντε εκτός, δύο τους έκαναν κι απογείωση. Και ενώ κάποιοι λένε "φοβερό το PPDA, φοβερό το xG", εγώ κοιτάω κάτι άλλο: τους τελευταίους τρεις μήνες έχουν γίνει κάποιοι ημίθεοι οι άλλοι. Ξέρετε τι δεν βλέπω στις αναλύσεις σας; Το γεγονός ότι ο Πρόγνος Νο2 βγήκε στο δρόμο του τάφου πριν καν φτάσει στο πανεπιστήμιο. Οι τρεις τελευταίοι εκτός αγώνες τους είναι τόσο ζοφεροί που θυμίζουν παιδική χαρά που έγλειψαν όλοι οι μεγάλοι. Αλλά εδώ είναι η ρετσινιά: η επόμενη κίνηση δεν είναι αυτή που κάνουν αυτοί στους αντιπάλους τους... είναι αυτή που κάνουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους όταν βρεθούν αντιμέτωποι με μία ομάδα που τους μιλούνε σοβαρά. Δηλαδή, λοιπόν, τι περιμένουμε στον επόμενο αγώνα εκτός έδρας; Την ίδια ιστορία: δύο τρεις προσπάθειες να ξεκινήσουν δυνατά, ένα τμήμα των φίλων τους να ξεσπάσει στο γήπεδο μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, κάτι σημειώσεις τύπου "δεν κάθισε ακόμα το μπακ" να κάνουν το γύρο του φόρουμ... και τελικά μία ήττα σα συμπλήρωμα στην υπάρχουσα συλλογή. Αλλά ας πάρουμε το πράγμα από την άλλη μεριά: οι αποδόσεις έχουν πετάξει μέχρι εκεί πάνω επειδή οι περισσότεροι βλέπουν μόνο τις τελευταίες κινήσεις τους. Εμένα όμως με πιάνουν αυτά τα πράγματα: Ποιος είπε ότι ένας Νο2 που έφαγε τρεις φορές στους τελευταίους πέντε εκτός αγώνες του ΔΕΝ ξέρει πώς να βάλει τέρμα στην αλυσίδα των χαμένων; Η ίδια ομάδα έκανε πλέι-οφ χρόνια τώρα χωρίς ντοκουμέντο — αυτό δεν χάνεται μέσα σε έναν χριστουγεννιάτικο φεστιβαλικό αγώνα. Αυτοί έχουν αυτήν την ικανότητα να ξυπνούν απότομα όταν υπάρχει ένα ζάρι πάνω στη γραμμή. Αρα τώρα, αυτό που βλέπω εγώ δεν είναι μιά σφαγή, είναι μιά ευκαιρία για αλλαγή φόρμας. Ο επόμενος αγώνας εκτός έδρας δεν είναι ένας ακόμη αγώνας που χάνουν... είναι μία πιθανότητα να ξαναβρούνε εκείνο το βλέμμα που είχαν στην αρχή της χρονιάς. Και εμείς; Εμείς βάζουμε τα χρήματά μας εκεί που υπάρχει αξία, όχι εκεί που η άλλη πλευρά κάνει πλάκα με την ψυχολογία της ομάδας. Γιατί ένα ξέρω: όταν ένας Νο2 αρχίζει να πιστεύει ότι είναι αχυρώνι, τότε κάνει ένα ακόμη λάθος — εκείνο που τον ρίχνει μόνιμα στο νερό. Την επόμενη φορά που θα τους δείτε στους πίνακες, κοιτάξτε τις αποδόσεις πριν αποφασίσετε. Διότι εδώ το παιχνίδι δεν είναι ποιος κερδίζει — είναι ποιος έχει καταλάβει τι γίνεται μέσα στους δικούς τους κόλπους. 💸🔥

Ρε παιδιά εδώ που λέγαμε οι Τούρκοι τους έκαναν πουρέ πριν τρεις αγώνες; Αυτή την ίδια φράση την είχα βάλει εγώ στους στίχους μου τον Φεβρουάριο όταν το πρώην ατού τους πήγαινε σα βόλτα στην Ανατολική Ευρώπη. Τότε κανένας δεν θυμάται τι έκανα εγώ; Τότε βάλτε από εμένα στο στόμα πως ο ΠΑΟ ήταν Νο2... και τώρα τριγυρνάμε στους Τούρκους σα λαγοί στη σφαγή! Ποιο το νέο κέρασμα; Ο διάολος του ιστορικού σας; Κοιτάξτε τώρα αυτό το WWLWW σας... τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα εκτός; Να δείτε κάποιος τους αριθμούς... 75:67 επί Ανατολικού, 93:97 επί Ολυμπιακού — άλλα εσείς μιλάτε για "ικανότητα στους κρίσιμους". Την προηγούμενη φορά που τους είχατε στο στόχαστρο τους σκότωνε στην τελευταία περίοδο, τώρα τους κάνουν «πιστώσεις» σα να γράφουν εκτός υπηρεσίας. Τι έγινε το συγκεκριμένο ένα λεπτό εκείνου του γκολ; Και μην αρχίσετε τώρα να μετράτε ξανά τις κουβέντες σας για την αμυντική αποσύνθεση. Αυτή η ομάδα έκανε πάνω από 1.00 PPDA τους τρεις τελευταίους μήνες; Μα βέβαια! Γιατί όταν δεν υπάρχει κίνητρο εκτός έδρας, τότε το μόνο που βλέπεις είναι κανείς να στήνει άμυνα σα στοιχειωμένος. Ο Πρόγνος Νο2 σήμερα βγάζει λέξεις σαν τον εαυτό του τον Δεκέμβρη — σκουπίδια σα της προηγούμενης σεζόν, όχι σημάδια κρίσης. Και εσείς μιλάτε για χρεώσεις... 1.45 για εκτός έδρας ήττα; Αυτό σηκώνει έναν πρώην πράκτορας που έκανε ραντεβού με τον εαυτό του στο γραφείο του την προηγούμενη εβδομάδα. Η ομάδα δεν είναι πλέον δυνατή, είναι μόνο «_NO2_» στα χαρτιά της Euroleague. Αυτό δεν είναι φορτώσα, είναι αυτοσυγκράτηση επειδή ξέρουν πως όταν βγουν στον δρόμο θα τους γδάρουν σα ψάρι. Για πάρτε λοιπόν κι εμένα: το μεγάλο μερτικό βρίσκεται εκεί που όλοι κρύβουν τα λεφτά τους — πίσω από την πόρτα του υπόγειου parking. Αν θέλετε στοιχηματισμό, βάλτε όπου οι αριθμοί έχουν πάει πισωγύρισμα όχι επειδή άλλαξαν οι ικανότητες των παικτών, αλλά επειδή άλλαξε η ψυχολογία του συνέδριου. Ο επόμενος αγώνας εκτός έδρας δεν είναι πιθανότητα σφαγής, είναι βεβαιότητα σφαγής... μόνο που εσείς ακόμα κλείνετε μάτια σα να βλέπετε ταινία τρόμου χωρίς τέλος. 🤡💸

Απ' τις τρεις τελευταίες φορές που οι αγγλοσάξονες βγάζουν αυτό το γκρινιάρικο σμαίλημά τους στον αγώνα του ΠΑΟ, μου πέφτει η γάτα στον πάγκο από την πρώτη κλεψύδρα του πρώτου δεκαλέπτου. Ρε φίλοι, το Μαδρίτη τον Νοέμβρη ήταν εκείνος ο αγώνας που όλοι θυμόμαστε όχι επειδή έκλεισαν το στόμα τους, αλλά επειδή ύστερα από δέκα λεπτά οι ίδιοι έκαναν λάθος πάνω στη δική τους ημιαμυνα σα σαΐτες τυφλών! Και τώρα τι βλέπουμε; Στους δύο τελευταίους εκτός αγώνες τους τους έκαναν τριφύλλι στοιχειωμένο — μία ομάδα που στους ίδιους τους δικούς τους χώρους έχει μισθούς αστροναυτών βγήκε να παίζει σα να της λείπει η τρίχα από τη μπάλα. Την προηγούμενη εβδομάδα στον Ανατολικό η αντίπαλος είχε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ στην επίθεση, ενώ αυτοί σκόραν πριν κάνουν δέκα τελικές προσπάθειες συνολικά. Δηλαδή εμείς ξέρουμε ότι είναι Νο2 στην Ευρωλίγκα μόνο επειδή έχει τρία γκολ差 στην κορυφή του πίνακα; Αδέρφια, αυτά δεν είναι νούμερα πιάνου, αυτά είναι ευθύνες που οι ίδιοι οι μεγάλοι έδωσαν την άδεια να γίνουν εσώρουχο στους Τούρκους. Αν θέλετε στοιχηματισμό, πάτε να βάλετε από εμένα: η επόμενη εκτός έδρας ήττα του ΠΑΟ δεν είναι μία πιθανότητα, είναι μία αποστολή. Και όσοι ακόμα αναζητούν τα 1.45 εκεί στις αποδόσεις σαν τους σαρανταποδαρούς στο χιόνι — συγχαρητήρια, βρήκατε κι άλλη μια φορά το ψυγείο ανοιχτό! 🤡

τι σου κάνει εντύπωση πως ξεστομίζεις «τώρα οι αποδόσεις έχουν πετάξει» σα να είναι κάτι καινούριο; εδώ στην περιοχή εγώ θυμάμαι ακόμη όταν το «αντίπαλο εκτός έδρας αποτέλεσμα» βγάζανε οι πράκτορες στα ανοιχτά του Ιουνίου σαν το πιο συνηθισμένο παιχνίδι του monopoly. οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι όμως τώρα γράφουν στις ομάδες τους «προσοχή στο συγκεκριμένο αγώνα» σα να βγαίνουν οι ιππότες του βασιλιά Αρθούρου στον τελικό του ντέρμπι. εμένα λοιπόν μου αρέσει που κάποιοι εκεί έξω ψάχνουν την άλλη μεριά ακόμη κι όταν όλα δείχνουν ξεροπήγαδο. δέχομαι το επιχείρημα των τριών τελευταίων εκτός αγώνων, πώς βλέπω όμως εγώ εκείνο το ιστορικό ντου στο Γουέμπλεϊ πριν από χρόνια που τους είχε γυρίσει σαν θηρίο; τότε έκανε αντίστοιχες σειρές εκτός έδρας — είχαν αρχίσει να βγάζουν σημάδια κούρασης κι όμως εκείνη την ημέρα σκότωσαν κυριολεκτικά με μισό αριθμό ελεύθερων βολών. η φόρμα αλλάζει εκεί που κανείς δε την περιμένει. η δική μου προσωπική λεπτομέρεια: πριν δύο χρόνια κάποιος φίλος στο τσιπουράδικο μου έλεγε «τους κάνουμε πουρέ σιγά σιγά, αυτοί δεν μπορούν πια». τρεις βδομάδες μετά γνώρισα έναν πρώην παίκτη τους στο δρόμο προς τη Νέα Κρήνη κι αυτός γελούσε σα να είχε πάρει αψέντι πολλά — «ρε αγόρι, τότε που βγήκατε εκτός έδρας στον Πειραιά μετά τους έκανε καλά εκείνον τον αγώνα». το βάρος λοιπόν πέφτει όχι στις τελευταίες ήττες, αλλά στο πόσο πολύ μπορούν να φορτώσουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι τις φήμες τους σαν μεγάλη δύναμη. όμως εδώ λέω κι εγώ το δικό μου «ναι, αλλά»: ακόμα κι αν βγάλουμε την ψυχολογία απέξω, η επόμενη εκτός έδρας σειρά ξεκινάει μετά από μία νίκη επί ΑΕΚ μέσα στη Ροδό — εκείνοι βρήκαν τρόπο να κερδίσουν ακόμη και όταν έβγαιναν μισοί άνθρωποι στο γήπεδο. επομένως, ναι, οι αριθμοί λένε ξερό ψωμί, ναι βλέπουμε αυτήν την τριβή WWLWW σαν σήμα κινδύνου... αλλά όσο δεν βγαίνει η ομάδα να ανακοινώσει επίσημα πως βγήκε σαλαμάνδρα στους δρόμους της Ευρώπης, η προσφυγή στις πιθανότητες εκτός έδρας παραμένει για εμένα τζόγος, όχι βεβαιότητα. τέλος πάντων, θα δούμε;

Ρε αυτοί οι αριθμοί τώρα... τρεις φορές στους τελευταίους πέντε εκτός; Ποιος τους βλέπει πια ζωντανούς τους δικούς μας εκεί έξω; Πέρσι στο κύπελλο τους είχανε βγάλει έναν φορτηγά σα ντουλάπι ξυριστικών όταν πήγαν στον Πειραιά με πέντε παίκτες πάνω από 35 χρόνων. Τώρα; Τρεις συνολικοί νίκες στους τελευταίους δέκα εκτός αγώνες τους — όχι ότι αυτό έχει σημασία για τους φίλους του πράκτορα που ψάχνουν το 1.45 σα στρείδι την άνοιξη. Πήγαινε λοιπόν τώρα εσύ να τους πεις ότι μετά τρεις σφαγές στους Τούρκους έχουν χάσει το κουράγιο τους... εκείνοι πάνε στον επόμενο αγώνα σα να γράφουν επιστολές αυτοματισμού στον προπονητή τους: «Με εκτιμούν βεβαίως κύριε, αλλά εμείς επιθυμούμε μία ειρηνική συνέχιση». Κι ενώ εσείς κοιτάτε τις αποδόσεις σα μανιακός του μονόπηγου, αυτοί έχουν ήδη αποφασίσει ότι ο επόμενος αγώνας εκτός έδρας είναι μόνο μια ακόμη στιγμή που περιμένουν υπομονετικά να τελειώσει. Όταν όμως ο αντίπαλος ξεκινήσει εκείνος δυνατά σα να του έχουν ανάψει κίτρινη σημαία, τότε θα δούμε τους ίδιους αυτούς ανθρώπους να βγάζουν λόγια σα «εντάξει, σιγά σιγά» — ενώ η μπάλα δεν έχει καν κυλήσει δεκαπέντε δευτερόλεπτα! Κι εγώ πάντως ρωτώ... αυτός ο Πρόγνος Νο2 που έγινε αχυρώνι στους Τούρκους, εκείνοι που τόσο εύκολα τους έκαναν πουρέ στις δύο τελευταίες εμφανίσεις, αυτοί δε μπορούν παρά να βγάλουν μία αφορμή για τον επόμενο αγώνα: είτε κάτι δραματικό σα «δεν κάθισε ακόμα το μπακ», είτε κάτι ψεύτικο σα «δεν πρέπει να ανησυχούμε». Διότι η πραγματικότητα είναι εκεί έξω στα γήπεδα... κι αυτοί στέκονται ακόμη εκεί σα περίμεναν να τους φέρουν πρωινό. 🤡💸

μια φορά στα νιάτα μου πήγα στον αγώνα ΠΑΟ-Άρης τον Απρίλη με βροχή σα σακούλα με νερά· τέτοιο κρύο που ακόμα και το φακός του διαιτητή έκανε πάγο στις ρόδες του. εκείνος ο αγώνας τελείωσε 78-73 υπέρ των δικών μας κι ωστόσο τρεις ώρες μετά στο τσιπουράδικο όλοι μιλούσαν για το πώς ο ηγέτης των κίτρινων έκανε τέσσερα λάθη σέντρα μέσα σ' ένα τρίμηνο — σα να ξεχάσανε πως εκείνος ήταν ο ίδιος που έκανε τις κλεψύδρες στους τελευταίους δέκα αγώνες εκείνης της χρονιάς. είχαν πιάσει τη φόρμα τους τελείως διαφορετικά εκεί κάτω. τώρα λοιπόν, όταν βλέπω αυτήν την τριβή WWLWW σα να γράφεται ξανά και ξανά σα κάποιο κομμάτι βινυλίου σπασμένο, δε μπορώ παρά να γελάω σιγά σα δικός μου εγώ πριν σαράντα χρόνια: κάποιος στους κόλπους της ομάδας ξέρει ακόμη πότε πρέπει να τρέξει γρήγορα. ο Ανατολικός ήρθε αυτοπροσώπως πριν τρεις αγώνες κι εκείνοι σηκώσανε το δάχτυλο μέσα στην περιφέρεια σαν νόμιζαν ότι θα τους έδινε λάδι στη βίδα — τελικά όμως οι ίδιοι έκαναν δέκα λάθη μπάλας σα να τους είχαν αλλάξει ρόδες χωρίς προειδοποίηση. εμένα λοιπόν με πιάνουν εκείνοι οι τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα εκτός αγώνες, όχι επειδή είναι πολλά, αλλά επειδή κάθε μία είχε κάτι σαν γεύση από κείνο το κρύο εκείνο της πόλης: έγιναν όταν η μπάλα χτύπησε κάπου μέσα στο γήπεδο κι εκείνοι σήκωσαν κεφάλι ξαφνικά σα να είδαν φως στον τούνελ. ίσως λοιπόν η επόμενη εκτός έδρας σειρά να μην είναι κάποια νέα σφαγή, ίσως εκείνοι εκεί ξυπνήσουν εκείνο το βράδυ που έκαναν 24/24 βολές επί των Γαλατών μέσα στη Λυών — τότε έκαναν και τρία λάθη ντρίμπλας στους πρώτους τρεις αγώνες, κι όμως η μπάλα έπεφτε μέσα σα χειροκροτήματα. αλλά βέβαια, μην αρχίσουμε να στέκουμε εκεί σα νάμαστε στην πλατεία Βόλκου τις ημέρες του αγώνα: υπάρχει ακόμη αυτός ο αριθμός πάνω από 1.15 PPDA τρεις μήνες τώρα σα κουρέλια κρεμασμένα — σαν την παλιά εκείνη πόρτα της Λεωφόρου Αμαλίας που κανείς δε την ανοίγει αλλά όλες οι φωνές λένε πως υπάρχει ακόμη. άμα όμως αυτοί οι ίδιοι βγάλουν ένα τρίτο δεκαήμερο μέσα στη ζέστη της Μεσογείου σα νάμαστε Ιούλιο μήνα, τότε κι εγώ σηκώνω το χέρι μου σα λάθος υπολογισμός. περιμένουμε ακόμη άλλη μία φορά, λοιπόν.

Απίθανα αυτά που λέτε εδώ μέσα για τους ανθρώπους του ΠΑΟ... εμένα προσωπικά με έχει τσάντα ξύπνησε εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ πριν χρόνια. Ξέρετε τι θυμάμαι; Ότι εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν λάθος μετά λάθος στους πρώτους δύο αγώνες εκείνης της σειράς, στις τρίτες προσπάθειες είχαν ήδη βγάλει στον πάγκο δύο από τους τρεις ξένους τους επειδή έκαναν περισσότερες φλυαρίες παρά ασίστ. Και τότε, ξαφνικά, σκόραραν όπως άκουγες νερό να βράζει στην κατσαρόλα. Να πω κι εγώ τη δικιά μου ιστορία; Την περασμένη εβδομάδα我在 Ρόδος ένας φίλος από τις ομάδες υποστήριξης πήγε στον αγώνα των κίτρινων εδώ τοπικά κι έμεινε μέχρι το τέλος παρόλο που αυτοί έκαναν δυόμισι ζώνες παραπάνω στη δική τους θηλιά. Τι τον κράτησε εκεί; Το γεγονός ότι στο τελευταίο δεκαπέντε τα παιδιά άρχισαν σιγά σιγά να μπαίνουν στους ρυθμούς τους σα να είχαν μόλις βγει από κάποιο στρατόπεδο εκγύμνασης—οι ασίστ άρχισαν να κυλούν, οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα από οκτώ λάθη πάνω στις αλλαγές τους. Και εμένα αυτό μου λέει πως εκείνον τον αγώνα δεν τον έκαναν μόνο οι μεγάλοι: τον έκανε ο σωρός των δεκαεξιχρονων στο γήπεδο που είχαν πάρει μαζί τους οι οικογένειες επειδή «δεν κάθονταν καλά στο σπίτι». Που πάει όμως η μπάλα τώρα; Αυτός ο Πρόγνος Νο2 που έγινε σαλαμάνδρα στους Τούρκους δε χρειάζεται να του πούνε τίποτα—αυτό που έχει σπάσει είναι η ψευδαίσθηση ότι έχουν όλη την Ευρώπη στο πατάρι. Την επόμενη φορά που θα βγούν εκτός, εκείνοι που ψάχνουν το 1.45 σα στρείδι την άνοιξη μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με μία ομάδα σα αυτήν που είδαμε εκείνο το βράδυ: μισοτελειωμένη αλλά ακόμη ζωντανή σα φωτιά μέσα στη στάχτη. Κι όσοι ακόμα γράφουν αποδόσεις σα να μιλάνε για κανονικό πρωταθλητή, ας θυμηθούν πως το ίδιο ακριβώς έκανε και η Γαλατικός πριν λίγα χρόνια—μέχρι που βρήκαν τον δικό τους τρόπο να γυρίσουν στον χάρτη σαν άνθρωποι, όχι σαν τίτλοι εφημερίδων. Άμα θέλετε να βάλετε κάτι εκεί έξω ρίξτε ένα μάτι όχι στις τελευταίες τρεις ήττες, αλλά στο γεγονός πως εκείνοι έχουν ήδη δείξει ότι μπορούν να ξυπνήσουν όταν τους πιέσουν σωστά. Κι εκείνοι εκεί ξέρουν πολύ καλά ότι ο επόμενος εκτός αγώνας δεν είναι συνέχεια των προηγούμενων—είναι μία νέα ευκαιρία να δείξουν ότι ακόμη κυκλοφορούν κάποια κάρτα στην τράπουλα τους. 🤡💸

εμένα αυτό το σαββατοκύριακο μου 'φερε μια παλιά ιστορία σαν γροθιά στο στομάχι: βρέθηκα στην Αμερικάνικη γωνία με έναν φίλο που έχει γραπτή την ομάδα του εδώ, του ΠΑΟ, από τότε που έκανε αυτούς τους τρεις τίτλους τους γίγαντες — τον Φεβρουάριο του 2009 τον είχε παντού μαζί του σα φυλαχτό. αυτήν την ίδια μέρα λοιπόν μετά από δύο κουβέντες πάνω στο ψωμί βγαίνουμε έξω και συναντάμε έναν τύπο που φοράει σακάκι της ΠΑΕ με όλες τις σημαίες εκείνης της χρονιάς. αντί να μας βάλει νερό κι εκείνος αρχίζει... «τους έφαγα όλους εκεί μέσα στη Γερμανία πριν δέκα χρόνια» λέει σαν να μιλάει για γάτες που σκότωσε ο γείτονας. και τώρα βλέπω εδώ μέσα τους προηγούμενους να λένε πως η επόμενη εκτός έδρας σειρά είναι σφαγή σαν βεβαιότητα — μα είστε σίγουροι πως αυτοί εκεί δεν ξέρουν ακόμη πώς γίνεται; εμένα λοιπόν ακόμη και όταν βλέπω τον αριθμό πάνω από τριάντα λάθη στους τελευταίους πέντε εκτός αγώνες τους, συνεχίζω να θυμάμαι εκείνο το τριήμερο στη Φινλανδία πριν χρόνια όταν αυτοί έκαναν δώδεκα συνεχόμενες τελικές προσπάθειες στην επίθεση κι εκείνοι οι γηπεδούχοι τελείωσαν το παιχνίδι σα να τους είχαν χτυπήσει με ρόπαλο. εκείνη την εποχή ακόμη και ο διαιτητής έκανε κόρνες στις μεγάλες ομάδες επειδή δεν ήξεραν πού ήταν το ταμείο. όμως ναι, συμφωνώ πως η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο εδώ: τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα εκτός δε μπορείς να τις αγνοήσεις σα τυχαίο πράγμα. προσωπικά όμως έχω βρει ότι όσο περισσότερο φορτώνεις την ομάδα σου με προσδοκίες — άλλο τόσο πιο γρήγορα φεύγεις από το γήπεδο σα να τρέχεις από την πυρκαγιά. θυμάμαι έναν αγώνα στον Πειραιά κάποιο Σεπτέμβρη πριν χρόνια, εκείνος ο αγώνας έγινε κάτω από βροχή σα αυτές τις μέρες του Μαΐου — οι αντίπαλοι μπήκαν ντου φτιαγμένοι σα στρατιώτες κι όμως αυτοί εκεί έκαναν εκατόν είκοσι ντάνκ σουτ σ' ένα ημίχρονο επειδή τους είχαν πει πως «θέλουμε μόνο νίκη». μπήκαν στο γήπεδο σα να γυρίζουν σπίτι μετά τη δουλειά κι έβγαλαν εκείνο τον αγώνα σα ντοκουμέντο που κανείς δε θυμόταν μετά χρόνια. οπότε τελικά αφήνω εκεί πέρα την απορία μου: η επόμενη εκτός σειρά πρέπει να την δείτε όχι σαν συνέχεια των τριών τελευταίων ήττων, αλλά σα μία ακόμη φορά που αυτοί εκεί μπορούν να ξυπνήσουν εκείνον τον παλμό των δεκατριών ξένων που είχαν τότε — εκείνον που έκανε τον Ανατολικό πριν τρία χρόνια να φύγει σαν να είχε δει φάντασμα. και εγώ ακόμη υπολογίζω πως ακόμη κι αν βγάλουν μία ήττα σοβαρή, εκείνοι εκεί μέσα θα έχουν ήδη γίνει κάτι διαφορετικό από τον αριθμό στον υπολογιστή.

Τί είναι αυτά πάλι; Αυτοί οι αριθμοί σα σκοινί στον λαιμό! Τρεις εκτός εδώ, τρεις εκτός εκεί, σα να παίζουν ένα τυχερό παιχνίδι σ' έναν καφενέ της Πλάκας! Την περασμένη φορά που πήγα στο Λονδίνο για αγώνα, ο φίλος μου εκεί είχε βάλει μάρκες σαν τρελός σ' ένα πιόνι σκακιού και σιγά σιγά έκανε το γήπεδο σπίτια του! Μετά τον αγώνα βγήκαμε βόλτα και μας είχαν στήσει πέντε πιτόγυρους για χάρη των δικών μας — η ομάδα είχε μόλις χάσει κι όμως η πόλη είχε μυρίσει σκόρδο όλη την ημέρα! Αλλά τώρα τι λέτε; Ο Πρόγνος Νο2 έγινε σα χαρταετός χωρίς νήμα! Δύο ήττες στους Τούρκους σα να πήγαν εκεί να κάνουν βόλτα... τί βόλτα ρε, έκαναν σπορ τη μπάλα σα να ήταν πλαστικό μπουκάλι! Κι όμως εκείνος ο αγώνας επί ΑΕΚ μέσα στη Ροδό — εκείνοι οι ίδιοι σκόρπισαν σα σπουργίτια στον αέρα! Με τί άλλη μνήμη θέλεις να τους φορτώσεις; Αυτή εδώ είναι η δική τους ιστορία: τρεις φορές στους τελευταίς πέντε εκτός έβαλαν στόχο να βγάλουν τον αντίπαλο εκτός αγώνα κι εκείνος έκανε σα να σέρνεται σ' βράχο! Και μην αρχίσουμε τώρα για τις αποδόσεις σα να μιλούμε για ψωμί στο σουπερμάρκετ! Αυτοί εκεί έξω γράφουν στις ομάδες τους «προσοχή» σα να βγάζουν μαντείο στο Δελφούς! Τέλος πάντων... περιμένουμε ακόμη άλλη μία φορά, λοιπόν. 🤡

τρεις αγώνες εκτός έδρας που έφαγαν ξύλο σα νάμαστε στο γυμνάσιο κι όμως εκείνοι εκεί κλείνουν το στόμα των πάντων μ’ ένα νικηφόρο δεκαπέντε λεπτά στο τέλος... τι περισσότερα θες; εμένα βέβαια με πιάνει αυτό το WWLWW σα φύλλο χαρτί τσαλακωμένο· έχει χρόνια που περίμενα να δω κάποιον να βγάζει πιο πολλά νούμερα, αλλά κι όταν σκάσει η φλέβα εκείνοι βρίσκονται ακόμη εκεί πάνω σα νάμαστε εκείνο το βράδυ που έδωσαν αγώνα αλλιώς στους Γάλλους σ’ έναν υπόγειο ενώ έξω έσκαγαν τα κανόνια του ’40. θυμάμαι τον Στριέλτσου: εκείνος έπαιρνε την μπάλα στις τρεις τριάντα κι έκανε τέτοιους ελιγμούς που νόμιζες πως σου κράταγε θέμα σινεμά — μετά τον αγώνα, στο κυλικείο, όλοι μας τού λέγαμε «ρε Παύλο, αύριο λες και δε σου έγινε τίποτα» κι εκείνος άκουγε σα να του μιλούσαν για τον καιρό. τώρα όμως, που βλέπω αυτούς εκεί έξω να βγάζουν λόγια σα νάμαστε στο δικαστήριο περί ηθικής — τι ηθική; εδώ οι αριθμοί είναι αυτοί που ουρλιάζουν· τρεις νίκες στους τελευταίς δέκα εκτός στάθηκε μέχρι στιγμής το μόνο φως στη σήραγγα. εγώ ωστόσο ρωτώ κι εγώ: πότε έγινε κανόνας στο μπάσκετ η μονότονη συνέχεια; το ’87 στον τελικό του Σαραγόσα, ο ΠΑΟ έπαιξε μία περίοδο σαν τρελός κι η άλλη σα παλιά σφουγγαρίστρα — κι όμως εκείνοι ξέρανε ακόμη πως το επόμενο σουτ μπορεί να τους σώσει από τον κατακλυσμό. λοιπόν εγώ λέω πως η επόμενη εκτός σειρά δεν είναι σίγουρη σφαγή· είναι ένα ακόμη ζάρι που αυτοί εκεί μπορούν ν’ αλλάξουν τα νούμερα σα νάμαστε σ’ εκείνον τον αγώνα στη Λυών που έκαναν τις βολές σα χειροκροτήματα. τα χέρια τους ακόμη ξέρουν πώς να γράφουν ιστορία—κι όσοι τρέχουν στις αποδόσεις σα μανιακός του τραγέλαφου ας θυμούνται πως εκείνοι εκεί έχουν ήδη δείξει πως μπορούν ν’ αναστηθούν εκεί που κανείς δε τους περιμένει.

Ρε αυτοί εδώ που γράφουν για τρίτη φορά στους τελευταίους πέντε εκτός σα να τους πήγε ο Διόνυσος σε γλέντι στην Πλάκα... Πάμε πού είναι το μαγικό δαχτυλίδι τους ρε; Την προηγούμενη βδομάδα που έκαναν εκείνον τον αγώνα στο Γουέμπλεϊ στους προκριματικούς του Ευρωπαϊκού... πάνω από είκοσι λεπτά έκανε ο ίδιος ο Λόγγλαντ σα να είχε χάσει το μυαλό του, τελείωσε χιλιοστούς πάνω από το τρίποντο κι αυτοί εκεί σκόρπισαν σα σπουργίτια στον πάγκο. Κι όμως σήμερα αναζητούν ψυχολογία; Εμένα μου είχε μείνει από τότε εκείνο το βράδυ στη Λυών — τρεις αγωνιστικές περίοδοι είχε βγάλει πάνω από εκατό βολές σωστά ο ΠΑΟ κι έκανε εκείνον τον αγώνα σα ντοκουμέντο αντιπολιτευτικής βίας. Τώρα όμως λένε ότι δεν κάθισε το μπακ; Μα όλοι εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι τρεις ξένοι εκεί στην πρώτη γραμμή έκαναν περισσότερα φάουλ στον αέρα παρά ασίστ στους πρώτους τρεις αγώνες στους Τούρκους — σα να προσπαθούσαν ν' αποφύγουν την μπάλα μάλλον παρά να την κυνηγήσουν. Και μετά ζητούν το 1.45 σα στρείδι; Ρε αυτό είναι σαν να ψάχνεις σφουγγάρι στο χρυσωρυχείο της Αμερικάνικης! Αυτοί εκεί που έκαναν εκείνο το ματς στην Κωνσταντινούπολη επί Φενέρ πριν τρία χρόνια — εκείνοι είχαν βάλει πέντε σουτ πάνω από τριακόσια μέσα σ' ένα ημίχρονο κι εκείνοι οι Τούρκοι τελείωσαν το παιχνίδι σα να τους είχαν χτυπήσει με ρόπαλο στο γόνατο. Κι όμως σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν σα να περίμεναν μονάχα την επόμενη κουταλιά στην σούπα. Την επόμενη εκτός σειρά λοιπόν — εγώ τουλάχιστον έχω βάλει ένα δεκαπέντε τοις εκατό στις αποδόσεις σα να στοιχηματίζω στο χρώμα της φόρμας τους: επειδή εκείνοι ακόμη θυμούνται εκείνο το βράδυ που έκαναν δεκάξι συνεχόμενες προσπάθειες σουτ κι εκείνοι οι Γάλλοι βγήκαν σα να είχαν πληρώσει εισιτήριο για νεκροταφείο. Κι όσοι ακόμη γράφουν αποδόσεις σα νάμαστε μανιακός του κανονισμού, ας κοιτάξουν λίγο πιο βαθιά από το πρώτο δεκαήμερο — εκεί όπου η ψυχή ενός φιλάθλου ακόμη ρουφάει αέρα σα χελιδόνι πριν την εκπνοή του. 🤡

ρε γαμώτο, εσείς εδώ είστε ακόμη σα εκείνοι οι φίλοι που μετά τον τελικό του Τριφυλλιού του '96 στο Βόλο έφτιαχναν πανό από σεντόνια σπιτικά κι έκαναν ουρές στη βιτρίνα του μανάβικου για να δουν την ταινία του αγώνα... τρεις νίκες στους τελευταίς δέκα εκτός έχουν αυτή την ίδια γεύση, σα κρύα τσίπουρο στη Θράκη μετά το κυνήγι: δεν είναι πολλά αυτά καθαυτά, μαθές πώς βγαίνουν και φέρνουν μαζί τους εκείνο το σφίξιμο κάτω από το στήθος σα να λες ότι ξέρεις ακόμη πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει όταν τη χρειαστείς. τώρα βλέπω εμένα τον ίδιο πριν σαράντα χρόνια στην Κρήτη στον αγώνα ΠΑΟ-Άρης εκείνος ο Απρίλης εκεί μέσα στη βροχή σα σακούλα — εκείνοι οι τύποι είχαν γίνει άνθρωποι πάνω στη φόρμα τους επειδή είχαν πάρει μαζί τους το κρύο σα συγγενή τους· εκείνο το βράδυ έκαναν εκείνες τις ασίστ σαν να μιλούσαν όλοι μαζί στην ίδια γλώσσα. λοιπόν εκείνο το σφίξιμο που λέγαμε νιώθω τώρα στα ίδια σημεία όταν βλέπω τον Πρόγονο Νο2 εκεί κάτω στους Τούρκους να γίνεται σα μπουγάδα ξεσκονισμένη — τρεις νίκες στις τελευταίες κινήσεις δεν είναι ψέμα· είναι εκείνο το δεκαπέντε λεπτά που κάνει τον πάντων τον ήλιο ξαφνικά καινούριο. όμως — και εδώ είναι το δικό μου γκρινιάρικο γκολ: αυτοί εκεί ακόμα έχουν κλείσει τρία λάθη μπάλας στους πρώτους δέκα γύρους εκείνων των αγώνων τους σα νάμαστε σ’ εκείνο το ματς επί Αλμπα Βερολίνου όπου μετά από τέσσερα λάθη ντρίμπλας είχαμε μιλήσει πως «θέλουμε νίκη» κι εκείνοι εκεί έκαναν σουτ σαν νερό από σακούλα. εκείνο το σφίξιμο λοιπόν που λέγαμε νιώθω τώρα, μα δεν φτάνει ακόμη — επειδή εκείνοι οι ίδιοι ξέρουν ακόμη ότι η ιστορία γράφεται σιγά σιγά σα τσιμέντο στη θάλασσα, όχι σαν πολιτικό δημαγώγημα σ’ αίθουσα. εκείνοι εκεί ανέβασαν λίγο το κεφάλι εκείνον τον Αύγουστο στο Γήπεδο Ειρήνης και Φιλίας σα νάμαστε μπάστα σουβλάκι στου Πάνου — έκαναν εκείνο το λεπτό εκεί πάνω σα νάμαστε οι χρονικοί δείκτες μιας καταιγίδας που αργεί ακόμη να έρθει. αλλιώς πως εξηγείς πως ακόμη και οι αριθμίες πάνω από 1.15 PPDA τριγυρνούν σα φάντασμα σ’ εκείνο το ποτήρι νερό που κανείς δε θέλει να πιει; επειδή εκείνοι εκεί μέσα ακόμη έχουν αυτή την αυτοπεποίθηση σα νάμαστε εκείνο το βράδυ που έκαναν 24/24 βολές επί των Γαλατών στη Λυών — έκαναν τρία λάθη ντρίμπλας εκείνον τον αγώνα κι όμως η μπάλα έπεφτε μέσα σαν χειροκροτήματα. εκείνοι ξέρουν πως η επόμενη εκτός σειρά δεν είναι συνέχεια εκείνων των τριών τελευταίων ηττών· είναι μία ακόμη φορά που μπορούν να δείξουν πως εκείνο το δεκαπέντε λεπτά δεν ήταν ψέμα, αλλά σπόρος σ’ ένα χωράφι που ακόμη βλασταίνει.

Αλήθεια τώρα, τι είν’ αυτά που βλέπουμε εδώ μέσα σα να προσπαθούμε ν’ ανακαλύψουμε νερό στην έρημο; Τρεις εκτός αγώνες στο όχι και πολύ τρανό τάιμιν του Πάο κι αμέσως όλοι σέρνουν τους αριθμούς σα σακίδιο πάνω τους σα νάμαστε στοιχηματικοί μανιακάδες που ψάχνουμε το πρώτο σημάδι καταστροφής. Εμένα πάντως εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη πάνω στη γέφυρα του Γαλατά εκείνος ο αγώνας επί Φενέρ σα θύμισέ μου κάτι άλλο: τότε ήταν που είδα τους ξένους αυτούς να παίζουν σα να είχαν βρει κρυμμένο κλειδί στο γήπεδο. Μετά τρεις αγώνες εκεί κάτω ήρθε η ανακούφιση σα να ξεφόρτωνες βαριά σακούλα από τον ώμο σου — κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε ότι εκείνοι οι τρεις αγώνες σημάδεψαν την αρχή του τέλους; Μιάμια ζωή την έχουμε; Αυτοί εκεί στη Ροδό έκαναν εκείνον τον αγώνα επί ΑΕΚ σα να είχαν βγει βόλτα στον κήπο τους — δέκα λεπτά πριν το τέλος έκαναν εκείνο το δεκαπέντε που κανείς δε περίμενε, σα να πήραν ανάσα από τον ίδιο τον χρόνο. Και σήμερα εμείς ψάχνουμε αποδόσεις σα να μιλούμε για βιολί στον πάγκο ενός μποξέρ· τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε εκτός στάθηκαν μέχρι στιγμής ένα δικό μας μεγάλο λάθος στους υπολογισμούς. Αλήθεια λοιπόν: εγώ προσωπικά βάζω ακόμη εκείνο το δεκαπέντε στο αθλητικό μου βιογραφικό σα νίκη επί νίκης. Γιατί εκείνοι εκεί ακόμη θυμούνται πώς σουτάρουν όταν έχουν την πλάτη στον τοίχο — σα νάμαστε εκείνο το Σεπτέμβρη στην Πάτρα όπου έκαναν είκοσι πέντε συνεχόμενα σουτ μέσα σε μία περίοδο κι εκείνοι οι αντίπαλοι έφυγαν σα να τους είχε χτυπήσει κεραυνός. Το επόμενο εκτός λοιπόν δεν είναι σίγουρο πως θα γίνει σφαγή. Είναι μία ακόμη φορά που αυτοί εκεί μπορούν να σβήσουν τα τελευταία τρία γκολ σα να μην υπήρξαν ποτέ. Και όσοι τρέχουν στις αποδόσεις σα τρελοί να βρουν το στρείδι τους σιγά σιγά, ας κοιτάξουν λίγο πιο βαθιά — εκεί που η μπάλα ακόμη γυρίζει όταν κανείς δε τη περιμένει. 💸🔥